1. Wstęp – historia I teraźniejszość języka basic



Pobieranie 192.46 Kb.
Strona1/7
Data03.05.2016
Rozmiar192.46 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7


Opracował: Zbigniew Rudnicki

Programowanie w języku BASIC

(wersja Microsoft Qbasic)

1.Wstęp – historia i teraźniejszość języka BASIC


W pierwszych latach użytkowania komputerów programowało się je w bardzo żmudny sposób używając wyrażanych cyfrowo rozkazów kodu procesora a potem - nieco już czytelniej - wyrażając te rozkazy skrótami słów angielskich w tak zwanych ASSEMBLERACH. Znakomicie ułatwiły programowanie języki wysokiego poziomu. Jednym z pierwszych i najłatwiej­szych był BASIC (Beginner's All-purposeSymbolic Instruction Code) opracowany w roku 1964 w uniwer­sytecie w Dartsmouth szczególnie z myślą o początkujących użytkownikach kompute­rów.

Unowocześnione i rozszerzone wersje języka BASIC przeżywają obecnie swój renesans jako warianty języka Visual Basic w którym - programując obiektowo można tworzyć programy dla środowiska Windows. Visual Basic rozpowszechniany jest zarówno w postaci kolejnych wersji osobnego pakietu programistycznego (Ms Visual Basic) jak i w postaci dodatkowego narzędzia poszerzającego możliwości tak znanych produktów jak Autocad (2000) czy pakiet biurowy Ms Office - wyposażony w VBA czyli Visual Basic for Applications).

Nieco wcześniejszą (1985) ale wygodną i bogatą wersją języka dla środowiska DOS jest Ms QBASIC dodawany standardowo do systemu DOS (od wersji 5.0). Pozwala on programować strukturalnie – budując własne funkcje i procedury oraz instrukcje złożone do realizacji zadań cząstkowych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania całości programu. Pozwala on także

na przykład: generować rysunki, dźwięki i melodie, wykorzystywać okienka i zdarzenia; obsługiwać interfejs szeregowy i t d.

Aby przekonać czytelnika, że nie jest to język muzealny, przytoczę dwa przykłady:


  1. książka profesora Ryszarda Tadeusiewicza: "Elementarne wprowadzenie do techniki sieci neuronowych z przykładowymi programami" (1998) poparta jest szeregiem przykładów programów właśnie w tym języku

  2. dokumentacja kosztownego 100 kanałowego wzmacniacza pomiarowego firmy Hottinger Baldwin Messtechnik zawiera opis jak w języku QBASIC zorganizować współpracę komputera z tym wzmacniaczem (sterowanie nim i transmisję danych)

W niniejszym opracowaniu język QBASIC ma w sposób możliwie łagodny wprowadzić nas w istotę programowania komputerów. Każdy kto pozna podstawowe idee i zasady programowania w tym dość prostym języku będzie bez większych problemów mógł - w razie potrzeby - opanować programowanie w dowolnym innym języku programowania.

2.Alfabet języka QBASIC

2.1.Zbiór znaków


Zbiór znaków języka Qbasic obejmuje:

  1. litery alfabetu angielskiego (A-Z, a-z)

  2. cyfry dziesiętne: (0-9)

  3. cyfry szesnastkowe: (A-F, a-f)

  4. znaki działań arytmetycznych: +, -, *(mnożenie), / (dzielenie), \ (dzielenie całkowite), ^ (potegowanie)

  5. kropka dziesietna przed częścią ułamkową .

  6. nawiasy - tylko okrągłe: ( )

  7. operatory relacji: >, <, >=, <=, =, <>

  8. początek komentarza: ' (apostrof)

  9. znaki sterujące postacią wydruku: , (przecinek), ; (średnik)

  10. znak oddzielający instrukcje w jednej linii: : (dwukropek)

  11. znaki na końcu nazw, sygnalizujące typ zmiennej: !(single), #(double), $(string), %(integer), &(long)

2.2.Słowa kluczowe


W języku Qbasic używanych jest ponad 100 określonych słów (pochodzących z języka angielskiego) zwanych słowami kluczowymi. Są to części instrukcji języka, a także nazwy funkcji standardowych i niektórych operatorów (np logicznych).

Słowa te będą wymieniane w opisie poszczególnych struktur języka.


3.Struktury danych. Stałe i zmienne.

3.1.Co to są stałe i zmienne


Programy komputerowe operują na danych a więc potrzebne są różne ich struktury i odpowiednie sposoby zapisywania. Zacznijmy od najprostszych. Popatrzmy na równanie poniżej:

y = 2x + 5

W matematyce jest to równanie linii prostej, a w nim 2 i 5 to stałe a x i y to zmienne mogące przyjmować wartości z określonych zbiorów. W programowaniu też używa się zmiennych i stałych chociaż są pewne różnice a mianowicie:



  • Po pierwsze - w programach (pisanych w językach proceduralnych) nie umieszcza się równań tylko instrukcje rozkazujące wykonać komputerowi konkretne operacje na danych posiadających konkretne wartości. Gdyby więc potraktować to równanie jako polecenie obliczenia wartości y to wcześniej należy nadać konkretną wartość zmiennej x na przykład instrukcją x=7 lub instrukcją polecającą wczytać do x wartość podaną z klawiatury

  • Po drugie – języki programowania nie dopuszczają do takiego bałaganiarstwa jak pomijanie znaku mnożenia a więc instrukcja obliczania y miałaby postać:
    y = 2 * x + 5
    co należałoby przeczytać jako: "oblicz wartość wyrażenia 2*x+5 i podstaw wynik do komórki zarezerwowanej dla zmiennej y". Znak "=" jest więc rozkazem podstawiania w języku BASIC. W innych językach np. w Algol'u i Pascal'u symbolem podstawiania jest dwukropek wraz ze znakiem równości czyli " := ".

Ponieważ zawsze najpierw obliczana jest wartość wyrażenia z prawej a potem wstawiana do zmiennej zapisanej po lewej więc w programach w Basic'u sens mają instrukcje takie jak:

x = x + 1

czyli zwiększ wartość x o 1


A więc co to jest ZMIENNA w programach komputerowych?

Zmienna to obiekt, który posiada określoną nazwę i typ oraz w danym momencie określoną (lub na początku jeszcze nie określoną) wartość. Nazwa i typ danej zmiennej ustalone są na cały czas działania programu natomiast jej wartość może być zmieniana w wyniku wykonywania instrukcji programu. Obrazowo można powiedzieć, że "zmienna jest pojemnikiem do przechowywania wartości odpowiedniego dla niej typu", to znaczy tylko takiego typu jaki dla zmiennej został zadeklarowany w sposób jawny (przez programującego) lub w sposób automatyczny zwany domyślnym (samoczynnie przez QBASIC).

Aby nadać zmiennej wartość można to zrobić



  1. wewnątrz programu - podstawić (przypisać) jej wartość wyrażenia (którym w najprostszym przypadku może być pojedyncza zmienna lub stała)

  2. wczytać z zewnątrz (uprzednio wprowadzoną) wartość zmiennej z klawiatury lub innego urządzenia zewnętrznego albo z pliku dyskowego

Nazwa zmiennej jest zazwyczaj związana z jej rolą i znaczeniem w modelu matematycznym. Zmienne mogą mieć nie tylko wartości liczbowe ale i inne na przykład tekstowe, logiczne albo złożone z wielu typów prostych.

Mówimy, że ZMIENNA jest symboliczną reprezentacją struktury danych bo reprezentuje przy pomocy symboli (ciągów liter) dowolne (ale w danym momencie konkretne) wartości tej struktury.


Podsumowując i używając bardziej formalnego języka:

  • STAŁA zwana czasem literałem przedstawia konkretną wartość w sposób jawny, dosłowny czyli literalny

  • ZMIENNA to symboliczne przedstawienie struktury danych określonego typu przy pomocy nazwy




Przykłady stałych

Przykłady zmiennych

Objaśnienia

-652.74

Delta

liczba i zmienna liczbowa

"Kowalski"

Nazwisko

tekst i zmienna tekstowa

[3.5, 12.0, -4.2, 8.1]

V(k)

wektor

Kowalski

1964-12-08

ul. Sienkiewicza 30

30-031


Kraków

Nazwisko

Dat_ur


Adres

Kod


Miasto

rekord czyli "karta" z bazy danych

Niezależnie od sposobu przedstawienia (literalnego czy symbolicznego) każda struktura danych ma określony typ - jeden z dopuszczalnych w danym języku programowania. Typy jakimi dysponuje QBASIC opisano poniżej.


  1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna