1. Wstęp – historia I teraźniejszość języka basic



Pobieranie 192.46 Kb.
Strona4/7
Data03.05.2016
Rozmiar192.46 Kb.
1   2   3   4   5   6   7

7.Struktura programu. Okna podprogramów


Program w QBASIC'u nie posiada wiersza tytułowego ale korzystnie jest umieścić na początku programu instrukcje PRINT wyświetlające objaśnienia do czego program służy oraz podać w KOMENTA­RZACH bardziej szczegółowe uwagi dotyczące działania poszczególnych części programu .

Komentarze - muszą być poprzedzane słowem REM lub apostrofem (') i pisane są jak osobna instrukcja.

Deklaracje tablic i zmiennych jeśli występują to powinny być przed instrukcjami wykonywalnymi.

W jednej linii można zapisać kilka instrukcji ale wtedy należy je oddzielić dwukropkami, jeśli natomiast piszemy po jednej instrukcji w każdej linii to po prostu kończymy je naciśnięciem klawisza ENTER.

Gdy wpiszemy linię rozpoczynającą podprogram FUNCTION lub SUB edytor QBASIC'a przeniesie nas do osobnego okna i dopisze instrukcję kończącą ten podprogram. Każdy podprogram oraz program główny ma swoje osobne okno choć widać tylko jedno. Ponieważ reszta programu znika wówczas więc początkujący użytkownicy myślą, że stracili to co wpisali. Bez obawy – wystarczy nacisnąć klawisz F2 (lub z menu wybrać View – Subs) aby zobaczyć wykaz napisanych już podprogramów i wybrać ten który chcemy oglądać lub poprawiać.

8.Podstawowe instrukcje do budowy programów w języku QBASIC


W języku Basic i innych językach programowania, programy składają się z deklaracji (declarations) i instrukcji zwanych inaczej rozkazami lub komendami (statements, commands) o ściśle określonej budowie (gramatyce).

Deklaracje opisują struktury danych a czasem i strukturę programu.

Instrukcje są poleceniami które komputer ma wykonywać, a więc realizują działanie programu

Deklaracje i instrukcje zawierają pewne angielskie słowa zwane słowami kluczowymi. Słów tych można używać tylko w odpowiednich miejscach odpowiednich instrukcji a nie wolno używać w inny sposób na przykład jako nazw zmiennych.

Najczęściej używane instrukcje, stanowiące minimalny zestaw pozwalający pisać proste programy opisano w kolejnych podpunktach

8.1.Sposób pisania instrukcji


  • Każdą instrukcję zaczyna odpowiednie słowo kluczowe (np.: PRINT, IF, FOR, ...) a kończy zmiana linii (klawisz ENTER) lub dwukropek. Wyjątkiem jest instrukcja LET w której słowo kluczowe może być pominięte( np.: LET x=5 lub x=5)

  • Słów kluczowych nie wolno używać w roli nazw (zmiennych, etykiet, procedur, ...)

  • W razie potrzeby przed instrukcją może wystąpić numer lub etykieta czyli dowolne słowo i dwukropek tak aby można było do tej instrukcji powrócić z innego miejsca instrukcją GOTO etykieta, ale trzeba tego unikać stosując instrukcje strukturalne (blokowe) zawierające w sobie grupy instrukcji.

  • Jeśli w jednej linii programu chcemy napisać kilka instrukcji to oddzielamy je dwukropkami

8.2.Komentarze


Nie mają one znaczenia dla działania programu ale mogą być cenne dla człowieka analizującego treść programu a często i dla autora, który najczęściej po miesiącu od napisania programu nie pamięta dokładnie co miał na myśli.

Komentarze - muszą być poprzedzane słowem REM lub apostrofem i pisane są jak osobna instrukcja.


8.3.CLS - czyszczenie ekranu


Większość programów dobrze jest zacząć od tej komendy aby oczyścić ekran.

8.4.INPUT - wprowadzanie danych


Instrukcja ta ma postać:

INPUT "tekst żądania danych"; zmienna

np.: INPUT "podaj wartość siły:"; sila

lub INPUT "siła="; sila

Tekst zawarty w cudzysłowach będzie wyświetlony aby użytkownik wiedział, że ma wpisać odpowiednią wartość. Wpisana wartość zostanie wstawiona do zmiennej, której nazwę podano w tej instrukcji.


8.5.PRINT - wyprowadzanie informacji na ekran


Ma ona postać: PRINT lista_wyrażeń. Słowo PRINT znaczy "drukuj" (pochodzi z czasów gdy nie używano jeszcze monitorów ekranowych) ale jest używane w znaczeniu: "wyświetl na ekranie". Możliwe warianty tej instrukcji można przedstawić schematem:

Wyrażenia (matematyczne, tekstowe, logiczne) opisano wcześniej. W najprostszych przypadkach wyrażenia są pojedynczymi zmiennymi lub stałymi. Wyrażenia oddzielane są średnikami lub przecinkami a także na końcu listy może (nie musi) wystąpić przecinek lub średnik. Te przecinki lub średniki mają następujący wpływ na rozmieszczenie elementów wydruku:



  • element występujący po średniku będzie na wydruku (lub ekranie) doklejony bez odstępu do swego poprzednika,

  • element występujący po przecinku będzie na wydruku (lub ekranie) drukowany (wyświetlany) od początku kolejnej 14-to znakowej strefy a więc zazwyczaj z większym odstępem.

  • jeśli na końcu instrukcji PRINT jest średnik lub przecinek to następna instrukcja PRINT będzie w tej samej linii wydruku wyprowadzać dalszy ciąg a jeśli nie ma to od nowej linii.


Przykłady:

Instrukcja:

Wynik jej działania - wyświetlony napis:

CLS: PRINT "Ala ma kota i psa"

Ala ma kota i psa

PRINT "Ala", "ma", "kota", "i", "psa"

Ala ma kota i psa

PRINT "Ala"; "ma"; "kota"; "i"; "psa"

Alamakotaipsa

PRINT Ala, ma, kota, i, psa

0 0 0 0 0

PRINT "2002-04-14"

2002-04-14

PRINT 2002 - 04 - 14

1984

realizacja instrukcji:

LET x=9: PRINT "liczba="; x, "kwadrat="; x^2, "pierwiastek="; SQR(x)

spowoduje wyświetlenie:



liczba=9 kwadrat=81 pierwiastek=3
Pamiętaj, że w instrukcji PRINT:

  • to co w cudzysłowach - będzie dokładnie przekopiowane na ekran jako tekst

  • to co bez cudzysłowów - będzie potraktowane jako wyrażenie algebraiczne, którego wartość ma być obliczona i wyświetlona

  • zamiast wpisywać słowo PRINT wystarczy wpisać pytajnik: ?

  • od przecinków i średników zależą odstępy między wyświetlanymi elementami (jak opisano wyżej)
1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna