2 Wyszukiwanie i zamiana tekstu



Pobieranie 74.34 Kb.
Data04.05.2016
Rozmiar74.34 Kb.

2.1.Wyszukiwanie i zamiana tekstu


Aby znaleźć w tekście jakąś literę, słowo lub frazę, należy wprowadzić kombinację CTRL+F. Spowoduje to wyświetlenie okna dialogowego Znajdź i zamień (Rys. 2.1).

Rysunek 2.1. Okienko dialogowe „Znajdź i zamień” – karta „Znajdź”.
(1) Pole do wpisywania poszukiwanego tekstu; (2) Pole sterujące listy poprzednich poszukiwań;
(3) Przycisk wyboru zakresu poszukiwań; (4) przycisk „Znajdź następny”;
(5) Przycisk kończenia poszukiwań; (6) Zakładki kart; (7) Pole wyboru wyróżnień;
(8) Przycisk włączania pomocy kontekstowej.

W uwidocznionej na powyższej ilustracji wersji podstawowej okno to zawiera osiem interesujących elementów.



  1. Pole Znajdź. Wpisujemy w nim poszukiwaną literę, słowo lub frazę. W powyższym przykładzie w polu tym wpisano słowo „Edycja”.

  2. Przycisk . Po jego kliknięciu wyświetli się 7 ostatnio poszukiwanych fraz.

  3. Przycisk Więcej. Po jego wybraniu okno Znajdź i zamień rozszerzy się o 9 dodatkowych pól służących do bardzo precyzyjnego definiowania cech poszukiwanego słowa oraz zakresu poszukiwań.

  4. Przycisk Znajdź następny. Po prostu znajduje następny fragment tekstu spełniający dane kryteria. Warto wiedzieć, że przycisk ten można uruchomić nie tylko myszką, ale i klawiszem Enter.

  5. Przycisk Anuluj. Zamyka okienko dialogowe Znajdź i zamień.

  6. Zakładki trzech kart: Znajdź, Zamień i Przejdź do. Obecnie omawiamy pierwszą z nich. Opis pozostałych dwóch znajduje się poniżej.

  7. Pole wyboru wyróżnij wszystkie elementy znalezione. Wybranie tej opcji spowoduje, że program zamiast znajdywać kolejne miejsca występowania danego tekstu, odnajdzie je wszystkie naraz i wyróżni kontrą.

  8. Ikona na pasku tytułowym służy do uruchamiania systemu pomocy kontekstowej (por. rozdział 1.14).

Bardzo często po znalezieniu jakiegoś słowa chcemy zamienić je na inne. W tym celu albo w okienku Znajdź i zamień wybieramy kartę Zamień, albo kartę tę od razu wyświetlamy kombinacją Ctrl+H (zamiast Ctrl+F). Typowy wygląd tej karty przedstawia Rys. 2.2.


Rysunek 2.2. Karta „Zamień” okna dialogowego „Znajdź i zamień”.

Na karcie Zamień dostrzegamy kilka nowych elementów. Przede wszystkim oprócz pola Znajdź mamy też pole Zamień na, w którym wpisujemy tekst, który ma zastąpić wyszukiwaną frazę. Również i to pole zapamiętuje kilka ostatnio wprowadzanych napisów (przycisk ). Jeżeli chcemy po prostu skasować wyszukiwany ciąg liter, pole Zamień na zostawiamy puste. Dodatkowo na karcie Zamień mamy nowy przycisk Zamień wszystko, który służy do zastępowania wszystkich wystąpień frazy z pola Znajdź tekstem z pola Zamień na.

T
rzecia karta, Przejdź do, służy do wyszukiwania obiektów innych niż tekst (Rys. 2.3). Po jej lewej stronie znajduje się wykaz 13 typów wyszukiwanych obiektów. Są to: strona, sekcja, wiersz, zakładka, komentarz, przypis dolny, przypis końcowy, pole, tabela, grafika, równanie, obiekt, nagłówek. Po prawej stronie karty Przejdź do wyświetlane jest małe pole edycji, w którym wpisuje się dodatkowy parametr wyszukiwania, np. numer strony, przypisu dolnego czy nazwisko autora komentarza. Kartę tę najłatwiej wyświetlić kombinacją klawiszy Ctrl+G lub poprzez podwójne kliknięcie na pasku stanu w obszarze, w którym wyświetlany jest numer strony (por. rozdział 1.5).

Jeżeli zamknęliśmy okno dialogowe Znajdź i zamień, a chcielibyśmy powtórzyć wyszukiwanie znaku, słowa, przypisu lub strony, wystarczy kliknąć znajdujący się blisko prawego dolnego rogu okna przycisk szybkiego wyszukiwania (szukaj za kursorem) lub (szukaj przed kursorem). Znajdujący się pomiędzy nimi przycisk służy do definiowania typu wyszukiwanego obiektu.


2.2.Zamiana wielkości liter


Specjalną formą modyfikacji tekstu jest zamiana wielkości liter z małych na duże lub dużych na małe. Czynność tę najwygodniej jest wykonywać w dwóch krokach: najpierw zaznacza się przeznaczony do modyfikacji fragment tekstu, a następnie wybiera w menu głównym opcję FormatZmień wielkość­ liter. Powoduje to wyświetlenie okna dialogowego Zmień wielkość liter (Rys. 2.4). Musimy w nim podać, o jaką zamianę wielkości liter nam chodzi. Mamy do dyspozycji 5 opcji:

  • Jak w zdaniu – zamiana każdej pierwszej litery zdania na dużą;

  • małe litery – zamiana wszystkich liter na małe;

  • WILELKIE LITERY – zamiana wszystkich liter na wielkie;

  • Jak Nazwy Własne – zamiana pierwszych liter każdego wyrazu na wielkie;

  • z
    AMIANA nA mAŁE/wILEKIE – zamiana liter małych na wielkie, a wielkich na małe.

2.3.Korzystanie ze schowka Windows


Podczas pracy z dokumentami bardzo często zachodzi potrzeba kopiowania lub przenoszenia dużych partii tekstu lub innych obiektów (zdjęć, tabel, wykresów, a nawet plików dźwiękowych i filmów) pomiędzy różnymi częściami tego samego dokumentu lub pomiędzy różnymi programami. System Windows posiada doskonały mechanizm ułatwiający to zadanie, zwany schowkiem. Co prawda w rozdziale 1.9 opisałem już metody przenoszenia lub kopiowania partii tekstu przy pomocy myszy, ale metoda ta nie sprawdza się przy pracy z dużymi dokumentami, gdy nie widzimy jednocześnie miejsca źródłowego i docelowego kopiowania. Dlatego trudno sobie wyobrazić efektywną pracę z Wordem bez korzystania ze schowka.

Pierwszym krokiem przy korzystaniu ze schowka jest zaznaczenie partii tekstu lub obiektu, który chcemy przenieść lub skopiować (por. rozdział 1.9). Następnie albo kopiujemy zaznaczony obiekt do schowka przy pomocy kombinacji Ctrl+C, albo go tam przenosimy kombinacją Ctrl+X. Pierwsza metoda, kopiowanie, pozostawia zaznaczony tekst w dokumencie w nienaruszonej postaci. Efekt jest taki, jakby nic się nie stało… Druga metoda, zwana wycinaniem, powoduje usunięcie zaznaczonego obiektu lub tekstu z dokumentu. Na szczęście obiekt ten nie ulega faktycznemu zniszczeniu – po prostu ulega przemieszczeniu do schowka.

Sam schowek ma tę cechę, trudną do zrozumienia dla początkujących użytkowników systemu Windows, że jest zupełnie niewidoczny. Wydaje się, że teksty przenoszone do schowka po prostu giną. Tymczasem są one przechowywane w niewidocznym schowku.

Drugi krok polega na wydobyciu tekstu lub obiektu ze schowka – w tym celu można posłużyć się kombinacją Ctrl+V. Spowoduje to skopiowanie tekstu ze schowka w miejsce, w którym aktualnie znajduje się kursor klawiatury. Tekst w schowku nie ulegnie żadnej zmianie, dlatego ten sam tekst można wstawiać ze schowka wielokrotnie.

Zamiast skrótami klawiaturowymi można się także posłużyć standardowym paskiem narzędzi, menu głównym lub menu kontekstowym. Kopiowaniu do schowka odpowiada na pasku narzędzi przycisk , wycinaniu – , a wklejaniu ­– . Te same operacje można wykonać poprzez menu główne: EdycjaKopiuj, EdycjaWytnij, EdycjaWklej. Z kolei menu kontekstowe uruchamiamy poprzez kliknięcie prawym klawiszem myszki nad zaznaczonym obszarem.

Teraz można już podać szczegółowy przepis przenoszenia i kopiowania dowolnych fragmentów dokumentu programu Word:




  • Przenoszenie:

  1. zaznacz przenoszony tekst;

  2. przyciśnij Ctrl-X lub kliknij na pasku narzędzi;

  3. przenieś kursor w miejsce, do którego chcesz przenieść partię tekstu. Miejsce to może znajdować się w tym samym dokumencie, w innym dokumencie programu Word lub nawet w zupełnie innym programie;

  4. przyciśnij Ctrl+V lub kliknij .




  • Kopiowanie:

  1. zaznacz przenoszony tekst;

  2. przyciśnij Ctrl-C lub kliknij ;

  3. przenieś kursor w miejsce, w którym chcesz skopiować zaznaczony fragment tekstu. Miejsce to może znajdować się w tym samym dokumencie, w innym dokumencie programu Word lub nawet w zupełnie innym programie;

  4. przyciśnij Ctrl+V lub kliknij .

Warto pamiętać, że poprzez schowek Windows można przenosić dowolne obiekty między dowolnym programami Windows, o ile tylko programy te dostosowane są do obsługi takich obiektów (np. nie każdy program poradzi sobie z wyświetleniem filmu). Dlatego poprzez schowek można przesłać tekst zarówno z programu Word, jak i do niego.

Dobrze też mieć świadomość, że tak naprawdę Word potrafi zmagazynować w schowku aż 24 teksty lub inne obiekty. Standardowe operacje (wklejanie, wycinanie, kopiowanie) dotyczą tylko ostatnio używanego obiektu. Listę wszystkich zmagazynowanych w schowku obiektów można wyświetlić kombinacją Ctrl+C Ctrl+C, która powoduje wyświetlenie okienka zadań Schowek.


Rysunek 2.3. Okno zadań „Schowek” (po prawej) umożliwia wklejanie ze schowka do 24 obiektów.

Przykład okienka zadań Schowek przedstawia rysunek 2.5. Na pasku tytułowym tego okienka widnieje liczba aktualnie przechowywanych w schowku obiektów (tu: 3) oraz ich maksymalna liczba (tu: 24). W samym okienku mamy 3 obiekty: dwa obrazki i jeden fragment tekstu. Obiekty graficzne reprezentowane są przez miniaturki, a partie tekstu – przez kilka początkowych wyrazów. Dodatkowo typ każdego obiektu identyfikowany jest małą ikoną wyświetlaną po jego lewej stronie. Po kliknięciu myszą dowolnego z tych obiektów, jego kopia zostanie wstawiona do dokumentu programu Word w miejscu, w którym znajduje się kursor klawiatury. Obiekty przechowywane w schowku można z niego usuwać przy pomocy menu kontekstowego.


2.4.Wstawianie znaków specjalnych


Zdarza się, że w tekście występują znaki niewystępujące w języku polskim. Mogą to być litery używane w innych językach, np. Niemieckim (Schröder), hiszpańskim (Buñuel), rosyjskim (Пушкин), greckim (ατομα) czy nawet hebrajskim (ישראל). Mogą to być znaki matematyczne, np. ∑, ≠, ≤ lub różne „dziwne” symbole, np. ♫, ☼, ☺, ♂,, , , , , , , , , ™, ®. Osobną kategorię stanowią typograficzne wersje znaków interpunkcyjnych, np. dywiz (-), półpauza (–), znaki cudzysłowu niemieckiego (»), («) czy wielokropek (…).
Uniwersalną metodą wstawiania nietypowych znaków jest użycie okna dialogowego Symbol (Rys. 2.5), które wyświetlamy, wybierając z menu głównego WstawSymbol. Okno to składa się z dwóch kart: Symbole oraz Znaki specjalne.
Największą część karty Symbole (Rys. 2.5) zajmuje okno wyboru symbolu. Normalnie widzimy w nim tylko niewielką część z ponad tysiąca (!) dostępnych znaków. Do pozostałych znaków możemy dotrzeć przy pomocy suwaka z prawej strony okienka. Aby przenieść symbol z okna Symbole do naszego dokumentu, klikamy jego ikonkę dwukrotnie lub zaznaczamy go myszką i przyciskamy przycisk Wstaw.
Nad okienkiem wyboru znaku znajduje się okienko wyboru czcionki. Otwieramy je, naciskając mały trójkącik . Należy pamiętać, że w każdej czcionce mogą znajdować się zupełnie inne symbole. Zazwyczaj wystarcza ok. 1400 znaków umieszczonych w standardowej czcionce Times New Roman (por. Rys. 2.6). Poszukując bardzo nietypowych symboli, warto także przyjrzeć się czcionkom Symbol, Webdings, Windings 1, Windings 2 oraz Windings 3. Wyszukiwanie znaków można sobie ułatwić, wykorzystując pole wyboru podzbioru znaków. W wypadku czcionki Times New ­Roman mamy do wyboru: łaciński podstawowy (zwykłe litery i cyfry), łaciński-1 (litery używane w Europie zachodniej), łaciński rozszerzony-A (litery używane w Europie Wschodniej), łaciński rozszerzony-B (litery z nietypowymi akcentami), litery modyfikujące odstępy, grecki podstawowy, cyrylicę, hebrajski podstawowy i rozszerzony, arabski podstawowy i rozszerzony, łaciński rozszerzony dodatkowy (jeszcze więcej akcentowanych liter, np. ồ), interpunkcję ogólną (np. ‰), symbole waluty (np. ₤), symbole literopodobne (np. №), formy liczbowe (np. ⅜), strzałki (np. →), operatory matematyczne (np. ∫), różne techniczne (np. ⌂), elementy ramek (np. ╠), elementy blokowe (np. ░), kształty geometryczne (np. □) i różne wzory (np. ♣).

P
oniżej okna wyboru symbolu znajduje się niezwykle użyteczny pasek Niedawno używane symbole, w którym program przypomina nam 16 ostatnio wybieranych symboli. Pod tym oknem znajdują się informacje dla zaawansowanych: jaki jest kod danego znaku i jaki jest sposób kodowania znaków. Tu uwaga: w polu „z” należy wybrać „unicode (szesnastkowy)”, w przeciwnym wypadku program pominie bardzo wiele symboli. Jeszcze niżej znajduje się przycisk Klawisz skrótu, który umożliwia przypisanie wybranym przez nas kombinacjom klawiszy szczególnie często używanych symboli (np. można przypisać Alt+F12 niemieckiej literze ü).


Warto wiedzieć, że wiele liter akcentowanych można łatwo wpisywać bezpośrednio z klawiatury poprzez odpowiedni skrót klawiaturowy. Na przykład, aby wstawić niemiecki akcent ¨ (umlaut) nad a, e, i, o, u lub y, należy wpierw wprowadzić kombinację Ctrl+Shift+:, a następnie wpisać odpowiednią literę. Na przykład (Ctrl+Shift+:) + (Shift+A) wprowadza do tekstu literę Ä. Zwróćmy uwagę na podobieństwo użytego znaku (dwukropek) do akcentu (¨). W analogiczny sposób można wprowadzać akcenty apostrofowe (Ctrl+’), słabe (Ctrl+`), w kształcie daszka (Ctrl+Shift+^), fali (Ctrl+Shift+~) i inne. Skrótem przypisanym niemieckiej literze ß jest (Ctrl+Shift+&) + (S). Pamiętajmy, że te skróty klawiaturowe składają się z kombinacji 2 lub 3 klawiszy, po których wprowadza się literę.
Druga karta okna dialogowego Symbol zatytułowana jest Znaki specjalne i służy do wstawiania specjalnych znaków interpunkcyjnych i innych znaków typograficznych (Rys. 2.7). W praktyce najczęściej potrzebna jest półpauza, spacja nierozdzielająca, znak przejścia do nowego wiersza i znak przejścia do nowej strony. Spacja nierozdzielająca to odstęp o stałej długości, przed i za którym komputerowi nie wolno łamać (tj. kończyć) wiersza. Znaku tego powinno się używać m.in. w zapisie dużych liczb, np. w liczbie 150 000 pomiędzy ‘150’ i ‘000’. W widoku wszystkich znaków (por. Rozdz. 1.11) spacja nierozdzielająca wyświetlana jest jako małe kółko ().

P
odstawowe znaki typograficzne można też wstawić bezpośrednio z klawiatury. I tak: spację nierozdzielającą wstawia kombinacja Ctrl+Shift+Spacja, półpauzę – Ctrl+SzaryMinus, a wielokropek – Ctrl+Alt+..


2.5.F
ormatowanie akapitów


Oprócz kontroli formatu tekstu na poziomie liter, niezbędna jest również kontrola formatu na poziomie akapitów. Dzięki niej dłuższy tekst uzyskuje jednolity, uporządkowany, profesjonalny wygląd. Poniżej opisane metody dotyczą formatowania całych akapitów. Nie można zmieniać np. wyrównywania czy interlinii tylko w połowie akapitu. Jeżeli zaznaczymy fragment akapitu, modyfikacji ulegnie cały akapit. Jeżeli w ogóle niczego nie zaznaczymy, modyfikacji ulegnie ten akapit, w którym znajduje się kursor klawiatury. Oto podstawowe metody formatowania akapitów:


  • Wyrównywanie akapitów. Aby wyrównać tekst do lewego marginesu, należy kliknąć przycisk na pasku narzędzi Formatowanie. Analogicznie tekst wyrównuje się do prawego marginesu (), do środka () lub justuje do obu marginesów ().




  • Ustalanie wielkości wcięcia pierwszego wiersza akapitu. Najłatwiej zrobić to poprzez przesunięcie myszką znaczka na linijce poziomej (por. Rozdział 1.5). Bardziej precyzyjna metoda zostanie opisana pod koniec bieżącego rozdziału.



  • Wybór interlinii. Interlinia to odstęp pomiędzy kolejnymi wierszami tekstu. Interlinię najłatwiej ustala się poprzez naciśnięcie trójkącika w przycisku . Najczęściej używa się interlinii 1 (jak w tym podręczniku) lub 1,5 (jak w tym konkretnym akapicie).




  • Obramowanie i cieniowanie akapitu. Zasadniczo akapity obramowuje i cieniuje się dokładnie tak, jak fragmenty tekstu (por. poprzedni rozdział). Pewną nowością jest przycisk służący do określania, które krawędzie ramki wokół akapitu mają być wyświetlane, a które nie.



  • Pozostałe elementy formatu akapitów. Dostęp do wszystkich ustawień formatu akapitu uzyskuje się poprzez wybranie z menu opcji FormatAkapit (Rys. 2.9). Można tu m.in. zdefiniować odstępy oddzielające akapit bieżący od poprzedniego i następnego. Wcięcie pierwszego wiersza ustala się w polu Wcięcia/Specjalne. Z kolei okienko Podgląd przedstawia nam hipotetyczny efekt naszych działań przed ostatecznym zastosowaniem ich w dokumencie.


2.6.K
opiowanie formatów czcionek i akapitów


W poprzednim rozdziale dowiedzieliśmy się, w jaki sposób można zmodyfikować format wybranego fragmentu tekstu lub akapitu. Jednak osobne definiowanie tych samych właściwości dla kolejnych słów czy akapitów byłoby czynnością niezwykle czasochłonną, nużącą i podatną na błędy. Na szczęście twórcy programu Word wymyślili kilka bardzo użytecznych sposobów radzenia sobie z tym problemem. Jednym z nich jest przycisk Malarz formatów (), który jest dostępny na standardowym pasku narzędzi.
Malarz formatów służy do kopiowania formatów. Jego stosowanie jest bardzo proste: jeżeli chcemy skopiować formatowanie tekstu, zaznaczamy wzorcowy fragment tekstu. Następnie klikamy na pasku narzędziowym ikonę Malarza formatów. Powoduje to przeniesienie informacji o wszystkich atrybutach formatu tekstu wzorcowego do specjalnego schowka; jednocześnie kursor myszki zmieni kształt na strzałkę z pędzlem. Następnie zaznaczamy myszką miejsce, którego format chcemy zmienić na format wzorca i puszczamy klawisz myszki. To wszystko!
Kopiowanie formatu akapitu przeprowadza się bardzo podobnie: umieszczamy kursor w akapicie wzorcowym, klikamy symbol , po czym klikamy w akapicie, którego format dostosowujemy do formatu wzorca. Ale uwaga: przenosząc format akapitu, należy klikać pomiędzy wyrazami. W przeciwnym wypadku możemy niechcący zmodyfikować także atrybuty tekstowe wyrazu, nad którym klikniemy.

Czasami ten sam format chcemy zastosować w wielu miejscach dokumentu. Jest na to prosta rada: symbol klikamy podwójnie. Spowoduje to trwałe przejście w tryb wklejania formatu ze schowka. Pracę w tym trybie kończy się klawiszem Esc.


Warto wiedzieć, że przy pomocy Malarza formatów można kopiować formaty pomiędzy różnymi plikami programu Word!

2.7.Uzyskiwanie informacji o formacie


Aby uzyskać informacje o formatowaniu wybranego tekstu lub akapitu, wprowadzamy kombinację Shift+F1 (pomoc kontekstowa) i klikamy wybrany tekst. Spowoduje to wyświetlenie okienka zadań Wyświetlanie formatowania (Rys. 2.10). W okienku tym pojawią się informacje o formacie zarówno czcionki jak i akapitu. Po kliknięciu w obszarze podkreślonych wyrazów zapisanych kolorem niebieskim, będziemy mogli zmienić dany atrybut formatu, np. język lub czcionkę. Jeżeli zaznaczymy opcję Porównaj z innym zaznaczeniem, będziemy mogli porównać formatowanie dwóch różnych fragmentów tekstu. Okno Wyświetlanie formatowania można także wyświetlić przy pomocy menu głównego (FormatWyswietlanie formatowania).

2.8.Style


Opisany w rozdziale 2.7 Malarz formatów sprawdza się doskonale podczas pisania krótkich tekstów lub wprowadzania drobnych poprawek, jednak jego stosowanie w dłuższych dokumentach bywa uciążliwe. Jego braki szczególnie ostro uwidaczniają się podczas pracy nad nowym tekstem, w którym nie ma jeszcze wzorcowych formatów.
Problem ten rozwiązano poprzez wprowadzenie stylów formatowania. Styl formatowania, skrótowo zwany po prostu stylem, to pełny zestaw informacji o formacie tekstu lub akapitu, który użytkownik programu identyfikuje poprzez unikatową nazwę. Tak jak formaty, style dotyczą albo liter, albo akapitów.

A
by zastosować istniejący styl, należy wybrać jego nazwę w specjalnym okienku znajdującym się na pasku narzędziowym Formatowanie (Rys. 2.11). Style akapitowe zaznaczone są w nim symbolem ¶, a style tekstowe – symbolem a. Wśród stylów uwidocznionych na Rys. 2.11 warto zwrócić uwagę na następujące: Nagłowek 1 to styl, którym w tym podręczniku złożyłem tytuły rozdziałów; Nagłówek 2 to styl tytułów podrozdziałów; Normalny to styl pierwszych akapitów każdego podrozdziału; podpis to styl, którym składam podpisy pod rysunkami; styl przycisk definiuje format składania skrótów klawiaturowych (np. Ctrl+Shift+S). Wśród tych stylów trzy pierwsze to style standardowe, dostępne w każdym dokumencie programu Word, a kolejne dwa to moje własne style, które zdefiniowałem na potrzeby tego podręcznika. Spośród tych stylów tylko przycisk jest stylem tekstowym, a pozostałe są stylami akapitowymi.


Podstawowa zaleta stylów polega na tym, że umożliwiają automatyzację formatowania i niezwykle łatwą jego modyfikację. Gdybym na przykład uznał, że podpisy pod rysunkami lepiej byłoby składać dziesięciopunktową czcionką Monotype Corsiva, mógłbym to błyskawicznie osiągnąć poprzez modyfikację stylu podpis, używanego wyłącznie w podpisach rysunków. Jednolity skład tego podręcznika to efekt systematycznego stosowania stylów i Malarza formatów.
Pełną kontrolę nad stylami uzyskuje się poprzez okno zadań Style i formatowanie (Rys. 2.12). Najprostszy sposób wyświetlenia tego okna polega na kliknięciu przycisku na pasku narzędzi Formatowanie; można je także wyświetlić przy pomocy menu (FormatStyle i formatowanie).

Okno Style i formatowanie składa się z dwóch części:




  • Formatowanie zaznaczonego tekstu. Na samej górze znajduje się okienko, w którym wyświetlana jest nazwa aktualnie używanego stylu. Poniżej znajdują się d
    wa przyciski. Pierwszy, Zaznacz wszystko, służy do zaznaczania całego dokumentu (może się to przydać, gdy chcemy zmienić styl wszystkich akapitów w dokumencie). Obok znajduje się przycisk Nowy styl, który służy do definiowania własnego stylu.




  • Wybierz formatowanie do zastosowania. W sekcji tej znajduje się okienko z listą dostępnych stylów. Jeżeli jest ich tak dużo, że nie mieszczą się w tym okienku, w jego górnej części umieszczone będą nazwy stylów niedawno używanych. Kliknięcie dowolnej nazwy stylu powoduje zastosowanie go w dokumencie. Poniżej znajduje się pole Pokaż, przy pomocy którego możemy ograniczyć zakres wyświetlanych nazw stylów.

Pracę z okienkiem zadań Style i formatowanie znacznie ułatwia menu kontekstowe, które uaktywnia się kliknięciem nazwy stylu prawym przyciskiem myszy (Rys. 2.13). W ten sposób można:



  • odnaleźć w tekście wszystkie miejsca, w których zastosowano dany styl oraz obliczyć ich liczbę;

  • wyświetlić okno Modyfikuj styl;

  • usunąć styl z dokumentu;

  • zaktualizować definicję stylu zgodnie z formatowaniem obowiązującym w zaznaczonym tekście. Ta ostatnia opcja to najprostsza metoda modyfikowania istniejącego stylu.


Ćwiczenia


  1. Odnajdź w tym pliku pierwsze wystąpienie ciągu liter „formatowanie” (Ctrl+F).

  2. Odnajdź kolejne wystąpienia tego ciągu (kilka razy myszką, kilka razy klawiszem Enter).

  3. Przy pomocy karty Zamień okna Znajdź i zamień (Ctrl+H) odnajdź w tekście słowo „przedstawia” i zamień je na „obrazuje”.

  4. W podobny sposób usuń z tekstu wszystkie wystąpienia liczby 2002 (Wskazówka: usuwanie to zamiana czegoś na nic).

  5. Przy pomocy Ctrl+F sprawdź poprawność wykonania punktu 5.

  6. Sprawdź działanie przycisku po prawej stronie pól Znajdź i Zamień na.

  7. Cofnij wszystkie zmiany kombinacją Ctrl+Z.

  8. Powtórz punkt 2. Następnie zamknij okno Znajdź i kliknij kilka razy i na pasku szybkiego wyszukiwania.

  9. Zaznacz tytuł rozdziału 2 i przećwicz na nim wszystkie opcje okna dialogowego Zmień wielkość liter (FormatZmień wielkość liter).

  10. Otwórz nowy dokument i wpisz w nim następujące słowa: Brückner, François, Liège, Schloß, Cauşescu.

  11. Wpisz zdania „Copyright © 2005 by NN”, „Windows™”.

  12. Wstaw symbol dyskietki (, czcionka „Wingdings”), zmień jego rozmiar do 72 punktów.

  13. Przypisz niemieckiej literze ß klawisz F12 (poprzez okno dialogowe Symbol). Przy pomocy tak przedefiniowanego F12 napisz jeszcze raz „Schloß”.

  14. Przejdź do pliku wyklad2.doc. Spraw, by rozdział 2.12 rozpoczynał się od nowej strony (Ctrl+ Enter).

  15. Wytłuść dowolny fragment tekstu (); inny fragment pochyl (); inny podkreśl ().

  16. Powtórz czynności z poprzedniego punktu przy pomocy skrótów klawiaturowych Ctrl+B, Ctrl+I, Ctrl+U.

  17. Znajdź ostatni akapit rozdziału 2.11

    1. Spraw, by był złożony czcionką Comic Sans MS o wysokości 12 punktów w kolorze czerwonym.

    2. Zlikwiduj wcięcie akapitowe w tym akapicie (suwakiem na linijce).

    3. Otocz ten akapit pomarańczową ramką o szerokości 3 punkty (przyda się pasek narzędzi Tabele i krawędzie).

    4. Zrób wcięcia z prawej i lewej na ok. 1 cm (suwakami na linijce poziomej).

    5. W oknie dialogowym Akapit ustaw te wcięcia na równe dokładnie 1 cm (FormatAkapit / Wcięcia)

    6. W oknie dialogowym Akapit ustaw odległości przed i po akapicie na 18 pt.

    7. Wypróbuj 4 sposoby wyrównywania akapitu: do lewej, do prawej, do środka i justowanie. Wybierz najlepszy z nich.

    8. Przy pomocy malarza formatów () przenieś właściwości akapitu, nad którym pracujesz, do pierwszego akapitu w pliku. Klikaj między wyrazami!

    9.  W ten sam sposób przenieś format do wybranego słowa w dowolnym innym akapicie pliku, ale bez zmieniania właściwości tego akapitu! (Słowo powinno zmienić kolor na czerwony, ale akapit nie może zostać otoczony pomarańczową obwódką).

    10.  Przy pomocy malarza formatów przywróć pierwotny wygląd ostatniego akapitu rozdziału 2.11.

  18. Zaznacz dowolne słowo w pliku i otocz je ramką (). Następnie otocz ramką cały akapit zawierający to słowo.

  19. Wybierz inny akapit i otocz je czarną ramką z cieniem (FormatObramowanie i cieniowanie).

  20. Akapit, o którym mowa w poprzednim punkcie, wypełnij kolorem błękitnym.

  21. Wymyśl sposób, by fragment tekstu napisać w kontrze (czyli białymi literami na czarnym tle).

  22. Umieść kursor w obszarze „kontry”, kliknij dwukrotnie przycisk Malarza formatów () i przenieś kontrę w kilka innych miejsc tego pliku.

  23. Otwórz dowolny inny plik Worda i przy pomocy Malarza formatów przenieś formatowanie „w kontrze” do tego pliku. Cofnij tę zmianę kombinacją Ctrl+Z i zamknij plik bez zapisywania.

  24.  Wróć do pliku Wykład2. Zaznacz kilka słów i nadaj im styl menu.

  25.  Sprawdź, jakim stylem składane są tytuły rozdziałów.

  26. Pobierz plik kuba.txt. Otwórz go w przeglądarce WWW (np. Internet Explorer), zaznacz (Ctrl+A) i skopiuj całą jego zawartość do schowka Windows (Ctrl+C). Otwórz nowy dokument i wklej do niego zawartość schowka (Ctrl+V). Sformatuj ten tekst w Wordzie tak, jak to przedstawiono na następnej stronie. Zwróć uwagę na wyrównania akapitów, wcięcia, wytłuszczenie i pochylenie fragmentów tekstu, odstępy między różnymi częściami podania oraz na zwiększenie rozmiaru czcionki w słowie „Podanie” z 12 do 14 punktów.



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna