43. jezus obecny w eucharystii



Pobieranie 27.56 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar27.56 Kb.




Siedemnasty Tydzień Zwykły – Czwartek

43. JEZUS OBECNY W EUCHARYSTII

1. Bóg żyje pośród nas.

2. Obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie.

3. Cześć i nabożeństwo do Najświętszego Sakramentu. Hymn Adoro te devote.
43.1 Przez cały Stary Testament Bóg objawiał zamiar wiecznego zamieszkania wśród ludzi. Namiot Spotkania był jakby pierwszą świątynią Boga. Stawiany na pustyni, osłonięty był obłokiem jako symbolem chwały Boga i Jego obecności: Wtedy to obłok okrył Namiot Spotkania, a chwała Pana napełniła przybytek (Wj 40, 34). Obłok ten był znakiem obecności Bożej.

Później miejscem, w którym Izraelici spotykali się z Bogiem, była Świątynia jerozolimska. Była ona miejscem, za którym tęsknili na wygnaniu, i którą wspominali idąc do domu Boga ze śpiewami radości i uwielbienia:



Jak miła są przybytki Twoje,

Panie Zastępów!

Dusza moja usycha z pragnienia i tęsknoty

do przedsionków Pańskich.

Moje serce i ciało radośnie wołają

do Boga żywego (Ps 84(83), 2-3).

Życie z dala od sanktuarium oznaczało pozbawienie prawdziwego szczęścia:



Dusza moja pragnie Boga,

Boga żywego,

kiedyż więc dojdę i ujrzę

oblicze Boże? (Ps 42(41), 3).

Gdy nadeszła pełnia czasu, Słowo stało się ciałem. W momencie Wcielenia moc Najwyższego osłoniła Najświętszą Maryję Pannę, a zstąpienie Ducha Świętego na Nią czyni z Najświętszej Maryi Panny nowe Tabernakulum Boga. W ten sposób słowo Boże zamieszkało wśród nas (J 1, 14). Słowo, którego używa św. Jan Ewangelista jako odpowiednika naszego „zamieszkać” w języku greckim „oznacza etymologicznie «rozbić namiot», a stąd: «zamieszkać w pewnym miejscu». Uważny czytelnik Pisma Świętego natychmiast sobie przypomni przybytek z czasów wyjścia z Egiptu, w którym Jahwe wskazywał na swoją obecność wśród ludu Izraela za pomocą pewnych oznak swojej chwały, jak obłok spoczywający nad namiotem. W wielu urywkach Starego Testamentu mówi się, że Bóg zamieszka wśród ludu. Po oznakach obecności Boga, najpierw w sanktuarium przybytku pielgrzymującego na pustyni, a następnie w Świątyni jerozolimskiej, następuje cudowny czas obecności Boga pośród nas. W Osobie Jezusa – doskonałego Boga i doskonałego Człowieka – dawna obietnica spełnia się w sposób przekraczający ludzkie oczekiwania. Tym samym spełnia się całkowicie obietnica dana za pośrednictwem Izajasza co do Emanuela, czyli Boga z nami (Iz 7, 14): Wcielony Syn Boży zamieszkał pośród ludzi”1. Od tej chwili możemy z całkowitą pewnością powiedzieć, że Bóg żyje pośród nas. Codziennie możemy być w pobliżu Niego, tak blisko, że nawet nie można było o tym marzyć. Jakże blisko jesteśmy Pana! Bóg jest z nami!



Idzie, idzie Bóg prawdziwy,

Idzie Sędzia sprawiedliwy;

Stańmy wszyscy pięknym kołem,

I uderzmy przed Nim czołem!2

43.2 Od chwili Wcielenia możemy mówić w sensie właściwym, że Bóg poprzez Jezusa Chrystusa w sposób osobisty i rzeczywisty jest z nami. Jezus Chrystus, prawdziwy Bóg i prawdziwy Człowiek jest bliżej nas niż możemy to sobie wyobrazić. Jezus jest Bogiem z nami. Izraelici mówili dawniej, że Bóg jest z nimi, teraz możemy to powiedzieć z większą pewnością. Podobnie jak wobec tego, co postrzegamy zmysłami, z bliższej lub dalszej odległości od miejsca, w którym się znajdujemy.

Wędrując po Palestynie, Chrystus wchodził do wielu miast, przebywał w nich, a następnie wychodził, aby nauczać w innych miejscach. Czytamy w dzisiejszej Ewangelii, że gdy Jezus dokończył tych przypowieści, oddalił się stamtąd (Mt 13, 53). Bóg opuścił to miejsce, aby spotkać się z innymi ludźmi. Tak dzieje się podczas Mszy świętej, kiedy kapłan dokonuje konsekracji. Przynosi on nam na ołtarz Chrystusa, Boga i Człowieka, którego przedtem tu nie było w Jego Najświętszym Człowieczeństwie. Jest to obecność szczególna, występująca jedynie w Eucharystii. Trwa ona tak długo, dopóki w tabernakulum, Przybytku Nowego Przymierza, trwają święte postaci chleba i wina. Ta obecność dotyczy w sposób bezpośredni Ciała Chrystusa, a pośrednio całej Trójcy Przenajświętszej: Słowa wyrażonego w Człowieczeństwie Chrystusa, Ojca i Ducha Świętego, który objawia wzajemną nierozerwalność Osób Boskich3. W tabernakulum Chrystus jest rzeczywiście obecny ze swoim Ciałem, Krwią i Duszą, swoim Bóstwem. Można powiedzieć dosłownie: „Bóg jest tutaj”, przy mnie. Wierzę, Panie, mocno, że jesteś tu obecny, że mnie widzisz, że mnie słyszysz...

Magisterium Kościoła występując przeciwko różnym błędom przypomniało i uściśliło zakres obecności eucharystycznej Chrystusa. Jest to obecność rzeczywista, czyli nie symboliczna, ani nie tylko określona lub sugerowana przez obraz. Dalej jest to obecność prawdziwa, nie fikcyjna i ani nie czysto umysłowa lub narzucona przez wiarę lub dobrą wolę tego, który patrzy na święte postacie. Jest ona substancjalna, ponieważ mocą Bożą, którą mają słowa wypowiadane przez kapłana w chwili konsekracji substancja chleba zamienia się całkowicie w Ciało Pana, a substancja wina całkowicie zamienia się w Jego Krew. W ten sposób godne uwielbienia Ciało i Krew Jezusa Chrystusa stają się substancjalnie obecne i niezależnie od naszej świadomości chleb i wino po konsekracji rzeczywiście przestają istnieć. „Po dokonanym przeistoczeniu postaci chleba i wina (...) zawierają one nową «rzeczywistość», którą słusznie nazywamy ontologiczną. Pod wspomnianymi bowiem postaciami nie kryje się już to, co było przedtem, lecz coś zupełnie innego, a to nie tylko ze względu na przeświadczenie wiary Kościoła, ale w rzeczy samej, ponieważ po przemianie substancji, czyli istoty chleba i wina w ciało i krew Chrystusa, nie pozoztaje już nic z chleba i wina poza samymi postaciami, pod którymi przebywa Chrystus (…)”4.

Jezus jest obecny w naszych tabernakulach niezależnie od tego, czy z Jego niewypowiedzianej obecności korzysta wielu czy niewielu ludzi. Jest w nich obecny ze swym Ciałem, swoją Krwią, swoją Duszą, swoim Bóstwem. Bóg, który stał się Człowiekiem nie może okazać większej bliskości. Kościół posiada w swoim łonie Stwórcę wszelkiej łaski dla wiecznej sprawy naszego uświęcenia. Możemy powiedzieć w jakiś sposób, że eucharystyczna obecność Chrystusa stanowi sakramentalne przedłużenie Wcielenia. Dlatego też „Tabernakulum powinno być umieszczone «w kościele... w najbardziej godnym miejscu, z największą czcią» (Paweł VI, enc. Misterium fidei). Godna forma, właściwe umieszczenie i zabezpieczenie tabernakulum powinny sprzyjać adoracji Pana, rzeczywiście obecnego w Najświętszym Sakramencie Ołtarza”5.

W Eucharystii Jezus zaprasza nas, byśmy do Niego kierowali swoje uczucia, swoje prośby. Podczas nawiedzenia Sanctissimum i w aktach czci do Najświętszej Eucharystii dziękujmy za ten dar, którego często nie jesteśmy całkowicie świadomi. Przybywajmy do Niego w poszukiwaniu siły, by powiedzieć Jezusowi, jak bardzo za Nim tęsknimy, jak bardzo Go potrzebujemy. „Eucharystia przechowywana jest w świątyniach i kaplicach jako duchowy ośrodek wspólnoty zakonnej lub parafialnej, co więcej, Kościoła powszechnego i całej ludzkości, zważywszy, że pod zasłoną świętych postaci zawiera Chrystusa, niewidzialną Głowę Kościoła, Odkupiciela świata, ośrodek wszystkich serc, od którego wszystko pochodzi i dla którego my istniejemy (1 Kor 8, 6)”6.
43.3 Ustawiczną praktyką Kościoła jest adoracja Chrystusa obecnego w Najświętszym Sakramencie. Jeżeli Izraelici mieli tak wielką cześć dla Namiotu Spotkania na pustyni, a następnie dla Świątyni jerozolimskiej, które były jedynie figurami zapowiadanej rzeczywistości, jakże my mamy nie czcić Chrystusa, który pozostał z nami na zawsze w tabernakulum? W pierwszych wiekach Kościoła główną racją przechowywania Ciała i Krwi Chrystusa było niesienie pomocy tym, którzy nie mogli uczestniczyć we Mszy świętej, zwłaszcza chorym, umierającym czy uwięzionym za wiarę. Eucharystię zanoszono im z namaszczeniem i żarliwością, aby również oni mogli zostać włączeni w świętą Komunię Kościoła. Później żywa wiara w obecność Chrystusa doprowadziła nie tylko do częstego nawiedzania miejsca przechowywania, ale zapoczątkowała kult Najświętszego Sakramentu. Autorytet Kościoła ten kult zatwierdził i ustawicznie wzbogacał: „Wszyscy wierzący w Chrystusa zgodnie ze zwyczajem zawsze przyjmowanym w Kościele katolickim – oświadczył Sobór Trydencki – winni oddawać Najświętszemu Sakramentowi kult uwielbienia (latriae cultum) należny prawdziwemu Bogu”7.

W wieku XIII św. Tomasz z Akwinu ułożył hymn eucharystyczny, który wiernie i nabożnie wyraża wiarę Kościoła. Możemy go sobie przyswoić i często odmawiać, aby ożywić naszą pobożność i cześć dla Jezusa w Najświętszym Sakramencie: Adoro te devote latens deitas...



Zbliżam się w pokorze i niskości swej;

Wielbię Twój majestat skryty w Hostii tej.

Tobie dziś w ofierze serce daje swe;

O utwierdzaj w wierze, Jezu, dzieci Twe8.

Ten hołd złożony w pokorze i z wdzięcznością – w zachwycie wobec mocy Boga, w zdumieniu na widok Jego miłosierdzia – zawiera wszystko, czego naucza Kościół. Sam bezbronny Bóg powierza się naszym rękom: jakże to wielka nauka dla mojej pychy! Z ufnością, która wzrasta na myśl, iż jest tak blisko nas, prośmy Pana o łaskę umiejętności podporządkowania własnego ja Jego Woli.



Przy tabernakulum nauczymy się kochać. Tam znajdziemy niezbędne siły dla zachowania wierności, pociechę w chwilach smutku. On czeka na nas zawsze i cieszy się, kiedy jesteśmy przy Nim, chociażby przez chwilę. W tabernakulum Jezus czeka na ludzi tak bardzo nękanych przykrościami życia i pociesza ich żarem swego wyrozumienia i swojej miłości. Tam, przy Chrystusie eucharystycznym zakrytym w tabernakulum nabierają coraz większej aktualności słowa Pana: Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię (Mt 11, 28). Nie przestawajmy Go nawiedzać. On czeka na nas i pragnie ofiarować nam swe liczne dobra.


1 Por. hiszpańskie wydanie Pisma Świętego Sagrada Biblia, Pamplona 1983, s. 1146.

2 Pieśń do Najśw. Sakramentu Idzie, idzie Bóg prawdziwy, cyt. za: ks. J. Siedlecki, Śpiewnik kościelny, Kraków 2005, s. 218.

3 Por. Sobór Trydencki, dekret De Sanctissima Eucharistia, rozdz. 1.

4 Paweł VI, enc. Mysterium fidei.

5 Katechizm Kościoła Katolickiego, 1183.

6 Tamże, 69.

7 Sobór Trydencki, Sesja XIII, rozdz. 5 a.

8 Hymn Św. Tomasza do Najśw. Sakramentu Adoro Te devote (Zbliżam się w pokorze), cyt. za: ks. J. Siedlecki, dz. cyt., s. 641 (tekst łaciński) i s. 260 (tekst polski).


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna