1. Nowoczesne struktury w przemyśle poligraficznym



Pobieranie 215.44 Kb.
Strona1/3
Data03.05.2016
Rozmiar215.44 Kb.
  1   2   3
1. Nowoczesne struktury w przemyśle poligraficznym.

Na nowoczesne drukowanie stale oddziałuje rozwój techniczny. Klasyczna wiedza poligraficzna może być więc mało przydatna. Nowoczesne drukarnie mają w swoim ręku zarówno proces przygotowania do drukowania, jak i realizację poligraficzną. Mniejsze wydawnictwa mogą funkcjonować bez własnych drukarni, ale powinny w nich funkcjonować studia graficzne. Duże wydawnictwa muszą dysponowanie własnym studiem graficznym. Bardzo duże wydawnictwa też dysponują drukarniami. Studia graficzne, niezależne od wydawnictw, także będą funkcjonować na potrzeby publikowania reklam, folderów, ulotek, plakatów, opakowań, etykiet, druków okolicznościowych itd. Podstawą dobrego ich funkcjonowania jest poprawne przygotowanie prac do drukowania.



Inflanty - Jednokolorowe prace i maszyny, Zakłady druku cyfrowego - szybki druk z DTP klienta na cyfrowych: kserokopiarkach, drukarkach i maszynach, Druk na żądanie - Drukowanie cyfrowe z wykorzystaniem łączy. Małe biura obsługi - Oferta dostosowana do posiadanego sprzętu, Usługi bez papierowe - Wydruk danych na nośniki cyfrowe
2. Rodzaje przepływu prac w publikowaniu

Workflows są systemami składającymi się z wejść i wyjść, które w przypadku nowoczesnych procesów są cyfrowe (digital workflows). Jest to pierwsze, zawężone, zdefiniowanie terminu workflow. Jeżeli przesyłanym produktem jest zapisana cyfrowo publikacja lub jej element, a sam proces transmisji odbywa się łączami elektronicznymi, wtedy mówi się o całkowicie cyfrowym przepływie prac. Jeżeli natomiast nie występują wszystkie najwyżej wymienione elementy cyfrowe, wtedy mówi się o częściowo cyfrowym przepływie prac. Jeżeli w przepływie prac występują analogowe elementy, np. naświetlony wyciąg barwy na kliszy, a wcześniejsza część procesów wykonana była na drodze cyfrowej, wtedy mamy do czynienia z przepływem mieszanym. Jeśli w końcu w workflow występują klasyczne metody reprodukcji (np. kamery reprodukcyjne) lub mamy elementy analogowe (np. ze skanerów reprodukcyjnych), wtedy jest to przepływ tradycyjny. Kontrola (poprzez programy) pomiarowa i kierowanie digital workflows w etapie przygotowawczym. Cyfrowe przepływy: Apogee (Agfa), Puzzleflow (Shira), Prinergy (Heidelberg). Drugie wyjaśnienie terminu workflows to wszystkie etapy produkcyjne związane z uzyskaniem druku.

Preflight – sprawdzanie przedprzelotowe w celu znalezienia błędów w publikacji (wąskie gardła, zatrzymanie na etapie wejścia lub wyjścia). Problemy są wyszukiwane w danych PostScriptowych lub plikach PDF. Poprawione elementy są doczepiane do workflows. PS Fix; PDF Preflighter itd.
3. Istota i etapy cyfrowego prepress.

Prepress są to czynności, które muszą zostać wykonane, aby możliwe było uzyskanie publikacji w postaci reprodukcji w dowolnej formie i na dowolnym medium. Znaczenie Prepress jest centralnym punktem dla drukowania i operacji związanych z drukowaniem. Rośnie tendencja ku jego pełnej cyfrowej łączności. Dotychczasowe rozumienie tego terminu dawało efekt typu computer-to-film (CtF, z komputera na film z naświetlarki laserowej). Teraz rezultatem jest CtP (computer-to-plate, z komputera na płytę), CtPs (z komputera na cylinder maszyny drukarskiej), CtPt (z komputera bezpośrednio na druk cyfrowy). Przemiany cyfrowe w prepress: Drukowanie przystosowywane jest do osiągania jak największej zbieżności z przemysłem telekomunikacyjnym i informatycznym. W wielkich firmach wydawniczych następuje niemal całkowita wymiana środków do reprodukowania i łączności. Bezpośrednie publikowanie do Internetu w postaci, np. e-booków. System cyfrowy może wytwarzać na żądanie poszczególne części procesu, np. wydruki próbne, formy drukowe. Elementy cyfrowego realizowania publikacji: tekst wejściowy, obrazy bitmapowe, materiał ilustracyjny, próby cyfrowe, końcowy retusz, wyjście w formie CtP.

Wynikają stąd kolejne etapy nowoczesnego prepress: wytwarzanie makiety, wprowadzanie tekstu, tworzenie ilustracji, łamanie, impozycja arkusza, wykonanie odbitek próbnych, naświetlanie płyty lub skierowanie do druku.
4. System CIP4 (CIP3)

Utworzono standard systemowy, określający całkowicie cyfrowy przepływ prac w układzie od pomysłu do gotowej publikacji, przygotowanej do dystrybucji. Systemem tym jest CIP3, który po niewielkiej modyfikacji w 2000 r. nosi obecnie nazwę CIP4.

CIP3 oznacza International Co-operation for Integration of Prepress, Press and Postpress. System działa z formatem PPF (Print Production Format). W CIP3 zaadaptowano język PS jako metodę kodowania, który kształtuje połączenie cyfrowe procesów produkcyjnych. Ponieważ rosła popularność formatu PDF (Portable Document Format), rozważano możliwość wprowadzenia go zamiast PS.

Wszystkie informacje zawarte w pliku PPF można podzielić na cztery grupy: dane administracyjne, dane produkcyjne, dane introligatorskie, dane specjalne.

Korzyści wynikające ze stosowania CIP3: jednorazowe nabycie danych, krótsze cykle produkcyjne, lepsza kontrola jakości, unikanie chemii filmów, zmniejszone straty wody, mniejsza strata podłoża drukowego.

W roku 2000 konsorcjum CIP3 utworzyło nowy format zapisu danych produkcyjnych JDF (Job Definition Format), opierający się na doświadczeniach zdobytych podczas pracy z formatem PPF oraz formatem PJTF (Portable Job Definition Format), stosowanym w rozwiązaniach firmy Adobe. Postanowiono wykorzystać język XML (eXtensible Markup Language) jako sposób zapisu danych JDF.

Wraz z wprowadzeniem opisanych powyżej zmian konsorcjum postanowiło zmienić swoją nazwę na CIP4 (International Co-operation for the Integration of Processes in Prepress, Press and Postpress), co ma znaczenie raczej symboliczne. Organizacja CIP4 ma swoją siedzibę w Zurychu (Szwajcaria) i zrzesza najważniejszych i uznanych w świecie liderów produkujących oprogramowanie prepress, maszyny drukarskie i introligatorskie, producentów sprzętu i oprogramowania sieciowego oraz firmy zajmujące się rozwojem Internetu. Oprócz typowych producentów do CIP4 wchodzą instytuty naukowe, stowarzyszenia branżowe, niezależni konsultanci i eksperci oraz organizacje techniczne.
5. Formaty plików stosowane w prepress:

Postscript (PS interpretowalny) – realizuje funkcje tłumaczącą pomiędzy SO, działa w formie rozkazów programowych, wymaga zainstalowanego drivera, urządzenia, w którym jest interpretowany. Interpretacja zachodzi w RIP (mapa 1 bitowa).

EPS – jeden plik składa się z dwóch części – rozkazy PS i podgląd zapisanego obrazu (preview); format zapisuje: wektory, obrazy bitowe i teksty. EPS jest nieedytowalny.

DCS (dla wielostronicowych publikacji) DCS2 - Formaty postscriptowe dla obrazów CMYK. DSC dostarcza 5 plików: 1 preview i 4 dla każdego z kolorów CMYK. DSC2 – 1 preview i tyle ile jest kolorów w publikacji (w tym Panton).

PDF – czytanie plików utworzonych w różnych systemach, format tworzy cyfrowy wzorzec, każdy program do grafiki go otworzy, zachowuje fonty, obrazy wektorowe, mapy bitowe i ich rozmieszczenie, PDF na cechy kompresujące. Wysoka jakość uzyskiwana poprzez wydruk do PS a następnie podmianę na PDF.

TIFF – standard przemysłowy formatów, zapis obrazów bitowych: B&W, Grayscale, RGB, CMYK, Lab; obraz zapisywany jest pikselami wraz z ich poziomami jasności, zapisuje także ścieżki odcięcia i kanały alfa.

JPEG – kompresuje obrazy (zapisuje obraz na dysku tak, że zajmuje on mniej miejsca niż w RAM), podczas wczytywania dekompresuje się i zajmuje więcej miejsca, kompresja jest stratna, należy zapisywać obrazy końcowej jakości

Aplikacji – związane z konkretną aplikacją, np. Photoshop i PSD. Aplikacje dzięki konwerterom mogą otwierać też pliki innego rodzaju.
6. Kompresja plików (zmniejszenie objętości pliku na nośniku magazynującym):

Algorytmy bezstratne (od 2:1 do 8:1): TIFF (kompresja LZW), WinZip, Arj, PKzip, Rar, StuffIt, Disk Doubler

Algorytmy stratne (100:1): JPEG
7. Nośniki plików - systemy SCSI IDE USB

RAM – random access memory, ROM - read only menory, HD - dysk twardy, macierze dyskowe RAID itd.

Media usuwalne: Dyskietka, Dyski magneto-optyczne (MO), CD-ROM, SyQuest, Jaz, DVD, Dyski optyczne (WORM)

SCSI (small computer system interface) łączenie wielu urządzeń do jednego gniazda na płycie: łańcuch urządzeń, identyfikator (ID), terminator (tłumik), Mac i PC obsługują SCSI dzięki specjalnej karcie, wstawianej do złącza IDE płyty komputera.

IDE (Integrated Drive Electronics) są najczęstszym łączem w komputerach. Obecne generacje złącze IDE to złącza PCI i AGP. Do pewnego czasu konstrukcje urządzeń SCSI były znacznie szybsze (i droższe) od IDE. Obecnie różnica ta się zaciera, a urządzenia SCSI są stosowane coraz rzadziej. Obecnie standardem magistrali zewnętrznej komputera jest w komputerach DTP (PC i Mac) złącze USB (Universal Serial Bus). Umożliwia on transmisję 12 Mb/s (megabitów na sekundę!). Jest to szybkość mniejsza aniżeli w SCSI, ale technologia jest tańsza i nie ma ograniczeń jak SCSI. Do portu USB można dołączyć dowolną liczbę urządzeń. Jeśli liczba urządzeń jest większa, należy stosować rozgałęziacze (HUB). Urządzenia USB same się konfigurują po dołączeniu ich do portu. USB daje możliwość oglądania danych strumieniowych, łącznie z cyfrowym dźwiękiem i DVD (publikacje multimedialne). Przesyłanie strumieniowe dostarcza zawartość pliku na pulpit w postaci strumienia ciągłego. Strumień taki umożliwia oglądanie zawartości, zanim zostanie przesłany cały plik.
8. Sieci komputerowe (połączenie wielu komputerów za pomocą kabli i kart sieciowych).

Systemy otwarte: niezależne od dostawcy, zamknięte: dedykowana architektura.

Modem – transmisja danych przez łącza telefoniczne, wychodzący sygnał zamienia na analogowy a wchodzący z powrotem na cyfrowy

ISDN – łączność cyfrowa (bez modulacji i demodulacji)

Internet – zbiór połączonych sieci, protokół TCP/IP

Intranet - jeden punkt dostępu, eliminuje niechciane osoby, system dla prywatnych sieci

Externet - rozszerzony Intranet, dostęp ograniczony do złączonych Intranetów

WWW – zbudowane przez CERN, ogólno światowy dostęp, lokalizator http, hipertekst i hipergrtafiką tworzą hiperłącze

e-mail – konto przydziela ISP


9. Typy komputerów.

Apple Macintosh – kompletnie skonfigurowane, przyjazny interface, złącze graficzne GUI

IBM PC – budowane przez różne firmy, środowisko Windows itd

Sun Microsystem i Silicon Graphics – UNIX, szybka praca, profesjonalna grafika i TV, mało programów DTP


10. Zjawisko barw

Barwa pochodzi od światła, utworzonego przez fale elektromagnetyczne Każda fala ma swoją długość Fale są widoczne w zakresie 380-780 nm Barwa może być emitowana lub odbijana Biel jest zrównoważoną mieszaniną barw. Człowiek widzi w zakresie 400-700.

Pręciki rejestrują poziomy jasności. Czopki reagują na barwy Czopki uczulone są na zakresy widmowe: 400-500 nm (niebieski) 500-600 nm (zielony) 600-700 nm (czerwony).

Barwy które nie są szare to barwy chromatyczne (kolorowe).



Barwa – wrażenie wzrokowe wywołane w mózgu przez padające na oko światło. Atrybuty: kolor (hue), nasycenie (saturation), jasność (lightness). Barwy achromatyczne (naturalne) mają jeden atrybut – jasność.

Addytywne pierwszorzędowe - R, G, B

Subtraktywne pierwszorzędowe - C, M, Y
11. Modele barw – definiują i standaryzują barwy

Model CIE Yxy – przestrzeń barw zawarta w krzywoliniowym stożku z pionową osią luminacji Y; przekrój prostopadły do Y wyznacza wykres chromatyczności Yxy. Z tego modelu wynikają Lab, Luv, HSB, HSL, HIV.

Model CIE La*b* (Lab) – powstał w wyniku przekształcenia matematycznego modelu Yxy (kula). a* czerwona do zielonej, b* żółta niebieska, L od czerni do bieli

RGB – oparty na trzech addytywnych barwach świateł (barwach pierwszorzędowych). Biel może być różna a model RGB zależy od urządzenia.

Model CMY (CMYK) – oparty na trzech subtraktywnych barwach. Poziom jasności uzyskuje się przez stosowanie rastra. Model jest zależny od urządzenia (farb), farby CMYK (triadowe) są transparentne. Model farb CMYK jest zawarty wewnątrz modelu świateł RGB. Standardy farb triadowych Europa i SWOP.


12. Mieszanie barw

Dodawanie dwu lub więcej barw.



Addytywne: widmo bieli podzielono na trzy pasma: niebiesko-fioletowe (ok. 400-500 nm) zielono-żółte (ok. 500-600 nm) pomarańczowo-czerwone (ok. 600-700 nm) Mieszanie świateł jest jaśniejsze od każdej ze składowych.

Subtraktywne: Barwa farby jest światłem odbitym, będącym częścią niepochłoniętą przez farbę. Idealne farby CMY absorbują 2/3 widma światła białego. Mieszanina subtraktywne (farb) jest ciemniejsza od każdej ze składowych. Triada drukarska – CMYK.
13. Systemy dopasowania barw (wzorniki):

Systemy uniezależniają od niedoskonałości monitorów. Wyboru barwy ze wzornika dokonuje grafik: zgodność barw na reprodukcji uwarunkowana jest zgodnością farb i papieru użytych podczas drukowania znane i dostępne w programach graficznych.



Wzorniki: Pantone, Trumatch, Focoltone

System Pantone Process - oparty na modelu CMYK: podczas drukowania należy zapewnić ten sam standard triady CMYK w Polsce standardem jest Europa

System Pantone Matching - PMS określa barwy specjalne (kolory dodatkowe): można rozjaśniać barwy stosując „tintę” w DTP wzornik PMS ma dwie części - połysk i mat.

Inne systemy dopasowania barw: Pantone Hexachrome – CMYKOG, Focoltone - model CMYK, opis CMYK, Trumatch - model CMYK, opis HSB

Uwagi: dysponowanie oryginalnym wzornikiem, ta sama biel podłoża, standardowe farby CMYK i dodatkowe
14. Funkcjonowanie systemu zarządzania barwami CMS

Zapewniają przenośność barw w workflow, Zapewniają niezależność barw od urządzeń, Umożliwiają kontrolę koloru na etapie prepress,

Wymagają kalibracji urządzeń

Przyczyny niezgodności kolorystycznych: różne modele pracy urządzeń, różne gamy barw na urządzeniach, indywidualne cechy urządzeń

Elementy CMS: niezależna przestrzeń barw, algorytm przekształcania modeli barw, algorytm renderowania barw spoza gamy, profile barwowe urządzeń

Niezależna przestrzeń barw: CIE La*b*

Profile barwowe urządzeń digital workflow: model barw, gama barw, odchylenie barw od standardowego wzorca, sposób korekcji odchyleń

Algorytm przekształcania wzajemnego: zarządza zbiorem profili, dokonuje transformacji z jednego modelu (np. RGB) do innego
(np. Lab)

Algorytm renderowania barw spoza gamy. Przekształcanie barw obrazu leżących poza gamą urządzenia do gamy barw urządzenia. Metody renderowania: percepcyjna (równo odległe od środka), absolutna (do krawędzi urządzenia wyjściowego te barwy, które są poza), względna (barwy poza są umieszczane w odległości od środka), nasyceniowa (wszystkie barwy na krawędzie urządzenia).
15. Tworzenie profili barwowych

Profil jest charakterystyką urządzenia, np.: skanera, monitora, drukarki itp.



Obecnie standardem ogólnoświatowym profili barwowych jest ICC.

Profil ma dane zapisane w postaci bazy. Profile ogólne dostarczają producenci urządzeń. Profile konkretnego egzemplarza urządzenia buduje użytkownik



Budowanie profilu wymaga: oprogramowania (nowoczesny CMS), wzorców (fotografie, przezrocza, obrazy cyfrowe), dodatkowych urządzeń (kolorymetr, spektrofotometr, które pomagają wyznaczać profile monitora i drukarki).
16. Zasady sporządzania makiet.

Makieta – szkic projektowy zawierający pomysł graficzny pracy. Wykonuje ją grafik lub sam klient.

Makieta powinna zawierać: zwymiarowane elementy kolumny: format, rozmieszczenie tekstu i ilustracji, marginesy, spady, paginację itp. Kolorystykę: numery wzornikowe barw, składy procentowe CMYK, próbki barw itp. Fonty: nazwy, stopnie, wyróżnienia, interlinie. Dołączone szkice, fotografie, obrazy itp.

Po zaakceptowaniu makiety następuje realizacja. Każde większe odstępstwo musi być jednak uzgodnione z zamawiającym, np. zmiana barw, fontów, liczby stronic itp. Drobne (w stosunku do makiety) zmiany realizacyjne są dopuszczalne, np. drobne przesunięcie tekstu, mała zmiana skali rysunku itp.



Dobra powinna spełniać warunki: związek z tematem, kierunkowość, proporcje, spójność, kontrast, powściągliwość, operowanie szczegółami, pełnia obrazu.
17. Fonty cyfrowe

Font to niezależny zestaw (zbiór) znaków drukarskich (liter, cyfr, symboli, linii, ornamentów) zapisanych w pliku na dysku lub ROM naświetlarki. Fonty stosowane w DTP są wektorami skalowalnymi. W formie wektorowej znak jest obrysem łączącym szereg punktów, które są dokładnie zlokalizowane i zdefiniowane cyfrowo. W tworzeniu wektorów używane są tzw. Krzywe Beziera. Forma skalowalna oznacza, że posługując się jednym przepisem na tworzenie znaku może być on zbudowany w dowolnej wielkości.

Gdy znak wektorowy ma być wydrukowany np. naświetlony, w RIP następuje stadium zamiany go do formy mapy bitowej (rasteryzacja). Fonty wprowadzane w formie wektorowej zawsze na wyjściu są w formie zrastrowanej.

Fonty PostScript Type 1 i fonty True Type :Stosowanie PS Type1 wymaga zainstalowania w systemie programu ATM (Adobe Type Manager), który umożliwia zarządzanie nimi. Fonty PS Type 1 wymagają dwóch plików fontów, jednego o rozdzielczości 72 dpi dla wyświetlania, i drugiego przeznaczonego dla urządzenia wyjściowego. Są one niezależne od urządzenia, dostarczając wydruku o rozdzielczości urządzenia wyjściowego. Fonty TrueType wymagają tylko jednego pliku fontu, wspólnego dla monitora i drukarki. Fonty te muszą być zamieniane do formatu PS Type 1, kiedy używane są drukarki PostScript.. Są też fonty OpenType (TrueType) dostępne jednocześnie dla platform PC i Mac.

Prawa autorskie i licencje na fonty. Fonty są licencjonowanym oprogramowaniem i są chronione przez prawo. Wraz z zakupem fontu są na kupującego przenoszone prawa do posiadania, ale nie do kopiowania lub sprzedawania. Prawo zezwala jednak na przekazywanie fontu wraz z pracą w celu jego odwzorowania, np. przez drukarnię, ale tylko na czas tego odwzorowania. Licencja typowa upoważnia do używania ich na pięciu komputerach (procesorach CPU), ale tylko na jednym urządzeniu drukującym.
18. Sposoby wprowadzania testu do publikacji.

Bezpośrednie wprowadzanie z klawiatury. Najbardziej popularny sposób wprowadzania małych ilości tekstu bezpośrednio do aplikacji łamania. Większość tekstu (90%) do drukowania wykonywana jest przez klienta. Klawiatura jest używana ponadto do kontrolowania i komunikowania się z komputerem podczas pracy z tekstem. W aplikacjach DTP istnieją skróty klawiaturowe funkcji, pomagających w szybkim wykonywaniu określonych zadań. Istnieje także rynek, oferujący specjalne systemy klawiaturowe (teksty matematyczne, chemiczne, muzyczne itp.). Istota tych systemów to: całkowita zgodność z wbudowanym sprzętem i oprogramowaniem dostarczonym przez producenta oraz ogólnie wyższa jakość standardów typograficznych.

Optyczne rozpoznawanie znaków (OCR): OCR zamienia tekst z wydruku na papierze do postaci znakowej dla edytora. Wykorzystywany jest skaner i oprogramowanie. Rozpoznawanie ma skuteczność ok. 85%. Rozpoznany tekst należy sprawdzić. Dobre OCR można nauczać rozpoznawania. Przykłady: OmniPage, TextBridge, Recognita.

Automatyczne rozpoznawanie głosu (AVR): AVR zamienia głos osoby mówiącej do mikrofonu na tekst edytowalny przez edytor. Do zamiany wykorzystywany jest mikrofon, karta dźwiękowa i oprogramowanie AVR. Oprogramowanie zawiera słownik (60 000 słów). Szybkość rozpoznawania – do 120 słów na min. Skuteczność rozpoznawania – 95%.

Telekomunikacyjne przesyłanie testu: Teksty można przesyłać do drukarni łączami, np. Internet, Intranet, ISDN, modem lub e-mail. Najczęstszą jednak formą przenoszenia tekstu jest dyskietka (wbrew pozorom duże ilości tekstu).
19. Podstawowe parametry skanerów i obrazów cyfrowych:

Skanery: bębnowe, płaskie, punktowe (dot-in-dot)

Gęstość optyczna skanowania: jest to możliwy do zarejestrowania przez skaner zakres gęstości optycznej oryginału (D = Dmin-Dmax) oraz jest to maksymalna gęstość optyczna Dmax możliwa do odczytania przez skaner. Gęstość optyczna (bezwymiarowa, D) jest miarą zaczernienia materiału fotograficznego. Transparentne mają Dmax do 4,0, zaś Dmin do 0,4, zaś materiały refleksyjne mają Dmax do 2,7, zaś Dmin do 0,5.

Rozdzielczość optyczna skanera: jest parametrem technicznym, stałym dla danego skanera i określa liczbę pikseli, jaką na jednostkę długości są w stanie wyprodukować jego elementy. Miarą rozdzielczości optycznej są ppi (pixels per inch). Dla skanera płaskiego jednoobiektywowego jest to liczba elementów fotoczułych CCD na jednostkę długości listwy z tych elementów.

Rozdzielczość interpolowa skanera: jest to wielkość wynikająca z tworzenia pikseli mniejszych z większych przy pomocy uśredniających algorytmów arytmetycznych.

Głębia bitowa skanera: mierzona w bitach na piksel (bpp – bits per pixel), determinuje liczbę tonów albo kolorów każdego piksela, jaki może mieć obraz cyfrowy i określa, jak wiele bitów jest przydzielonych do każdego piksela w celu zarejestrowania jego barwy.

Rozdzielczość obrazow cyfrowych: stopień odwzorowania szczegółów w porównaniu z oryginałem. Miarą rozdzielczości obrazów cyfrowych jest ppi (pixels per inch). Czym piksel jest mniejszy, tym obraz ma większą rozdzielczość. Liczba pikseli w istniejącym obrazie nie może być zmieniona bez zastosowania interpolacji. Natomiast sam obszar obrazu w ogólności może być zmieniony bez utraty jakiejkolwiek zawartej w nim informacji bitowej.

Rozdzielczość skanowania: (S) określana jest z wartości liniatury (L), używanej do reprodukcji rastrowej amplitudowej tego obrazu i skalą (P) powiększenia/pomniejszenia tego obrazu w porównaniu z oryginałem według: S = 2 * L *. Teoria ta sprawdza się do liniatur 150 lpi, dla wyższych można przyjąć nawet 1,5.

Rozdzielczość skanowania kreski: określamy na podstawie jakości końcowej szczegółów, jakie chcemy uzyskać. Jeżeli ma powstać odwzorowanie kreski o krańcowej rozdzielczości (R) to należy skanować oryginał: S = R * P.
20. Format kodak photo CD i cyfrowe biblioteki graficzne.

Jest to skompresowany plik z obrazem. Odzyskiwane rozdzielczości 128x192, 256x384, 512x768, 1024x1536, 2048x3072, 4096x6144.



Biblioteki graficzne: unikanie wysokich kosztów i straty czasu dla uzyskania zdjęcia lub grafiki.

Biblioteki klipart: Clipart - gotowy rysunek w postaci cyfrowej. Korzystanie z clipartów reguluje prawo. Cliparty najczęściej występują tematycznie.

Biblioteki fotograficzne i inne: Konwencjonalne biblioteki dostarczają użytkownikowi obraz po wybraniu i zeskanowaniu na życzenie. Najczęściej obrazy cyfrowe wolne są od dodatkowych opłat autorskich. Obrazy na CD są bardzo wysokiej jakości i nie wymagają dodatkowych korekcji. Polecane biblioteki: PhotoDisc, Digital Stock, ArtBeats.
21. Pismo (definicja, podział, stopień, linie związane z pismem)

Definicja: Jest to zestaw znaków, który pozwala na widzenie i trwale przestawienie myśli w danym języku.

Krój pisma: zestaw znaków przeznaczony do drukowania, możliwy do zidentyfikowania przez jego projekt (rysunek oczka) i dostępność rozmiarów. Rysunek oczka – styl, rytm, proporcja, dukt, szeryf itd.

Rodzina kroju pisma: każdy członek rodziny pochodzi z jednego kroju, ale różni się np. szerokością.

Atrybut kroju pisma: elektronicznie przetworzone odmiany kroju (pochylenie, pogrubienie itd.)

Atrybut – Odmiana kroju pisma: każdy krój ma co najmniej 7 odmian – prosta, pogrubiona, pochylona, wersaliki i małe litery oraz kapitaliki – wersaliki o wysokości małych liter małych.

Atrybuty – Szerokość kroju pisma: równy (ta sama szerokość i głębokość pisma), wąski (węższy w szerokości niż w głębokości), szeroki (szerszy w szerokości niż w głębokości).

Atrybut – Waga (kolor) pisma: różna szerokość linii powoduje, że wydrukowane pismo jest ciemniejsze lub jaśniejsze na białym papierze – ma różny kolor.

- stopień: jest to miara wysokości liter mierzona pomiędzy górną i dolną linią pisma. Jeżeli stopień to 14 pt. oznacza to jego własną miarę  a nie wielkość znaków.

- linie: - linia górna: górna linia wiersza

- linia dolna: dolna linia wiersza

- interlinia: odległość między wierszami (w DTP odległość między liniami bazowymi sąsiednich wierszy w akapicie)

(wszystkie pozostałe linie musza się zawierać pomiędzy linia górna a dolna)

- linia bazowa: linia dolna znaku

- linia środkowa: linia wyznaczająca wielkość liter linia górna małego znaku "c x"

(wielkość pomiędzy linia bazowa a środkowa to ciało pisma danego kroju)

- wydłużenie górne: linia górna dużego znaku, bądź akcentu małego znaku "C ć"

- wydłużenie dolne: linia dolna długich znaków "j g" oraz dolnych akcentów "ę ą"

- linia akcentów: górna linia dużych znaków z akcentami "Ż Ń"



Znaki pisma: majuskuła (wersaliki, duża wielka litera), minuskuła (mała, tekstowa litera), kapitaliki (wielka litera pisana wysokością małej).

Font tworzy jedna odmiana kroju pisma, dla fontów skalowanych (TTF, PS Type 1) możliwe jest uzyskanie znaków we wszystkich stopniach pisma. W skład fontów wchodzą: majuskuły, minuskuły, kapitaliki, cyfry, znaki interpunkcyjne, dwugłoski, ligatury, odsyłacze, znaki specjalne, znaki akcentowe, linie, ornamenty.

Tracking – regulowanie świateł, algorytm dostosowania w zależności od stopnia pisma, standardowych odstępów pomiędzy znakami dla dobrego wyglądu słowa.

Kerning – podsuwanie, dostosowanie świateł między parą liter.

Ligatura – połączenia pewnych liter w ten sposób ze tworzą jeden znak i likwidują brzydki odstęp między sobą.
22. Zasady składu tekstu i zasady łamania publikacji (min. po 5 dowolnych)

justunek - materiał ślepy służący do wypełniania tych miejsc w składzie, które nie bada dawać odbitki w druku (odstęp miedzy kolumnami czy kolumna a krawędzią brzegu).

firet - justunek o stopniu odpowiadającym stopniowi fontów danego składu i szerokości równej jego stopniowi
- zasady składu tekstu: -wycięcie akapitowe tekstu podstawowego

-wycięcie akapitowe oddzielnych części tekstu

-końcowy wiersz akapitu z wcięciem nie może być krótszy od pełnego wiersza mniej niż 1 firet

-końcowy wiersz akapitu bez wcięcia może być krótszy od pełnego wiersza, co najmniej o 1 firet

-końcowy wiersz akapitu nie może być krótszy od dwukrotnego wcięcia

-odległość miedzy wyrazowa 1/2 firetu (min1/4, max1,5)

-niedopuszczalność powstania korytarzy lub rynien

-nie zawieszać pojedynczych liter: a i o u w z (czyli nie umieszczać na końcu wiersza)

-przy składzie petitem i garmondem nie przenosić więcej jak 4 kolejne wiersze

-nie przenosić wyrazu czteroliterowego i cienkiej sylaby

-grupy cyfr rozdzielać spacja

-znaki ułamków, potęg, procentów, minut, stopni itp - bez odstępu

-wyrazy dwuczłonowe zwierają dywiz, a nie pauze lub pół pauze

-przy rozstrzeliwaniu słów stosować zasady związane ze stopniem pisma

-nie rozstrzeliwuje się kursywy

-tytuły powinny być ujednolicone w tekście o taki samym kroju jak tekst podstawowy

-w tytułach nie dzielić wyrazów

-w tytułach wersalikowych od 16pt stosować kerning

-przy wyliczeniach, za cyfra stosować kropkę i spacje, a za litera stosować nawias i spacje

- zasady łamania publikacji:

-łamać na określoną liczbę wierszy w lamie i odpowiednio dobierać justunek przed i po akapitach

-nie rozbijać kolumny "na papierki" te same odległości miedzy akapitami

-nie rozpoczynać kolumny "bękartem"(ostatni wyraz wątku) i nie pozostawiać u dołu kolumny

"szewca"(początek nowego akapitu)

-pagina zwykła (część kolumny zawierająca numer stronicy) -cyframi arabskimi, pagina żywa

(zmienny tekst np. rozdział) wersalskimi, kapitalikami lub tekstem o 1 stopień

mniejszym od podstawowego gdzie pagina to cześć kolumny zwierająca nr strony bądź inny zmienny w dziale tekst


23. Istota pracy z systemem OPI

System uwzględniający obraz w formatach niskiej i wysokiej rozdzielczości, serwer OPI przesyła tylko niezbędne informacje, wykorzystuje DSC i DSC2. Na serwerze znajdują się obrazy w niskiej rozdzielczości i te są wysyłane do łamania a gdy dochodzi do naświetlania wysyłane w ich miejsce są obrazy o rozdzielczości wysokiej.


24. Systemy cyfrowe łamania

-EPC/DAR: instalowany w wielkich wydawnictwach ze względu na swój koszt, są bardziej wyspecjalizowane maja zastosowanie w muzyce matematyce chemii, jednak są zagrożone w związku z rozwojem systemu DTP. Printbox - UNIX

-DTP: Łączą wszystkie elementy pismo, grafikę w kompletne strony lub obrazy, można wprowadzać tekst poprzez klawiaturę, OCR, AVR, media, oraz rysunków wykonywanych w programach DTP lub biurowych oraz skanowanie i biblioteki. Na system DTP składa się komputer główny, monitor klawiatura mysz, pakiet oprogramowania i inne urządzenia on czy off-line. Najlepszym oprogramowaniem na wszystkie platformy jest QuarkXPress , InDesign jak i PageMaker, Corel-Ventura. Programy mają budowę modułową dzięki czemu można zwiększać ich możliwości.
25. Klasyfikacja wyrobów poligraficznych:

Druki luźne – produkty składające się z jednej lub kilku nie połączonych ze sobą części (np. kartka ulotki reklamowej, gazeta codzienna, torba).

Druki łączone – produkty połączenia w całość kilku arkuszy, ale bez oddzielnie wykonanej okładki (np. tanie czasopismo, kalendarze zdzierane).

Oprawy – efekt połączenia okładki z wkładem. Okładka jest zewnętrznym elementem oprawy. Wkład stanowią połączone ze sobą kartki (np. zeszyt, notes, broszura, czasopismo, książka itp.). Oprawy mogą stanowić bardzo złożony wyrób introligatorski.



Okładki: okładzina przednia, tylna, grzbiet. Oprawa prosta: przyklejony lub przyszyty grzbiet okładki do grzbietu wkładu. Oprawa złożona: nie ma połączonego grzbietu z wkładem, połączenie wkładu z okładką poprzez wklejkę. Oprawy specjalne: różne połączenia wkładu i okładki.

Wkłady: podstawę budowania wkładu stanowią składki lub kartki, powstają one z arkusza lub wstęgi. Arkusz – płaski materiał, którego szerokość jest porównywalna z wysokością, Wstęga – płaski materiał, którego wysokość jest wielokrotnie większa od szerokości. Kartka – rodzaj arkusza, na którym po obu jego stronach znajdują się stronice. Składka – arkusz złamany jeno lub wielokrotnie dając w wyniku złożenia krawędź zwaną złamem. Elementami mogą być: wyklejka, przykleja, wklejka, nakładka.
26. Wybrane operacje introligatorskie:

Krojenie – podzielenie półfabrykatu na części (powstają albo części podlegające dalszej obróbce, albo jedna taka cześć i odpad).

- Przekrawanie – krojenie wzdłuż linii prostej.

- Okrawanie – wyrównywanie do danego formatu.

- Wykrawanie –wykonywane wykrojnikami.

Ciecie – podział, w wyniku, którego powstają ubytki materiału (pył, skrawki).

- Przycinanie – obróbka grzbietu wkładu, który ma być połączony z okładka przez klejenie.

- Rozcinanie – oddzielanie od siebie wielu wkładów lub całych opraw.

Złamywanie (falcowanie): zgięcie arkusza lub wstęgi i złamanie go z wytworzeniem trwałego śladu (złamu).

Standardowe złamywanie, to dzielenie arkusza na pół, przełamując bok dłuższy i kładąc ku wnętrzu. Rozróżnia się cztery typy złamywania: prostopadłe, równoległe i mieszane.

Klejenie: Nałożenie kleju na jedna z powierzchni, przyciśniecie powierzchni drugiej i wysuszenie.

Szycie: Łączenie elementów przy pomocy drutu lub nici. Druty – powleczone (przed rdzewieniem). Przy szyciu nićmi igła przebija wkład i kładziony jest ścieg.

Uszlachetnianie: Nadawanie nowych własności drukom przez: lakierowanie, kalandrowanie, laminowanie, impregnowanie, kaszerowanie, tłoczenie.

- Lakierowanie – nakładanie warstwy lakieru.

- Kalandrowanie – dodatkowe nabłyszczanie położonego lakieru przez dociśniecie jego powierzchni do gorącego wypolerowanego cylindra.

- Laminowanie (foliowanie) – łączenie całej powierzchni druku z folia wykonana z tworzywa.

- Impregnowanie –nałożenie stopionej substancji na powierzchnie druku (parafina, wosku).

- Kaszerowanie – łączenie produktów powierzchniowych klejem, albo z wykorzystaniem właściwości termoplastycznych.

- Tłoczenie – wciskanie matrycy w podłoże. Podczas tłoczenia można jednocześnie wykonać nadruk. W wyniku procesu powstaje płaskorzeźba po obu stronach arkusza. Używanie tej techniki bez farby daje unikalny efekt wytłoczenia papieru, np. logo na papierze firmowym.
27. Metody wytwarzania arkusza drukarskiego:

Drukowanie wielo użytkowe:

Drukowanie wielu niezależnych użytków na wspólnym arkuszu (opakowania, etykiety, wizytówki). Ekonomiczne wykorzystanie podłoża i skrócenie czasu drukowania całego nakładu. Skomplikowane użytki wycina się wykrojnikami.

Prace z maszyn arkuszowych:

Praca półarkuszowa: wszystkie stronice określonej sekcji sa rozmieszczane w jednej impozycji. Po wydrukowaniu całego nakładu jednej strony arkusza następuje jego odwrócenie i zadrukowywana jest druga strona. Na obu częściach arkusza otrzymujemy identyczne dwie kopie pracy.

Przy pracy półarkuszowej używana jest tylko jedna impozycja i wykonywany tylko jeden zestaw form drukowych. Faktyczny wymiar form drukowych i obszar zadruku arkusza musza być na tyle duże, aby wydrukować wszystkie stronice arkusza na obu jego połowach.

- Praca półarkuszowa odwracana: po wydrukowaniu arkusze są odwracane wokół osi równoległej do krótszego boku (przez bok dłuższy). Takie odwracanie gwarantuje poprawność registru.

- Praca półarkuszowa przewijana: po wydrukowaniu arkusze są przewijane wokół osi równoległej do dłuższej krawędzi arkusza (przez bok krótszy). Należy zadbać o to, aby krawędzie papieru były idealnie prostopadłe, a praca wycentrowana.

Praca pełno arkuszowa: Sekcja do drukowania na kadej stronie arkusza jest rozmieszczona w dwu oddzielnych impozycjach: zewnętrznej i wewnętrznej. Praca pełno arkuszowa produkuje jedna kopie z dwóch zestawów form, dla dwóch impozycji.

Prace z maszyn zwojowych:

Maszyny zwojowe drukują na podłożu podawanym z ciągłego zwoju (roli). Dopiero po zadrukowaniu obu stron wstęgi podłoże może być cięte i podawane do maszyny falcującej. Wśród maszyn wyróżniamy szeroko zwojowe (od 1 m do 6,5 m szerokości zwoju) i wąsko zwojowe (do 0,8 m szerokości zwoju). Maszyny zwojowe są wielokolorowe i dają wiele możliwości drukowania. Można uruchamiać wiele wstęg, zadrukowane wstęgi można zwijać, a następnie puszczać przez inne zespoły drukujące, wstęgi można

odwracać w ruchu itd. Oznacza to, e te sama prace można wydrukować bardzo wieloma metodami.


28. Impozycja (określenie i marginesy na różnie wytwarzanych arkuszach):

Jest to rozmieszczenie drukowanych obrazów na określonym formacie tak, że położenie poszczególnych stronic zapewnia uzyskanie właściwej ich kolejności w składce. Impozycja jest też rozmieszczanie wielo użytkowe. Impozycja jest stosowana do wszystkich technik drukowania. Wszystkie schematy impozycyjne wynikają z końcowej postaci produktu.



Impozycja elektroniczna:

Proces polega na wczytaniu plików utworzonych w oprogramowaniu do łamania. Może być ona wykonywana z formatu aplikacji źródłowej, PS lub PDF.

Programami do impozycji sa: Preps (ScenicSoft), INposition (DK&A), PressWise (Imation), Imposition Publisher (Farrukh), Impostrip (Ultimate Technographics), PdfOrganizer (AC&C HSH Group - Shira). Istnieja także stacje do impozycji stronic, np. SignaStation

(Heidelberg).



Dodatkowe marginesy w impozycji:

Elektroniczna impozycja przygotowuje prace w celu wykonania gotowych form drukowych (CtP). Podczas przygotowywania impozycji należy włączyć dodatkowe marginesy zapewniające m.in. rozcięcie (dla odwracanej). Wymagany jest ekstra dodatek (spad) dla końcowego okrojenia (3 mm). W pracy oprawianej przez szycie (drutem lub nicmi) oznacza to 3 mm na górnej, dolnej i zewnętrznej części

składki – z trzech stron. Dla opraw klejonych dodatkowy zapas, zwykle 1 mm, jest wymagany take na wewnętrznej części składki.

Prace jednoarkuszowe, takie jak plakaty, wymagają 3 mm spadu na wszystkich 4 bokach. Jeeli na arkuszu drukujemy nie oprawiane użytki (np. mapy turystyczne, składanki), wtedy należy zapewnić 3 mm zapas tylko na zewnątrz. Na zewnątrz rozmiaru roboczego pracy, który włacza spad, drukarz potrzebuje dysponować jeszcze dodatkowym zapasem wzdłuż arkusza. Te dodatkowe obszary beda zapełnione testami kontrolnymi drukowania oraz musza zapewnić uchwycenie podłoża przez łapki maszyny.


29. Rodzaje arkuszy w procesie publikowania:

Arkusz autorski:

Składa się z: 40 000 znaków drukarskich (w tym spacje), 700 wierszy (linijek) poezji, 3000 cm2 ilustracji (w tym teksty muzyczne).

Stosowany przy obliczaniu honorarium autorskiego, korektora lub maszynistki.

Arkusz wydawniczy:

Składa się tak jak arkusz autorski. Zawiera on jednak materiał nie pochodzący od autora (przedmowa, reklamy itp.). Stosowany w wydawnictwie przy planowaniu produkcji dzieła.



Arkusz drukarski:

Jednostka zadruku zawierająca 16 stronic A5 (jednostronnie zadrukowany format A1). W praktyce określa arkusz podłoża, na którym drukarnia drukuje prace. Dla celów rozliczania się drukarni z wydawnictwem przelicza się go na arkusze A1.



Arkusz introligatorski:

Jest to sfalcowany (złożony) arkusz drukarski. Poprawnie przygotowany arkusz drukarski jednoznacznie definiuje wykonanie arkusza introligatorskiego.


30. Rola odbitek próbnych:

Odbitki próbne:

Są to kopie obrazu (lub jego części) do skontrolowania przed drukowaniem nakładu. Nie istnieje uniwersalna próba, odbitek jest wiele.

Odbitki w stadium początkowym (kompletność, dokładność wykonania i pozycjonowanie):

• laserowy (atramentowy) wydruk B&W

Odbitki w stadium końcowym (jakość realizacji i zgodność kolorów):

• próba impozycyjna

• próba barwna

• próba mokra

Dają na wydruku jedna barwę, np. czarna. Może być także zastosowany kolor specjalny.

• Impress Digital Dylux (wydruk atramentowy)

• wydruk z drukarek laserowych

Odbitka próbna pełni dwie role:

• podglądu do kontroli i akceptacji

• wzorca dla drukarni


31. Systemy cyfrowych prób barwnych.

Przedprodukcyjne próby barwne SA wywarzane w celu zaprezentowania i dopasowania tak dokładnie, jak jest to możliwe, końcowego wyniku reprodukcji. Próba barwna jest obecnie traktowana jako czesc procesu kontroli w wytwarzaniu przewidywanej jakości druku.



Cyfrowy proofing wytwarza:

•próby ciagłotonalne

•próby zrastrowane

Poprawna cyfrowa próba uwzględnia profil ICC.



Cyfrowy proofing przeważa nad analogowym:

•rozwinięte systemy CMS

•powtarzalne kopiowanie proofów

•znaczna obniżka kosztów

•uwzględnienie różnych technik drukowania

•szybsza edycja błędów

•szybsza realizacja próby

Większość systemów cyfrowego proofingu umożliwia prezentowanie barw w bardzo szerokiej gamie. Tego rodzaju produkcja jest to wizualizacja koloru, a nie próba barwna! Przy cyfrowych próbach barwnych używane są następujące rodzaje technologii: sublimacja

barwnikowa, drukarki laserowe, suchy transfer laserowy, woski termiczne oraz atramenty.

Sublimacja barwnikowa

Produkuje błyszczące, ciągłotonalne próby typu fotograficznego. Drukarki sublimacyjne działają w wyniku stosowania ciepła generowanego przez termiczna głowice drukująca. Jej tysiące miniaturowych elementów grzejących działa na kolory CMYK umieszczone na laminatach. Z chwila podgrzania barwnik sublimuje na nośnik papierowy, kształtując próbę.



Laserowe drukarki i sucha technologia

Są to urządzenia postscriptowe z RIP-em. Pracują z wykorzystaniem naładowanego, wrażliwego na światło bębna albo pasa stosowanego w połączeniu ze światłem laserowym, które selektywnie zdejmuje ładunek w obszarach, gdzie nie ma obrazu. Zawarte w czesterach oddzielnych kasetach kolorowe tonery CMYK są przyciągane do bębna lub pasa w ciągle jeszcze naładowanych obszarach obrazu. Następnie tonery te SA przenoszone i stapiane na nośniku papierowym.



Wosk termiczny

Inaczej transfer termiczny, tworzy wydrukowany obraz przez ogrzewanie paneli barwnikowych wosków i kształtowanie z nich maleńkich kropek, które skapują na papier, gdzie ponownie zastygają. Dla wytworzenia pełno kolorowej próby wymagane są cztery przejścia dla każdego z kolorów wosku: żółtego, purpurowego, cyjanowego i czarnego.



Drukarki atramentowe

Dwa typy atramentów: •płynny •stały

Drukarki z atramentem płynnym: •kroplowe •z przepływem ciągłym

Drukarki kroplowe: •piezoelektryczne •bąbelkowe

Drukarki z przepływem ciągłym:

•stałe wpływanie atramentu z głowicy

•zbędne krople są odchylane w polu elektrostatycznym i zawracane do obiegu

Drukarki z atramentem stałym:

•atrament jest w laseczkach

•roztopiony atrament zastyga na papierze

Należy rozróżniać dwa aspekty prób:

•najdokładniejsze odwzorowanie barw (wizualna)

•odwzorowanie barw najwierniejsze z drukiem nakładowym (kontraktowa)

Nie należy wykonywać prób idealnie zgodnych z projektem, a nierealnych w druku!



Systemy dwa-w-jednym

W jednej drukarce znajdują się dwa systemy

drukujące (uproszczony i dokładny).

Systemy drukujące to:

• wosk


• sublimacja

Próby miękkie

Miękki proofing jest systemem używającym skalibrowanego monitora jako medium sprawdzającego, bez produkowania analogowych albo cyfrowych wydruków próbnych. Proof miękki wykonywany jest jako sprawdzian ogólny, zaś „próba twarda” (wydruk) jako ostateczne potwierdzenie. Dla prób miękkich rozwinięto zdalne łącza sprawdzania koloru.



Próby mokre

Jest to tradycyjna metoda produkcji prób barwnych, używająca farb drukarskich i form drukujących, na specjalnych płaskich prasach sprawdzających (tzw. Prasach przedrukowych) lub nawet na maszynach produkcyjnych. Próby mokre produkowane na prasach przedrukowych są, w porównaniu z cyfrowymi próbami suchymi, faworyzowane przez drukarzy, ponieważ sprawdziany maja podobne własności fizyczne jak końcowy druk.


32. Klasyfikacja prób ze względu na realizacje i cel.

Próby zależne od sposobu realizacji

Próba jednostronna – wydrukowana na jednej stronie podłoża, zazwyczaj wytwarzana cyfrowo

Próba dwustronna – wydrukowana po obu stronach podłoża i zwykle na papierze nakładowym

Próba z impozycji – może być próba z wielu różnych stronic publikacji lub wielo obrazową próba z jednej stronicy. Są to próby pokazujące rozkład stronic (wielu obrazów) w pozycji zgodnej z drukowana.

Próby rozproszone – próby, które nie są drukowane z impozycji stron i nie dają informacji o położeniu konkretnej stronicy w arkuszu drukarskim



Próby drukarskie

Próby progresywne – sa to odpowiednie kombinacje prób drukowanych w szczególnej kolejności kolorów. Typowa próba progresywna dla kolejności procesu triasowego jest następująca: pierwszy C położony samodzielnie i Y położony samodzielnie, a następnie kombinacja C+Y, dalej M położony samodzielnie a następnie C+Y+M w końcu sam K i ostatecznie C+M+Y+K, pokazujące końcowy wynik. Ten rodzaj prób jest zazwyczaj wykonywany na podłożu nakładowym.

Próby produkcyjne – SA to ostateczne próby, gdyż SA produkowane na maszynach produkcyjnych, na których będzie drukowany nakład.

Próby zależne od przeznaczenia

Próba idealna. Nieprawidłowa praktyka jest wytwarzanie próby idealnej, która jest poza zasięgiem osiąganych ostrości i gęstości kolorów i która nie może być drukowana przez dostępny proces drukarski. Próba powinna odzwierciedlać to , co jest możliwe i osiągalne, mając w domyśle ograniczenia drukowania triadowego.

Próba wizualna. Zwykle produkowana przez projektanta grafiki albo klienta, odnosząca się również do wizualizacji koloru. Jest nia próba termiczna, laserowa albo atramentowa. Określa ona ogólna koncepcje i projekt wymagane w produkcie końcowym.

Próba typograficzna. Odnosząca się zarówno do tekstu, jak również do pozycjonowania elementów i zawartości merytorycznej stronic. W nowoczesnym prepress jest nią najczęściej czarno-biały wydruk laserowy. Jest ona wytwarzana w celu umożliwienia przeprowadzenia korekty tekstowej, kontroli składu tekstu, płożenia grafik i kompozycji stronic w początkowym stadium prac.

Próba docelowa. Realizowana jako np. Cromalin cyfrowy lub próba mokra. Jest ona produkowana w celu zaprezentowania wyniku oczekiwanego po wydrukowaniu, tak dokładnie, jak jest to możliwe, i uwzględniająca charakterystyki drukowania typu przyrostu punktu rastrowego oraz dokładność odwzorowania koloru.

Próba kontraktowa. Wykonywana jako jednokrotny przebieg z maszyny lub zatwierdzona próba docelowa. Jest ona podpisywana przez klienta do druku i ma na celu dopasowanie do niej całego nakładu.


33. Testy kontrolne umieszczane na próbach

Pasek SLUR do kontroli wzrokowej Podczas procesu drukowania drukarz obserwuje efekt na reprodukcji. Często używa w tym

celu lupki powiększającej. Pasek SLUR, wykonany w programie grafiki wektorowej, jest naniesiony arkusz. Wykorzystuje się tu fakt, że obserwowany dot gain jest silniejszy dla liniatur dużych niż mniejszych. Pasek utworzony jest z dwóch części. W części lewej są cyfry

od 0 do 9, wykonane z wysoka liniatura rastra, wokół których znajduje się jednorodne tło, wykonane dużymi punktami. Każda kolejna cyfra ma mniejsza wartość tonalna. Cyfra 3 i tło maja te same wartości tonalne. Prawa cześć paska stanowi napis SLUR na tle.

Służy on do oceny murzenia. Napis SLUR wykonany jest rastrem liniowym o kierunku 0o, zaś tło też liniowym, ale o kierunku 90o. Napis SLUR nie jest widoczny, gdyż tonalności SA jednakowe. Jeśli wystąpi murzenie boczne lub obwodowe wtedy napis będzie czytelny.

Wykorzystywanie testów pomiarowych

Testy kontrolne wprowadzane są z plików cyfrowych na gotowe arkusze cyfrowe (impozycje). Odbitka próbna powinna mieć zamieszczony test. Pola testowe zawierają obszary kalibracyjne, które umożliwiają pomiar densytometryczny. Zmierzone dane mogą być wykorzystane w sprzężeniu zwrotnym do sterowania (cyfrowego) maszyna drukarska (niekoniecznie cyfrowa). Testy kontrolne pozwalają na dokładna i znaczącą kontrole jakości drukowania. Pozwalają one na indywidualne pomiary densytometryczne. Testy kontrolne SA dostępne z wielu różnych źródeł, np. GATF, FOGRA, Funner itd.



Pola pełnego pokrycia jedno farbowe

Wielkość i jednolitość nadawania farby.



Pola pełnego pokrycia wielo farbowe

Wizualne i densytometryczne szacowanie zjawiska przyjmowania farby przez farbę.



Pola równowagi barw

Porównywanie równowagi kolorów pomiędzy parami pól pełnego pokrycia i pól tonalnych.



Pola rastrowe (tonalne każdej z farb)

Przyrost punktu rastrowego i wartość kontrastu drukowania. Różni producenci oferują w swych testach różne wartości pól rastrowych.



Pola murzenia i dublowania

Murzenie lub dublowanie (wykorzystany efekt omówiony wcześniej dla paska SLUR.



Pola kontroli ekspozycji płyty

Wizualna ocena poprawności wykonania formy Test kontrolny firmy GreatMacbeth


34. Określanie liczby form drukowych

Otrzymywanie form drukowych w nowoczesnym prepress polega na cyfrowym rozdzieleniu każdej impozycji pracy na układ tylu niezależnych od siebie części, iloma farbami będzie drukowana reprodukcja tej impozycji. Mogą tu zaistnieć następujące przypadki:

• Jeżeli praca została zrealizowana tylko kolorami specjalnymi, wtedy dla każdej impozycji tej pracy musi powstać tyle form drukowych, ile kolorów specjalnych na niej użyto.

• Jeżeli praca została zrealizowana do drukowania wielobarwnego triada farb CMYK, to dla każdej impozycji musza powstać najwyżej cztery formy

• Jeżeli praca została zrealizowana zarówno kolorami specjalnymi, jak i barwami z modelu CMYK, wtedy liczba form dla każdej impozycji jest nie większa od sumy: cztery dla barw CMYK + liczba kolorów specjalnych.

• Jeżeli praca została zrealizowana zarówno kolorami specjalnymi, jak i barwami z modelu CMYK, a chcemy ja drukowac tylko triasowo, wtedy liczba form drukowych dla każdej impozycji jest nie większa od czterech.


35. Parametry konwersji barw RGB na CMYK

Aby poprawnie skonwertować obraz RGB na CMYK należy dobrać następujące parametry:

• mieszanie farb CMY

• stopień pokrycia farbami

przyrost punktu rastrowego

• procedury generowania czerni

• poziom generowanej czerni

• przestrzeń konwersji



Mieszanie farb CMY

Czyste farby CMY dałyby np. 50% szarość z wydrukowanych 50% punktów rastrowych C, M i Y. Tak jednak nie jest dla realnych farb CMY. Barwa neutralna CMY powstaje dopiero po zmieszaniu farb w odpowiednich proporcjach - wg tzw. krzywych mieszania farb.



Uwaga! Niewielkie różnice w przebiegu krzywych mieszania nie oznaczają niewielkich różnic barw drugorzędowych na wydrukach wielobarwnych!

Stopień pokrycia farbami (TAC)

• Podczas drukowania „mokro-na mokro” nie jest możliwe pokrycie masowe 4 x 100% każda z farb.

• Przyczyna tkwi w farbach i papierze, co rozmaże farby podczas drukowania „mokro - na- mokro”.

Parametr TAC (TIL) przyjmuje się:

• 280% - gazetowe

• 320% - powlekane

• 360% - chromoluxy i specjalne

Przyrost punktu rastrowego (dot gain)

Jest to powiększanie punktów rastrowych na wydruku w porównaniu z wartością na formie. Efektem przyrostu punktu są przyciemnione barwy na wydruku z barwami zakładanymi. Na dot gain wpływają technika drukowania, farby i chłonność podłoża. Jest to tzw. „przyrost

fizyczny”. Ponadto występuje tzw. „przyrost optyczny”. Papiery błyszczące lub bardzo białe odbijają więcej światła, niż rozpraszają. Dla nich barwy wydają się jaśniejsze. Papiery matowe lub ciemniejsze bardziej rozpraszają (mniej światła dochodzi do oka) - barwy staja się ciemniejsze. Parametr dot gain dobiera się dla papieru, farb i techniki drukowania.

Procedury generowania czerni

Otrzymywanie udziału dodatkowej farby czarnej (K) nazywa sie procedura generowania czerni.

Z generowania czerni uzyskuje się:

• zmniejszenie łącznego zużycia farb (TAC)

• większy zakres dynamiczny barw

• wprowadzenie realnej czerni

Wyróżniamy następujące metody: CCR, UCR, GCR, UCA.

Poziom generowanej czerni (BIL) i UCA

Funkcjonowanie parametru BIL i automatycznego UCA

Przestrzeń konwersji

Kolejność czynności programu konwersji:

• przeliczanie składowych RGB na Lab

• tworzenie tablic konwersji do CMYK

• utworzenie kopii obrazu CMYK w modelu RGB do wyświetlania

Widać, że konwersja jest bardzo skomplikowana, dlatego wprowadzono procedury generowania czerni, a przede wszystkim należy posługiwać się profilami barwowymi ICC!


36. Separacja do pliku i pliki pełno kolorowe

Z przygotowanej pracy graficznej należy wykonać rozdzielenia na kolory – separacji barw – z uwzględnieniem określonych zasad rastrowania. W tym celu należy najpierw przygotować specjalny plik, który:

•jest w formacie PS interpretowalnym

•zawiera separacje barw CMYK

•zawiera separacje kolorów specjalnych

Można też zapisać plik w formacie PDF

Tonalności reprodukuje się stosując raster, który zamienia tonalności na punkty o średnicach proporcjonalnych do wartości tonalności

Pełno kolorowy plik PS (composit)

Z przygotowanej pracy graficznej można wykonać plik w PS interpretowalnym, który nie zawiera separacji (tzw. plik composit).

Wcześniej należy upewnić się czy:

• praca zawiera tylko obrazy CMYK

• dołączone są profile barwowe ICC konwersji do CMYK (jeżeli występują barwy RGB)

Pełno kolorowy plik PDF (composit)

Z przygotowanej pracy graficznej można wykonać plik w formacie PDF composit. Format PDF zajmuje mniej miejsca i umożliwia przeprowadzanie poprawek „w ostatniej chwili”. Plik PDF może być rozseparowany na naświetlarce, jeśli wyposażona jest w PS Level 2 lub 3.



Separacje barw na urządzeniu końcowym

Przygotowany plik PS lub PDF wczytywany jest przez naświetlarkę CtP. Naświetlarka składa się z dwóch bloków: RIP (Raster Image Processor) i komory z laserem. Zanim laser zacznie naświetlać poszczególne płyty, musza zostać przygotowane przez RIP wyciągi barw w formie cyfrowej, jako mapy 1-bitowe (B&W), które laser kopiuje z RAM RIP-a na płyte. Jeżeli urządzeniem realizującym formy drukowe CtP nie jest naświetlarka laserowa, a np. drukarka atramentowa, urządzenie tnące, rylec diamentowy itd., wtedy procedura jest analogiczna, tzn. RIP tych urzadzen przygotowuje odpowiednie dane dla poszczególnych form. Przygotowanie wyciągów barw może być jedno, albo dwustopniowe.



Jednostopniowe polega tylko na odczytaniu zapisanego w pliku kanału obrazu i później (podczas procedury rastrowania) zamianę go na pojedyncza mape 1-bitowa. Jesli zapisano kilka kanałów to powstanie układ wyciągów barw. Sytuacja taka zachodzi wtedy, gdy w pliku zapisane SA separacje barw wykonane w aplikacji DTP.

Dwustopniowe przygotowanie polega, najpierw, na rozdzieleniu pliku typu composit na poszczególne kanały obrazowe, a następnie zrastrowaniu ich j.w. Jedna separacja powstanie wtedy, gdy w pliku jest zapisany obraz do drukowania jednym kolorem, np. czarnym lub

specjalnym. Sytuacja taka zachodzi w przypadku, gdy jest to obraz kreskowy.


37. Profile ICC w plikach pełno kolorowych a poprawność reprodukcji barwy

Układ map bitowych powstanie, gdy do drukowania ma być użytych kilka farb. Np. do drukowania wielobarwnego (CMYK) powstaną cztery wyciągi barw, czyli muszą powstać 4 mapy 1-bitowe, a dla drukowania np. 3 kolorami specjalnymi – 3 mapy. Jeżeli w pliku zapisany jest obraz typu composit, wtedy separacja w RIP musi zachodzić w oparciu o

profile barwowe. Jeśli są to obrazy CMYK o końcowej kolorystyce i/lub kolory specjalne wtedy nie ma problemu dla RIP-a. Jeżeli w obrazach występują barwy RGB, wtedy muszą być w nich osadzone profile ICC przestrzeni RGB, a RIP-owi wskazany profil końcowy przestrzeni CMYK. W oparciu o te profile RIP dokona konwersji, stosując jednocześnie rendering dla barw spoza docelowej gamy CMYK.

Jeśli w obrazach RGB nie ma osadzonych profili, wtedy RIP przyjmie dla tych obrazów profile domyślne (przekłamanie barw na reprodukcji). Po dokonanej separacji następuje drugi etap RIP-owania, czyli rastrowanie przygotowanych separacji na mapy 1-bitowe, co będzie omówione dalej. Budowa pliku postscriptowego z rozseparowanym obrazem jest następująca: procedury wstępne, parametry

rastra, kanały obrazu, przejścia tonalne, teksty, fonty PS. Kanały obrazu mogą być w zapisie szesnastkowym (kodowanie ASCII) lub binarnym, a zapis jest wykonany osobno dla każdego piksela obrazu.
38. Zlewki

Efekt braku pasowania kolorów na wydruku występuje w postaci „blików”.

Praca dwukolorowa: farby zielona i czerwona

Rozciągnięcie koloru elementu na pierwszym planie na element leżący pod nim nazywa się nadlewaniem koloru.

Ciemna obwódka wynikowej barwy wynikła z nadrukowania nachodzącej granicy nazywa się nadlewką (ogólnie zalewką).

Zduszenie koloru elementu otaczającego element pierwszoplanowy nazywa się podlewaniem koloru.

Ciemna obwódka wynikowej barwy wynikła z nadrukowania nachodzącej granicy nazywa się podlewką (ogólnie zalewką).

Zasada zalewkowania: należy barwę jaśniejszą rozciągać w kierunku ciemniejszej.

Efekt zalewkowania widoczny jest na wyciągach barw i po wydrukowaniu.


39. Rastrowanie AM (istota, przyczyny mory, parametry rastra, poziomy szarości)

Obrazy tonalne reprodukuje się rastrowo.

Raster rozkłada tonalność:

Gdy wielkość punktów rośnie z tonalnością – AM

Obrazy przy jednakowych odległościach punktów, ale o różnych ich kształtach.

W obrazach kreskowych nie występują punkty rastrowe!

Mora wynika:

• z przyjęcia złych kątów rastra,

• powtarzającej się symetrii w obrazie

• błędnego skanowania z reprodukcji.

Błędne i poprawne kąty rastra.

Błędne i poprawne skanowanie z reprodukcji.


  1   2   3


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna