Adam Bilikiewicz, Leszek Bidzan Aktualny stan leczenia choroby Alzheimera



Pobieranie 26.04 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar26.04 Kb.
Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii, 2007, tom 23, zeszyt 2

Janusz Rybakowski

Editorial
Artykuł specjalny

Only for Pharmacotherapy in Psychiatry and Neurology


Adam Bilikiewicz, Leszek Bidzan

Aktualny stan leczenia choroby Alzheimera


Current trends in Alzheimer’s Disease pharmacotherapy

Streszczenie


W pracy dokonano przeglądu środków farmakologicznych obecnie stosowanych lub mogących mieć zastosowanie w najbliższej przyszłości w leczeniu choroby Alzheimera.

Obecne strategie terapeutyczne polegają na stosowaniu inhibitorów acetyolocholinesterazy (donepezil, galantamina, riwastygmina), które stabilizują poziom neuroprzekaźnika w szczelinie synaptycznej oraz antagonisty receptora NMDA - memantyny.

Obecna terapia choroby Alzheimera polega na działaniu objawowym i przynosi jedynie ograniczone klinicznie wyniki, a stosowane środki nie wpływają na mechanizmy procesu chorobowego.

W trakcie badań klinicznych znajduje się wiele środków o potencjalnym wpływie na proces chorobowy. Szczególną uwagę poświęca się oddziaływaniu na złogi Abeta, białko tau oraz mechanizmom oksydacyjnym i zapalnym zaangażowanym w proces chorobowy.

Dotychczasowe wyniki dają nadzieję na wprowadzenie w ciągu najbliższych lat leków znacznie skuteczniej wpływających na proces chorobowy.

Summary


We analyzed pharmacological means which are currently in use of Alzheimer’s disease and those which may soon come in use.

Current treatments include the acetylcholine esterase inhibitors (eg, donepezil hydrochloride, galantamine hydrobromide and rivastigmine tartrate), which stabilize the neurotransmitter acetylcholine in the synaptic cleft, and the N-methyl-D-aspartate receptor antagonist memantine, which counteracts the deleterious effects of high brain concentrations of the excitatory amino acid, glutamate.

Unfortunately current symptomatic treatments of AD are of limited benefit, as they are not directed at the underlying biological basis of the disease.

Many new drugs are currently in clinical trials. The experiments with drugs targeting Aβ pathology, targeting tau pathology or targeting oxidation and inflammation will may ultimately lead to tailored treatment strategies.

It is hoped that new drugs will enter the market within the following years to effectively treat patients with Alzheimer’s disease.
Praca oryginalna

Original paper


Maciej Jankowski, Katarzyna Dragan, Zenon Jakubowski, Mirosława Szczepańska-Konkel

Analiza rozkładu wyników stężenia litu w surowicy krwi w zależności od wieku

The analysis of age-dependent distribution of lithium concentration


Streszczenie

Warunkiem prowadzenia skutecznej terapii z zastosowaniem soli litu jest utrzymanie stężenia tego jonu w przedziale terapeutycznym. Zadanie to jest utrudnione, gdy dochodzi do zmiany właściwości farmakokinetycznych soli litu, np. u pacjentów w podeszłym wieku. Dlatego też, celem obecnej pracy była analiza rozkładu wyników oznaczeń stężenia litu w surowicy krwi w zależności od wieku pacjentów. Analizie poddano 532 wyniki oznaczania stężenia litu w surowicy krwi pochodzącej od 289 pacjentów z okresu trzech lat (2004-2006r). Wykazano, że 88% wszystkich wyników stężenia litu mieściło się w zakresie stężeń terapeutycznych, tj. 0,3-1,3 mmol/l, natomiast 10% wyników należało do zakresu stężeń subterapeutycznych a 2% do supraterapeutycznych. Rozkład liczby wyników w zależności od stężenia przebiegał podobnie u kobiet i mężczyzn. Najwięcej oznaczeń stężenia litu w surowicy przeprowadzono u pacjentów w wieku 51-60 lat (127 wyników). W grupie tej stwierdzono też najwyższy odsetek wyników należących do zakresu stężeń subterapeutycznych. Pomiar stężenia litu w surowicy u poszczególnych pacjentów przeprowadzano jedno- (59% pacjentów) lub wielokrotnie. Stwierdzono, że przy wielokrotnym pomiarze stężenia litu w surowicy krwi procentowy udział wyników mieszczących się w zakresie terapeutycznym był wyższy o około 8% niż przy jednokrotnym pomiarze. Podsumowując, przeprowadzona analiza stężeń litu wskazuje, że u znacznej części pacjentów stężenie litu w surowicy znajduje się poza zakresem stężeń terapeutycznych a zwiększenie częstości oznaczeń stężenia litu może przyczynić się do zwiększenia efektywności terapii.



Summary

Therapeutic drug monitoring (TDM) for lithium is supported on the basis of clearly defined therapeutic range. TDM is of particular importance in individuals whose pharmacokinetic behaviour is changing as the result of aging and maturation. The objective of our retrospective study was to evaluate possible association between the lithium concentration and patient age. The study sample was drawn from a data set of 289 patients who had serum lithium estimations between March 2004 and April 2006. 88% of 532 results were maintained at therapeutic range (0.3-1.3 mmol/l) and 10% results were lower than 0.3 mmol/l. There was no difference in the age-dependent distribution of results between females and males. The patients aged 51-60 years had the greatest percentages of results lower than 0.3 mmol/l. Most of the patients (59%) had only single serum lithium estimation. The increased numbers of serum lithium estimations was associated with greater percentages of lithium concentration at therapeutic range (91 vs. 83). The results of our analysis show the significant part of patients receiving lithium has serum lithium concentration below the therapeutic range. Regular monitoring of lithium serum concentration is likely to improve treatment adherence.


Prace poglądowe

Reviews
Paweł Zatorski, Halina Sienkiewicz-Jarosz, Agnieszka Korkosz, Przemysław Bieńkowski



Interakcje farmakokinetyczne kwasu walproinowego

Pharmacokinetic interactions of valproic acid


Streszczenie

Kwas walproinowy (i jego pochodne) jest wciąż szeroko stosowany w leczeniu padaczki oraz choroby afektywnej dwubiegunowej. Lek jest często podawany przez długi czas w kombinacji z innymi lekami, co rzutuje na ryzyko interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych. Celem artykułu jest przegląd najważniejszych właściwości farmakokinetycznych kwasu walproinowego, ze szczególnym uwzględnieniem interakcji z lekami wykorzystywanymi w medycynie wewnętrznej.



Summary

Valproic acid (and its derivatives) is still widely used in the treatment of epilepsy and bipolar disorder. The drug is often administered on a long-term basis in combination with other therapeutics, and that is what generates a risk of pharmacodynamic and pharmacokinetic interactions. The aim of the present paper is to review major pharmacokinetic properties of valproic acid with special emphasis on its interactions with drugs used in internal medicine.


Marcin Siwek, Dominika Dudek, Andrzej Zięba, Gabriel Nowak

Laboratoryjne markery depresji

Laboratory markers of depression



Streszczenie

Istotnym problemem dotyczącym badań na zaburzeniami afektywnymi jest fakt, że do tej pory nie znaleziono markerów biologicznych, które w codziennej praktyce klinicznej mogłyby sygnalizować o ryzyku rozwoju depresji czy zagrożeniu nawrotem choroby, pozwoliłyby na oszacowanie stopnia odpowiedzi na leczenie i informowałyby o zjawisku lekooporności. Artykuł stanowi przegląd aktualnego stanu wiedzy o laboratoryjnych markerach depresji. Przedstawione zostały wyniki dotychczasowych badań, których przedmiotem była analiza zaburzeń biochemicznych ( zmiany poziomu lipidów osoczowych, aminokwasów, mikroelementów) i immunologicznych towarzyszących epizodowi depresyjnemu. Omówiono również testy laboratoryjne oparte o mechanizmy hormonalne (test hamowania deksametazonem, test stymulacji tyreoliberyną, test stymulacji fenfluraminą, oznaczenia poziomu hormonów sterydowych w ślinie i płynie mózgowo-rdzeniowym) oraz możliwość wykorzystania markerów krwinkowych.

Summary


One of the main problems in the therapy of depression is the lack of markers indicating: the acute state of depression, the drug resistance or helpful in foreseeing the therapeutic response. This article is a literature review of current knowledge concerning laboratory markers of depression. Authors discussed the results of clinical trials investigating the immunological and biochemical disturbances (changes in serum level of trace elements, aminoacids and lipids) concomitant with depression. Hormonal tests (e.g. dexamethasone suppression test, fenfluramine challenge test, TRH stimulation test, assay of serum and CSF level of steroid hormons), platelet and leukocyte markers were also presented.
Kamila Krawczyk, Janusz Rybakowski

Zastosowanie kwasów tłuszczowych omega-3 w leczeniu depresji

The use of omega-3 fatty acids in the treatment of depression
Streszczenie

Wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega-3 i omega-6 odgrywają znaczącą rolę w organizmie człowieka zapewniając prawidłowe funkcjonowanie komórek nerwowych, wpływają na przekaźnictwo międzykomórkowe, są składnikiem budulcowym błon komórkowych oraz biorą udział w produkcji eikozanoidów, takich jak prostaglandyny, tromboksany, leukotrieny i lipoksyny. Zarówno dane epidemiologiczne, jak i wyniki badań neurobiologicznych potwierdzają związek niedoboru kwasów tłuszczowych typu omega-3 z depresją. Rezultaty szeregu badań klinicznych wskazują, że dodanie kwasów tłuszczowych do standardowego leczenia przeciwdepresyjnego zwiększa skuteczność leczenia depresji, występującej zarówno w przebiegu zaburzeń afektywnych jednobiegunowych jak i dwubiegunowych. Istnieją również badania stwierdzające terapeutyczne działanie kwasów tłuszczowych omega-3 stosowanych jako monoterapia w depresji poporodowej. Dotychczasowe obiecujące wyniki wskazujące na korzyści stosowania kwasów tłuszczowych w leczeniu depresji wymagają potwierdzenia w dalszych badaniach.


Summary


Polyunsaturated fatty acids omega-3 and omega-6 play an important role in human organism, providing normal functioning of nervous cells, influence neurotransmission, make building elements of cellular membranes and take part in the productions of eicasonoids such as prostaglandins, thromboxanes, leukotrienes and lipoxins. Both epidemiological data and the results of neurobiological studies point to an association between a deficiency of fatty acids of omega-3 type, and depression. The outcome of a number of clinical studies may indicate that the addition of fatty acids to antidepressant treatment augments the efficacy of the therapy of depression, occurring in the course of the both unipolar and bipolar affective disorders. There are also studies demonstrating therapeutic effect of fatty acids of omega-3 type used as monotherapy, in postpartum depression. The promising results obtained so far on the favorable effects of fatty acids in the treatment of depression need confirmation in further studies.
Adam Hamed, Anna Skórzewska, Małgorzata Lehner, Adam Płaźnik

Tofizopam. W poszukiwaniu mechanizmów działania 2,3-benzodiazepin

Tofisopam. The investigation of the mechanism of 2,3-benzodiazepines (homoftalazines) action


Streszczenie

Większość stosowanych w klinice leków przeciwlękowych to substancje strukturalnie związane z 1,4-benzodiazepinami. Tofizopam był pierwszą z pochodnych różniących się od tzw. klasycznych benzodiazepin ulokowaniem atomów azotu, tzn. w przypadku tofizopamu atomy azotu sąsiadują ze sobą w pozycji 2,3-. Ta różnica w strukturze cząsteczki prawdopodobnie odpowiedzialna jest za odmienny profil farmakologiczny oraz kliniczny tofizopamu.

Od lat 60. zsyntetyzowano szereg substancji z rodziny 2,3-benzodiazepin i nazwano tę grupę homoftalazynami. Niektóre z tych substancji np. tofizopam, girizopam, nerizopam – wykazują efekt przeciwlękowy oraz przeciwpsychotyczny. Miejsca wiązania homoftalazyn różnią się od tych, z którymi się wiążą klasyczne 1,4-benzodiazepiny. Lezje chemiczne systemu striato-pallido-nigralnego, uszkodzenie chirurgiczne szlaków strato-nigralnych oraz ekspresja białka c-Fos w zwojach podstawy mózgu po podaniu 2,3-benzodiazepiny wskazuje, że homoftalazyny strukturalnie związane z tofizopamem wiążą się z neuronami projekcyjnymi prążkowia. Mechanizm działania 2,3-benzodiazepin pozostaje nie znany. Tofizopam zwiększa powinowactwo 1,4-benzodiazepin do miejsca benzodiazepinowego w receptorze GABA-A. Przypuszcza się, że efekt działnia tofizopamu może wiązać się wpływem na transmisję GABA-ergiczną, jednakże w porównaniu w 1,4-benzodiazepinami nie wykazuje on właściwości przeciwdrgawkowych. Tofizopam wywiera również wpływ depresyjny na układ dopaminergiczny. Inne badania nad mechanizmem działania homoftalazyn wskazują na prawdopodobną rolę w transdukcji sygnału opioidowego. Artykuł ten podsumowuje wiedzę na temat farmakologii 2,3-benzodiazepin strukturalnie związanych z tofizopamem.

Summary

A great number of anxiolytics used in the clinical practice is structurally related to 1,4-benzodiazepines. Tofisopam is the first derivative which differs from the so-called classical benzodiazepines in the position of the nitrogen atoms i.e. in the case of tofisopam they are vicinals (2,3-).The difference in its structure is suspected to be responsible for the different pharmacological and clinical profile of tofisopam.



Since 60’ , several members of the 2,3-benzodiazepine (homophtalazines) family have been synthesized. Some of this compounds- tofizopam (Grandaxin®), girizopam, narizopam – exert anxiolytic and antipsychotic activites. Sites in the brain where actions homophtalazines are mediated differ from those of 1,4-benzodiazepines.

Chemical lesioning of the striato-pallido-nigral system, surgical transactions of the striato-nigral pathway and activation of c-fos expression in basal ganglia after application of 2,3-benzodiazepines suggest that these compounds mainly bind to projecting neurons in the striatum. The mechanism of homophtalazines action is still unknown. Tofizopam increases the affinity of benzodiazepine receptors (a benzodiazepine binding site on GABA-A receptors) for 1,4-benzodiazepines. The psychoactive effect of tofizopam seems to be mediated by influencing GABAergic transmission, however, in contrast to 1,4-benzodiazepines, tofizopam has no anticonvulsive potency. Tofiopam also exert an inhibitory influence on the dopaminergic system. Few studies on the mechanism of action of 2,3-benzodiazepines indicate their possible role in opioid signal transduction. The present paper summarizes the main pharmacological actions of the 2,3-benzodiazepines family.




©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna