1. nazwa produktu leczniczego kwetaplex Starter, Pakiet początkowy na 4 dni



Pobieranie 131.08 Kb.
Data03.05.2016
Rozmiar131.08 Kb.
CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO
Kwetaplex Starter, Pakiet początkowy na 4 dni
2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
Pakiet początkowy na 4 dni zawiera 6 tabletek powlekanych kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny) po 25 mg, 3 tabletki powlekane po 100mg oraz 1 tabletkę powlekaną 200mg.
Substancja(e) pomocnicza(e): Laktoza jednowodna oraz żółcień pomarańczowa (E110)

Każda tabletka powlekana 25 mg zawiera 7.00 mg laktozy jednowodnej oraz 0.003 mg żółcieni pomarańczowej (E110)

Każda tabletka powlekana 100 mg zawiera 28.00 mg laktozy jednowodnej

Każda tabletka powlekana 200 mg zawiera 56.00 mg laktozy jednowodnej


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka powlekana


Kwetaplex 25 mg: okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane koloru brzoskwiniowego o średnicy 5,7 mm

Kwetaplex 100 mg: okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane koloru żółtego o średnicy 9,1 mm z kreską dzielącą po jednej stronie

Kwetaplex 200 mg: okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane koloru białego o średnicy 12,1 mm z kreską dzielącą po jednej stronie

Tabletki 100 mg i 200 mg można podzielić na połowy.




4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE




4.1 Wskazania do stosowania


Kwetiapina jest wskazana w:

- leczeniu schizofrenii,

- leczeniu umiarkowanego lub ciężkiego epizodu manii. Nie wykazano, aby leczenie kwetiapiną zapobiegało nawrotom epizodów maniakalnych lub depresyjnych (patrz punkt 5.1).



4.2 Dawkowanie i sposób podawania


Produkt leczniczy Kwetaplex należy podawać dwa razy na dobę, z posiłkiem lub bez posiłku.



Dorośli:


W leczeniu schizofrenii całkowita dawka dobowa w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi: 50 mg (Dzień 1), 100 mg (Dzień 2), 200 mg (Dzień 3) i 300 mg (Dzień 4).
Począwszy od Dnia 4, dawkę należy zwiększać do skutecznej dawki wynoszącej zazwyczaj 300 do 450 mg/dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u danego pacjenta, dawkę można dostosować w zakresie 150-750 mg/dobę.
W leczeniu epizodów manii towarzyszących chorobie afektywnej dwubiegunowej całkowita dawka dobowa w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi 100 mg (Dzień 1), 200 mg (Dzień 2), 300 mg (Dzień 3) i 400 mg (Dzień 4). Dalsze dostosowywanie dawki do 800 mg/dobę do Dnia 6 należy przeprowadzać, zwiększając ją nie więcej niż o 200 mg/dobę.

W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u danego pacjenta dawkę można dostosować w zakresie 200-800 mg/dobę. Skuteczna dawka zazwyczaj mieści się w zakresie od 400 do 800 mg/dobę.




Pacjenci w podeszłym wieku:


Podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów w podeszłym wieku, szczególnie w początkowym okresie podawania. Tempo zwiększania dawki może być wolniejsze, a dobowa dawka terapeutyczna mniejsza niż w przypadku młodszych pacjentów, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u danego pacjenta. U osób w podeszłym wieku średni klirens kwetiapiny z osocza był mniejszy o 30–50% w porównaniu z młodszymi pacjentami.

Dzieci i młodzież:


Brak doświadczenia w stosowaniu kwetiapiny u dzieci i młodzieży.

Pacjenci z zaburzoną czynnością nerek:


Nie ma konieczności zmiany dawki leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Pacjenci z zaburzoną czynnością wątroby:


Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie, dlatego u pacjentów ze stwierdzonymi zaburzeniami wątroby należy ją stosować ostrożnie, szczególnie w początkowym okresie podawania. Zaleca się, aby pacjenci ze stwierdzoną niewydolnością wątroby rozpoczynali leczenie od dawki 25 mg/dobę. Dawkę należy zwiększać codziennie o 25 do 50 mg/dobę, aż do osiągnięcia skutecznej dawki terapeutycznej, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji u danego pacjenta.

4.3 Przeciwwskazania


Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą tego produktu.


Kwetiapiny nie należy podawać jednocześnie z inhibitorami cytochromu P450 3A4, takimi jak inhibitory proteazy HIV, lekami przeciwgrzybicznymi - pochodnymi azolu, erytromycyną, klarytromycyną i nefazodonem (Patrz również punkt 4.5.).

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania




Choroby układu sercowo-naczyniowego

Kwetiapinę należy ostrożnie stosować u pacjentów ze stwierdzoną chorobą sercowo-naczyniową, chorobą naczyniowo-mózgową oraz w innych stanach predysponujących do hipotensji. Kwetiapina może powodować ortostatyczne spadki ciśnienia, szczególnie w początkowym okresie dostosowywania dawki, dlatego w przypadku ich wystąpienia, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub bardziej stopniowe zwiększanie dawki.




Napady padaczkowe


W kontrolowanych badaniach klinicznych nie wykazano różnicy w częstości występowania napadów padaczki u pacjentów otrzymujących kwetiapinę i placebo. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, zalecana jest ostrożność u pacjentów z napadami padaczkowymi w wywiadzie (patrz punkt 4.8).
Objawy pozapiramidowe

W kontrolowanych badaniach klinicznych częstość występowania objawów pozapiramidowych, gdy lek stosowano w zalecanym zakresie dawek terapeutycznych, nie różniła się w stosunku do placebo.



Dyskinezy późne


W razie stwierdzenia objawów przedmiotowych lub podmiotowych dyskinez późnych, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie kwetiapiny (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny


Występowanie złośliwego zespołu neuroleptycznego jest związane z leczeniem lekami przeciwpsychotycznymi, w tym również kwetiapiną (patrz punkt 4.8). Objawy kliniczne obejmują hipertermię, zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśniową, zaburzenia czynności układu autonomicznego i zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej. W razie ich wystąpienia należy przerwać podawanie kwetiapiny i zapewnić właściwe leczenie.
Ciężka neutropenia:

W badaniach klinicznych kwetiapiny niezbyt często obserwowano ciężką neutropenię (liczba neutrofilów <0,5 x 109/l). Do większości przypadków ciężkiej neutropenii doszło w ciągu kilku miesięcy od rozpoczęcia leczenia kwetiapiną. Nie obserwowano wyraźnego związku między występowaniem neutropenii a dawką leku. Możliwe czynniki ryzyka neutropenii obejmują niską liczbę leukocytów (WBC) występującą przed leczeniem oraz neutropenię polekową w wywiadzie. Kwetiapinę należy odstawić u pacjentów z liczbą neutrofilów <1,0 x 109/l. Należy obserwować pacjentów pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych zakażenia oraz monitorować liczbę neutrofilów (do czasu jej wzrostu do >1,5 x 109/l). (Patrz punkt 4.8).



Interakcje

W przypadku stosowania kwetiapiny jednocześnie z lekami silnie indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak karbamazepina lub fenytoina, może się wyraźnie zmniejszyć stężenie kwetiapiny w osoczu, co mogłoby wpłynąć na skuteczność leczenia kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących lek indukujący enzymy wątrobowe leczenie kwetiapiną należy rozpocząć tylko, jeśli lekarz uzna, że korzyści stosowania kwetiapiny przewyższają ryzyko odstawienia leku indukującego enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby wszelkie zmiany leczenia lekiem indukującym przeprowadzać stopniowo i, jeśli to konieczne, zastąpić go lekiem nieindukującym (np. walproinianem sodu) (Patrz również punkt 4.5.)



Hiperglikemia


U pacjentów leczonych kwetiapiną obserwowano podwyższenie poziomu cukru we krwi (hiperglikemię) lub zaostrzenie objawów cukrzycy. Zalecane jest odpowiednie monitorowanie kliniczne pacjentów z cukrzycą i pacjentów z czynnikami ryzyka cukrzycy (patrz również punkt 4.8).

Lipidy

W badaniach klinicznych kwetiapiny obserwowano wzrost stężenia triglicerydów i cholesterolu (patrz punkt 4.8). Przypadki podwyższonego stężenia lipidów należy traktować zgodnie z wytycznymi klinicznymi.



Wydłużenie odstępu QT


W badaniach klinicznych i przy użyciu zgodnie z ChPL nie stwierdzono związku kwetiapiny z przetrwałym bezwzględnym wydłużeniem odstępu QT. Wydłużenie dostępu zaobserwowano natomiast przy przedawkowaniu (patrz punkt 4.9). Podobnie jednak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest przepisywana pacjentom z chorobą serca i naczyń lub z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Ostrożność jest również konieczna, gdy kwetiapina jest stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi odstęp QTc i neuroleptykami, szczególnie u osób starszych, u pacjentów z wrodzonym zespołem długiego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia sercowego, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Objawy odstawienia


Po nagłym zaprzestaniu stosowania kwetiapiny opisywano ostre objawy odstawienia, takie jak nudności, ból głowy, biegunka, zawroty głowy, drażliwość, wymioty i bezsenność. Zaleca się stopniowe odstawianie leku, przynajmniej przez okres jednego lub dwóch tygodni.
Osoby w podeszłym wieku z psychozą związaną z otępieniem

Produkt leczniczy Kwetaplex nie jest dopuszczony w leczeniu psychozy związanej z otępieniem.

W randomizowanych badaniach z grupą kontrolną placebo zaobserwowano około 3-krotne zwiększenie ryzyka mózgowo-naczyniowych zdarzeń niepożądanych w populacji pacjentów z otępieniem stosujących niektóre nietypowe leki przeciwpsychotyczne. Mechanizm tego podwyższonego ryzyka jest nieznany. Nie można wykluczyć podwyższonego ryzyka dla innych leków przeciwpsychotycznych lub w innych populacjach pacjentów. Produkt Kwetaplex należy stosować ostrożnie u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.
W metaanalizie nietypowych leków przeciwpsychotycznych zgłoszono podwyższone ryzyko zgonu w stosunku do placebo u pacjentów w podeszłym wieku z psychozą związaną z otępieniem. W dwóch 10-tygodniowych badaniach kwetiapiny z grupą kontrolną placebo w tej samej populacji pacjentów (n=710; średni wiek: 83 lat; zakres wiekowy: 56-99 lat) wskaźnik śmiertelności pacjentów leczonych kwetiapiną wynosił 5,5% w porównaniu z 3,2% w grupie placebo. Pacjenci w tych badaniach umierali z różnorodnych przyczyn, które były zgodne z oczekiwaniami dla tej populacji. Powyższe dane nie pozwalają określić związku przyczynowego między leczeniem kwetiapiną i zgonem u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem.
Podczas leczenia lekami przeciwpsychotycznymi zgłaszane były przypadki występowania zakrzepów z zatorami w układzie żylnym. Ze względu na to, że u pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi często występują nabyte czynniki ryzyka zakrzepu z zatorami w układzie żylnym, wszystkie możliwe czynniki ryzyka zakrzepu z zatorami należy rozpoznać przed i w trakcie leczenia oraz podjąć odpowiednie działania zapobiegawcze.

Dodatkowe informacje


Dane dotyczące kwetiapiny stosowanej w skojarzeniu z diwalproeksem lub litem w umiarkowanych lub ciężkich epizodach manii są ograniczone; niemniej jednak stwierdzono, że leczenie skojarzone było dobrze tolerowane (patrz punkty 4.8 i 5.1). Dane wykazały działanie addycyjne w tygodniu 3. Drugie badanie nie wykazało działania addycyjnego w tygodniu 6. Brak danych z leczenia skojarzonego dłuższego niż 6 tygodni.
Tabletki kwetiapiny zawierają laktozę jednowodną. Leku nie powinni przyjmować pacjenci cierpiący na rzadkie choroby dziedziczne, takie jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy Lappa czy zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Jedną z substancji pomocniczych produktu leczniczego Kwetaplex stanowi żółcień pomarańczowa (E110), która może powodować reakcje alergiczne.



4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


W związku z oddziaływaniem kwetiapiny głównie na ośrodkowy układ nerwowy, Kwetaplex należy stosować ostrożnie w połączeniu z innymi lekami oddziałującymi na ośrodkowy układ nerwowy oraz z alkoholem.


Głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450 biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest cytochrom P450 (CYP) 3A4. W badaniu interakcji u zdrowych ochotników jednoczesne podawanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) z ketokonazolem, będącym inhibitorem CYP3A4, powodowało 5- do 8-krotnego zwiększenie wartości pola pod krzywą (AUC) dla kwetiapiny. Na tej podstawie jednoczesne stosowanie kwetiapiny z inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się również stosowania kwetiapiny łącznie z sokiem grejpfrutowym.
W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek wielokrotnych, prowadzonych w celu ustalenia farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed i podczas leczenia karbamazepiną (lek indukujący enzymy wątrobowe), jednoczesne podawanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens kwetiapiny. Powodowało to zmniejszenie ekspozycji ogólnoustrojowej na kwetiapinę (mierzonej jako AUC) do średnio 13% wartości występujących po podaniu samej kwetiapiny; u niektórych pacjentów obserwowano jeszcze silniejszy efekt. W wyniku tej interakcji może wystąpić zmniejszenie stężenia kwetiapiny w osoczu, co może wpłynąć na skuteczność leczenia kwetiapiną. Równoległe stosowanie kwetiapiny i fenytoiny (innego leku indukującego enzymy mikrosomalne) powodowało znaczne zwiększenie klirensu kwetiapiny (o około 450%). U pacjentów otrzymujących lek indukujący enzymy wątrobowe leczenie kwetiapiną należy rozpocząć tylko, jeśli lekarz uzna, że korzyści ze stosowania kwetiapiny przewyższają ryzyko odstawienia leku indukującego enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby wszelkie zmiany leczenia lekiem indukującym przeprowadzać stopniowo i, jeśli to konieczne, zastąpić go lekiem nieindukującym (np. walproinianem sodu) (patrz również punkt 4.4.)

Parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się znacząco przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwdepresyjnymi: imipraminą (znany inhibitor CYP 2D6) lub fluoksetyną (znany inhibitor CYP 3A4 i CYP 2D6).


Jednoczesne stosowanie leków przeciwpsychotycznych rysperydonu lub haloperydolu nie wpływało istotnie na farmakokinetykę kwetiapiny. Równoległe stosowanie kwetiapiny i tiorydazyny powodowało zwiększenie klirensu kwetiapiny o około 70%.
Równoległe stosowanie kwetiapiny z cymetydyną nie wpływało na farmakokinetykę kwetiapiny.
Równoległe stosowanie kwetiapiny z litem nie wpływało na farmakokinetykę litu.

Parametry farmakokinetyczne walproinianu sodu i kwetiapiny nie zmieniały się w klinicznie istotnym stopniu przy równoległym stosowaniu.


Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji z powszechnie stosowanymi lekami sercowo-naczyniowymi.
Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania kwetiapiny z lekami, o których wiadomo, że powodują zaburzenie równowagi elektrolitowej lub wydłużenie odstępu QTc.

4.6 Ciąża i laktacja


Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania kwetiapiny u kobiet w okresie ciąży. Dotychczas nie wykazano szkodliwości leku w badaniach na zwierzętach, niemniej nie zbadano jeszcze potencjalnego wpływu na widzenie u płodów. Z tego powodu kwetiapinę należy stosować w okresie ciąży jedynie wówczas, gdy korzyści uzasadniają potencjalne ryzyko. U noworodków, których matki w trakcie trwania ciąży leczone były kwetiapiną, zaobserwowano objawy odstawienia.


Nie wiadomo, w jakim stopniu kwetiapina przenika do mleka matki. Z tego względu zaleca się, aby kobiety karmiące unikały karmienia piersią w trakcie stosowania leku Kwetaplex.

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Ze względu na działanie kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, lek może utrudniać wykonywanie czynności wymagających czujności umysłowej. Z tego względu pacjentom należy poradzić, aby nie prowadzili pojazdów ani nie obsługiwali maszyn do chwili określenia ich podatności osobniczej na lek.



4.8 Działania niepożądane


Najczęściej zgłaszane reakcje niepożądane podczas leczenia kwetiapiną to: senność, zawroty głowy, suchość błon śluzowych jamy ustnej, łagodne osłabienie, zaparcia, tachykardia, ortostatyczny spadek ciśnienia i niestrawność.


Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, w trakcie leczenia kwetiapiną mogą wystąpić: przyrost masy ciała, omdlenia, złośliwy zespół neuroleptyczny, leukopenia, neutropenia i obrzęki obwodowe.
Podczas leczenia lekami przeciwpsychotycznymi zgłaszane były zakrzepy z zatorami w układzie żylnym, w tym zator tętnicy płucnej oraz zakrzepica żył głębokich – częstotliwość nieznana.
Częstość występowania reakcji niepożądanych związanych z leczeniem kwetiapiną przedstawiono poniżej zgodnie z formatem zalecanym przez Radę Międzynarodowych Organizacji Nauk Medycznych (Grupa Robocza CIOMS III; 1995).

Częstości występowania zdarzeń niepożądanych zostały sklasyfikowane następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000).

Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Często:

Leukopenia1

Niezbyt często:

Eozynofilia

Nieznana częstość:

Neutropenia1

Zaburzenia układu immunologicznego

Niezbyt często:

Nadwrażliwość

Bardzo rzadko:

Reakcja anafilaktyczna6

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Bardzo rzadko:

Cukrzyca1, 5, 6

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często:

Zawroty głowy4, senność2, ból głowy




Często:

Omdlenia 4




Niezbyt często:

Napady padaczkowe1, zespół niespokojnych nóg




Bardzo rzadko:

Dyskinezy późne6




Zaburzenia serca

Często:

Tachykardia 4




Zaburzenia naczyniowe

Często:

Ortostatyczne spadki ciśnienia4




Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Często:

Nieżyt nosa




Zaburzenia żołądka i jelit

Często:

Suchość błon śluzowych jamy ustnej, zaparcia, niestrawność




Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Rzadko:

Żółtaczka6




Bardzo rzadko:

Zapalenie wątroby6




Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Bardzo rzadko:

Obrzęk naczynioruchowy6, Zespół Stevensa-Johnsona6




Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Rzadko:

Priapizm




Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Bardzo często:

Często:

Zespół odstawienia (stosowania) leku1, 8

Łagodne osłabienie, obrzęk obwodowy



Rzadko:

Złośliwy zespół neuroleptyczny1




Badania diagnostyczne

Bardzo często:

Często:

Podwyższone stężenie trójglicerydów w surowicy 9

Podwyższone stężenie całkowitego cholesterolu (głównie cholesterolu LDL) 10

Zwiększenie masy ciała, zwiększenie aktywności aminotrasferaz (AlAT, AspAT)3, zmniejszona liczba neutrofili, zwiększony poziom glukozy (do poziomu hiperglikemii)7


Niezbyt często:

Podwyższone stężenia gamma-GT 3




  1. Patrz punkt 4.4

  2. Senność może wystąpić zwykle podczas pierwszych dwóch tygodni od rozpoczęcia leczenia i zwykle ustępuje przy dalszym podawaniu produktu Kwetaplex.

  3. Obserwowano bezobjawowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) lub gamma-GT u niektórych pacjentów otrzymujących Kwetaplex. To zwiększenie aktywności było na ogół odwracalne przy dalszym leczeniu produktem leczniczym Kwetaplex.

  4. Kwetaplex, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne blokujące receptory α1, może powodować ortostatyczny spadek ciśnienia połączony z zawrotami głowy, tachykardią, a u niektórych pacjentów omdlenie, szczególnie w początkowym okresie zwiększania dawki leku (patrz punkt 4.4).

  5. W bardzo rzadkich przypadkach odnotowywano hiperglikemię lub zaostrzenie objawów wcześniej obecnej cukrzycy.

  6. Częstość tych reakcji niepożądanych obliczono tylko w oparciu o dane uzyskane po wprowadzeniu leku do obrotu.

  7. Poziom glukozy na czczo ≥126 mg/dL (≥7,0 mmol/L) oraz po posiłku ≥200 mg/dL (≥11,1 mmol/L), przynajmniej w jednokrotnym pomiarze.

  8. W ostrych, kontrolowanych badaniach klinicznych z placebo, w których stosowano kwetiapinę w monoterapii i oceniano objawy odstawienia, najczęściej obserwowano następujące objawy odstawienia: bezsenność, nudności, ból głowy, biegunkę, wymioty, zawroty głowy i drażliwość. Częstość tych objawów istotnie malała 1 tydzień po odstawieniu leku.

  9. Trójglicerydy ≥200 mg/Dl (≥2,258 mmol/L), przynajmniej w jednym pomiarze.

  10. Cholesterol ≥240 mg/Dl (≥6,2064 mmol/L), przynajmniej w jednym pomiarze.

Podczas stosowania neuroleptyków zgłoszono przypadki wydłużenia dostępu QT, arytmii komorowej, nagłego niewyjaśnionego zgonu, zatrzymania akcji serca i zaburzeń typu torsade de pointes, które uznaje się za działania dotyczące całej klasy leków.


Leczenie kwetiapiną wiąże się również z niewielkim zależnym od dawki zmniejszeniem stężenia hormonów tarczycy we krwi, głównie T4 i fT4 (całkowitej i wolnej tyroksyny). Zmniejszenie stężeń całkowitej i wolnej T4 występuje w ciągu pierwszych dwóch do czterech tygodni leczenia kwetiapiną, a następnie utrzymuje się na niezmienionym poziomie podczas długotrwałego leczenia. Prawie we wszystkich przypadkach przerwanie leczenia kwetiapiną powodowało odwrócenie wpływu na całkowitą i wolną T4, bez względu na czas trwania leczenia. Mniejsze zmniejszenia stężenia T3 i rT3 (całkowitej i odwróconej trijodotyroniny) obserwowano tylko po zastosowaniu większych dawek. Nie obserwowano zmian stężenia TBG ani, na ogół, wzajemnego zwiększenia stężenia TSH; nic nie wskazuje na to, aby kwetiapina wywoływała klinicznie istotne objawy niedoczynności tarczycy.

4.9 Przedawkowanie


W badaniach klinicznych zgłaszano zgony po doraźnym przedawkowaniu w dawce 13,6 gramów, a po wprowadzeniu leku do obrotu w dawkach wynoszących zaledwie 6 gramów samej kwetiapiny. Zgłaszano jednak również przeżycie po doraźnym przedawkowaniu dawkami do 30 gramów. Po wprowadzeniu leku do obrotu opisywano bardzo rzadkie przypadki przedawkowania samą kwetiapiną prowadzące do zgonu lub śpiączki, bądź też wydłużenia odstępu QT.


U pacjentów z wcześniejszą ciężką chorobą układu krążenia ryzyko skutków przedawkowania może być podwyższone (patrz punkt 4.4).
Zgłaszane objawy przedmiotowe i podmiotowe, tj. senność i sedacja, tachykardia i spadek ciśnienia tętniczego, były na ogół wywołane nadmiernym nasileniem znanego działania farmakologicznego leku.

Nie istnieje swoista odtrutka przeciwko kwetiapinie. W razie ciężkiego zatrucia, należy uwzględnić możliwość zażycia kilku leków. Zaleca się stosowanie procedur intensywnej opieki medycznej, obejmujących uzyskanie i utrzymanie drożnych dróg oddechowych w celu zapewnienia właściwego utlenowania i wentylacji oraz monitorowanie i wspieranie układu krążenia. Mimo że nie badano zapobiegania wchłanianiu przy przedawkowaniu, należy rozważyć płukanie żołądka (po intubacji, jeśli pacjent jest nieprzytomny) i podanie węgla aktywowanego łącznie ze środkiem przeczyszczającym.


Ścisłą kontrolę lekarską oraz monitorowanie należy prowadzić dopóki pacjent nie powróci do zdrowia.


5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE



5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne.

Kod ATC: N05A H04

Mechanizm działania:

Kwetiapina jest nietypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i jej aktywny metabolit występujący w osoczu ludzkim, kwetiapina N-dealkilowana, działają na wiele receptorów neuroprzekaźników. Kwetiapina i kwetiapina N-dealkilowana wykazują powinowactwo do receptorów serotoninowych (5HT2) i receptorów dopaminowych (D1 i D2) w mózgu. Uważa się, że właśnie to połączenie antagonizmu receptorowego z większą selektywnością wobec 5HT2 względem receptorów D2 odpowiada za kliniczne właściwości przeciwpsychotyczne i za niewielkie pozapiramidowe działania niepożądane kwetiapiny. Dodatkowo kwetiapina N-dealkilowana wykazuje silne powinowactwo do transportera norepinefryny (NET). Kwetiapina i kwetiapina N-dealkilowana wykazują również silne powinowactwo do receptorów histaminergicznych i 1-adrenergicznych oraz mniejsze powinowactwo do receptorów 2-adrenergicznych i serotoninowych 5HT1A. Powinowactwo kwetiapiny do receptorów cholinergicznych muskarynowych lub benzodiazepinowych jest nieznaczne.
Efekty farmakodynamiczne:

Kwetiapina wykazuje aktywność w testach aktywności przeciwpsychotycznej, takich jak test odruchu warunkowego unikania. Blokuje również działanie agonistów dopaminowych (mierzone w testach behawioralnych lub elektrofizjologicznych) i podnosi stężenie metabolitów dopaminy — wskaźnika neurochemicznego blokady receptora D2.


W badaniach przedklinicznych pozapiramidowych działań niepożądanych kwetiapina różni się od standardowych leków przeciwpsychotycznych i wykazuje nietypowy profil. Przy stosowaniu przewlekłym kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości receptora dopaminowego D2. Wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Przy podawaniu przewlekłym kwetiapina charakteryzuje się wybiórczym działaniem w układzie limbicznym, wytwarzając blokadę depolaryzacyjną w neuronach układu mezolimbicznego, ale nie w neuronach zawierających dopaminę układu nigrostriatalnego. Kwetiapina podawana doraźnie lub przewlekle w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u małp kapucynek uwrażliwionych na działanie haloperydolu lub uprzednio nieleczonych. Wyniki tych badań pozwalają przewidywać, że kwetiapina powinna powodować minimalne pozapiramidowe działania niepożądane; wysunięto hipotezę, że leki powodujące mniejsze pozapiramidowe działania niepożądane mogą również w mniejszym stopniu wywoływać późne dyskinezy (patrz punkt 4.8).
Zakres, w jakim metabolit kwetiapiny, kwetiapina N-dealkilowana, odpowiada za aktywność farmakologiczną kwetiapiny u ludzi, jest nieznany.

Skuteczność kliniczna:

Wyniki trzech badań klinicznych kontrolowanych placebo u pacjentów ze schizofrenią z użyciem różnych dawek kwetiapiny nie wykazały różnic między grupami otrzymującymi kwetiapinę i placebo pod względem częstości wywoływania pozapiramidowych działań niepożądanych ani jednoczesnego stosowania leków antycholinergicznych. W badaniu z grupą kontrolną placebo, oceniającym stałe dawki kwetiapiny z zakresu 75 do 750 mg/dobę, nie stwierdzono dowodów nasilenia pozapiramidowych działań niepożądanych ani równoległego stosowania leków antycholinergicznych.


W czterech badaniach klinicznych z grupą kontrolną placebo, oceniających kwetiapinę w dawkach do 800 mg/dobę w leczeniu umiarkowanych i ciężkich epizodów manii (dwa badania oceniające monoterapię i dwa oceniające leczenie skojarzone z litem lub diwalproeksem), nie stwierdzono różnic między grupami otrzymującymi kwetiapinę i placebo w zakresie częstości występowania pozapiramidowych działań niepożądanych ani jednoczesnego stosowania leków antycholinergicznych.
Brak indukowania pozapiramidowych działań niepożądanych uważa się za cechę nietypowych leków przeciwpsychotycznych.
W badaniach z grupą kontrolną placebo wśród pacjentów w podeszłym wieku z psychozą związaną z otępieniem częstość występowania mózgowo-naczyniowych zdarzeń niepożądanych na 100 pacjento-lat nie była większa u pacjentów leczonych kwetiapiną niż u pacjentów otrzymujących placebo.
W przeciwieństwie do wielu innych leków przeciwpsychotycznych, kwetiapina nie wywołuje długotrwałego zwiększenia stężenia prolaktyny, co uważa się za cechę nietypowych leków przeciwpsychotycznych. W badaniu klinicznym wielokrotnych stałych dawek u pacjentów ze schizofrenią pod jego koniec nie stwierdzono różnic w stężeniach prolaktyny u pacjentów otrzymujących kwetiapinę w zalecanym zakresie dawek oraz placebo
W leczeniu umiarkowanych i ciężkich epizodów manii kwetiapina wykazywała większą skuteczność niż placebo w zakresie ograniczania objawów manii po 3 i 12 tygodniach w dwóch badaniach monoterapii. Brak danych z długofalowych badań wykazujących skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu dalszym epizodom manii lub depresji. Dane dotyczące kwetiapiny stosowanej w skojarzeniu z diwalproeksem lub litem w umiarkowanych lub ciężkich epizodach manii po 3 i 6 tygodniach są ograniczone, niemniej jednak stwierdzono, że leczenie skojarzone było dobrze tolerowane. Wykazano działanie addycyjne w tygodniu 3. Drugie badanie nie wykazało działania addycyjnego w tygodniu 6. Brak danych z leczenia skojarzonego dłuższego niż 6 tygodni.
U pacjentów, u których nastąpiła odpowiedź na leczenie, mediana dawki kwetiapiny w ostatnim tygodniu wynosiła około 600 mg/dobę, a około 85% z nich otrzymywało dawkę z zakresu 400 do 800 mg/dobę.
Badania kliniczne wykazały, że kwetiapina jest skuteczna przy dawkowaniu dwa razy na dobę, chociaż jej okres półtrwania działania farmakokinetycznego wynosi około 7 godzin. Wniosek ten wspierają również dane z badań z użyciem emisyjnej tomografii pozytonowej (PET), które wykazały obecność połączeń z receptorami 5HT2 i D2 do 12 godzin po podaniu kwetiapiny. Nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności dawek powyżej 800 mg/dobę.
W badaniach klinicznych prowadzonych metodą ślepej próby nie zweryfikowano długotrwałej skuteczności kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom. W otwartych badaniach kwetiapina była skuteczna w zakresie utrzymania poprawy klinicznej w trakcie dalszego leczenia pacjentów ze schizofrenią, u których wystąpiła początkowa odpowiedź na leczenie, co sugeruje pewną długofalową skuteczność.
W kontrolowanych badaniach klinicznych z placebo, w których stosowano kwetiapinę w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5 x 109/l, częstość występowania co najmniej raz liczby neutrofilów <1,5 x 109/l wynosiła 1,72% u pacjentów leczonych kwetiapiną, w porównaniu z 0,73% u pacjentów otrzymujących placebo. We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, prowadzonych metodą otwartej próby, z czynnym lekiem porównawczym; u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofilów ≥1,5 x 109/l) częstość występowania co najmniej raz liczby neutrofilów <0,5 x 109/l wynosiła 0,21% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0% u pacjentów otrzymujących placebo, a częstość występowania liczby neutrofili w zakresie ≥0,5–<1,0 x 109/l wynosiła 0,75% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0,11% u pacjentów otrzymujących placebo.

    1. Właściwości farmakokinetyczne

Po podaniu doustnym kwetiapina jest dobrze wchłaniana i intensywnie metabolizowana. Przyjmowanie leku z pożywieniem nie ma istotnego wpływu na biodostępność kwetiapiny. Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza. Stężenia molowe w stanie stacjonarnym aktywnego metabolitu, kwetiapiny N-dealkilowanej, wynoszą 35% stężeń obserwowanych dla kwetiapiny. Okres półtrwania eliminacji kwetiapiny i kwetiapiny N-dealkilowanej wynosi odpowiednio około 7 i 12 godzin.


Farmakokinetyka kwetiapiny i kwetiapiny N-dealkilowanej jest liniowa w dopuszczonym zakresie dawkowania. Właściwości farmakokinetyczne kwetiapiny nie różnią się u mężczyzn i kobiet.
Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest o około 30% do 50% mniejszy niż u osób dorosłych w wieku od 18 do 65 lat.
Średni klirens kwetiapiny w osoczu był mniejszy o około 25% u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min/1,73 m2), jednak poszczególne wartości klirensu mieściły się w prawidłowym zakresie. Średnia frakcja molowa dawki wolnej kwetiapiny i aktywnego metabolitu w osoczu ludzkim, kwetiapiny N-dealkilowanej, jest w <5% wydalana z moczem.
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu kwetiapiny znakowanej radioizotopem mniej niż 5% wyznakowanego związku pozostaje w postaci niezmienionej w moczu lub kale. Około 73% radioaktywności wydalane jest w moczu, a 21% w kale. Średni klirens kwetiapiny w osoczu jest mniejszy o około 25% u osób ze stwierdzoną niewydolnością wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Kwetiapina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie, dlatego w populacji pacjentów z niewydolnością wątroby należy się spodziewać podwyższonych stężeń leku w osoczu. U tych pacjentów konieczna może być modyfikacja dawki (patrz 4.2).
Badania in vitro wykazały, że CYP3A4 jest głównym izoenzymem biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny w układzie enzymatycznym cytochromu P450. Kwetiapina N-dealkilowana jest wytwarzana i usuwana głównie przez CYP3A4.
Ustalono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów (w tym kwetiapina N-dealkilowana) są in vitro słabymi inhibitorami aktywności ludzkiego cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4. Hamowanie CYP in vitro stwierdza się tylko w stężeniach około 5- do 50-krotnie wyższych niż obserwowane dla zakresu dawek 300 do 800 mg/dobę u ludzi. W związku z tym jest mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi lekami powodowało klinicznie istotne zahamowanie metabolizmu innego leku metabolizowanego za pośrednictwem cytochromu P450. Jak wynika z badań na zwierzętach, kwetiapina może indukować enzymy cytochromu P450. W konkretnym badaniu interakcji u pacjentów z psychozą nie stwierdzono jednak zwiększenia aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


W serii badań in vitro i in vivo nie stwierdzono dowodów na genotoksyczność. U zwierząt laboratoryjnych przy klinicznie istotnym poziomie ekspozycji zaobserwowano następujące odchylenia, które nie zostały dotychczas potwierdzone w długofalowych badaniach klinicznych:

U szczurów stwierdzono odkładanie się pigmentu w tarczycy, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy oraz powstawanie gruczolaków; u małp Cynomolgus zaobserwowano hipertrofię pęcherzyków gruczołu tarczowego, obniżenie stężeń w osoczu T3, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie liczby krwinek czerwonych i białych; a u psów - zmętnienie soczewki i zaćmę.

Uwzględniając powyższe obserwacje, korzyści leczenia kwetiapiną należy wyważyć względem ryzyka dla pacjenta.



6. DANE FARMACEUTYCZNE




    1. Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:


Hypromeloza 2910

Wapnia wodorofosforan dwuwodny

Laktoza jednowodna

Skrobia kukurydziana

karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)

Magnezu stearynian

Celuloza mikrokrystaliczna pH 102

Talk


Krzemionka koloidalna bezwodna

Otoczka tabletki:


25 mg:

Czerwony i żółty tlenek żelaza (E 172),

hypromeloza 2910 (E464),

tytanu dwutlenek (E171),

Makrogol 400,

żółcień FD+C nr 6 / żółcień pomarańczowa FCF lak glinowy (E110)



100 mg:

Żółty tlenek żelaza (E 172),

hypromeloza 2910 (E464),

tytanu dwutlenek (E171),



Makrogol 400
200 mg

Hydroksypropyloceluloza (E463),

hypromeloza 2910 (E464),

talk,

tytanu dwutlenek (E171)




6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.



6.3 Okres ważności


30 miesięcy



6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/aluminium

Wielkości opakowań:

- pakiet startowy na 4 dni: 6 tabletek po 25mg, 3 tabletki po 100mg oraz 1 tabletka 200mg.



6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania


Brak szczególnych wymagań.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Adamed Sp. Z o.o.,

Pieńków 149, 05-152, Czosnów

tel.: 0-22 732 77 00



fax: 0-22 732 78 00

8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(-Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

15243



9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA


10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO


Strona z


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna