1. dlaczego sekta



Pobieranie 54.2 Kb.
Data09.05.2016
Rozmiar54.2 Kb.
Sekta - Czym jest i jakie ma cele?
1. DLACZEGO SEKTA

Człowiek szuka instynktownie świętości i tajemnicy, których nie znajduje - jak mu się zdaje - w swoim zwykłym środowisku. Sekty prezentują się jako wyłączne oazy doświadczenia Boga dla wybranych (ezoteryzm). Stąd dobre i naturalne potrzeby duchowe skierowane zostają na niewłaściwy tor.

Wysokie wymagania ascetyczno-moralne, oferowane przez wiele sekt, nawet jeśli są niekiedy absurdalne, nierealne, jak też - paradoksalne - niemoralne, przyciągają nastawioną idealistycznie młodzież. Pewnego rodzaju "okrutny idealizm", gotowy na "wszystko", jest cechą wielu ludzi, młodych, niespokojnych, poszukujących charakterów.

Z potrzeb odnalezienia sensu życia. Człowiek młody, pełen rozterek, niepokojów, szukający swej drogi, może ulec pokusie łatwych, pośpiesznych odpowiedzi na jego rozterki i trudne pytania. Przyjmuje upraszczające, "czarno-białe klisze", które dają mu gotowe odpowiedzi, czasami na wszystko.

Rozczarowanie publicznymi autorytetami oraz wielkimi instytucjami, które za nimi stoją, powodują że człowiek, zwłaszcza młody, szuka małych grup, przypominających "prawdziwą rodzinę", za którą tęskni, bo jej często nie posiada. Przestaje się nagle czuć samotny i anonimowy. Często odnajduje "życzliwą grupę" w sytuacji zawodu w miłości, kryzysu emocjonalnego czy cierpienia po utracie kogoś bliskiego. Sekty skrzętnie wykorzystują takie okresy słabości.

Z potrzeby przynależności i znaczenia. Sekta, jako grupa wybranych, ponosi w pewien sposób poczucie własnej wartości, zwłaszcza u człowieka, który często czuje się bezwartościowy. Identyfikacja z grupą "poza którą nie ma zbawienia", nadaje własnym działaniom głęboki sens i znaczenie, szczególnie jeśli będą to "zadania specjalne" zlecone przez grupę.

Dla zaspokojenia potrzeb materialnych, finansowych, terapeutycznych. Od tego się czasem zaczyna.
2. DEFINICJA I PODZIAŁ

Zdefiniowanie pojęcia sekty jest sprawą trudną i skomplikowaną ze względu na ich różnorodność, odrębność istniejących grup, źródła i doktryny stanowiące podstawę nauczania. Mówi o tym dokument wydany przez Kościół katolicki: "Sekty albo nowe ruchy religijne. Wyzwanie duszpasterskie". Czytamy w nim m.in.: <>. Stąd propozycja zawarta w dokumencie, aby stosować określenia neutralne, takie jak "nowe ruchy religijne", czy "nowe grupy religijne". Nie zmienia to jednak faktu, że wiele z tych neutralnie nazywanych wspólnot, ma zdecydowanie antyspołeczny i antywychowawczy charakter, wyrządza zło i krzywdę swoim członkom, a nawet godzi w porządek publiczny. Stąd stały się one przedmiotem zainteresowania i badań socjologów, psychologów i teologów, a jeśli zachodzi taka konieczność, to społecznością sekt interesuje się sąd i policja. Dalej idąc, pojęcie "sekta" pochodzi prawdopodobnie od łacińskiego słowa "sequi" lub "sectare", czyli "iść za kimś", albo "odcinać od kogoś". W tym sensie oznacza kogoś, kto idzie za swym nowym nauczycielem; odrywa się od pierwotnego nurtu, kościoła czy religii. Teolodzy chrześcijańscy za sektę uważają grupę, która oderwała się od Kościoła, przyjmując doktrynę sprzeczną z jego nauczaniem i strukturami religijno-kultowymi. W zależności od tego, co przyjmuje się za podstawę podziału tych grup, jest wiele typologii sekt. Zasadniczo dzieli się je na grupy wywodzące się z religii chrześcijańskiej i pochodzące z innych religii bądź prądów umysłowych.

Wspomniany wyżej dokument kościelny dzieli sekty na cztery grupy:


  • sekty destrukcyjne

  • sekty posługujące się Biblią

  • nowe ruchy religijne o charakterze religioznawczym

  • ruchy parareligine.

  • związki światopoglądowe

Mianem sekt destrukcyjnych określa się te grupy, które swoimi formami kultycznymi stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia obywateli. Są to najczęściej grupy, które posiadają silnie rozbudowaną strukturę władzy, wymagają od swoich członków bezwzględnego posłuszeństwa i ukrywają prawdziwe zasady, jakimi rządzi się sekta. Z działalnością tychże wiążą się tzw. rytualne zabójstwa czy zbiorowe przypadki samobójstw popełnianych przez członków. Są to m.in.: Kościół Zjednoczeniowy Muna, Towarzystwo Świadomości Kryszny, Wspólnota Niezależnych Zgromadzeń Misyjnych "Rodzina" D. Berga oraz ruchy satanistyczne. Do bardziej znanych i szkodliwych należą także: Kościół Scjentologiczny, Niebo - Zbór Chrześcijan Leczenie Duchem Bożym i Ruch Raeliański. Dwa ostatnie nie były jeszcze prezentowane w naszej gazecie. Wszystkie występują w Polsce.

  Do tzw. "sekt biblijnych" czyli posługujących się Pismem Świętym zalicza się te grupy, które w swoim nauczaniu wykorzystują Biblię i starają się przedstawiać ją, jako źródło swego autorytetu. Najczęściej oprócz Biblii uznają inne księgi "objawione" lub "przesłania prorocze". Czasami wyłączają niektóre księgi protokanoniczne lub zmieniają ich treść. Największym niebezpieczeństwem jest tu fakt, że grupy te wykorzystując Biblię przedstawiają siebie, jako jedynego prawdziwego jej interpretatora, a nawet jako jedynie prawdziwego reprezentanta chrześcijaństwa. Najwięcej tego typu grup powstało w XIX i XX w. Obecnie jest ich kilkadziesiąt. Do najliczniejszych i najbardziej znanych w Polsce należą: świadkowie Jehowy, adwentyści i tzw. ruchy "badackie" czyli badacze Pisma św. W Polsce działa obecnie sześć grup badackich, zrzeszających ogółem około 5 tysięcy "wiernych". Z tego do największych należą: Zrzeszenie Wolnych Badaczy Pisma Świętego, Stowarzyszenie Badaczy Pisma Świętego w Polsce i Świecki Ruch Misyjny "Epifania". W drugiej połowie XX w. powstały kolejne wspólnoty posługujące się tekstem Biblii. Każda z nich uznawała któregoś z apostołów za najważniejszego, stąd nazwa - grupy nowoapostolskie. W Polsce działają dwie tego typu grupy: Nowoapostolski Kościół w Polsce (ok. 5 tysięcy członków) i Stolica Apostolska w Jezusie Chrystusie (50 osób). Typową sektą kryptojudaistyczną są Mormoni. 

                Kolejną grupę stanowią ruchy religijne o wymiarze religioznawczym określane mianem orientalnych, posiadające własną doktrynę, powiązane z jakąś religią światową, ale nie utożsamiają się z żadną z nich. W Polsce działają wspólnoty, które nawiązują przede wszystkim do hinduizmu i buddyzmu. Z hinduizmem związany jest Światowy Uniwersytet Duchowy Brahma Kumaris W Polsce oraz Instytut Wiedzy o Tożsamości "Misja Czaitanii", o którym pisaliśmy. Działa również kilka ruchów propagujących jogę: Związek Ajapa Joga, Tantra Joga czy Misja Boskiego Światła. Z kolei na naukach Buddy opierają się istniejące w Polsce ruchy zenistyczne o trzech kierunkach: japońskim, koreańskim i tybetańskim. Najliczniejsze tego typu grupy to: Szkoła Zen "Kwan Um", Związek Buddyjski Karma Kagyu i Związek Buddystów Zen - "Bodhidharma".

              Ostatnią grupę stanowią ruchy parareligijne. Tym mianem określa się nowe ruchy religijne często nie mające charakteru zorganizowanych grup. Głównym nurtem bardzo rozpowszechnionym jest Nowa Era czyli New Age. W Polsce idee New Age propagują m.in. znane czasopisma: "Gwiazdy mówią", "Wiedza Tajemna", "Wróżka". Z ruchem New Age jest związana organizacja działająca w Polsce z siedzibą w Toruniu, pod nazwą Zachodni Zakon Sufi. Do ruchów parareligijnych zalicza się także: Instytut Wiedzy Transcendentalnej oraz Grupy Różokrzyża

                Obok sekt, ruchów religijnych i parareligijnych w Polsce działają także związki światopoglądowe. Światopogląd określa relacje z Bogiem, ze światem i ludźmi. Związki światopoglądowe są bardzo różnorodne, tak jak różnorodne jest podejście człowieka do Boga, łącznie z jego negacją. Mogą mieć formę deizmu* (np. masoneria), humanizmu ateistycznego (np. wolnomyśliciele), ruchów orientalnych czy mitologii słowiańskiej. Związki mogą być ukierunkowane ekonomicznie, terapeutycznie, bądź nastawione są na formy doskonalenia umysłu. Najbardziej znanym i licznym związkiem jest wspomniana już masoneria. Pozostałe liczą po niewielu członków. Poza masonerią w Polsce działa kilka związków wolnomyślicieli o charakterze ateistycznym, m.in.: Niezależna Inicjatywa Europejska "Nie", Polskie Stowarzyszenie Wolności Religijnej, Towarzystwo Kultury Świeckiej.

Dodać możemy jeszcze inne spostrzeżenie definiujące sektę, a mianowicie:



  1. Już pierwszy kontakt z grupą otworzył całkowicie nowe widzenie świata (tzw. przeżycie).

  2. Obraz świata jest bardzo prosty i wyjaśnia rzeczywiście każdy problem.

3. W grupie znajduje wszystko, czego do tej pory ten ktoś na próżno szukał.

4. Grupa ma mistrza lub przywódcę, Ojca, Guru lub największego myśliciela, który jedynie posiada całą prawdę i często jest czczony jako Bóg.

5. Świat zmierza nieuchronnie ku katastrofie i tylko grupa wie, jak go uratować.

6. Grupa jest elitą. Pozostała ludzkość jest chora i zagubiona. Jeżeli nie będzie w grupie współuczestniczyć, nie może się uratować.

7. Grupa odrzuca naukę w szkołach i uczelniach. Jedynie nauka grupy jest uważana za wartościową i prawdziwą.

8. Grupa odrzuca racjonalne myślenie, umysł, rozum jako negatywne, satanistyczne, nieoświecone.

9. Krytyka i odrzucenie przez stojących z zewnątrz jest właśnie dowodem, że grupa ma rację.

10. Grupa ocenia siebie jako prawdziwą rodzinę lub wspólnotę.

11. Grupa chce, by wszelkie dawne relacje z rodziną, przyjaciółmi i środowiskiem zostały zerwane, ponieważ przeszkadzają w rozwoju.

12. Grupa oddziela się od reszty świata poprzez:



  • ubiór,

  • żywienie,

  • własny język,

  • ograniczanie swobody w relacjach międzyludzkich.

13. Grupa żąda ścisłego posłuszeństwa regułom albo dyscypliny, ponieważ jest to jedyna droga do zbawienia.

14. Grupa narzuca sposób zachowań seksualnych, np.:



  • kontakt z partnerami za zgodą kierownictwa,

  • seks grupowy,

  • całkowity zakaz kontaktów seksualnych dla osób niższych w hierarchii grupy.

15. Nigdy w ciągu dnia nie jest ktoś tam sam. Ktoś z grupy zawsze towarzyszy.

16. Grupa wypełnia cały czas zadaniami, np.: sprzedażą książek, czasopism, werbowaniem nowych członków, udziałem w kolejnych kursach, medytacją.

17. Jeżeli obiecany przez grupę sukces bądź uzdrowienie nie nastąpią, grupa uzna, że ktoś ten jest za to odpowiedzialny, ponieważ nie zaangażował się dostatecznie lub nie wierzył wystarczająco solidnie.

18. Członkiem grupy powinien ten ktoś zostać natychmiast, już dzisiaj, nie istnieje możliwość obiektywnego obrazu grupy, gdyż ważniejsze od refleksji jest przeżycie, zgodne z zasadą: Tego nie da się po prostu wyjaśnić. Proszę przyjść do nas i wziąć udział w spotkaniu. Kiedy przeżyjecie – zrozumiecie – tak się to określa.



3. GŁOWNE CELE SEKTY I METODA DZIAŁANIA
Sekty przedstawiają świat jako opanowany przez grzech, zło, szatana i skazany na zagładę. Jedynymi "sprawiedliwymi" są członkowie sekty i ci będą uratowani. Zbawienie wyobrażają sobie bardzo różnie. Sekta Antrowis" twierdzi, że "wybranych" uratują kosmici na latających talerzach. Zbawienie osiąga się w sposób zupełnie inny niż w chrześcijaństwie np. przez kolejne wcielenia - reinkarnację, medytację, mantrowanie (Haare Kriszna, Medytacja Transcendentalna), poddanie się specyficznej psychoterapii (Kościół Scientologiczny), posłuszne wypełnianie nałożonych zadań - szczególnie misyjnych . Jak przebiega sposób indoktrynacji?

        Przemiana wewnętrzna członków sekty następuje szybko pod wpływem indoktrynacji, która prowadzi do porzucenia Kościoła, wiary, czasem szkoły, rodziny, przyjaciół i dotychczasowych zainteresowań. Indoktrynacja zmierza nie tylko do zmiany przekonań, ale ingeruje w życie psychiczne i duchowe aby ukształtować zupełnie innego człowieka - posłusznego i oddanego. Całe życie podporządkowane jest interesom sekty. Wiele sekt ma swojego "guru" - duchowego mistrza, przywódcę, którego uważa za wysłannika niebios, świętego i nieomylnego lub wprost za wcielenie bóstwa (np. Moon). Członkowie sekty muszą być mu bezwzględnie i bezkrytycznie posłuszni, a wobec opornych członków stosowane są różne sankcje - od wycofania miłości aż po przemoc psychiczną i fizyczną.

        Techniki przemiany osobowości stosowane w sektach są najczęściej szkodliwe dla psychiki ludzkiej (wielu byłych członków sekt potrzebuje później leczenia psychiatrycznego). Oto niektóre z nich:


  • bombardowanie miłością i wycofywanie jej - odbiera poczucie bezpieczeństwa i uzależnia od osób z danej grupy;

  • pobudzanie poczucia małej wartości, winy i różnych lęków - prowadzi do poczucia bezpieczeństwa tylko wewnątrz sekty i pod warunkiem posłuszeństwa;

  • pobudzanie zmiennych uczuć i nastrojów - służy do ukształtowania ich według innego wzorca bardziej przydatnego dla sekty;

  • kontrola czasu - powoduje poczucie osaczenia, niemożliwość autorefleksji;

  • ograniczenia snu i posiłków (posty) - człowiek staje się bezkrytyczny, przechodzi od potulności, apatii do agresji i poczucia winy

  • hipnoza - odbiera wolność decyzji i siłę woli;

  • leki psychotropowe i narkotyki (podawane nawet bez wiedzy członków) - powodują uzależnienie od nich i od wrażeń nimi wywołanych;

  • izolacja - może wywołać złudzenia i halucynacje

  • mantrowanie i medytacje - często powodują autohipnozę, izolują od otoczenia, zmieniają duchowość zaburzając relacje do Boga, ludzi i samego siebie;

Można jeszcze inaczej przedstawić ten problem:

1. Reżyserowana spontaniczność - spotykający się z członkami sekty ma wrażenie swobodnego kontaktu, poznawania nowych przyjaciół, tymczasem druga strona świadomie prowadzi werbunek.

2. Manipulacja prawdą - grupa kultowa nie dopuszcza werbowanego do pełnej informacji o sobie, a nawet potrafi podsuwać fałszywe informacje np. jeden z odłamów krysznaitów "zapomina" powiedzieć, że Kryszna to posiadacz 16 108 żon i 160 000 synów, uwodziciel zamężnych kobiet, jego imię w sanskrycie znaczy czarny - tu nawet pada dezinformacja, że znaczy ... wszechatrakcyjny. Mooniści potrafią natomiast posługiwać się innym szyldem, byleby tylko werbowany nie zorientował się od razu z kim ma do czynienia.

3. Bombardowanie miłością - wszyscy jesteśmy powołani do istnienia we wspólnocie miłości, a sekty potrafią imitować takie warunki, by uzależnić i skłonić do uznania doktryny grupy.

4. Imitowanie doświadczenia mistycznego - np. stosując techniki transowe (mantrowanie, hipnoza, kontrola oddechu), narkotyki (LSD) lub oszustwo można wywołać w człowieku silne przekonanie o rzeczywistym kontakcie z bogiem danej grupy. Dodatkowym uzależnieniem może być otwartość sekty na moce okultystyczne. LULEK CZARNY - zioło z rodziny psiankowych, powoduje halucynacje wzrokowe, nudności, biegunki, utratę przytomności, może spowodować śmierć RITALIN - pigułka pobudzająca, stosowana podczas akcji "ewangelizacyjnej" np. zbieranie datków. BROMEK PROBANTHELINU - lekarstwo na wrzody żołądka, zmniejsza popęd płciowy

5. Indoktrynacja - zmasowane i przekraczające zdolności kontrolne ofiary, przekazywanie doktryny sekty, w atmosferze absolutnej pewności racji grupy i totalnego błędu jej przeciwników.

6. Niszczenie dotychczasowych wartości i relacji - łączących werbowanych z nie kultowym światem, przez oczernianie, nieuczciwą krytykę, doktrynalne obrzydzanie normalnych ludzkich spraw. Np. Świadkowie Jehowy potrafią przedstawiać piękną tradycję świąt Bożego Narodzenia jako ... pogańską i demoniczną! Krysznaiści zaś uczucia przyjaźni i miłości przekazywane w rodzinie kwalifikują jako materialne czyli niskie, których koniecznie trzeba się pozbyć, by osiągnąć "transcendentalny" świat.

Dlatego skutkiem indoktrynacji w sekcie najczęściej jest zatrzymanie i cofnięcie się w rozwoju osobowościowym aż do poziomu niezaspokojonego i zagubionego dziecka (pomimo dojrzałego wieku), które jest gotowe na wszystko, aby tylko otrzymać uznanie, akceptację i poczucie bezpieczeństwa od guru i jego sekty. Wszystkie relacje zewnętrzne, nawet z najbliższą rodziną, są pod kontrolą (często nakazuje się je zerwać) aby nikt poza sektą nie miał wpływu na jej członka. Członek sekty jest często nie przystosowany do normalnego życia w społeczeństwie, gdyż boi się zagłady i potępienia wraz z grzesznym światem. Dlatego tak trudno mu opuścić sektę, która zapewnia o swym wybraniu (i to wyłącznym ) do zbawienia. Dlatego po opuszczeniu sekty pojawiają się lęki przed ludźmi, nieufność, wrogość i stany depresyjne. Wtedy często potrzebna jest dobra psychoterapia (uwaga! - wiele sekt posługuje się nią dla zyskania zwolenników) lub leczenie psychiatryczne. Po wyjściu z sekty najbardziej jednak potrzebna jest zdrowa wspólnota, najlepiej rodzina, gdzie człowiek będzie zrozumiany i kochany.




  1. CECHY SPECYFICZNE SEKTY

Tylko oni - Misjonarska gorliwość. Najbardziej rzucającą się w oczy cechą sekt jest gorliwość, z jaką członkowie prowadzą działalność rozpowszechniającą swe koncepcje. Wierząc, że to oni znają wyłącznie prawdę o Bogu, i o jedynym posłaniu, które świat pragnie usłyszeć i bez którego jest skazany na zagładę i potępienie.

Wódz - Przywództwo charyzmatyczne. Zwolennicy przywódcy, wierzą w jego inność w stosunku do zwyczajnych śmiertelników i w jego wyjątkową moc.

Zbawienie tylko u nich - Prawda wyłączna. Ma ona niemal wyłączne prawo do prawdy. Wysuwają one twierdzenia, że prawdziwe zbawienie można znaleźć jedynie zostając ich członkiem i w ten sposób akceptując ich wierzenia, przyjmując praktyki, lub zaczynając używać zalecanych technik.

Rodzinę zastępuje sekta - Nadrzędność grupy. Stanowisko wyłączności sekty prowadzi z kolei do wiary, że owa sekta stanowi grupę elitarną. Ponieważ jej członkowie doświadczają wiedzy, znają prawdę lub stosują określone techniki, dochodzą do przekonania, że różnią się lub górują nad tymi, którzy nie należą do ich grona.

Ścisły rygor i pranie mózgu - Ścisła dyscyplina. Ścisła dyscyplina przyjmuje formę kontroli nad niemal wszystkimi aspektami życia członków, tak, że mają oni mało czasu na cokolwiek innego niż działalność w sekcie.

Nie ma swobody myśli - Dławienie indywidualności. Ponieważ w sektach nie ma miejsca dla buntowników, większa część procesu kształcenia, szczególnie nowicjuszy, skierowana jest na dławienie indywidualności. Członkowie wyrzekają się odpowiedzialności osobistej i oddają się bez reszty w ręce swych przełożonych. Nie ma miejsca dla swobody myśli, różnic interpretacyjnych lub niezależności postępowania.

Manipulacja psychiką - Techniki zniewalania. To przede wszystkim kompletna izolacja zwerbowanych do sekty od rodziny i dotychczasowego towarzystwa; to także oddziaływanie za pomocą rytuałów (tańce, stroje, kadzidełka, monotonne śpiewy), które wprowadzają w trans, wzmacniają poczucie bezpieczeństwa i przekonanie o przynależności do grupy: ponadto posługiwanie się hermetycznym językiem (żyjesz we wspólnocie, w rodzinie, wśród braci i sióstr, a przywódca grupy jest twoim ojcem, mesjaszem, prorokiem); kolejnym elementem techniki zniewalania jest systematyczne odmawianie "modlitewek" z jednoczesnym potępianiem "błędów" dotychczasowego życia i składaniem obietnic o porzuceniu go; wreszcie propagowanie bezgranicznej wiary w zasady nowej nauki, których nie można podważyć.

5. JAK ODRÓŻNIĆ SEKTĘ OD RELIGII

CECHY SEKTY


CECHY RELIGII

1. Obecność wpływowego, charyzmatycznego i dominującego lidera, który uważa się za Boga lub inkarnację Boga.

1. Prawdziwy przewodnik duchowy zawsze uważający się w głębi serca za sługę Boga i w taki sposób przedstawiający siebie światu i swoim zwolennikom. Cechują go: pokora - nie wywyższa się ponad innych, tolerancja, szacunek dla wszystkich bliźnich.

2. Przywódca stawiający siebie samego ponad prawem oraz powszechnie akceptowanymi zasadami z Pism Świętych. Wybiera z nich niektóre fragmenty, tworzy swoją własną naukę lub całkiem odwróconą interpretację Pism Świętych.

2. Nauczyciel, który nie tylko w pełni akceptuje treści Pism Świętych, ale sam na co dzień żyje zgodnie z Nimi. Nie interpretuje Pism na swój własny użytek, innymi słowy nic nie dodaje i nic nie ujmuje z treści świętego przekazu.

3. Przywódca, który wymaga od swoich zwolenników przestrzegania zasad moralnych, których sam nie przestrzega. Jego celem nie jest dbanie i troska o wyznawców, ale raczej wykorzystanie ich do swoich własnych celów.

3. Nauczyciel, który jest wzorem do naśladowania w przestrzeganiu zasad moralnych. Będąc przepełnionym współczuciem dla innych nie chce od nich niczego, dając im wiedzę, która pozwala osiągnąć prawdziwe szczęście w miłości do Boga.

4. Motywy, którymi kierują się przywódcy sekt to: żądza władzy i pieniędzy; chęć posiadania dużej liczby zwolenników; zdobycie sławy i prestiżu. Kosztem ubóstwa swoich wyznawców, którzy zwykle oddają na rzecz sekty wszystko co posiadają, prowadzą wystawne życie, mają luksusowe apartamenty ubrania i samochody, lubią wystawne jedzenie, alkohol i egzotyczne podróże.

4. Przewodnik nie dbający o materialne zyski, koncentrujący się głównie na wartościach duchowych. Kieruje się zasadą: "proste życie wzniosłe myślenie".

5. Samozwańczy przywódca, nie opierający się na wcześniejszych autorytetach świętych osób, odrzucający wszelkie religijne tradycje.

5. Nauczyciel wywodzący się z długiej linii sukcesji duchowych uczniów i nauczycieli opierających się na wielowiekowych tradycjach religijnych (np. Chrześcijaństwo - 2000 lat; Waisznawizm - 5000 lat; Buddyzm - 2600 lat; Islam - 1300 lat tradycji).

6. Niebezpieczne skoncentrowanie się na potępieniu, nadejściu dnia sądu ostatecznego, końcu świata. Zapowiedź katastrofalnego wydarzenia, które przyniesie koniec świata, skłania ich do zbierania broni, gromadzenia jedzenia, budowania schronów. Wierzą, że kiedy nadejdzie koniec wszyscy razem pójdą do nieba, lub że właśnie ich sekta przejmie władzę i będzie rządziła światem.

6. Prawdziwy system religijny, podkreślający wagę zbliżenia się do Boga w życiu codziennym, kładący nacisk na stopniowe i systematyczne doskonalenie swojego wnętrza w relacji do Boga.

7. Położenie nacisku na rzekome znaczenie śmierci jako drogi do zbawienia. Ciało traktowane jest jako przeszkoda w osiągnięciu wyzwolenia czego efektem są często zbiorowe samobójstwa.

7. Prawdziwa religia kładzie nacisk na życie gdyż właśnie teraz, w ciągu naszego życia możemy rozwijać relację z Bogiem aby zbliżyć się do Niego. Naucza, że możesz być z Bogiem już teraz - służąc Mu a ciało jest cennym "instrumentem", który można wykorzystać w tym celu.

8. Wymóg przymusowego pozostawania i życia w instytucji centralnej danej sekty, gromadzenie się wszystkich wyznawców w jednym miejscu.

8. Nie porzucając codziennych obowiązków (praca, szkoła, rodzina) każdy może uczestniczyć w życiu religijnym. Osoby, które poświęciły swoje życie Bogu i służbie dla niego mają możliwość dobrowolnego zamieszkania w klasztorze lub świątyni.

9. Tajny charakter związku, brak zaufania i niechęć w stosunku do obcych, nie ujawnianie informacji dotyczących działalności sekty. Rekrutacja nowych członków także odbywa się w tajemnicy. Wyznawcy uważają wszystkich wokół siebie za swoich potencjalnych wrogów.

9. Otwieranie się na całe społeczeństwo, działanie wśród całej ludności. Członkowie powodowani miłością w swoich sercach, wychodzą do innych ludzi chcąc dzielić się tą miłością z innymi.

10. Wykorzystywanie różnych technik manipulacyjnych w celu pozyskania i zniewolenia członków.

10. Prezentowanie prawdziwej wiedzy, która zmienia serca i motywy ludzkie, tak aby każdy mógł sam podejmować dobrowolne decyzje w służbie dla Boga.


6. PODSUMOWANIE

W przeciwieństwie do Kościoła sektę cechują następujące właściwości: podszywanie się pod grupę religijną, kulturalną lub terapeutyczną. kierownictwo typu charyzmatycznego, odwołujące się do nadprzyrodzonego autorytetu; dobrowolność uczestnictwa; chociaż nie każdy może zostać członkiem sekty, to jednak przynależność do niej nie jest obowiązkowa; przekonanie członków o ich wyjątkowości i wyłączności; ślepe podporządkowanie się członków przywódcom ruchu - władza totalitarna; zastosowanie rozbudowanego systemu kontroli, zakazów i kar, oraz technik psychologicznych; bezkompromisowa, radykalna postawa członków sekty wobec świata i uznawanych wartości, często połączona ze ślepym fanatyzmem; darmowa praca członków dla grupy i przywódcy izolację od świata zewnętrznego wynikającą z własnego, odrębnego, najczęściej opozycyjnego systemu wartości; silna więź wewnętrzna, najczęściej dla jej członków jedyna, a także wymóg bezwzględnej lojalności; kierowanie się woluntaryzmem w postępowaniu; tendencja do jednostronnej interpretacji doktryny i zawężenia kultu; fanatyzm w wyznawaniu prawd i zamknięcie na wszelki dialog z obcymi.



KOMPLEKS TWIERDZY- polega na tym iż sekta stosuje mechanizm prania mózgu.

  • Jedynym miejscem w którym człowiek czuje się bezpiecznie jest sekta, wytwarza się coś w rodzaju fobii, co paraliżuje życie człowieka.

  • Każda sekta kieruje się faktem końca świata.

  • Przywódcy sekt- operują dokładnymi danymi końca świata, co powoduję presję psychiczną co wzmaga kompleks twierdzy, gdy dzień ten nadejdzie będziemy razem (tak sądzą członkowie sekt).

  • Sekta nie jest oryginalna w kontekście źródła życia duchowego,

  • Brak oryginalnego źródła wskazanego przez objawienie i dogmat

  • To co jest transpozycją ksiąg, przypisanie zasad wiary na potrzeby sekty

  • Nie ma wskazania na źródło biblijne

  • Sekta ma budowę piramidalną ; cała podstawa pracuje na wierzchołek

  • Sekta ma charakter hermetyczny jest hermetycznie wydzielona od świata zew., jest to fizyczne oddzielenie

  • Sekta jest niemożliwa do zlokalizowania,

  • Jest pasożytnicza, pasożytuje na org. innego wyznania,

  • Przywódca sekty nazywa się "Bogiem"

  • Nie ma możliwości poddawania analizie tego co mówi przywódca ponieważ jest to prawda niepodważalna,

  • Przywódca jest nieomylny w całej swej działalności.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna