40-lecie diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej cele katechetyczne – wymagania ogólne



Pobieranie 160.72 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar160.72 Kb.
40-LECIE DIECEZJI KOSZALIŃSKO-KOŁOBRZESKIEJ

Cele katechetyczne – wymagania ogólne:

- zapoznanie z historią i działalnością diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej

- zachęcenie do udziału w uroczystościach jubileuszowych diecezji
Treści nauczania – wymagania szczegółowe:

Uczeń:


- definiuje pojęcia parafia, dekanat, diecezja, metropolia;

- zna datę erygowania diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej;

- wymienia nazwiska biskupów diecezjalnych;

- wylicza patronów diecezji;

- wymienia główne kościoły i sanktuaria w diecezji;

- wyjaśnia własnymi słowami, dlaczego wizyta Jana Pawła II była najważniejszym wydarzeniem w historii diecezji;

- określa swoją przynależność do wspólnoty diecezjalnej;

- zna program obchodów jubileuszu diecezji;

- rozumie sens uczestnictwa w uroczystościach jubileuszowych.
Formy organizacji zajęć: zbiorowa, grupowa, indywidualna
Metody dydaktyczne: wykład, rozmowa kierowana, analiza tekstów, plakat
Środki dydaktyczne: tekst pt. Struktura Kościoła katolickiego w Polsce (zał.1), tekst pt. Historia diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej (zał.2), tekst pt. Biskupi diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej (zał.3), tekst pt. Kościoły i sanktuaria diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej (zał.4), tekst pt. Jubileusz diecezji (zał.5), mapa diecezji, wykaz dekanatów i prafii diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, karteczki samoprzylepne, materiały piśmiennicze (papier, kredki, mazaki)
Schemat zajęć
I. Wprowadzenie

1. Modlitwa na rozpoczęcie lekcji.

2. Katecheta metodą wykładu z elementami rozmowy kierowanej zapoznaje uczniów

z podziałem administracyjnym Kościoła katolickiego w Polsce. Wyjaśnia podstawowe pojęcia. (zał. 1).


II. Zapoznanie z historią i działalnością diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej
Katecheta tworzy trzy grupy i każdej z nich przydziela teksty źródłowe i materiały piśmiennicze zgodnie z wyznaczonym zadaniem. Wszystkie grupy zapisują efekty swojej pracy na szarym papierze tak, aby były one czytelne dla wszystkich.
Grupa I

Na podstawie tekstu Historia diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej (zał.2) wypiszcie najważniejsze daty i wydarzenia z życia naszej diecezji.

Grupa II

Na podstawie tekstu Biskupi diecezji koszalińsko kołobrzeskiej (zał.3) wypiszcie chronologicznie kolejnych ordynariuszy naszej diecezji oraz biskupów obecnie w niej pracujących.


Grupa III

Na podstawie tekstu Kościoły i sanktuaria diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej (zał.4) oraz własnej wiedzy i doświadczenia, wypiszcie najważniejsze i najbardziej znane kościoły

i sanktuaria naszej diecezji.
Po zakończeniu pracy przedstawiciele grup prezentują wyniki na forum klasy. Katecheta podsumowuje pracę uczniów, ewentualnie uzupełnia brakujące treści nauczania.
III. Określenie swojego miejsca w strukturze organizacyjnej diecezji
Katecheta wywiesza na tablicy wykaz dekanatów i parafii diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Każdy uczeń ustala, do którego dekanatu należy jego parafia zamieszkania.

Następnie katecheta umieszcza w widocznym miejscu wyraźną mapę diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej z podziałem na dekanaty i parafie. Każdy uczeń podchodzi do mapy, odszukuje swoją parafię i karteczką samoprzylepną zaznacza na mapie swoją przynależność do wspólnoty diecezjalnej.


IV. Program uroczystości jubileuszowych diecezji
Uczniowie pracują w tych samych grupach. Każda grupa otrzymuje program planowanych uroczystości jubileuszowych (zał.5). Uczestnicy analizują program i wybierają jedną propozycję, która ich zdaniem będzie najlepszą formą uczczenia 40-lecia diecezji. Następnie wykonują plakat, który będzie zachęcał innych diecezjan do takiej formy świętowania jubileuszu.

Po zakończeniu pracy prezentują jej wyniki na forum klasy. Estetycznie wykonane plakaty mogą stanowić element informacyjno-dekoracyjny w sali katechetycznej i na terenie szkoły.


V. Propozycja modlitwy na zakończenie
MODLITWA ZA DIECEZJĘ
Panie Boże, dziękujemy Ci

za nasz koszalińsko-kołobrzeski Kościół.

W nim Ciebie wyznajemy i uwielbiamy.

Daj żywą wiarę i miłość mojej rodzinie,

naszej parafii i całej diecezji.

Zjednocz wszystkich na modlitwie

i przy eucharystycznym stole.

Powołuj i umacniaj głoszących Ewangelię.

Spójrz miłosiernie na chorych, bezrobotnych

i zagubionych duchowo.

Maryjo, nasza Skrzatuska Pani,

święci Wojciechu i Maksymilianie,

módlcie się za nami. Amen.
Załącznik1

Jednostki administracyjne Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego w Polsce:

  • metropolie (prowincje) - 14

    • archidiecezje - 14, diecezje - 27

      • dekanaty - 1057 (1042 + 15 wojskowych)

        • parafie



Biskupi koszalińsko-kołobrzescy

Biskupi diecezjalni

  • 1972–1992: Ignacy Jeż

  • 1992–1996: Czesław Domin

  • 1996–2004: Marian Gołębiewski

  • 2004–2007: Kazimierz Nycz

  • od 2007: Edward Dajczak

Biskupi pomocniczy

  • 1974–2007: Tadeusz Werno

  • 1984–1992: Piotr Krupa

  • od 1994: Paweł Cieślik

  • od 2009: Krzysztof Zadarko

Biskupi seniorzy

  • 1992–2007: Ignacy Jeż

  • od 2007: Tadeusz Werno

Załącznik 2



Diecezja koszalińsko–kołobrzeska
(łac. Dioecesis Coslinensis-Colubreganus, niem. Bistum Köslin-Kolberg)

Jest jedną z 3 diecezji obrządku łacińskiego w metropolii szczecińsko-kamieńskiej ustanowiona 28 czerwca 1972 (następczyni biskupstwa kołobrzeskiego istniejącego w latach 1000-ok. 1007), położona na terenie województw: lubuskiego, wielkopolskiego, pomorskiego i zachodniopomorskiego.

Patronami diecezji są:



  • Święty Wojciech - główny patron

  • Matka Boża Skrzatuska - współpatronka

  • Święty Maksymilian Maria Kolbe - współpatron
Historia

W trakcie zjazdu gnieźnieńskiego w 1000 ogłoszono utworzenie niezależnej metropolii gnieźnieńskiej oraz powołanie podległych jej nowych biskupstw-sufraganii w Krakowie z biskupem Popponem, we Wrocławiu z biskupem Janem i w Kołobrzegu z biskupem Reinbernem. Biskupstwo Kołobrzeskie wraz ze śmiercią pierwszego biskupa upadło. Reakcja pogańska zwyciężyła na Pomorzu i osiągnięcia biskupa-misjonarza zostały całkowicie zniszczone. Właściwym misjonarzem tych ziem stał się dopiero Otton z Bambergu, który ochrzcił tysiące Pomorzan, a tereny objęte jego misją zostały włączone pod jurysdykcję jego diecezji w Bambergu.

Teren obecnej diecezji przez wieki należał w latach 1140-1535 do rzymskokatolickiej diecezji pomorskiej z siedzibą biskupów w Wolinie (do 1188) i Kamieniu Pomorskim (do 1535), a także częściowo do archidiecezji poznańskiej, archidiecezji gnieźnieńskiej, diecezji kruszwickiej, diecezji włocławskiej, a po reformacji do diecezji berlińskiej i diecezji wrocławskiej. W 1923 powstała Wolna Prałatura Pilska, która skupiała spore tereny dzisiejszej diecezji.

Po zakończeniu działań wojennych, 15 sierpnia 1945 całe terytorium obecnej diecezji zostało włączone do Administracji Apostolskiej Kamieńskiej, Lubuskiej i Prałatury Pilskiej z siedzibą w Gorzowie Wielkopolskim, którą potocznie nazywano diecezją gorzowską.

W latach siedemdziesiątych, po nawiązaniu stosunków dyplomatycznych z Republiką Federalną Niemiec na terenie administracji planowano utworzyć trzy diecezje obrządku łacińskiego. Jedną z nich miała być Diecezja Słupsko–kołobrzeska.

Kiedy rozważano podział administracji apostolskiej ze stolicą w Gorzowie Wielkopolskim, planowano ogromny teren (1/7 powierzchni Polski) przekształcić w trzy osobne jednostki kościelne. Wśród nich w latach 1970-1972 wymieniano diecezję ze stolicą biskupią w Słupsku. Pierwszy projekt datowany na 1 czerwca 1970 zakładał, iż katedrą będzie Kościół Najświętszej Maryi Panny.

Jeszcze na początku 1972 była mowa o diecezji ze stolicą w Słupsku. Jednakże władze państwowe oponowały, aby stolicą nowej diecezji został Koszalin, gdyż był wówczas administracyjnym centrum Pomorza Środkowego. Władze kościelne przyjęły taką propozycję i ostatecznie w 28 czerwca 1972 papież Paweł VI bullą Episcoporum Poloniae Coetus erygował diecezję koszalińsko-kołobrzeską, która powstała z terenów diecezji berlińskiej i Prałatury Pilskiej i została włączona do metropolii gnieźnieńskiej. Pierwszym ordynariuszem został bp Ignacy Jeż.

Papież Jan Paweł II dwukrotnie zmieniał granice diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. 25 marca 1992 bulla Totus Tuus Poloniae Populus wyłączyła z diecezji tereny na wschód od Słupska i Miastka, które przyłączono do diecezji pelplińskiej. Z diecezji gorzowskiej przyłączono wówczas okręg pilski z Piłą, Trzcianką i Krzyżem Wielkopolskim na czele. Od 1992 diecezja należy do metropolii szczecińsko-kamieńskiej. Kolejna zmiana granic diecezji miała miejsce 25 marca 2004 kiedy dekanat złotowski przyłączono do nowej diecezji bydgoskiej.

Najważniejszym wydarzeniem w dziejach diecezji była wizyta Jana Pawła II. Papież rozpoczynając czwartą pielgrzymkę do Ojczyzny wylądował na podkoszalińskim lotnisku w Zegrzu Pomorskim. Podczas wizyty w diecezji w dniach 1 maja-2 maja 1991 poświęcił gmach seminarium duchownego, nawiedził koszalińską katedrę skąd prowadził modlitwę różańcową transmitowaną przez Radio Watykańskie na cały świat, odprawił mszę polową dla wielkiej rzeszy diecezjan przed kościołem Ducha Świętego w Koszalinie i poświęcił Sanktuarium Maryjne na Górze Chełmskiej. W drugim dniu pielgrzymki na lotnisku w Zegrzu Pomorskim papież spotkał się z Wojskiem Polskim i odleciał do Rzeszowa, aby kontynuować wizytę apostolską w Polsce.

Diecezja koszalińsko-kołobrzeska graniczy z sześcioma diecezjami (od zachodu z archidiecezją szczecińsko-kamieńską i diecezją zielonogórsko-gorzowską, od południa z archidiecezją poznańską i archidiecezją gnieźnieńską oraz od wschodu z diecezją bydgoską i diecezją pelplińską), a także od północy z Bałtykiem.

Załącznik 3


Paweł Cieślik (ur. 15 lipca 1940 w Czernicach) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy koszalińsko-kołobrzeski od 1994, wikariusz generalny, doktor teologii biblijnej.

Święcenia kapłańskie przyjął 21 czerwca 1964. Był wikariuszem w Międzyrzeczu i Szczecinie. W latach 1993–1994 pełnił funkcję rektora Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie. 3 grudnia 1994 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej i biskupem tytularnym Britonii. Święceń biskupich udzielił mu 6 stycznia 1995 papież Jan Paweł II. Specjalizuje się w Nowym Testamencie. Jest krajowym opiekunem Ruchu Szensztackiego z ramienia Episkopatu Polski.

Edward Dajczak (ur. 16 lutego 1949 w Świebodzinie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy zielonogórsko-gorzowski w latach 1990–2007, biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski od 2007.

Syn Michała i Zofii Dajczaków, starszy brat Władysława Dajczaka.

Studia teologiczne rozpoczął na wydziale Uniwersytetu Szczecińskiego w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu. 15 czerwca 1975 bp Wilhelm Pluta udzielił mu święceń kapłańskich w katedrze gorzowskiej. Pracował jako wikariusz w parafii w Kostrzynie nad Odrą (1975–1978) i parafii Najświętszego Zbawiciela w Zielonej Górze (1978–1985), a także w kurii biskupiej (1988–1989). Ukończył studia specjalistyczne w Instytucie Teologii Apostolstwa na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Następnie bp Józef Michalik mianował go swoim sekretarzem. Od 1988 do 1990 był ojcem duchownym seminarium w Gościkowie, a od 1990 do 1996 jego rektorem.

15 grudnia 1989 został mianowany biskupem pomocniczym gorzowskim. 6 stycznia 1990 w Watykanie papież Jan Paweł II konsekrował go na biskupa. W latach 1990–2007 był biskupem tytularnym Azury i biskupem pomocniczym zielonogórsko-gorzowskim. 23 czerwca 2007 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym koszalińsko-kołobrzeskim. Kanoniczne objęcie diecezji nastąpiło 9 lipca 2007 w katedrze w Koszalinie. Ingres do katedry koszalińskiej odbył się 11 sierpnia 2007, natomiast ingres do bazyliki konkatedralnej w Kołobrzegu 12 sierpnia 2007.

Znany jest jako rekolekcjonista, zwłaszcza w seminariach duchownych i pośród kapłanów. Szczególną posługą pastoralną bp. Dajczaka jest duszpasterstwo młodzieży prowadzone poprzez zastosowanie nowych form ewangelizacyjnych. Jest pomysłodawcą i duchowym opiekunem Przystanku Jezus.
Czesław Domin (ur. 6 lipca 1929 w Michałkowicach, zm. 15 marca 1996 w Warszawie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy katowicki w latach 1970–1992, biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski w latach 1992–1996.

Ukończył III Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Katowicach. W latach 1948–1953 studiował w Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął 28 czerwca 1953 w Krakowie z rąk biskupa Franciszka Jopa. Był wikariuszem w parafii katedralnej w Katowicach, następnie w Czechowicach i Lublińcu. W latach 1957–1964 pełnił funkcję notariusza w kurii diecezjalnej w Katowicach, był równocześnie duszpasterzem akademickim. Później był m.in. referentem duszpasterskim w kurii diecezjalnej, członkiem Rady Duszpasterskiej, Rady Kapłańskiej i Duszpasterskiej Komisji Ekumenicznej. Od 1969 wikariusz-ekonom parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach; władze państwowe nie wyraziły zgody na objęcie przez niego funkcji proboszcza. W 1979 uzyskał stopień magistra teologii w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.

6 czerwca 1970 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji katowickiej ze stolicę tytularną Dagnum. Sakrę biskupią przyjął 15 sierpnia 1970 w katedrze katowickiej z rąk biskupa Herberta Bednorza. Był wikariuszem generalnym diecezji, archidiakonem kapituły katedralnej, krajowym koordynatorem duszpasterstwa dobroczynności. Od 1980 przewodniczył Komisji Charytatywnej Episkopatu, w latach 1990–1993 reaktywowanemu Caritas Polska. W 1991 uczestniczył w Sesji Specjalnej dla Kościoła Europy Światowego Synodu Biskupów w Watykanie.

1 lutego 1992 został przeniesiony na funkcję biskupa diecezjalnego koszalińsko-kołobrzeskiego. Ingres do katedry w Koszalinie odbył 23 lutego 1992.

Został pochowany w przedsionku katedry koszalińskiej. Otrzymał tytuł honorowego obywatela Siemianowic Śląskich. Jedna z ulic Koszalina, Katowic i Siemianowic nosi jego imię.

Marian Gołębiewski (ur. 22 września 1937 w Trzebuchowie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski w latach 1996–2004, arcybiskup metropolita wrocławski od 2004, wielki kanclerz Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu, profesor nadzwyczajny.

Studiował w seminarium duchownym we Włocławku, później również w Lublinie i w Rzymie. 24 czerwca 1962 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa włocławskiego Antoniego Pawłowskiego. Pracował jako duszpasterz w Ślesinie i Zduńskiej Woli.

W 1966 rozpoczął studia specjalistyczne na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie pod kierunkiem księdza prof. Stanisława Łacha w 1969 uzyskał magisterium i licencjat z zakresu nauk biblijnych.

W 1969 kontynuował studia biblijne w Rzymie w Papieskim Instytucie Biblijnym, gdzie w 1971 uzyskał licencjat nauk biblijnych i otworzył przewód doktorski. Doktorat nauk biblijnych uzyskał w 1976. Promotorem doktoratu był R.P. Marendino. Dyplom doktorski został nostryfikowany przez Radę Wydziału Teologicznego KUL-u.

W 1976 podjął pracę w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku jako wykładowca Pisma Świętego Starego Testamentu, języka greckiego, łacińskiego i angielskiego oraz jako członek kolegium redaktorskiego „Ateneum Kapłańskiego”. Od 1973 publikował artykuły i rozprawy naukowe. Pełnił również ważne urzędy w strukturze Kościoła włocławskiego i seminarium: sędzia, prefekt studiów i rektor (w latach 1983–1992). Wykładał w seminarium duchownym we Włocławku. Opublikował szereg prac z biblistyki. Otrzymał godność kanonika włocławskiej kapituły katedralnej. Był również członkiem Rady Kapłańskiej, Kolegium Konsultorów, Komisji Episkopatu Polski ds. Seminariów.

W 1980 podjął pracę w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, gdzie 28 lutego 1994 odbyło się jego kolokwium habilitacyjne na podstawie dorobku naukowego i rozprawy habilitacyjnej Hymny Samopochwalne Jahwe u Deutero-Izajasza (40–48). Studium literacko-teologiczno-filozoficzne. Następnie 1 grudnia 1994 został powołany na kierownika Katedry Bibilistyki Starego Testamentu oraz pełnił obowiązki kierownika Katedry Filologii Biblijnej. 21 września 1995 powierzono mu stanowisko profesora nadzwyczajnego.

20 lipca 1996 został mianowany przez papieża Jana Pawła II biskupem diecezjalnym koszalińsko-kołobrzeskim jako następca zmarłego biskupa Czesława Domina. Święcenia biskupie przyjął 31 sierpnia z rąk nuncjusza apostolskiego w Polsce, arcybiskupa Józefa Kowalczyka i w tym samym dniu odbył ingres do katedry koszalińskiej. W czasie posługi w Kościele koszalińskim był członkiem Rady Naukowej, przewodniczącym Sekcji Biblijnej Komisji Nauki Wiary oraz członkiem Papieskiej Rady Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych.

3 kwietnia 2004 po przyjęciu przez papieża Jana Pawła II rezygnacji Henryka Gulbinowicza został nominowany arcybiskupem metropolitą wrocławskim. Ingres do katedry św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu odbył się 24 kwietnia 2004.



Ignacy Ludwik Jeż (ur. 31 lipca 1914 w Radomyślu Wielkim, zm. 16 października 2007 w Rzymie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy gorzowski w latach 1960–1972, biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski w latach 1972–1992, przewidziany do kreacji kardynalskiej na konsystorzu w 2007.

Ukończył III Liceum Ogólnokształcące im. Adama Mickiewicza w Katowicach. W latach 1932–1937 studiował teologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Obronił magisterium z historii Kościoła. 20 czerwca 1937 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Stanisława Adamskiego.

Podjął pracę duszpasterską jako wikariusz w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Hajdukach Wielkich (obecnie Chorzów Batory). W sierpniu 1942 został aresztowany przez Niemców za odprawienie mszy za zmarłego w niemieckim obozie koncentracyjnym proboszcza Józefa Czempiela (obecnie błogosławionego)[1]. Był więziony w obozie koncentracyjnym Dachau (nr obozowy 37196), gdzie osobiście poznał ojca Józefa Kentenicha, założyciela Międzynarodowego Ruchu Szensztackiego (później był wieloletnim protektorem i opiekunem Ruchu Szensztackiego w Polsce). Po wyzwoleniu obozu był kapelanem obozu repatriacyjnego w Göppingen koło Stuttgartu. Powrócił do Polski w maju 1946. Był wikariuszem w Radlinie i parafii św. Szczepana w Katowicach-Bogucicach. W latach 1946–1960 pracował jako katecheta i dyrektor Gimnazjum Katolickiego im. św. Jacka w Katowicach oraz rektor niższego seminarium duchownego.

20 kwietnia 1960 został mianowany biskupem pomocniczym gorzowskim ze stolicą tytularną Alba Maritima. Sakrę biskupią przyjął 5 czerwca 1960 z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego. Brał udział w obradach soboru watykańskiego II. Był współautorem listu biskupów polskich do biskupów niemieckich z 1965. W czerwcu 1972 został pierwszym biskupem diecezjalnym nowo utworzonej diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Erygował ok. 100 nowych parafii, doprowadził do budowy nowego budynku Wyższego Seminarium Duchownego w Koszalinie. Zorganizował wizytę w Koszalinie papieża Jana Pawła II 1–2 czerwca 1991. Uczestniczył w pracach Komisji Episkopatu Polski ds. Środków Społecznego Przekazu, a także Komitetu Księży Polskich b. Więźniów Obozów Koncentracyjnych, którego był wieloletnim przewodniczącym. 1 lutego 1992 został przeniesiony w stan spoczynku, a jego następcą w diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej mianowano biskupa pomocniczego katowickiego Czesława Domina.

Zmarł 16 października 2007 w klinice Gemelli w Rzymie w rocznicę wyboru kard. Karola Wojtyły na papieża. Następnego dnia na zakończenie audiencji generalnej papież Benedykt XVI poinformował, że chciał na najbliższym konsystorzu 24 listopada 2007 wynieść go do godności kardynalskiej. Ignacy Jeż został pochowany 23 października 2007 w krypcie bazyliki konkatedralnej Wniebowzięcia NMP w Kołobrzegu.

W 2007 „za wybitne zasługi na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, zaangażowanie w niesieniu pomocy ludziom potrzebującym oraz za działalność na rzecz współpracy polsko-niemieckiej” został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. W 2005 uhonorowano go Wielkim Krzyżem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. W 1997 został odznaczony Medalem Polonia Mater Nostra Est.

Honorowy Obywatel Miasta i Gminy Radomyśl Wielki (od 2004), Koszalina (od 1994), Słupska (od 2006), Połczyna Zdroju (od 2006), Katowic (od 2007), Kołobrzegu (od 2008).

Kawaler Orderu Uśmiechu, który otrzymał na wniosek dzieci z rąk kanclerza Międzynarodowej Kapituły Orderu Uśmiechu Cezarego Leżeńskiego.

Postanowieniem z 28 czerwca 2007 Senat KUL-u przyznał mu medal „Za zasługi dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego”. Uroczystość wręczenia medalu zaplanowana była na grudzień 2007.

6 czerwca 2008 w Słupsku poświęcono rondo jego imienia przy zbiegu ulic Sobieskiego i Banacha. 19 lutego 2009 uchwałą Rady Miejskiej w Koszalinie nadano imię Kardynała Ignacego Jeża skrzyżowaniu ulic Fałata-Gdańska z ul. Orląt Lwowskich-Jana Pawła II. 15 kwietnia 2009 w Kołobrzegu uchwałą Rady Miasta Kołobrzeg nadano imię Kardynała Ignacego Jeża rondu przy zbiegu ulic Młyńskiej i Szpitalnej. 15 maja 2009 został patronem Zespołu Szkół Publicznych w Brzeżnie.

30 stycznia 2009 Poczta Polska wydała w nakładzie 400 000 serię znaczków „Ocaleli z zagłady”. Na jednym z nich znalazł się wizerunek Ignacego Jeża. Ze względu na drobne błędy techniczne 24 lutego 2009 całą serię wycofano z obrotu.

Publikacje:



  • 1989: Listy pasterskie w latach 1972–1988

  • 1993: Błogosławcie Pana światła i ciemności (przetłumaczone na język niemiecki)

  • 2000: W 1000-lecie powstania biskupstwa w Kołobrzegu (praca zbiorowa pod redakcją bpa Ignacego Jeża)

  • 2001: Nawrócenie przywilejem wolności (nauki rekolekcyjne dla Episkopatu Polski wygłoszone w 2000 roku)

  • 2005: Przygody z Opatrznością

  • 2005: Nadzwyczajnie zwyczajny. Biskup uśmiechu o Janie Pawle II

  • Piotr Krupa (ur. 19 czerwca 1936 w Braciejowej) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor teologii moralnej, biskup pomocniczy koszalińsko-kołobrzeski w latach 1984–1992, biskup pomocniczy pelpliński w latach 1992-2011, od 2011 biskup senior diecezji pelplińskiej.

  • Święcenia kapłańskie przyjął 14 maja 1961 z rąk biskupa Wilhelma Pluty. W latach 1981–1986 pełnił urząd rektora Wyższego Seminarium Duchownego w Koszalinie. Prekonizowany 18 lutego 1984. 15 kwietnia 1984 konsekrowany na biskupa pomocniczego diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej w bazylice kołobrzeskiej. Konsekratorem był prymas Polski Józef Glemp, a współkonsekratorami Jerzy Stroba, arcybiskup metropolita poznański, i Ignacy Jeż, biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski. 25 marca 1992 został mianowany biskupem pomocniczym diecezji pelplińskiej, a także biskupem tytularnym Aquae Albae w Byzacenie. 15 września 2011 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z pełnionego urzędu[1][2].

  • Profesor Wyższego Seminarium Duchownego w Pelplinie, dyrektor Diecezjalnego Studium Teologicznego w Tczewie oraz członek Zespołu Biskupów Polskich do Kontaktów z Episkopatem Francji.


Kazimierz Nycz (ur. 1 lutego 1950 w Starej Wsi) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor teologii, biskup pomocniczy krakowski w latach 1988–2004, biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski w latach 2004–2007, arcybiskup metropolita warszawski od 2007, ordynariusz wiernych obrządku ormiańskiego w Polsce od 2007, kardynał prezbiter od 2010.

Uczęszczał do szkoły podstawowej w Starej Wsi. Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie w Czechowicach-Dziedzicach. W 1967 rozpoczął studia w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Krakowie. 20 maja 1973 otrzymał w Kaniowie święcenia kapłańskie z rąk bpa Juliana Groblickiego.

W 1976 uzyskał licencjat w Wydziale Teologii PAT w Krakowie. W 1977 został skierowany na studia doktoranckie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które w 1981 uwieńczył rozprawą doktorską Realizacja odnowy katechetycznej Soboru Watykańskiego II w archidiecezji krakowskiej napisaną pod kierunkiem ks. prof. dr hab. Mieczysława Majewskiego

W latach 1973–1975 był wikariuszem parafii pw. św. Elżbiety w Jaworznie w dzielnicy Szczakowa, a następnie w parafii pw. św. Małgorzaty w Raciborowicach.

Po zakończeniu studiów doktoranckich podjął pracę w Wydziale Katechetycznym Kurii Metropolitalnej w Krakowie i pomagał w duszpasterstwie w skawińskiej parafii pw. Miłosierdzia Bożego. W latach 1987–1988 był wicerektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. W 1999 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta i Gminy Skawina. Sześć kolejnych lat wykładał też katechetykę na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie

16 kwietnia 1988 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej i biskupem tytularnym Villa Regis. Jako dewizę biskupiego posługiwania przyjął słowa „Ex hominibus, pro hominibus” (Z ludu i dla ludu). 4 czerwca 1988 został konsekrowany przez kard. Franciszka Macharskiego, abpa Jerzego Ablewicza i abpa Stanisława Nowaka w katedrze na Wawelu.

W latach 1988–2004 pełnił urząd wikariusza generalnego archidiecezji krakowskiej. Organizował trzy ostatnie pobyty Jana Pawła II w Krakowie podczas pielgrzymek do Polski, dzięki czemu dał się poznać jako dobry organizator. 26 listopada 1999 został przewodniczącym Komisji Wychowania Katolickiego. Głównym przedmiotem jego zainteresowań jest poszukiwanie sposobów wykorzystania możliwości, jakie stwarza szkoła dla działalności katechetycznej oraz poszukiwanie form katechezy parafialnej. Jako przewodniczący Komisji Wychowania Episkopatu Polski w centrum swojej działalności postawił zadanie dostosowania polskiej katechezy do posoborowych dokumentów katechetycznych Kościoła, zwłaszcza Katechizmu Kościoła Katolickiego i Dyrektorium ogólnego o katechizacji, a także skorelowanie nauczania religii w szkole z wymaganiami reformowanej szkoły. 20 czerwca 2001 pod jego kierunkiem opracowano i zatwierdzono w Konferencji Episkopatu Polski Podstawę programową katechezy Kościoła katolickiego w Polsce, Dyrektorium katechetyczne Kościoła katolickiego w Polsce i Program nauczania religii[potrzebne źródło].

9 czerwca 2004 został mianowany biskupem diecezjalnym koszalińsko-kołobrzeskim. Jako biskup wprowadził przy parafiach katechezę pozaszkolną w małych grupach w ramach przygotowania młodzieży gimnazjalnej do przyjęcia sakramentu bierzmowania, polecił wspólnotom parafialnym troskę o kontakt z młodzieżą studiującą. W grudniu 2004 został członkiem Rady Stałej KEP, przewodniczącym Komisji Rewizyjnej, członkiem Komisji Duszpasterstwa, Rady ds. Środków Społecznego Przekazu i Zespołu ds. Społecznych Aspektów Intronizacji Chrystusa Króla.

3 marca 2007 został mianowany arcybiskupem metropolitą warszawskim. 1 kwietnia 2007 objął kanonicznie powierzoną mu archidiecezję podczas mszy Niedzieli Palmowej w archikatedrze warszawskiej. 29 czerwca 2007 przyjął paliusz z rąk Benedykta XVI w Watykanie.

9 czerwca 2007 decyzją Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich Stolicy Apostolskiej mianowany ordynariuszem wiernych Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego w Polsce. Zastąpił na tym stanowisku prymasa Józefa Glempa.

15 listopada 2007 został Honorowym Członkiem Zakonu Rycerzy Kolumba.

Znany jest głównie ze współpracy z diecezjalnym Radiem Plus Warszawa (dawniej Radio Józef), na antenie którego głosi katechezy i komentuje bieżące wydarzenia społeczno-religijne (rzadziej polityczne). Sporadycznie występuje także w Radiu Maryja oraz mediach komercyjnych i TVP. Co jakiś czas publikuje także w „Gościu Niedzielnym”, „Przewodniku Katolickim” czy „Niedzieli”.

20 października 2010 papież Benedykt XVI mianował go kardynałem. Kreacja obyła się na konsystorzu 20 listopada. 25 grudnia 2010 dokonał kardynalskiego ingresu do warszawskiej archikatedry. 29 grudnia 2010 decyzją papieża został członkiem dwu dykasterii Kurii Rzymskiej: Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, oraz ds. Duchowieństwa. 29 kwietnia 2011 uroczyście objął w Rzymie swoją tytularną świątynię, bazylikę św. Sylwestra i św. Marcina z Gór
Tadeusz Werno (ur. 4 sierpnia 1931 w Kaźmierzu Wielkopolskim) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy koszalińsko-kołobrzeski w latach 1974–2007, od 2007 biskup senior.

Na prezbitera został wyświęcony 24 czerwca 1956 w Gorzowie Wielkopolskim. Sakrę biskupią przyjął 25 maja 1974. Wraz z objęciem funkcji biskupa pomocniczego koszalińsko-kołobrzeskiego został także biskupem tytularnym Zattary.

Na przestrzeni lat trzykrotnie pełnił funkcję administratora diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej podczas wakansów: od 15 marca do 31 sierpnia 1996 po śmierci biskupa Czesława Domina, od 24 kwietnia do 7 sierpnia 2004 po przeniesieniu biskupa Mariana Gołębiewskiego do archidiecezji wrocławskiej, od 5 kwietnia do 9 lipca 2007 po mianowaniu Kazimierza Nycza arcybiskupem metropolitą warszawskim.

22 września 2007 papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację z funkcji biskupa pomocniczego diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej.

W 2006 został Honorowym Obywatelem Miasta Słupska.
Krzysztof Józef Zadarko (ur. 2 września 1960 w Słupsku) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy koszalińsko-kołobrzeski od 2009.

W 1980 roku zdał maturę w Technikum Elektrycznym w Słupsku a następnie rozpoczął studia filozoficzne w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu. Od 1982 do 1986 studiował teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Koszalinie. Święcenia kapłańskie przyjął 25 maja 1986 w kościele pw. św. Maksymiliana Kolbego w Słupsku z rąk bpa Tadeusza Werny.

W latach 1986–1987 i 1990–1991 był wikariuszem w katedrze koszalińskiej i katechetą w tamtejszym liceum plastycznym. W latach 1987–1990 odbywał studia z homiletyki na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W latach 1990–2007 pełnił funkcję wykładowcy w Wyższym Seminarium Duchownego w Koszalinie, a w latach 1995–2007 był dyrektorem wydziału duszpasterskiego kurii biskupiej w Koszalinie. W latach 2007–2009 pracował w Polskiej Misji Katolickiej w Szwajcarii.

16 lutego 2009 papież Benedykt XVI mianował go biskupem pomocniczym diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej, przydzielając mu stolicę tytularną Cavaillon. 25 kwietnia 2009 został wyświęcony na biskupa w katedrze koszalińskiej.

Jest kanonikiem Kapituły Kolegiackiej Pilskiej, kapelanem Jego Świątobliwości, przez kilka kadencji był członkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej i Rady Kapłańskiej oraz Kolegium Konsultorów. Specjalizuje się w homiletyce i teologii środków społecznego przekazu. Swoje studia na ATK (później UKSW) uwieńczył rozprawą doktorską Przypowieści Jezusa (Mt 13) we współczesnym kaznodziejstwie polskim. Studium biblijno-homiletyczne na podstawie kazań drukowanych w periodykach homiletycznych w latach 1945–2005. Promotorem pracy był biblista ks. prof. Roman Bartnicki.

Załącznik 4



Świątynie

Główna świątynia


Katedra Niepokalanego Poczęcia NMP w Koszalinie

Zacne świątynie


  • Bazylika w Kołobrzegu, konkatedra, kolegiata

  • Kościół Mariacki w Pile, kolegiata

  • Kościół w Budzistowie, najstarsza świątynia w diecezji

  • Kościół Mariacki w Słupsku, gotyk pomorski

  • Kościół Mariacki w Sławnie, gotyk pomorski

  • Kościół Mariacki w Darłowie, gotyk pomorski

  • Kościół Mariacki w Białogardzie, gotyk pomorski

  • Kościół Mariacki w Świdwinie, gotyk pomorski

  • kościół pw. Zmartwychwstania Pańskiego w Drawsku Pomorskim, gotyk pomorski, dawny Mariacki

  • Kościół w Sławsku, gotyk pomorski

  • Kościół św. Michała Archanioła w Karlinie, gotyk pomorski

  • Kościół św. Jacka w Słupsku, podominikański

  • Kościół pod wezwaniem Matki Boskiej Królowej Polski w Iwięcinie, pocysterski

Sanktuaria i miejsca pielgrzymowania


  • Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Skrzatuszu

  • Sanktuarium Przymierza na Górze Chełmskiej koło Koszalina

  • Święta Góra Polanowska dawne sanktuarium maryjne, obecnie pustelnia franciszkańska

  • Kościół św. Wojciecha w Koszalinie planowane sanktuarium głównego patrona diecezji

  • Kościół św. Maksymiliana Kolbego w Słupsku planowane sanktuarium patrona diecezji

  • Kościół Mariacki w Darłowie Franciszkańskie sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej i Matki Bożej Jedności

  • Szczecinecka Kalwaria Kamienna Kalwaria wokół kościoła św. Rozalii w Szczecinku

  • Statua Matki Boskiej Królowej Narodu w Domacynie dar narodu filipińskiego

  • Kościół w Osiekach w XV w. kościół słynął z krwawiącej Hostii, która zaginęła w zawierusze reformacji



Katedra Niepokalanego Poczęcia NMP w Koszalinie (niem. St. Marienkirche in Köslin) - dawniej kościół farny w Koszalinie. Świątynia zbudowana w latach 1300-1333 z potężną wieżą. Wewnątrz znajduje się krucyfiks gotycki XIV w. z kaplicy na Krzyżance, późnogotyckie figury świętych z 1512 roku rzeźbione w drzewie dębowym, pochodzące z dawnego gotyckiego ołtarza, wczesnogotycka chrzcielnica, pająki (żyrandole) z 1666 oraz neogotyckie organy z 1899. Zegar na wieży katedralnej pochodzi z 1754. Katedra posiada cztery dzwony odlane w Poznaniu w 1980 oraz jeden pochodzący z kaplicy św. Mikołaja wykonany w 1529 przez stargardzkiego ludwisarza Lutke Rose[2]. Od 1534 do 1945 świątynia ewangelicka. Od 1972 katedra nowej diecezji. W kruchcie katedry pochowano w 1996 drugiego ordynariusza diecezji bpa Czesława Domina. Ostatnio w ramach programu "Renowacja i konserwacja średniowiecznych katedr Pomorza Zachodniego” została poddana gruntownej renowacji.

Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kołobrzegu


Konkatedra Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Kołobrzegukościół farny w Kołobrzegu. Świątynia rzymskokatolicka wybudowana w XIV w stylu gotyckim, halowa, pięcionawowa. Od 1972 konkatedra diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej.

Data rozpoczęcia budowy kościoła parafialnego Najświętszej Marii Panny w Kołobrzegu nie jest dokładnie znana. Przypuszcza się, że główną świątynię miejską zaczęto wznosić na początku XIV wieku na miejscu dawnego kościoła św. Mikołaja. Pierwszą mszę świętą na placu budowy odprawiono w 1321 roku. Przez następne dwa wieki kościół był rozbudowywany i upiększany. Na skutek osiadania gruntu kilkakrotnie dochodziło do jego przebudowy. Pod koniec XV wieku połączono wieżę północną i południową w jeden masywny blok wieżowy, poprzez zamurowanie przerwy pomiędzy nimi. Dodano hełm środkowy i w ten sposób nadano świątyni ostateczny, monumentalny wygląd, który zachował się do dziś.

Od XIV wieku kościół Mariacki w Kołobrzegu pełnił rolę kolegiaty. Od XVI wieku był świątynią luterańską. Początkowo Pomorskiego Kościoła Ewangelickiego, od 1817 roku Pruskiego Kościoła Unijnego.

Od XVII do XX wieku kościół był wielokrotnie niszczony przez działania wojenne. W 1945 roku podczas walk o Twierdzę Kołobrzeg stanowił ważny punkt obrony miasta. Został zburzony przez ostrzał artylerii radzieckiej.

Po II wojnie światowej ruiny kościoła początkowo zamierzono rozebrać. W 1957 roku przekazano go jednak kościołowi katolickiemu i rozpoczęto odbudowę. W 1958 roku prezbiterium kolegiaty zostało poświęcone i odprawiono w nim pierwszą mszę. W latach 60. XX wieku na mocy decyzji władz PRL w nieodbudowanej części świątyni urządzono Muzeum Oręża Polskiego i w nawie głównej eksponowano ciężki sprzęt wojskowy z czasów wojny.

W 1974 r. cała świątynia została oddana na miejsce kultu. W 1972 roku kościół Mariacki w Kołobrzegu ustanowiono konkatedrą diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. W 1979 roku przywrócono świątyni funkcję kolegiaty. W 1980 roku powołano przy katedrze parafię.

10 czerwca 1986 r. papież Jan Paweł II podniósł kościół parafialny w Kołobrzegu do godności bazyliki mniejszej.

23 października 2007 r. w krypcie pod kościołem pochowano pierwszego ordynariusza diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej kardynała Ignacego Jeża.

Wielokrotne zniszczenia wojenne kościoła na przestrzeni wieków spowodowały, że w jego wnętrzu nie zachowało się zbyt dużo historycznych elementów dekoracyjnych oraz zabytków sztuki sakralnej.

Do najcenniejszych elementów historycznych przechowywanych w świątyni należą:



  • krucyfiks "figura życia" z 1330 roku

  • chrzcielnica z 26 scenami z życia Chrystusa z 1355 roku

  • stalle kapituły z drzewa dębowego (najstarsze w Polsce) z 1340 roku

  • gotycki świecznik siedmioramienny z 1327 roku

  • stalle rajców miejskich z 1400 roku

  • tablice nagrobne mieszczan Kołobrzegu

  • mosiężny świecznik Korona Holków z 1420 roku

  • drewniany świecznik Korona Schlieffenów z 1523 roku

  • trzy ołtarze z drewna z przełomu XV/XVI wieku

Załącznik 5


JUBILEUSZ DIECEZJI

Ewangelizatorzy z Brazylii i Ugandy na 40-leciu diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej

Na stadionie Gwardii w Koszalinie odbędą się 19 maja centralne obchody 40-lecia diecezji koszalińsko- kołobrzeskiej. W ich programie znajdą się m.in. katechezy ewangelizatorów z Brazylii i Ugandy. Poprzedzi je Diecezjalny Kongres Ruchów i Stowarzyszeń. Organizatorzy przygotowują się na przybycie około 15 tys. wiernych.

„Diecezja koszalińsko- kołobrzeska powstała z wielkiego zgromadzenia ludzi zewsząd i cały czas odkrywa własną tożsamość, ale w miarę upływu czasu ta świadomość pięknie dojrzewa. Chcemy w naszej diecezji pomóc wszystkim ludziom, którzy tego zechcą, doświadczyć Boga. Chcemy też razem wyśpiewać Bogu nasze dziękczynienie, wspólnie przeżyć Jego obecność pośród nas.”- tłumaczył dziś dziennikarzom biskup koszalińsko- kołobrzeski Edward Dajczak.

Ordynariusz przyznał, że przyjazd charyzmatyków z Brazylii i Ugandy ma obudzić „śpiącego olbrzyma” świeckich i duchownych w Kościele koszalińsko-kołobrzeskim. „W diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej ludzi żyjących wiarą jest około 30 procent i zdaję sobie sprawę, że to jedno wydarzenie nie obudzi tych 70 procent ‘uśpionych’ katolików. Mam jednak nadzieję, że przyjeżdżający z każdej parafii i dekanatu ludzie otrzymają wewnętrzne, duchowe wsparcie i po powrocie z uroczystości będą się swoimi doświadczeniami dzielić. Będą rdzeniem, wokół którego nastąpi ożywienie laikatu.”- uzasadnił bp i dodał, że zasadniczą rolę w tym procesie odegrają duchowni. „Te wszelkie ataki na Kościół, niepowodzenia, trudy posługi kapłańskiej potrafią przygasić także kapłanów, stąd mam nadzieję, że rekolekcje kapłańskie poderwą duchowieństwo.”- przekonywał bp.

W ramach przygotowań do uroczystości rocznicowych odbędą się rekolekcje kapłańskie w Wyższym Seminarium Duchownym i Centrum Edukacyjno-Formacyjnym w Koszalinie. Rekolekcje odbędą się w trzech terminach: 13-15 maja, 16-18 maja, 2-5 lipca. Rekolekcje poprowadzą ojcowie Enrique i Antonello z Brazylii oraz o. John Bashobora z Ugandy.

„W dzisiejszym świecie wielu ludzi zaczyna tracić nadzieję, doświadcza jakiejś przestrzeni ciemności, agresji, lęków a z drugiej strony mnóstwo ludzi w sposób bardziej radykalny idzie za Bogiem. We wszystkich trudniejszych okresach w historii Kościoła, Bóg posyłał pewne osoby, które były na te trudne czasy szczególnymi znakami Jego obecności. Ojcowie Antonello i Enrique są takimi apostołami naszych czasów. To są ludzie, którzy mówią z wielką mocą, a ich słowu towarzyszą znaki, które niczym nie różnią się od tych opisywanych na kartach Ewangelii czy Dziejów Apostolskich. Ludzie widząc te zdarzenia, doświadczając ich, przemieniają swoje życie.”- tłumaczył Lech Dokowicz podczas spotkania z dziennikarzami fenomen ewangelizatorów z Brazylii, na spotkania z którymi przybywają miliony wiernych na całym świecie. Lech Dokowicz jest operatorem filmowym i producentem, autorem filmu „Duch”, opowiadającym o życiu i posłudze ojców Enrique i Antonello z Brazylii oraz o. Johna Bashobory z Ugandy. „Fenomen ojców tkwi m.in. w ich gotowości do pomagania ubogim, niesieniu miłosierdzia oraz w ich radykalności w pójściu za Chrystusem, nie będącej fanatyzmem religijnym.”- uzasadniał Dokowicz.

Zdaniem Dokowicza Polska staje się krajem misyjnym, bo w wielu rodzinach rodzice poświęcają się zarabianiu pieniędzy, budowaniu swojej rzeczywistości materialnej, a zapominają być świadkami wiary w swoich rodzinach. „Chodzi o to, żeby przez modlitwę przygotować grunt i żeby jak najwięcej ludzkich serc otworzyło się na działania Boga w świecie i jeżeli to się stanie, jestem o Polskę spokojny.”- przekonywał.

W program uroczystości rocznicowych 40-lecia diecezji koszalińsko- kołobrzeskiej wpisany jest Diecezjalny Kongres Ruchów i Stowarzyszeń, który rozpocznie się 18 maja w kościele pw. Ducha Świętego w Koszalinie. Obecnie w wymiarze diecezjalnym kongres ten odbywa się co pięć lat i skupia od 5-7 tysięcy ludzi. W parafiach na terenie diecezji działają wspólnoty z około 40 zrzeszeń katolickich.

Alicja Górska Radio Plus Koszalin i KAI

IX Kongres Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich

Odbędzie się on 18 maja (piątek) w parafii pw. Ducha Świętego w Koszalinie, w ramach obchodów 40-lecia utworzenia diecezji. Do udziału zapraszamy liderów i członków wszystkich wspólnot parafialnych. Uczestnicy zakwaterowani będą u rodzin w koszalińskich parafiach.

Recepcja dla uczestników Kongresu czynna w dniu przyjazdu od godz. 16:00. Eucharystia o godz. 18:00. Następnie w programie konferencje i modlitwa prowadzona przez ojców Antonello Cadeddu i Enrique Porcu z Brazylii. Kongres ma charakter zamknięty (tylko dla osób zgłoszonych). Przewidziane są identyfikatory uprawniające do udziału. 19 maja uczestnicy Kongresu włączają się w centralne obchody rocznicowe na stadionie Gwardii w Koszalinie. Zgłoszenia trwają do końca kwietnia - tel. 600 604 137 lub email: kongres@40latdiecezji.pl Uczestnictwo powinny zgłosić wszystkie osoby biorące udział w Kongresie – również mieszkańcy Koszalina i osoby przyjezdne, nocujące u znajomych lub rodziny w Koszalinie, które nie potrzebują noclegu przydzielanego przez organizatorów. W razie potrzeby, pod telefonem i emailem do zgłoszeń można uzyskać bardziej szczegółowe wyjaśnienia.

Dni Społeczne z okazji 40-lecia Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej

W dniach 21-22 kwietnia 2012 r. w Koszalinie w Delegaturze Urzędu Wojewódzkiego i w kościele pw. św. Wojciecha odbędą się Dni Społeczne z okazji 40-lecia Diecezji Koszalińsko-Kołobrzeskiej. Rozpoczęcie 21.04.2012 o godz. 10.00 w Delegaturze. Hasło programowe: Katolicy świeccy w dziele ewangelizacji kultury. W niedzielę 22 kwietnia o godz. 12.00 uroczystej Mszy Świętej w kościele pw. św. Wojciecha przewodniczyć będzie biskup pomocniczy Krzysztof Zadarko.


40 godzin adoracji Najśw. Sakramentu na 40 lat Diecezji
W ramach bezpośrednich przygotowań do 40-lecia diecezji Ruch Szensztacki zaprasza wszystkich wiernych do udziału w dziewięciodniowej Nowennie w intencji diecezji. Nowenna obejmować będzie 40 godzin Adoracji Najświętszego Sakramentu w Sanktuarium Przymierza na Górze Chełmskiej. To modlitewne trwanie przed Jezusem Eucharystycznym rozpocznie się 9 maja i potrwa do 17 maja.

Poniżej podajemy wykaz dni i godzin adoracji:

 • 9 - 11 maja ( od środy do piątku) w godz. 15.00 – 20.00

( o godz. 16.30 nabożeństwo majowe, a o godz. 17.00 Msza św.)

 • 12 maja ( sobota) w godz. 13.00 – 20.00

( o godz. 16.30 nabożeństwo majowe, a o godz. 17.00 Msza św.)

 • 13 maja ( niedzielę) w godz. 13.00 - 19.00

(Msza św. o godz. 12.00, nabożeństwo majowe o godz. 15.00)

 • 14 – 17 maja ( od poniedziałku do czwartku ) w godz. 15.00 – 20.00

( o godz. 16.30 nabożeństwo majowe, a o godz. 17.00 Msza św.)



Pielgrzymka rowerowa do Rzymu

40 rowerzystów pokona prawie dwa tysiące kilometrów z koszalińskiej katedry, przez Skrzatusz, Jasną Górę do Rzymu, by podziękować za 40 lat diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. Trwają przygotowania do tej trzytygodniowej wyprawy, która odbędzie się w dniach 7-27 lipca.

„Chcemy dziękować za łaskę wiary w Kościele koszalińsko-kołobrzeskim, za dzieła jakie w diecezji zostały podjęte. Każdy z uczestników zawiezie więc do Watykanu jeden rok istnienia diecezji, począwszy od 1972 do 2012 roku i intencje, m.in. za powołania kapłańskie i zakonne, za dzieła charytatywne, za lud Boży, biskupów pełniących posługę w tej diecezji” - tłumaczy w rozmowie z Radiem Plus ks. Tomasz Roda, inicjator Diecezjalnej Pielgrzymki Rowerowej na Jasną Górę i do Rzymu.

Aktualnie przygotowywana jest logistyka wyprawy, a więc transport, noclegi, wyżywienie na trasie oraz akcesoria pielgrzyma: identyfikatory, kamizelki odblaskowe, koszulki z logiem pielgrzymki oraz materiały promocyjne: plakaty, ulotki, naklejki. Opracowany zostanie także modlitewnik pielgrzyma, w którym będą modlitwy, śpiewy, konferencje i rozważania na każdy dzień pielgrzymowania.

Wiernych na rowerową pielgrzymkę na Jasną Górę i do Rzymu przyciągają nie tylko intencje z jakimi udają się przed oblicze Matki Boskiej i do Watykanu, ale również atmosfera na trasie. „Pielgrzymka daje siły na cały rok, wraca się wspomnieniami do tej wyprawy. Oprócz wyzwania siłowego, są miłe spotkania z ludźmi, stajemy się bardziej otwarci, bo wszyscy są pomocni, życzliwi i dzięki temu tak się zżyliśmy na przestrzeni tych trzech lat” - przyznają uczestnicy pielgrzymek rowerowych na Jasną Górę.

„Pielgrzymka to nie jest tylko rajd rowerowy, to jest coś, co nas buduje wewnętrznie, wzbogaca i powoduje, że chętnie się spotykamy poza pielgrzymkami na rekolekcjach, spotkaniach formacyjnych” - opowiadają w rozmowie z Radiem Plus pielgrzymi, którzy wzięli udział w rekolekcjach w dniach 9-11 marca w Centrum Edukacyjno-Formacyjnym w Koszalinie.

„Treningi na rowerze stacjonarnym rozpocząłem od listopada, trzy razy w tygodniu po trzy godziny, a już od tygodnia wyjeżdżam w teren. Zdaję sobie sprawę, że za Wiedniem zaczynają się góry i przejazd między Austrią a Włochami będzie bardzo wymagający. Kondycja psychiczna też jest ważna, wsparcie duchowe, modlitwa za nas będzie bardzo pożądana” - mówi Dariusz Kobylczak z Koszalina, wybierający się w tym roku do Rzymu. Warunkiem wyjazdu do Rzymu jest pokonanie do końca czerwca tysiąca kilometrów w ramach treningu.

Trasa pielgrzymki została już opracowana. Pielgrzymi wyruszą 7 lipca sprzed koszalińskiej katedry i udadzą się do Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej w Skrzatuszu, a następnie do Częstochowy. Na Jasną Górę pielgrzymi dotrą 14 lipca i tego dnia nastąpi przegrupowanie. 40 rowerzystów będzie kontynuowało wyprawę do Rzymu. Pielgrzymi będą mieli do pokonania około 2 tysięcy kilometrów przez Czechy, Austrię i Włochy. Odwiedzą m.in. Mariazell, Asyż i Wenecję.

Te \"rekolekcje w drodze\" oparte są na codziennej Mszy Św., Różańcu, Aniele Pańskim, Apelu Jasnogórskim, konferencjach i śpiewie. Zgłoszenia do udziału w trzeciej Diecezjalnej Pielgrzymce Rowerowej na Jasną Górę przyjmowane są do końca czerwca. Załoga do Rzymu została już skompletowana spośród uczestników dotychczasowych wypraw.

Diecezjalne pielgrzymki rowerowe organizowane są od 2010 roku. W dwóch poprzednich edycjach w sumie wzięło udział około 350 uczestników. Szczegóły na stronie www.rowerowa.info.



Alicja Górska i Robert Szewel Radio Plus Koszalin


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna