Adam Wiśniewski – Snerg Robot



Pobieranie 1.05 Mb.
Strona1/26
Data08.05.2016
Rozmiar1.05 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   26
Adam Wiśniewski – Snerg

Robot
    . 1.
Mechanizm

    Była noc. Była jedna z szeregu tych zwyczajnych nocy, gdy budziłem się między pancernymi ścianami, uwięziony od wielu miesięcy w komorze bez wyjścia, w ciemności rozświetlonej blaskami ekranów i w ciszy przerywanej piskami głośników, gdy drętwiałem na myśl o nieznanym losie pod niskim marmurowym stropem, z którego nawet we śnie śledziły mnie nieczułe mechaniczne oczy, i kiedy - wciąż jednakowo zdumiony prawami zamkniętego świata - pytałem maszyny, co to wszystko znaczy, i zaraz traciłem świadomość w kolejnym ciężkim śnie.

    Tej nocy nikogo już o nic nie zdążyłem spytać. Zbudzony ostrym zgrzytem unoszonej grodzi, jak strzałem armatnim, ukryłem się pod kołdrą, by tam zamknąć usta, szeroko otwarte grozą bliskiej śmierci, zaś brutalna siła, która przy tym chciała mi wyważyć szczękę, w czasie trwania krzyku wyrwanego z piersi obdzierała mnie z ostatnich złudzeń, tłocząc do mózgu mroźną myśl o widmie wszechobecnego Mechanizmu.

    - Egzemplarz sześćdziesiąt sześć... ! - cisza. - Biegiem do czwartej komory! - padł rozkaz z głębi rozwartego luku.

    Skoczyłem tam, skąd dobiegł głos, posłusznie jak pies do nogi swego pana. Nagi i porażony gwałtownością wezwania zanurzyłem się w nieznanej czeluści. W środku nikogo nie znalazłem. Masywny blok stali z hukiem zatrzasnął się za mną. Stałem w sześciennej ciasnej komorze o gładkich ścianach - z wyjątkiem lodowatego mroku nie czułem i nie widziałem nic.

    Komora jednostajnym ruchem windy opuszczała się w głąb nieokreślonej konstrukcji. Gdy dotarła do celu, jedna z jej ścian zjechała w bok, odsłaniając widok na obszerną salę. Zobaczyłem w niej kilkunastu nagich ludzi. Mężczyźni i kobiety, napiętnowani widocznymi z daleka czarnymi numerami, które żłobiły im blade czoła, stali w szeregu pod cylindrycznymi kloszami z grubego szkła.

    Ściana wróciła na poprzednie miejsce. Przysłoniła zagadkowy obraz tak pośpiesznie, jakby siła - operująca nią zdalnie - zmieniła w tej chwili swój pierwotny plan. Podłoga komory zwinęła się w śliski lej. Z jego gardła wykipiała smolista czerń i zalała wszystko. Gdzieś w górze błysnęło światło. Nim zgasło, ujrzałem w jego pomarańczowym blasku prześwietloną na wskroś spienioną falę, która wypchnęła błonę stropu i z rykiem wtargnęła do komory, wciągając mnie w głąb.

    Prąd wyrwał mnie z leja i zawiłą drogą, w masie zbitej kremowej piany, niósł coraz wyżej - ku czarnej źrenicy. Ślizgałem się na wstęgach ruchomych czujników we wnętrzu długiej przeźroczystej rury, opasanej konwulsyjnie pulsującym wężem - niczym pierwszy przełknięty kęs w trzewiach głodzonego olbrzyma. Raz jeszcze podrzucony elastycznym ścięgnem wtoczyłem się wreszcie na wzniesiony ponad wszystkim srebrny szczyt. Skamieniałem u celu: głęboka źrenica jak wylot groźnej broni w świetlnej smudze zatoczyła wkoło mnie szeroki krąg. Kiedy się zwarła, pochwycony przez mięsiste cęgi zakreśliłem łuk nad przepaścią i wróciłem nad krawędź leja.

    Znowu stałem między ścianami komory. Zalewał ją błękitny płyn. W piersi biło mi miarowe tętno. Uniosłem się w chłodnej przestrzeni i spocząłem na dnie. Przywarłem do powierzchni szerokiego lustra.

    Z daleka płynął cichy monotonny głos:

    - Po wykonaniu głównego zadania...

    Zagłuszyło go krótkie wezwanie i ostry rozkaz:

    - Selekcja!

    - Na stanowisku!

    - Odchylenie od normy przekroczyło wartość krytyczną. Zlikwidować!

    Jak z ciemności wyłania się przysłonięty dotąd innymi, bardziej natarczywymi obrazami ukryty wśród nich delikatny kształt, tak z ciszy, która zapanowała po tamtym zgiełku, wypłynął i przybliżył się zagłuszony na początku, pierwszy monotonny i cichy głos:

    - Nieustanna - choć przytłumiona licznymi kłopotami o drugorzędnym znaczeniu - myśl o niej mobilizować cię będzie do trwożnego wysiłku; nie wyobrażaj sobie jednak, że nieprzytomny pośpiech jest tym, co winieneś najwyżej cenić. W nielicznych sytuacjach, które by wymagały posługiwania się naszym imieniem, nie analizując precyzji tego terminu - nazywaj nas Mechanizmem. To już wszystko, czego się mogłeś od nas dowiedzieć - tyle ci wystarczy. Instrukcja nie przewiduje głębszego poznania. Poddaj się naszej woli!

    Na swobodnej powierzchni cieczy, w której byłem całkowicie zatopiony, kołysał się miarowo duży biały pęcherz. Wielkość jego ulegała okresowym zmianom: pęczniał i kurczył się na przemian zgodnie z rytmem mych oddechów. Dalej w górze - w ośrodku objętym kolejną metamorfozą - ujrzałem dwie pary roziskrzonych oczu. Jedną z nich rozpoznałem od razu: to były moje własne oczy. Okalał je obraz odbitej jak w zwierciadle znanej mi doskonale twarzy. Druga twarz - jaśniejsza i bardziej ostra - przesunęła się poza krawędź srebrnego kwadratu i znikła. Lecz zanim wypadła z pola mego widzenia, zdążyłem odczytać widniejący na jej czole wyraźny czarny napis: BER-64.

    Wpatrywałem się w swój wizerunek z ciekawością, która wkrótce nabrała mocy zdumienia: na własnym czole również odczytałem duże czarne litery i cyfry. To piętno różniło się od poprzedniego pewnym drobnym, choć bardzo istotnym szczegółem. Nosiłem na czole nie wiadomo kiedy wyryty tam napis: BER-66.

    Wtem ściany komory pękły wzdłuż wszystkich swych krawędzi i czterema grubymi blokami stali osunęły się bezgłośnie do otwartych poza nimi wnęk. Cała masa błękitnej cieczy spłynęła korytami w dół. Odcięty szczeliną od reszty dna okrągły fragment podstawy, na której stałem, jak potężny tłok wprowadził mnie do wnętrza czekającego w górze cylindra. Przejrzysty klosz po przyjęciu żywego ładunku powędrował niezwłocznie na następne stanowisko operacyjne. Wieloczłonowe szczęki zaopatrzyły go tam w niskie podwozie i pchnęły dalej.

    Poruszałem się w swym więzieniu na szynach między dwiema plastykowymi ścianami, w połowie wysokości wąskiego i długiego korytarza. Przede mną, w odległości kilkunastu metrów, toczył się w tym samym kierunku drugi identyczny pojazd. Jego wnętrze zajmowała postać nagiego mężczyzny. Na zwróconej profilem twarzy odczytałem jedynie drugą część jego liczby porządkowej, ale to mi wystarczyło, żeby domyślić się pierwszej oznaczony był numerem BER-65.

    Pojazdy toczyły się bardzo wolno. W czasie kilku minut nieustannego ich ruchu z dziwną dla samego siebie beztroską i ciekawością, która znajdowała czas, aby. zajmować się takimi nieistotnymi szczegółami, porównywałem zwisające z sufitów obu pojazdów dwa proste uchwyty. Nareszcie, doszedłszy do jakiegoś nie sprecyzowanego bliżej wniosku, który w badającej coś podświadomości przedstawił mi się jako ulga po ustępującym silnym nacisku, opuściłem oczy na opasaną szkłem postać i dokonałem dziwnego odkrycia. Człowiek ten brałem go dotąd za organizm z krwi i kości - przez cały czas ani razu się nie poruszył. Jednakże bezruch jego nie miał nic wspólnego z nieruchomością kogoś, kto dla takich czy innych powodów usiłuje zrobić wrażenie, że jest posągiem. Patrzyłem ze zdumieniem na pochylony tułów, którego pozycja przeczyła warunkom trwałej równowagi, na nabrzmiałe muskuły rozrzuconych rąk, zakrzywione palce i na silnie skręcone nogi. W tej nienaturalnej pozie, która mogła być nieruchomym obrazem jakiegoś drapieżnego skoku, człowiek przede mną był skamieniały tak dosłownie, jak doskonale imitująca ludzką postać woskowa kukła.

    Zastygłem przy szybie w oczekiwaniu czegoś, co teraz właśnie powinno nastąpić. Z tuby ukrytej pod pokrywą klosza przemówił czysty kobiecy głos

    - Egzemplarz unieruchomiony w ostatniej fazie badań kontrolnych przy udanej próbie ingerencji w bieg procesu. Zakłócenie usunięte.

    Męski głos wypowiedział tylko jedno słowo:

    - Selekcja!

    I wtedy usłyszałem siebie. Głosem o obcej barwie, który zabrzmiał z nie znaną mi dotąd mocą, powiedziałem

    - Na stanowisku!

    Już trzymałem dłoń na uchwycie. Czekałem tylko na suchy rozkaz. Padł z tego samego źródła:

    - Odchylenie od normy przekroczyło wartość krytyczną. Zlikwidować!

    Zanim miałem czas zastanowić się nad tym, co się ze mną dzieje, moja ręka silnie szarpnęła za uchwyt. Celowość tego ruchu wydała mi się tak oczywista, że analizowanie jej uznałbym za coś absurdalnego. W tym momencie z podłogi sunącego przede mną pojazdu oderwała się i skoczyła ku górze cienka jak igła smuga bladoszkarłatnego ognia. Natychmiast otoczyły ją liliowymi zadziorami wymierzone w nabrzmiałe już od żaru dno pasemka gęstego dymu, który po chwili, jakby zdmuchnięty uderzającym z góry podmuchem, przywarł do ścianek cylindra. Na ułamek sekundy niklowane części podwozia objął krwawy, roziskrzony na nitach blask; wyciekające z zawieszonej pod sufitem pojazdu niekształtnej bryły oślepiająco białe jego jądro skapnęło kilkoma słonecznymi błyskami na niższy poziom, gdzie w oka mgnieniu spęczniało, wypełniając wnętrze całego cylindra jęzorami spienionej czerwieni. Pojazd zachwiał się na zanurzonej w prowadnicach głównej osi podwozia i wywrócił się do góry dnem. Kiedy jego zaklinowane w pędzie płozy zostały zwolnione z uścisku stali i po obrocie przeszły na nowy, niższy tor, ruszył gwałtownie w przeciwną stronę. Przemknąwszy tuż pode mną ruchem tak szybkim, że przypominało to lot masywnego pocisku, zgasł wkrótce za zakrętem.

    Jeszcze zajęty obserwacją jego biegu, wciąż dziwnie spokojny i na wpół otępiały lawiną niezrozumiałych zdarzeń, a więc prawie obojętny na to, co się stało, spostrzegłem, że pojazd mój wtoczył się do gardła ciasnego tunelu, po czym, znalazłszy się u jego wylotu po drugiej stronie, zamarł w bezruchu pod rozległą kopułą - naprzeciw drugiego identycznego pojazdu. Z jego wnętrza, spoza rozrzuconych na gładzi szkła pulsujących ciemnym fioletem krech, które rysował na tle półmroku złamany krzywizną cylindra snop światła, wyłoniły się czarne litery i cyfry: BER-64 oraz podkreślające ten znajomy już numer również znajome proste brwi ponad niebieskimi oczami wymierzonymi we mnie.

    - Dokonało się: przybyłeś wreszcie - wargi nagiego mężczyzny poruszyły się; mówił, patrząc mi prosto w oczy, ale głos dobiegał z głośnika tkwiącego ponad moją głową.

    Człowiek w sąsiednim cylindrze jeszcze bardziej wysunął z półmroku swoją twarz, aż czoło jego zetknęło się z pancerną szybą i oparło na niej tak silnie, że napis BER-64 zszarzał i znikł, jakby wtłoczony pod skórę czaszki. Kątem oka zauważyłem, że drugi pojazd jest objęty przy podstawie ramieniem wielkiego transportera, którego prowadnice mierzyły prostopadle w górę, w głąb zaczajonego pod kopułą mroku.

    - Powołaliśmy cię do życia - podjął znów mocnym i równym głosem uwięziony w sąsiednim cylindrze mężczyzna - abyś mógł posiąść cząstkę wielkiej tajemnicy. Narodziłeś się w pewnym ściśle określonym przedziale naszego wnętrza, gdzie została ci nadana postać ludzka, postać bytu biologicznego wraz z licznymi jej zaletami i wadami. Masz już poza sobą ośmiomiesięczny okres żmudnej nauki, w którym za pomocą znanych ci urządzeń zdołałeś opanować niezbędną do dalszego poznawania wiedzę ogólną. Poznałeś już możliwości swojego ciała, toteż nie będziesz się po nim spodziewał więcej, niż to jest możliwe. Zdobyłeś się ponadto na odwagę przekroczenia granicy, okazałeś się zatem zdolny do odczuwania ciekawości i - co najważniejsze - już wcześniej stałeś się zdolny do odczuwania lęku. Możesz być z siebie dumny: jesteś człowiekiem. Jesteś nim w takim stopniu, w jakim jest to nam potrzebne i w jakim my - mniej od ciebie ograniczeni - mogliśmy cię nim uczynić. Przeszedłeś przez wszystkie etapy przyśpieszonego rozwoju, by na koniec poddać się sprawdzającym ich rezultat badaniom. Stałeś się bytem kompletnym, indywiduum ściśle podlegającym prawom świata, w którym odtąd będzie ci upływał czas twego pobytu.

    Okazałeś lęk i ciekawość silniejszą od lęku. Spełniłeś zatem niezbędny warunek wstępny, co cię upoważnia do żądania odpowiedzi na pytanie, w jakim celu osiągnąłeś równy człowiekowi stopień organizacji materialnej i duchowej. Dowiesz się więc wkrótce, że odpowiedzi ostatecznej, takiej, która by nie pociągała za sobą nieskończonego szeregu następnych pytań, w ogóle nigdy nie uzyskasz. Wymaga tego ogarniająca całe nasze wysoko zorganizowane działanie wielka tajemnica, której i my - również powolne narzędzia w rękach większej od nas siły - nie zdołaliśmy przeniknąć.

    Lecz abyś zgodnie z życzeniem wyrażonym przez źródło naszej wiedzy nie czuł się upokorzony faktem, że spychamy cię do roli żywej maszyny, zapoznamy cię z drobną cząstką przekazanych nam informacji.

    Jesteś jednym ze stworzonych i zaprogramowanych przez nas - trzeba to przyznać: dość skomplikowanych - narzędzi do zdobywania potrzebnych nam wiadomości. Obszar twego przyszłego działania został już prowizorycznie opisany, ale musimy poznać go dokładniej, bo żąda tego stojąca ponad nami siła.

    Zadanie twoje brzmi: spełniać wszystkie napływające od nas i pojawiające się wprost w twojej własnej świadomości polecenia. Jeśli dostaniesz rozkaz "zabić" - zabijaj, gdyż jesteś zwolniony od wszelkiej odpowiedzialności. Sterowany na odległość, będziesz badał wszystko, co się dzieje w przylegającej do naszego organizmu zamkniętej przed dziewięcioma miesiącami przestrzeni. Cała wiedza, jaką zdołasz posiąść, w takim tempie, w jakim ją będziesz zdobywał, przenikać będzie ku nam w sposób dla ciebie w najwyższym stopniu zagadkowy; nie trudź się i nie próbuj nawet odgadnąć, jak to się będzie odbywało, dość na tym, że żadna informacja, którą uzyskasz, nie zostanie zlekceważona ani zmarnowana.

    Aby uczynić cię jak najbardziej podobnym do ludzi, wśród których przyjdzie ci działać, obdarzamy cię również imitacją wolnej woli. Znaczy to, że zamiast dawać ci każde następne polecenie dopiero wówczas, kiedy poprzednie zostanie już przez ciebie wykonane, będziemy przesyłali pod twoim adresem kilka lub nawet kilkanaście rozkazów naraz. Czasem będą to polecenia wzajemnie się uzupełniające; na ogół jednak w polu twojej świadomości pojawiać się będą rozkazy wyraźnie sprzeczne. Odnajdować je będziesz w sobie w postaci mniej lub bardziej zagmatwanych szyfrów, w formie przelotnych kaprysów albo trwałych pragnień o niejednakowej mocy i zabarwieniu, przy czym spełnienie jednych najczęściej wykluczać będzie automatycznie możliwość spełnienia innych. Wielokrotnie więc będziesz się musiał poważnie zastanawiać, zanim się zdecydujesz, co w danej chwili powinieneś uczynić. Taki układ zmagających się ze sobą sił psychicznych, który - przy spotkaniu się przeciwnych sobie, ale równie natarczywych i pociągających chęci - wywoła w tobie wrażenie niepewności, nazywa się wahaniem, fakt zaś, że prawie zawsze dokonywać będziesz wyboru jednej spośród co najmniej dwu możliwości - nosi nazwę wolnej woli.

    Z subiektywnego punktu widzenia będziesz mógł poruszać się swobodnie; nasza władza nad tobą nie będzie ci ciążyć, pozornie bowiem ograniczony będziesz jedynie warunkami określającymi sytuację zewnętrzną, a nie wewnętrznymi koniecznościami. Jeżeli kiedykolwiek twoja wiara w moc własnych decyzji zostanie zachwiana, co spowoduje zmącenie słodkiego złudzenia wolności, wówczas uzdrowi cię oczywista myśl: "Postąpiłem tak, ale przecież mogłem postąpić inaczej". Tymczasem przy równoczesnym występowaniu wielu nasuwających się możliwości działania zawsze zwyciężać będzie w tobie pragnienie najsilniejsze - czyli to właśnie, w którym będziemy wyrażali swoją wolę, a więc przysłonięte innymi, mniej narzucającymi się koniecznościami, nasze rzeczywiste polecenie.

    Odtąd zawsze, kiedy będziesz nas nienawidził lub wielbił, miej przede wszystkim na uwadze sprawę zasadniczą: nieodwołalną aż do twojej śmierci potrzebę zdobywania informacji o świecie, do którego zostaniesz niebawem przeniesiony na bliżej jeszcze nie określony, ale skończony czas pobytu.

    Nie łudź się jednak, że stamtąd kiedykolwiek powrócisz. Los twój jest bowiem ściśle związany z tamtym zamkniętym hermetycznie światem, zostałeś tak skonstruowany, że istnienie twoje tutaj nie miałoby najmniejszego sensu. Po wykonaniu zadania głównego nawet nie odgadniesz, na czym ono będzie polegało zostaniesz unicestwiony. Osiągniesz więc stan, który nazywa się śmiercią. Nieustanna - choć przytłumiona kłopotami o drugorzędnym znaczeniu - myśl o niej mobilizować cię będzie do trwożnego wysiłku: nie wyobrażaj sobie jednak, że nieprzytomny pośpiech jest tym, co winieneś najwyżej cenić.

    W nielicznych sytuacjach, które by wymagały posługiwania się naszym imieniem, nie analizując precyzji tego terminu, nazywaj nas Mechanizmem. To wszystko, czego mogłeś się od nas dowiedzieć - tyle ci wystarczy. Instrukcja nie przewiduje głębszego poznania. Poddaj się naszej woli!

    Zaledwie mężczyzna oderwał uwolnione już od piętna napisu czoło od szyby, gdy jego pojazd drgnął i płynnym ruchem pomknął do góry. Mój cylinder przetoczył się na opuszczone przez tamten pojazd miejsce.

    Usiadłem na podłodze i wspierając się plecami o niską działową ściankę, próbowałem zebrać myśli. Znalazłem je w stanie daleko posuniętego chaosu. Chciałem ustosunkować się do monologu poprzedzającego mnie "na taśmie" mężczyzny i stwierdziłem z pewną dozą obojętności, że zarówno próba zlekceważenia go, jako incydentu z jakichś zasadniczych powodów nieistotnego, jak też próba przypisywania mu znaczenia decydującego o moim losie - oba te skrajne nastawienia zakrzepły we mnie w zgodnym sąsiedztwie bez wyraźnej skłonności do wzajemnej dominacji. W zestawieniu z treścią wysłuchanego oświadczenia nic już bardziej nie powinno mnie poruszyć. A przecież uderzyła mnie przede wszystkim jego dziwaczna forma. I nawet nie to w niej, że ostateczny kształt nadały jej usta osobnika obezwładnionego w identycznej jak moja sytuacji, lecz jej brutalność. Nie mogłem przy tym oprzeć się wrażeniu, że oświadczenie to miało charakter typowy dla wszelkich podań i mitów: było wyraźnie uproszczone, jak gdyby przeznaczone dla słuchacza stojącego na niższym poziomie umysłowym.

    Od dłuższego czasu nic się wokół mnie nie działo. Chłodny wobec wielu narzucających się przypuszczeń czekałem nieruchomo na dalszy rozwój wypadków. Wreszcie głowa opadła mi na podciągnięte pod brodę kolana. Poddałem się ogarniającej mnie z wolna senności.
    Obudziło mnie drżenie podłogi. Jeszcze nie otwierałem oczu, z uporem wmawiając sobie, że nie jest to sygnał wzywający mnie do przytomności, lecz zwykłe, wywołane ruchem pojazdu kołysanie. W końcu poderwałem się z podłogi. Wszystko dookoła mnie wyglądało tak samo jak przedtem. Naraz z głębi tunelu wyłonił się i zbliżył do mnie taki sam jak mój, cylindryczny pojazd.

    - Dokonało się: przybyłaś wreszcie! - powiedziałem, rozpoznawszy znak BER-67 na czole skulonej pod ścianą cylindra nagiej kobiety.

    Nie wiem, dlaczego to powiedziałem, ale nie miałem już żadnych wątpliwości, co należy mówić dalej, gdy po wykonaniu nie przemyślanego ruchu oparłem czoło na chłodnym i silnie wibrującym szkle opasującego mnie cylindra. Pierwsze zdanie wypowiedziałem własnym, trochę niepewnym tonem; brzmienie następnych modulowało we mnie silne drżenie jakby przyrośniętej do mojego czoła szyby.

    - Powołaliśmy cię do życia - słyszałem bezbarwny, obcy głos dobywający się z mojego własnego gardła - abyś mogła posiąść cząstkę wielkiej tajemnicy. Narodziłaś się w pewnym ściśle określonym przedziale naszego wnętrza, gdzie została ci nadana postać ludzka...

    Spróbowałem oderwać głowę od szyby, ale okazało się to zupełnie niemożliwe. Dopiero po kilkunastu minutach powolnej recytacji, kiedy wypowiedziałem zdanie: "Poddaj się naszej woli", głowa sama odskoczyła mi od przeźroczystej ściany.

    Dokładnie w tym samym momencie pojazd mój uniósł się do góry. Poruszając się coraz wyżej kanałem ciasnego szybu, mijał na przemian strefy jasnego światła i głębokiego cienia. Ostre, przebiegające w równych odstępach czasu granice między nimi nasunęły mi myśl, że są to kolejne kondygnacje wysokiej konstrukcji. Zatrzymałem się pod stropem ostatniej z nich. Uwolniona od pokrywy górna krawędź cylindra zetknęła się z okrągłym, wyciętym w suficie otworem. Podłoga pojazdu miała dokładnie taką samą średnicę jak tamten otwór. Przekonałem się o tym w chwili, kiedy zostałem wypchnięty z cylindra przez sunące do góry jego dno, które jeszcze raz spełniło rolę tłoka. Tłok ten przywarł szczelnie do wewnętrznej krawędzi otworu i zamknął go pode mną tak precyzyjnie, że już po minucie, klęcząc na posadzce nowego pomieszczenia i drapiąc po niej paznokciami, nie mogłem odnaleźć miejsca, w którym na zawsze przekroczyłem zewnętrzną powłokę Mechanizmu.


    . 2.
Zachować życie

    Uruchomione w końcowej fazie operacji okrągłe dno cylindra, zamykając przepaść głębokiej studni, pchnęło mnie w mrok. Dookoła siebie nie znalazłem kolejnego transportera. Zdezorientowany w całkowitej ciemności i ciszy, próbowałem odgadnąć, gdzie zostałem przeniesiony i w jakim celu. Na gołej skórze czułem chłód łagodnego przeciągu.

    W oddali odezwał się trzask zamykanych drzwi. Towarzyszył mu odgłos zbliżających się kroków. Człowiek szedł w moją stronę. Zatrzymał się. Dzieliła nas cienka ściana. Brzęk kluczy i chrobot zamka kazały mi podjąć błyskawiczną decyzję: zanim drzwi zdążyły się otworzyć, ukryłem się pod murem - w stosie spiętrzonych na podłodze rupieci.

    Człowiek wszedł do środka. Nie zapalając światła, skierował się w głąb pomieszczenia. Spacerował przez jakiś czas w nieprzeniknionej ciemności. Zdawało się, że mrok nie ogranicza swobody jego ruchów. Wreszcie usłyszałem chrzęst materaca: przybysz położył się na nim i znieruchomiał. Pod napięciem oczekiwania na nieznane niebezpieczeństwo wstrzymałem oddech, by nie zdradzić przed nim swojej obecności.

    Drgnąłem dopiero na szczęk głośnika, który nagle odezwał się z kąta.

    - Wiadomość dla pilota Reza Asurmara! Czy jest już pan na miejscu?

    - Tak! Przeszedłem do śluzy remontowej - odpowiedział mój sąsiad, obracając się na materacu.

    - Jestem technikiem z grupy operacyjnej, która przygotowała "kreta" do startu. Otrzymaliśmy meldunek, że skafander termiczny przebył pomyślnie wszystkie próby. Zaraz go nam przyniosą. Za godzinę zaczniemy pana ubierać.

    - Czekam cierpliwie.

    - Radzę już teraz rozebrać się do naga. Odpoczynek dobrze panu zrobi, a pod skafander trzeba założyć specjalną bieliznę i ubranie. Na lewo pod ścianą stoi leżanka. Proszę się na niej wyciągnąć i o niczym nie myśleć.

    - Już się rozbieram.

    - Jeszcze jedno. Poprzedni piloci, Raniel i Veis, nie byli chyba w najlepszej kondycji.

    - Na mnie możecie polegać.

    - Liczymy też na sprzyjające okoliczności.

    - Chciałbym jeszcze porozumieć się z pułkownikiem Gonedem.

    - Dobrze, poszukam go. Właśnie zakończyliśmy ostatni przegląd. Podobno pułkownik Goned próbował pana przestraszyć. Zwykła taktyka w tego rodzaju wypadkach. Musiał sprawdzić, jakimi motywami kierował się pan, decydując się na start: chciał mieć pilota zdecydowanego na wszystko. Połączę pana z nim, kiedy tylko znajdę chwilę czasu.

    Zapadła cisza. Człowiek rozebrał się i znów znieruchomiał na leżance. Uspokojony jego równym oddechem, zastanawiałem się nad swoją sytuacją. Wiązała się ona ściśle z losem napotkanych ludzi - i tego byłem pewien: inaczej nie zostałbym tu skierowany transporterami Mechanizmu, który przewidywał coś i analizował, by potem, zgodnie z nakreślonym planem, rozdzielać role między swe sterowane zdalnie narzędzia. Ważyłem w myśli szczegóły podsłuchanej rozmowy. Znajdowałem się w bliżej nie opisanej śluzie remontowej obok człowieka (wierzyłem, że autentycznego) - pilota przygotowanego do niebezpiecznej podróży. Start "kreta" łączył się z pewnym, podkreślonym w rozmowie, ryzykiem.

    Dostałem się tutaj od razu w sam środek zagadkowych wypadków. Po okresie wielomiesięcznej samotności, na której trawieniu upłynęła mi cała przeszłość wśród ekranów i głośników celi, przywołane głosem technika, który zabrzmiał w ciemności, powstawały w mej wyobraźni pierwsze żywe i wolne postacie: pilot Rez Asurmar, Raniel i Veis oraz pułkownik Goned mogłem się przy tym dziwić, że w ogóle zdołałem zapamiętać wszystkie te nazwiska. Ludzie żyli nie opodal "konstrukcji" (tyle tylko umiałem powiedzieć na temat obszaru zajmowanego przez źródło kierowanych pod moim adresem dyspozycji) lub inaczej : żyli "w przylegającej do jakiegoś złożonego organizmu zamkniętej przed dziewięcioma miesiącami przestrzeni" - jak się wyraził Robot wyprzedzający mnie na taśmie. Czyżbym miał zwrócić się do nich wprost i zapytać o cel wyprawy? - wykluczone: nawet nie próbowałem uzasadnić zdecydowanej niechęci do zawierania jakiejkolwiek znajomości; już na samym wstępie nie obleczona w żadne słowa chłodna konieczność kazała mi utrzymywać dystans i kryć się. Próbowałem również wyobrazić sobie, jak długo trwał będzie mój pobyt wśród ludzi, a razem z nim to, czym obdarzyła mnie tajemnicza siła życie.

  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   26


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna