5. 1 Dekret o heroiczności cnót Sługi Bożego Artemide Zatti



Pobieranie 63.97 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar63.97 Kb.
5. DOKUMENTY I INFORMACJE
_______________________________________________________________________________

5.1 Dekret o heroiczności cnót Sługi Bożego Artemide Zatti

Przytaczamy w języku łacińskim oraz tłumaczenie w języku polskim, tekst Dekretu o heroiczności cnót Sługi Bożego Artemide Zatti, SDB odczytany w obecności Ojca Świętego w dniu 7 lipca 1997 r. Na podstawie tego Dekretu Artemide Zatti jest ogłoszony Czcigodnym.
TEKST ŁACIŃSKI

CONGREGATIO DE CAUSIS SANCTORUM


V I E D M E N .
BEATIFICATIONIS et CANONIZATIONIS

servi dei

ARTEMIDIS ZATTI



laici professi

societatis s. francisci salesii

(1880-1951)



DECRETUM SUPER VIRTUTIBUS

“Omnes, qui habebant infirmos variis languoribus, ducebant illos ad eum; at ille singulis manus imponens curabat eos” (Lc 4, 40).

Divini Pastoris exemplum secutus, “qui pertransivit benefaciendo et sanando omnes oppressos a diabolo” (Act 10, 38), Artemis Zatti magnam habuit caritatem curamque de aegrotis et pauperibus, pro quibus libenter vitam impendit.

Servus Dei ortus est die 12 mensis Octobris anno 1880 in pago Boretto, intra fines posito Guastallensis dioecesis, ab Aloisio Zatti et Albina Vecchi, qui eum christiana imbuerunt educatione. Anno 1887 Confirmationem accepit atque necessario ludo peracto (annis 1886-1889) uti rusticus calo operam suam locupleti agricolarum familiae locavit. Nec paupertas nec labor, quem est puer expertus, eius indolem fregerunt vivacem, effusam et generosam.

Ineunte anno 1897, una cum suis, in Argentinam migravit atque in urbe Sinu Albo collocavit domicilium, cuius morales religiosaeque condiciones miserabiles erant. Tamen familia Zatti in christianis mansit principiis atque ecclesiam frequentare perrexit, sicut in Italia facere solebat. Artemis primum in deversorio opus obiit ac deinde in lateraria officina. Interim in amicitiam venit Salesianis illius loci et praesertim parocho Carolo Cavalli, qui eius factus est confessarius et spiritalis consiliator. Cum ei tempus erat vacuum a labore, Servus Dei eum ad visitandos aegrotos comitabatur, in exsequiarum atque in Missae celebratione ei ministrabat et gratuito aeditui munere fungebatur. Monitus ut sacerdotium peteret, ardenter est adhortationi assensus atque anno 1900 sedem candidatorum Salesianorum ingressus est in oppido Bernal apud Bonaëropolim. Mox bonam ostendit intellegentiam, fortem voluntatem, spiritum sacrificii, religiosum fervorem et docilem superioribus oboedientiam. Novum vitae genus, aer, alimonia ei non sufficiens, labores quos alacriter obibat et in primis assiduitas, quam iuveni sacerdoti phthisi affecto praebebat, in eius valetudinem pondus habuerunt; unde anno 1902 phthisim contraxit, id temporis insanabilem putatam. Ut se curaret missus est in Salesianam communitatem loci Viedma. Ibi Beatae Mariae Virgini Auxiliatrici pollicitus est se, si sanaretur, aegrotis assistendo esse dediturum. Post aliquot annos, a sacerdote Evaristo Garrone curatus, valetudinarii localis Sancti Ioseph atque adnexae medicamentarii tabernae rectore, perfecte consanuit ac, sicut promiserat, reliquum vitae suae pro aegrotis consumpsit. Tamquam frater laicus anno 1908 professionem religiosam fecit temporaneam et anno 1911 perpetuam.

Interea coeperat curam agere medicamentarii tabernae et valetudinarii, quorum postea per plus triginta annos administrator fuit. Cum intellegentia, peritia, prudentia et singulari caritate munera sustinuit sua, gloriam Dei semper quaerens, proximorum bonum ac generositatem imitans boni Samaritani (cf. Lc 10, 33-35). Aptiores reddidit valetudinarii structuras, formationis professoriae medicorum prospexit, omnibus cum viribus in dolores physicos et morales infirmorum levandos incubuit, providens ut iis corporis et animae salutem restitueret omnemque suam industriam continuum reddens apostolatum.

Cotidie birota vias urbis percurrebat ut aegrotis in eorum domibus assisteret. Fuit etiam infirmorum minister apud Collegium Sancti Francisci de Sales et apud Collegium Filiarum Mariae Auxiliatricis necnon apud carcerem; fautor fuit spiritalis Circuli Operariorum Caholicorum; vitae interfuit paroeciali et dioecesanae atque, etsi multa erant negotia, ex consuetudine actibus communibus aderat suae religiosae familiae. Eius plena Deo et proximis devotio fide nitebatur simplici et solida immensaque et laeta caritate, quam verbo testatus est et exemplo in omni vitae circumstantia quamque sacramentis aluit, precatione, meditatione, ferventi pietate in Eucharistiam atque in Beatam Virginem Mariam. Propter Dei amorem diligenter eius observavit leges, vota religiosa, Regulam; alacriter et cum gaudio multis occurrit incommodis, graves obiit labores et efficaciter operam dedit Regno Christi aedificando, sapienter talenta caelitus accepta feneratus est. Multam nutrivit divinae Providentiae fiduciam; a bonis terrestribus alienus fuit et gaudium diffudit, pacem, spem. Vir fuit iustus, temperans, prudens et fortis in fidelitate erga suam consecrationem atque munus sibi a superioribus concreditum. Anno 1941 magno cum dolore demolitionem vidit valetudinarii, quod tot annis campus fuerat apostolatus eius, ut locus daretur episcopii et curiae dioecesanae exstructioni.

Tum consuluit aegrotorum translationi in sedem scholae agrestis Sancti Isidori et, per oeconomicas difficultates, sedulo beneficum opus suum perrexit. Ab anno 1947 non iam valetudinarium administravit.

Mense lulio anno 1950 de scalis delapsus est. Iussus est conquiescere; quod quidem in oboedientiae spiritu accepit. Sed vires non recuperavit et secuto mense Novembri signa apparuerunt cancri. Cum tranquillitate, patientia el fortitudine acres tulit dolores. Sancte in Domino obdormivit idibus Martiis anno 1951, ampla clarus sanctitatis fama, quae maxime significata est in exsequiis, quibus multus populus et numerosae religiosae ac civiles auctoritates interfuerunt.

Haec fama solidata est et aucta volventibus annis; quam ob rem Episcopus Viedmensis, Sanctae Sedis obtento permissu, ad normam M. P. "Sanctitas Clarior", Causam introduxit beatificationis et canonizationis atque Processum celebravit cognitionalem (annis 1980-1982), cuius auctoritas probata est a Congregatione de Causis Sanctorum per decretum postridie idus Decembris promulgatum anno 1984. Confecta Positione, disceptatum est ex more an Servus Dei heroum in modum virtutes exercuisset. Die 25 mensis Octobris anno 1996, prospero cum eventu, est Consultorum Theologorum Congressus Peculiaris actus. Patres porro Cardinales et Episcopi, in Sessione Ordinaria die 8 mensis Aprilis habita anno 1997, Causae Ponente Eminentissimo Cardinali Ioanne Canestri, affirmaverunt Artemidem Zatti heroum more virtutes theologales, cardinales et his adnexas coluisse.

Facta demum de hisce omnibus rebus Summo Pontifici Ioanni Paulo II per subscriptum Pro-Praefectum accurata relatione, die 27 mensis Iunii hoc eodem anno, Sanctitas Sua vota Congregationis de Causis Sanctorum excipiens rataque habens, mandavit ut super heroicis Servi Dei virtutibus decretum conscriberetur.

Quod cum rite esset factum, accitis ad Se hodierno die infrascripto Pro-Praefecto necnon Causae Cardinali Ponente meque Antistite a Secretis Congrcgationis ceterisque de more convocandis, eisque astantibus, Beatissimus Pater sollemniter declaravit: Constare de virtutibus theologalibus Fide, Spe et Caritate tum in Deum tum in proximum necnon de cardinalibus Prudentia, Iustitia, Temperantia et Fortitudine eisque adnexis in gradu heroico Servi Dei Artemidis Zatti, Laici professi Scietatis S. Francisci Salesii in casu et ad effectum de quo agitur.

Hoc autem decretum publici iuris fieri et in acta Congregationis de Causis Sanctorum Summus Pontifex referri mandavit.
Datum Romae, die 7 mensis Iulii A. D. 1997.

albertus bovone

Archiepiscopus titularis Caesariensis in Numidia



Pro-Praefectus
eduardus nowak

Archiepiscopus titularis Lunensis



a Secretis

TŁUMACZENIE Z JĘZYKA WŁOSKIEGO

“Wszyscy, którzy mieli cierpiących na rozmaite choroby, przynosili ich do Niego. On zaś na każdego z nich kładł ręce i uzdrawiał ich” (Łk 4, 40).

Idąc za przykładem Boskiego Pasterza, “który przeszedł dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła” (Dz 10, 38), Artemide Zatti odznaczał się wielką miłością i troską wobec ubogich i chorych, dla których chętnie poświęcał swe życie.

Sługa Boży urodził się 12 października 1880 r. w miejscowości Boretto (Włochy), położonej w diecezji Guastalla, z rodziców Alojzego Zatti i Albiny Vecchi, którzy wychowali go w duchu chrześcijańskim. W roku 1887 przyjął Sakrament Bierzmowania i przeżywszy okres chłopięcych zabaw (1886 - 1889), pracował zarobkowo na polu u zamożnej rodziny rolników. Jednakże ani ubóstwo, ani ciężka praca, których doświadczał jako chłopiec nie odmieniły jego usposobienia z natury żywego, otwartego i gotowego do poświęceń.

Z początkiem roku 1897, wraz z rodziną wywędrował do Argentyny i zamieszkał w mieście Bahia Blanca, którego sytuacja moralna i religijna była godna pożałowania. Mimo to rodzina Zatti, pozostała wierna zasadom chrześcijańskim i podtrzymywała zwyczaj uczęszczania do Kościoła jak to zwykła była czynić we Włoszech. Artemide początkowo pracował w hotelu a następnie w cegielni. W tym czasie zaprzyjaźnią się z miejscowymi Salezjanami, a w szczególności z księdzem proboszczem Karolem Cavalli, który został jego spowiednikiem i kierownikiem duchowym. Kiedy miał czas wolny od pracy, Sługa Boży towarzyszył proboszczowi w odwiedzaniu chorych, służył jako ministrant do Mszy św. i przy pogrzebach oraz bezinteresownie pełnił funkcję stróża kościoła. Otrzymawszy zachętę, aby został kapłanem, przyjął z entuzjazmem propozycję i w roku 1890 wstąpił do domu dla aspirantów salezjańskich w Bernal koło Buenos Aires.

Wnet też dał się poznać jako młodzieniec inteligentny, o silnej woli, gotowy do poświęceń, gorliwy w pobożności i uległy woli przełożonych. Nowe warunku życia, klimat, niedostateczne odżywianie, podejmowane z pośpiechem wysiłki, a przede wszystkim nieustanna troską jaką otaczał młodego kapłana chorego na gruźlicę, wywierały ujemny wpływ na jego zdrowie i dlatego w roku 1902 także i on zapadł na gruźlicę, która w tych czasach była uważana za chorobę nieuleczalną. Na leczenie wysłano go do wspólnoty salezjańskiej w Wiedmie. Tutaj przyrzekł Najświętszej Maryi Pannie Wspomożycielce, że jeśli zostanie uzdrowiony, to poświęci swe życie na opiekowanie się chorymi. Po kilku latach, otoczony troską przez księdza Ewarysta Garrone, dyrektora szpitala "św. Józefa" i przyległej przychodni przeciwgruźliczej, wyzdrowiał zupełnie i jak to był przyrzekł, poświęcił swe życie jakie mu jeszcze zostało trosce o chorych. W roku 1908 złożył profesję czasową jako brat zakonny a w 1911 roku - profesję wieczystą.

W tym czasie zaczął podejmować obowiązki w przychodni i w szpitalu, w których następnie przez ponad trzydzieści lat był administratorem. Z właściwą sobie inteligencją i kompetencją oraz ze szczególną dobrocią wykonywał swoje obowiązki, szukając zawsze chwały Bożej i dobra bliźnich i naśladując wspaniałomyślność dobrego Samarytanina (Por. Łk 10,33-35). Zadbał o usprawnienie funkcjonowania struktur szpitala, zatroszczył się o przygotowanie zawodowe lekarzy, oddał wszystkie swe siły, by nieść ulgę cierpieniom fizycznym i moralnym ludzi chorych, zabiegał o to, by przywrócić im zdrowie duszy i ciała, czyniąc z całej swej pracy nieustanny apostolat.

Codziennie przemierzał rowerem ulice miasta odwiedzając chorych w ich domach. Pomoc medyczną świadczył również w Salezjańskim Kolegium św. Franciszka Salezego i Córek Maryi Wspomożycielki oraz w więzieniu. Był duchowym promotorem Kółka Robotników Katolickich, uczestniczył czynnie w życiu parafii i diecezji i mimo licznych obowiązków był obecny w spotkaniach wspólnotowych swej rodziny zakonnej. Jego całkowite oddanie się Bogu i bliźnim wyrażało się najjaśniej w jego wierze prostej ale mocnej i w bezgranicznej i radosnej i radosnej miłości dobroczynnej, którą świadczył słowem i przykładem w każdej sytuacji swego życia i którą posilał w sakramentach, modlitwie, rozmyślaniu, żarliwej pobożności Eucharystycznej i Maryjnej.

Z miłości do Boga przestrzegał sumiennie prawa, zakonne śluby, Regułę, z radością i ochotnie znosił liczne niewygody, podejmował męczące trudy i skutecznie pracował w szerzeniu Królestwa Chrystusowego, wykorzystując roztropnie talenty, jakimi obdarzyło go niebo. Żywił w sobie nieograniczoną ufność w Bożą Opatrzność, był oderwany od dóbr doczesnych i roztaczał wokół radość, pokój i nadzieję. Był człowiekiem sprawiedliwym, roztropnym i mocnym w dochowywaniu wierności swojej konsekracji i w pełnieniu powierzonych mu przez przełożonych obowiązków. W roku 1941 z wielkim bólem patrzył na zburzenie szpitala, który przez wiele lat był terenem jego apostolatu. W miejscu szpitala zbudowano dom biskupi i kurię diecezjalną.

Pomyślał wtedy, by przenieść chorych do budynków szkoły rolniczej p.w. św. Izydora i mimo trudności materialnych, mógł zaraz kontynuować swoją działalność. Od roku 1947 nie pełnił już funkcji zarządcy szpitala.

W lipcu 1950 roku spadł ze schodów. Zalecono mi wtedy odpoczynek, które to polecenie przyjął w duchu posłuszeństwa. Sił jednak nie odzyskał i miesiącu listopadzie zauważono objawy choroby nowotworowej. Z pogodą, cierpliwością i dzielnie znosił silne bóle. Świątobliwie zasnął w Panu 15 marca 1951 r., już wtedy cieszący się powszechną opinią świętości, która w sposób niezwykły objawiła się podczas uroczystości pogrzebowych, w których licznie uczestniczył lud i przedstawiciele władz zakonnych i świeckich.

I ta właśnie opinia świętości utrwalała się i rosła z biegiem lat. I dlatego Ksiądz Biskup z Wiedmy, otrzymawszy zezwolenie Stolicy Świętej, zgodnie z przepisami Motu Proprio Sanctitatis Clarior wszczął Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny i przeprowadził proces rozpoznawczy (1980 - 82), zatwierdzony przez Kongregację ds. Świętych w dekrecie ogłoszonym 14 grudnia 1984 roku. Po przygotowaniu tzw. Positio rozpoczęto - jak to jest w zwyczaju - badać, czy Sługa Boży praktykował cnoty w stopniu heroicznym. Dnia 25 października 1996 roku, odbyło się, z wynikiem pozytywnym, stosowne Zebranie Teologów Konsultorów. Następnie także Ojcowie Kardynałowie i Biskupi na sesji zwyczajnej w dniu 8 kwietnia 1997 roku, na której Relatorem Sprawy był Najdostojniejszy Ksiądz Kardynał Jan Canestri stwierdzili, że Artemide Zatti praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologiczne, kardynalne i inne z nimi związane.

Po złożeniu przez Pro-Prefekta Ojcu Świętemu dokładnej relacji ze wszystkiego, Jan Paweł II 27 czerwca tegoż roku, przyjął i zatwierdził wyniki przedstawione przez Kongregację ds. Świętych i polecił przygotowanie dekretu o heroiczności cnót Sługi Bożego.

I tak spełniwszy wszystko co należało, zebrani dzisiaj w obecności Jego Świątobliwości, niżej podpisanego Pro-Prefekta, Kardynała Relatora Sprawy i mnie Biskupa Sekretarza Kongregacji i innych uczestników, którzy zwykli być zapraszani, Ojciec św. w obecności wszystkich uroczyście orzekł, iż: Stwierdza się, że Sługa Boży Artemide Zatti, brat zakonny, profes w Towarzystwie św. Franciszka praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologiczne Wiarę, Nadzieję i Miłość ku Bogu i bliźniemu, cnoty kardynalne Roztropność, Sprawiedliwość, Umiarkowanie i Moc i inne złączone z tymi cnotami, "tak co do faktu jak i skutku, o którym mowa".

Ojciec św. zarządził, aby niniejszy dekret został opublikowany i włączony do akt Kongregacji ds. Świętych.

Dan w Rzymie, 7 lipca 1997 Roku Pańskiego




alberto bovone

Abp. Tyt. Cezarei w Numidii



Pro-Prefekt
edoardo nowak

Abp. Tyt. Luni



Sekretarz

5.2 Zatwierdzenie odnowionego Regulaminu Stowarzyszenia ADMA.

Zostaje przytoczony list Przełożonego Generalnego, Ks. Juan E. Vecchi, w którym to liście informuje On Przewodniczącego “Pimaria” Stowarzyszenia Maryi Wspomożycielki (ADMA) z siedzibą w Turynie, o zatwierdzeniu odnowionego Regulaminu ADMA przy aktywnym udziale grup samego Stowarzyszenia.

97/1454


Rzym, 22 sierpień 1997

Sz.P. Claudio Priante

Przewodniczący Pierwszego Stowarzyszenia ADMA

W Turynie

Szanowny Pan Claudio Priante,

Zwracam się bezpośrednio do Pana jako Przewodniczącego pragnąc w sposób wyraźny podkreślić, że Stowarzyszenie jest charakteru świeckiego, a więc powierzone zobowiązaniom odpowiadających wewnątrz samego Stowarzyszenia o raz podkreślić, że nowy Regulamin powierza Pierwszemu szczególną rolę, że względu na jej historię oraz miejsce, w którym żyje i działa.

Pragnę pogratulować Stowarzyszeniu wspaniałej pracy dokonanej w Sewilli przy odnowie Regulaminu. Poprosiłem także o pomoc Radę Generalną, by tekst był zrozumiały i kompletny. To wyjaśnia zmiany, niewielkie co prawda, w odniesieniu do tekstu, jaki dotarł do przejrzenia. Obecnie powraca on definitywnie do Waszych rąk, aby podtrzymywać życie członków w procesie kultu pobożności do Maryi, Wspomożycielki Księdza Bosko.

Nie powracam do zaleceń wskazanych przez Ks. Idziego Viganň, które pragnęliście dołączyć do obecnego Regulaminu. Zachowujcie dotychczasowe wskazania. Pomagajcie osobom prostym w przeżywaniu autentycznej pobożności do Maryi, jak tego zawsze wymagał Ksiądz Bosko od osób, które wraz z nim dzielili zadania wychowawcze i katechetyczne na Valdocco.

Z mojej strony pragnę dodać tylko jedno ukierunkowanie: być i pracować w Salezjańskiej Rodzinie Księdza Bosko zakłada poszukiwanie pewnych wspólnych działań, bardzo znaczących dla doświadczenia salezjańskiego. Odniesienie do młodzieży, szczególnie do młodzieży z trudem przeżywającej młodość i okres dorastania (z wielorakich przyczyn, wywodzących się z osobistego wewnętrznego lub wewnętrznego kontekstu środowiska) jest ważne zawsze i dla wszystkich. To, że ADMA jest uwrażliwiona na potrzebującą młodzież środowisk, w których Stowarzyszenie żyje i rozwija się, bez wątpienia stanowi fakt pozytywny.

Jednak ta wrażliwość Stowarzyszenia ADMA nie koniecznie musi się wyrażać w organizacji młodzieżowej równoległej do tej, która już istnieje z racji grupy prowadzonej przez Salezjanów i Córki Maryi Wspomożycielki, które zazwyczaj działają w ramach zobowiązującego programu duszpasterstwa młodzieżowego.

Wręcz przeciwnie, Stowarzyszenie ADMA powinno czuć się usatysfakcjonowane tym, że może pomagać młodzieży z jakiejkolwiek kategorii w uzupełnianiu procesu rozwoju ludzkiego i wychowaniu do wiary oraz współpracować w tworzeniu SALEZJAŃSKIEGO RUCHU MŁODZIEŻOWEGO.

Z informacji, jakie do mnie docierają odnotowuję, że Stowarzyszenie rośnie w liczbę i jakość. Dziękując Bogu, powierzam Głównemu Stowarzyszeniu w Turynie zadanie odpowiedzialności za własne przewodnictwo. Od animatora i animatorki wymaga się zaangażowania i dodawania bodźca w pogłębianiu i salezjańskiej duchowości i ducha Księdza Bosko. Dlatego też odnowiony Regulamin dostarcza wielu treści, prostych, a jednocześnie pomocnych w dawaniu chrześcijańskiej odpowiedzi na dar Boży.

Podążajcie z wiarą, powierzając się Maryi a zobaczycie co to są cuda, powtarzał Ksiądz Bosko. Ponownie powierzam Wam to wyrażenie naszego Ojca. Cuda, które odnoszą się do ludzkiego serca jeszcze się nie wyczerpały, a dziś wszyscy potrzebujemy odnowy naszego serca.

Ze swej strony proszę Wspomożycielkę i Księdza Bosko o szczególną pomoc dla każdego z Was. Proszę o przekazanie moich pozdrowień i zapewnień o modlitwie za wszystkich odpowiedzialnych za Stowarzyszenie Początkowe.
Ks. Juan E. Vecchi
5.3 Nowi Inspektorzy

Przytoczone zostają niektóre dane dotyczące nowych Inspektorów Salezjańskich, mianowanych przez Przełożonego Generalnego i jego Radę w czasie plenarnej sesji czerwiec-lipiec 1997 r.


  1. CARNEVALE Mario, inspektor Rzymu (Włochy).



Ks. Mario CARNEVALE zastępuje na stanowisku Przełożonego Inspektorii "Świętego Piotra " w Rzymie ks. Gian Luigi Pussino.

Urodził się w Pico, prowincja Frosinone, w dniu 20 lutego 1936 r. i jest salezjaninem od 16 sierpnia 1955 r., kiedy to po zakończeniu nowicjatu w Lanuvio, złożył pierwszą profesję zakonną. Profes wieczysty od 1961 r., po ukończeniu studiów teologicznych w Messynie, został wyświęcony na kapłana 21 grudnia 1968 r. Uzupełnił studia także cywilne w dziedzinie fizyki, otrzymując uprawnienia do nauczania.

Kolejne lata to praca na polu wychowawczym i duszpasterskim, szczególnie w szkole. W roku 1981, Przełożeni powierzyli mu kierownictwo wspólnotą w Cagliari "Don Bosco" na stanowisku dyrektora. Jednocześnie został mianowany Radcą inspektorialnym. W roku 1984 został mianowany Wikariuszem Przełożonego Wizytatorii na Sardynii.

W roku 1987 został powołany do Rzymu na stanowisko Sekretarza Generalnego FIDAE (Federacja Instytutów zależnych od Władz Kościelnych), które piastuje przez trzy lata do roku 1990. W roku 1991 został mianowanym dyrektorem wspólnoty Piusa XI w Rzymie. Tu zastała go wiadomość o nominacji na Inspektora.





  1. JARA Walter, inspektor Kordoby (Argentyna).



W miejsce ks. Víctor Bocalón, nowym Inspektorem Kordoby (Argentyna) został mianowany ks. Walter Luis JARA.
Urodził się 23 sierpnia 1956 r. w San Rafael, prowincja Mendoza (Argentyna), złożył pierwszą profesję w 31 stycznia 1976 r., po czym rozpoczął studia filozoficzne i praktykę. Profes wieczysty od roku 1982, ukończył studia teologiczne w studentacie salezjańskim w Kordobie i został wyświęcony na kapłana 30 grudnia 1984 r. w San Rafael. Na polu cywilnym uzyskał uprawnienia do nauczania w szkole.

Przydzielony do wspólnoty aspirantatu “Dominika Savio” w Kordobie, w roku 1987 został mianowany dyrektorem a w roku 1989 członkiem Rady inspektorialnej. W roku 1991 Przełożeni powierzyli mu funkcję Wikariusza Inspektora. Obecnie został wybrany Inspektorem.





  1. NGUYEN VAN TY Giovanni, przełożony Wizytatorii Wietnamu.



Ks. Giovanni NGUYEN VAN TY został mianowany Przełożonym Salezjańskiej Wizytatorii w Wietnamie, zastępując na tym stanowisku po sześciu latach ks. Pietro Nguyen Van De.

Urodził się 23 października 1944 r. w Ha Dong, w diecezji Hanoi, ks. Ty złożył pierwszą profesję 22-08-1961 w Thu Duc, gdzie odbył nowicjat. Profes wieczysty od roku 1967, studiował teologię w Rzymie na UPS-ie i został wyświęcony na kapłana 3 kwietnia 1971 r. w bazylice Maryi Wspomożycielki w Turynie.

Po powrocie do Wietnamu w roku 1974 został mianowany dyrektorem domu w Saigon-Go Vap a zaraz po tym Wikariuszem Delegata Przełożonego Generalnego (w tym roku Wietnam w Wietnamie została utworzona Delegacja). W roku 1975 Przełożony Generalny mianował go Delegatem a następnie Przełożonym, gdy z Delegacji zostaje utworzona Wizytatoria. Były to trudne lata prawie całkowitej izolacji Wietnamu.

W roku 1991, po zakończeniu mandatu Przełożonego, powierzona mu zostaje funkcja Mistrza nowicjatu w Ba Thon (gdzie przez trzy lata był także dyrektorem). Obecnie Przełożony Generalny ze swoją Radą powołał go na stanowisko Przełożonego Wizytatorii.




  1. ORTIZ Esteban, inspektor Quito (Ekwador).



W miejsce ks. Luis Sánchez Armijos na stanowisko Inspektora Ekwadoru został powołany ks. Esteban ORTIZ GONZALEZ.

Urodził się w Guayaquil (Ekwador) 6 stycznia 1946 r. i jest salezjaninem od 16 sierpnia 1964 r., kiedy to w Cayambe złożył pierwszą profesję zakonną. Po ukończeniu studiów filozoficzno-pedagogicznych i odbytej praktyce, studiował teologię w Quito, gdzie 7 czerwca 1975 r. przyjął święcenia kapłańskie. Uzupełnił studia uzyskując licencjat w Pedagogiki.

Był dyrektorem domu w Machala od 1982 do 1987 roku, w roku 1984 został mianowany Radcą inspektorialnym, funkcję tę pełnił do 1992 r. Przez jeden rok (1991-92) był odpowiedzialnym inspektorialnym za duszpasterstwo młodzieżowe a od roku 1991 odpowiedzialnym za Biuletyn Salezjański w Ekwadorze. Od roku 1992 był także dyrektorem domu “Św. Dominika Savio” w Guayaquil.

5.4 Nowy Biskup Salezjański

Mons. BREDA Valerio, Biskup w Penedo (Brazylia).

W dniu 31 lipca 1997 r. "Osservatore Romano" opublikowało wiadomość o nominacji kapłana salezjanina z Inspektorii Recife ks. Valerio BREDA na biskupa Diecezji PENEDO w Brazylii.

Urodził się w San Fior di Sotto, w prowincji Treviso (Włochy), 24 stycznia 1945 r. Valerio Breda, po ukończeniu salezjańskiego aspirantatu w Trydencie, złożył podanie o przyjęcie do nowicjatu, który ukończył w Albarč, składają pierwszą profesję 16 sierpnia 1962 r. w Inspektorii Werony.

W tej samej Inspektorii ukończył studia filozoficzne i odbył asystencję. Teologię studiował w Rzymie na UPS-ie, uzyskując licencjat z Teologii.

Wyświęcony na kapłana 29 czerwca 1973 w San Fior di Sotto, swej rodzinnej miejscowości, został przeznaczony do pracy wychowawczo-duszpasterskiej. Gdy Inspektoria Werony zapoczątkowała program współpracy w formie Inspektorii bliźniaczych z Inspektorią Recife w Brazylii, ks. Valerio wyraził swą gotowość wyjazdu, udając się na Północny Wschód Brazylii. Należał do tych, którzy tu dali początek salezjańskiemu dziełu w Matriz de Camaragibe, w diecezji Maceiň, Alagoas, gdzie był proboszczem a od roku 1987 także dyrektorem.

W roku 1993 Przełożony Generalny ze swoją Radą mianował go Przełożonym Inspektorii Recife. Obecnie, po trzech latach otrzymał nominację na Biskupa.







©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna