Adresowanie ip



Pobieranie 27.88 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar27.88 Kb.
Data
Laboratorium nr 2

Warstwa sieciowa
Temat: Adresacja IP oraz podział sieci na podsieci

Wykonał:

Data zaliczenia:
Ocena:



Adresowanie IP


Aby dwa systemy mogły się komunikować między sobą, muszą istnieć możliwość zidentyfikowania i odnalezienia siebie nawzajem. Każdy komputer pracujący w sieci TCP/IP winien mieć przypisany unikalny adres warstwy trzeciej modelu ISO/OSI (adres IP). Wszystkie komputery posiadają ponadto unikatowy adres warstwy drugiej (adres MAC) przypisywany przez producenta danego urządzenia. Adres IP zawiera pełną informację odnośnie sieci oraz hosta i pozwala jednoznacznie zlokalizować komputer w sieci podczas komunikacji międzysegmentowej. Adres IP nie ulega modyfikacji podczas przemieszczania się pakietu poprzez sieć (z wyłączeniem mechanizmów NAT).





Rys. 1. Informacje zawarte w adresie logicznym

Każdy adres logiczny zawiera podstawowe informacje dotyczące lokalizacji sieci oraz komputera wewnątrz sieci docelowej. Informacje te nazywane są: adresem sieci oraz adresem hosta. Adres sieci jest wykorzystywany przez elementy routujące w celu określenia trasy do hosta docelowego:



[Adres IP] AND [Maska podsieci][Adres sieci].

Adres hosta jest wykorzystywany w obrębie właściwej sieci do odnalezienia właściwego odbiorcy:

[Adres IP] AND NOT [Maska podsieci][Adres hosta w sieci].

Definicja 1

Komputery nazywamy lokalnymi (potrafiącymi komunikować się bez pośrednictwa elementów routujących), jeżeli identyfikator sieci obydwu hostów jest identyczny oraz zakres adresowy maski pozwala na wzajemną komunikację (adresowanie). Komputery nazywamy zdalnymi, jeśli posiadają one różne adresy sieciowe.

Przykłady:



  • Komputer A został podłączony do sieci i nadano mu adres 192.168.74.51 z maską 255.255.128.0. Komputer B podłączono do tej samej sieci i nadano mu adres 192.168.29.1 oraz maskę 255.255.128.0. Czy komputery są zdalne czy lokalne względem siebie?

Identyfikator sieci A: 192.168.74.51 AND 255.255.128.0 → 192.168.0.0
Identyfikator sieci B: 192.168.29.1 AND 255.255.128.0 → 192.168.0.0
Komputery są lokalne względem siebie.

Protokół IP w wersji 4 wykorzystuje 32-bitowy schemat adresowania w celu identyfikowania sieci, urządzeń sieciowych i komputerów przyłączonych do sieci. Jest to sekwencją zer i jedynek. Aby ułatwić posługiwanie się adresami IP zwykle zapisuje się je w postaci czterech liczb dziesiętnych oddzielonych kropkami.

Adresy IP podzielone są na klasy (schemat adresowania klasego) i każdy adres IP należy do określonej klasy adresowej:


  • klasa A - zakres adresowy od 1.0.0.0 - 126.0.0.0, domyślna maska 255.0.0.0, 8 bitów na identyfikację sieci (pierwszy bit tej klasy jest zawsze równy 0B) oraz 24 na identyfikację hosta (mała ilość sieci bardzo rozległych - w każdej 224-2 urządzeń),

  • klasa B - zakres adresowy od 128.1.0.0 - 191.254.0.0, domyślna maska 255.255.0.0, 16 bitów na identyfikację sieci (pierwsze bity tej klasy są równe 10B) oraz 16 na identyfikację hosta (sieci średniej wielkości - w każdej 216-2 urządzeń),

  • klasa C - zakres adresowy od 192.0.1.0 - 223.255.254.0, domyślna maska 255.255.255.0, 24 bitów na identyfikację sieci (pierwsze bity tej klasy są równe 110B) oraz 8 na identyfikację hosta (sieci małej wielkości - w każdej 28-2 urządzeń),

  • klasa D - adresy wykorzystywane do transmisji multicastowej (jeden do wielu), początkowa sekwencja bitów w adresie tej klasy to 1110B,

  • klasa E - zarezerwowana dla celów testowych.

W obrębie każdej klasy sieci możemy utworzyć maksymalnie tyle adresów urządzeń, na ile pozwala część hosta adresu. Ilość użytecznych adresów wewnątrz każdej klasy jest jednak pomniejszana o dwa szczególne adresy - jeden będący identyfikatorem sieci (część hosta wypełniona zerami) oraz drugi będący adresem rozgłoszeniowym (część hosta wypełniona jedynkami) przeznaczonym do rozsyłania wiadomości do wszystkich urządzeń w sieci. Ogólnie liczba urządzeń możliwych do zaadresowania określona jest zależnością:

2ilosc_bitow_hosta − 2

Polityka adresowania klasowego posiada wiele mankamentów wśród których najwięszym jest duża rozbieżność pomiędzy rozmiarami klas: 28-2 (klasa A), 216-2 (klasa B), 224-2 (klasa C) urządzeń, powodująca nieefektywne zarządzanie przydzielaniem adresów dla poszczególnych nabywców. Sytuacja ta spowodowała szybkie wyczerpanie pól adresowych.


Przykładowo chcąc zaadresować 300 urządzeń w sieci musielibyśmy skorzystać z adresu klasy B (w klasie C możemy zaadresować tylko 254 urządzenia). To spowodowałoby, że ponad 65000 adresów pozostałoby niewykorzystanych.

Adresy prywatne


Wśród adresów poszczególnych klas wyszczególniono specjalną grupę adresów, tzw. adresów prywatnych, które nie powinny być routowane na zewnątrz. Są to odpowiednio:

  • w obrębie klasy A: 10.0.0.0 - 10.255.255.255,

  • w obrębie klasy B: 172.16.0.0 - 172.31.255.255,

  • w obrębie klasy C: 192.168.0.0 - 192.168.255.255.

W oparciu o w/w adresy zaleca się projektowanie lokalnych sieci wewnętrznych.

Dodatkowo wyszczególnia się adres specjalny będący adresem lokalnego komputera (adresem pętli zwrotnej, ang. loop back) postaci 127.0.0.1. Pakiety z takimi adresami nie wydostają się na zewnątrz wysyłającej maszyny. Adres ten pozwala zweryfikować poprawność działania interfesju sieciowego na danym komputerze.


Maska podsieci


Maska podsieci oddziela część adresową hosta od części sieci. Miejsca, gdzie maska przyjmuje wartość 1 zakładają stałość adresu, natomiast miejsca, w których posiada wartość 0 umożliwiają jego zmianę. Maska może ulegać modyfikacjom, jednakże nie może posiadać wartości 1 po pierwszym wystąpieniu wartości 0, stąd standardowe wartości maski to 128, 192, 224, 240, 248, 252, 254, 255. Częstym zapisem maski jest zapis skrócony określający ilość bitów ustawionych na jeden w masce, tzn. zapis 192.168.1.1 255.255.255.0 oraz 192.168.1.1/24 są równoważne.

Wydzielanie nad- i podsieci


W związku z gwałtownym rozwojem Internetu publiczne adresy IP zaczęły się wyczerpywać. W celu rozwiązania tego problemu, wprowadzono technikę o nazwie bezklasowy routing międzydomenowy CIDR (classless interdomain routing). Jest to jedna z metod mająca na celu poprawienie wykorzystania adresów IP. W technice tej długość maski podsieci zależy od potrzeb danej podsieci lub wpisu w tablicy routingu. Zastosowanie CIDR pozwala na efektywniejsze wykorzystanie dostępnej puli adresowej poprzez jej podział na odpowiednie podsieci. Technika CIDR zmniejsza problem adresacji, ale go nie likwiduje. Wydzielanie podsieci jest zabiegiem umożliwiającym podział adresu sieciowego odpowiedniej klasy na mniejsze rozdzielne części. Technika CIDR eliminuje koncepcję podziału adresów na klasy i stosowania masek tylko o długości 8-, 16- 24-bitowych. Fizycznie operacja wydzielania podsieci sprowadza się do zabrania odpowiedniej ilości bitów z części hosta i przypisanie ich do części sieci adresu IP. Wynikiem takiej operacji jest powstanie nowych podsieci o ilości hostów mniejszej niż sieć, z której wyszczególniamy podsieci.
Mechanizm nadsieci polega na łączeniu kilku adresów sieciowych (następujących po sobie) w większe struktury. Fizycznie operacja wydzielania nadsieci sprowadza się do zabrania odpowiedniej ilości bitów z części sieci i przypisanie ich do części hosta. Wynikiem takiej operacji jest powstanie mniejszej ilości sieci o większej ilości urządzeń.

Przykład:



  • Adres sieciowy 212.51.216.0 należy do klasy C – oznacza to, że w danej klasie adresowej istnieje możliwość zaadresowania 254 urządzeń. Załóżmy, że adres 212.51.216.0 otrzymał administrator zarządzający trzema przedsiębiorstwami, w każdym po około 30 komputerów.
    30 urządzeń jest możliwych do zaadresowania na 5 bitach.
    Adres sieciowy jesteśmy więc w stanie rozszerzyć o 3 bity, a maska podsieci przyjmie wówczas postać 255.255.255.224. Oznacza to powstanie kilku podsieci o adresach:

00000000 → 212.51.216.0,


00100000 → 212.51.216.32,
01000000 → 212.51.216.64,
01100000 → 212.51.216.96,
10000000 → 212.51.216.128,
10100000 → 212.51.216.160,
11000000 → 212.51.216.192,
11100000 → 212.51.216.224.
Pierwszy z adresów utworzonej podsieci nie jest funkcjonalnie poprawny, gdyż pokrywa się z adresem sieci, z której podsieć została wydzielona. Ostatni z adresów nie jest również poprawny i nie może być wykorzystywany, gdyż adres rozgłoszeniowy tej podsieci pokryłby się z adresem rozgłoszeniowym sieci, z której podsieć wydzielono.

Wydzielenie podsieci jest jednym z podstawowych mechanizmów zarządzania i planowania domen kolizyjnych oraz rozgłoszeniowych. Pozwala na ograniczenie rozmiarów sieci oraz efektywne zarządzanie polityką adresową



W przypadku nieosiągalności hostów bądź sieci polecenie ping sygnalizuje to odpowiednim komunikatem (Rys. 2).







Rys. 2. Host i sieć nieosiągalne

Przypisanie adresu sieciowego

Konfiguracja połączenia sieciowego w systemie Microsoft Windows odbywa się poprzez nadanie odpowiedniego adresu w okienku konfiguracyjnym (Menu Start/Ustawienia/Połączenia sieciowe i telefoniczne, Rys. 3)







Rys. 3. Konfiguracja klienta

Weryfikacji poprawności konfiguracji dokonuje się za pomocą dwóch podstawowych narzędzi testowych - ipconfig (Rys. 4) oraz ping (Rys. 5).







Rys. 4. Polecenie ipconfig/all





Rys. 5. Działanie polecenie ping

Zadania


  1. Co to jest i do czego służy maska podsieci?

  2. Jakie wyróżniamy klasy adresów IP? Jakie konsekwencje ma wprowadzenie podziału klasowego adresów IP? Jaka jest struktura adresów w poszczególnych klasach? Ile urządzeń możemy zaadresować w poszczególnych klasach adresów?

  3. Co to jest adres fizyczny i jaka jest jego struktura?

  4. Do której klasy należy adres 151.10.13.28/16?

  5. Komputer A został wpięty do sieci i nadano mu adres 192.168.79.51 i maskę 255.255.192.0. Komputer B podłączono do tej samej sieci i nadano mu adres 192.168.27.1 oraz maskę 255.255.192.0. Czy komputery są zdalne czy lokalne względem siebie?

  6. Ile bitów zostało pożyczonych dla stworzenia podsieci w klasie B, jeżeli maska podsieci ma postać: 255.255.240.0?

  7. Ile bitów należy pożyczyć z części hosta adresu IP klasy C aby stworzyć 17 podsieci? Po ile urządzeń może znajdować się w każdej z podsieci?

  8. Dany jest adres klasy C: 197.15.22.145. Administrator zdecydował się wydzielić podsieć nadając maskę 255.255.255.224. Jak należy zinterpretować ostatnią liczbę w adresie (145)?

  9. Administrator zarządza 5 sieciami. Dla wszystkich sieci uzyskał klasę adresów 212.51.216.0 /24. Jak należy dobrać odpowiednio maskę podsieci, aby móc utworzyć 5 podsieci? Po ile urządzeń jest możliwe do zaadresowania w każdej z podsieci?

  10. Komputer A został przyłączony do sieci i skonfigurowany na adres 192.168.45.1, maska 255.255.248.0. Drugi komputer, B, został przyłączony do tej samej sieci i nadano mu adres 192.168.41.1 oraz maskę 255.255.252.0. Administrator wydał na komputerze A polecenie: ping 192.168.41.1. Jaki pojawi się komunikat i dlaczego?

  11. Dany jest adres sieci 192.168.100.0/24. Należy wydzielić 9 podsieci. Proszę podać dostępne adresy podsieci, adresy broadcast oraz użyteczne adresy. Jakiej maski należy użyć do tego podziału?

Rozwiązanie zadania podąć w postaci tabelarycznej:

12. Dokonać adresacji wszystkich urządzeń występujących w sieci klasy B o numerze 149.0.0.0/16. Liczby 300K, 200K oznaczają liczbę komputerów dołączonych do urządzenia sieciowego (huba, switcha).







©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna