Afroselekta africa United reż. Debs Gardner-Paterson Rwanda, Wielka Brytania 2010, 88 min. Premiera polska



Pobieranie 105.41 Kb.
Data05.05.2016
Rozmiar105.41 Kb.
AFROSELEKTA

Africa United

reż. Debs Gardner-Paterson

Rwanda, Wielka Brytania 2010, 88 min.

Premiera polska
Scenariusz: Rhidian Brooke

Zdjęcia: Sean Bobbitt

Obsada: Eriya Ndayambaje, Sanyu Joanita Kintu, Roger Nsengiyumva, Sherrie Silver, Yves Dusenge

Muzyka: Bernie Gardner



Język: angielski
W programie tegorocznej AfryKamery z okazji Dnia Dziecka zaplanowano specjalne pokazy dla dzieci, rodzin oraz szkół. W ramach propozycji znalazł się film „Africa United!” w reżyserii Debs Gardner-Paterson. Niezwykle ciepły i przepełniony optymizmem film opowiada historię trójki dzieci, które, nieświadome realnej odległości, decydują się na wyprawę z Rwandy do RPA. Wszystko po to, by zrealizować swoje największe marzenie – wziąć udziału w ceremonii otwarcia Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej. Pomimo, że w swej wędrówce przemierzają kolejne afrykańskie kraje i napotykają wiele przeszkód nie rezygnują z marzenia zobaczenia na własne oczy Mundialu.
Już pierwszy etap podróży okazuje się wyzwaniem, kiedy Fabrice, Dudu i Beatrice wsiadają do złego autobusu i trafiają do Konga. Bez dokumentów, pieniędzy i z niewiarygodną historyjką o wędrówce na Mistrzostwa zostają doprowadzeni do obozu dla dzieci-uchodźców. Dzięki niezwykłej pomysłowości, hartowi ducha i wielkiej oficjalnej mapy Mundialu udaje się im uciec z obozu i ruszyć w dalszą drogę. Z upływem czasu i kilometrów stopniowo tworzy sie dziecięcy "Dream Team", który zaraża swym optymizmem, radością i wiarą.
O AKTORACH:

Wszystkie dzieci będące gwiazdami filmu „Africa United”, to Afrykanie. Eriya Ndayambaje (Dudu) pochodzi z Ugandy, gdzie mieszka na skraju lasów Bwindi. Do filmu został zaproszony prosto ze sławnego Ndere Troupe, gdzie na co dzień występuje, śpiewa i tańczy. Sanyu Joanita Kintu (Beatrice), także Ugandyjka, pochodzi z rodziny o długiej tradycji aktorskiej. Ona sama gra w sztukach teatralnych od przedszkola – aktorstwo to dla niej prawdziwa pasja. Roger Nsengiyuma (Fabrice) urodził się w Rwandzie w 1994 roku, jednak jego rodzice z plemienia Tutsi uciekli do Wielkiej Brytanii, gdzie Roger ostatecznie dorastał. Obecnie skończył zdjęcia do swojej drugiej produkcji filmowej w RPA kręconej dla BBC. Yves Dusenge (Foreman George) i Sherrie Silver (Celeste) urodzili się w Rwandzie, jak Roger, w tragicznym 1994 roku. Na zgliszczach następuje odrodzenie, a sam film, jak i jego aktorzy symbolizują nowy początek i nową nadzieję dla kraju i dla kontynentu.
ROBERT KOEHLER, Variety: Lekki i pełen werwy młodzieżowy film drogi prawdopodobnie zostanie zapamiętany jako jeden z weselszych produktów ubocznych gorączki Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w RPA 2010. (...) Produkcja na miejscu w kilku krajach afrykańskich świadczy o imponującej skali filmu, służącej celebracji panafrykanizmu.


ALLAN HUNTER, Screen Daily: Historia niezwykłej wędrówki przez kontynent dotknięty szaleństwem nadchodzących Mistrzostw Świata nie cierpi na niedobór energii i entuzjazmu. (...) Film wyraźnie jednak nie unika problemów trapiących kontynent i porusza kwestie dzieci żołnierzy, handlu ludźmi czy w szczególności HIV i AIDS. Jednak radzi sobie z tymi tematami w sposób lekki, jak i wydajny, co daje obrazowi drugie dno oraz dodatkową wartość. Montaż Victorii Boydell gwarantuje tempo akcji, które nigdy się nie załamuje, przez co „Africa United” zdobywa serce widza oraz staje się przejmującym debiutem reżyserskim Debs Gardner-Paterson.
Festiwale, nagrody:

2010: Nominacja BIFA za Najlepszy Debiut, MFF Toronto, MFF Londyn
Algierska podróż (Voyage à Alger)

scen. i reż. Abdelkrim Bahloul

Algieria 2009, 97 min.

Premiera polska

Zdjęcia: Allel Yahiaoui

Obsada: Samia Meziane, Samy Ahedda, Ghazeli Khedda, Benyamina Bahloul

Język: arabski


Algieria, 1963. Oparta na prawdziwych wydarzeniach historia wdowy o imieniu Chouada, którą zmuszono do opuszczenia domu, a majątek odebrano. Jej mąż – uznany za męczennika - zginął w okresie walk narodowowyzwoleńczych. Zaledwie kilka miesięcy po uzyskaniu niepodległości, Chouadę wraz z sześciorgiem dzieci zmuszono do zamieszkania w schronisku, gdzie była szykanowana przez władze. Pozbawiona wsparcia lokalnej administracji, która starała się zatrzymać jej własność, postanowiła wyruszyć do stolicy, aby odbyć spotkanie z prezydentem Ben Bella by w ten sposób dochodzić swoich praw.
Akcja filmu osadzona została w początkach państwowości algierskiej tuż po wojnie, która zniszczyła kraj i miliony osób pozbawiła życia. Według reżysera, jest to na poły autobiograficzna opowieść.
Festiwale, nagrody:

2010: MFF Frankofońskich w Namur – Najlepszy Scenariusz, MFF Kartagina – Nagroda Publiczności

2011: FESPACO – Najlepszy Scenariusz, Najlepsza Aktorka, 2 inne nagrody
Atleta (Atletu)

reż. Davey Frankel, Rasselas Lakew

Etiopia, USA, Niemcy 2009, 93 min.
Scenariusz: Davey Frankel, Rasselas Lakew, Mikael Aemiro Awake

Zdjęcia: Toby Moore, Philip C. Pfeiffer, Radoslav Spassov, Rodney Taylor

Obsada: Rasselas Lakew, Dag Malmberg, Ruta Gedmintas

Muzyka: Christian Meyer

Język: angielski, amharski
Latem, 1960 roku, biegnący boso po ulicach Rzymu anonimowy Etiopczyk zaszokował świat zdobywając, jako pierwszy Afrykańczyk, złoty medal olimpijski w biegu maratońskim. Z dnia na dzień Abebe Bikila zyskał miano gwiazdy sportu, a także bohatera narodowego i kontynentalnego. Cztery lata później zdominował maraton w Tokio i dołożył kolejny medal do kolekcji. Były żołnierz i spokojny syn pasterza jest do dnia dzisiejszego uważany przez wielu za największego długodystansowego biegacza w dziejach.
Jego historia nie kończy się w tamtym momencie. Pewnej nocy, wracając po treningu do domu w Addis Abebie uległ wypadkowi samochodowemu, na skutek którego stracił czucie w nogach. Mimo tragicznego wydarzenia Abebe Bikila nie poddaje się, lecz rozpoczyna nowy wyścig, który prowadzi go w całkowicie niespodziewane miejsca.
Biograficzny film o Bikila skupia się przede wszystkim na ostatnich latach życia wielkiego biegacza - pogoni za olimpijską chwałą, tragicznym wypadkiem oraz determinacji, która nie pozwoliła się poddać. Zdjęcia do filmu kręcono w przeróżnych miejscach - od koła biegunowego po równik. Niesamowity film fabularny, który łączy ze sobą elementy biografii, dramatu i dokumentu. Ten piękny i wzruszający niezależny obraz został uznany za najlepszy film na MFF w Edynburgu w 2009 roku.
„VARIETY”: Atleta łączy w sobie niesamowite archiwalne zdjęcia Abebe Bikila, w akcji, oraz przepięknie sfilmowane, pełne dramatyzmu, sceny z Etiopczykiem Rasselas Lakew w roli Bikila.
Festiwale, nagrody:

2009: MFF Edynburg - Best of Fest (Najlepszy Film)

2010: MFF Rotterdam - Lions Award; FF CineAfrica - Nagroda Publiczności; FF Afrykańskich Taryfa - Nagroda Publiczności
Czekając na Pasoliniego (Fi Intidar Pasolini)

reż. Daoud Aoulad Syad

Maroko 2007, 98 min.

Premiera polska

Scenariusz: Youssef Fadel

Obsada: Mohamed Bastaoui, Mohamed Majd, Mustapha Tah-Tah

Zdjęcia: Thierry Lebigre

Język: arabski
Thami pracuje jako statysta w zagranicznych filmach kręconych w jego wiosce, położonej niedaleko Warzazat. Tam też poznaje znanego reżysera Pasoliniego. Zaprzyjaźnia się z nim podczas kręcenia „Króla Edypa” w 1966 roku. Czterdzieści lat później do wioski przybywa włoska ekipa filmowa. Choć Thami wie od przyjaciela, że Pasolini zmarł dawno temu jednak nie jest w stanie sie z tym pogodzić.
Lekki komizm z domieszką absurdu i szczyptą dramatu umoczony w sosie miłości do kinematografii. Podany do stołu wraz z porządną wiekową butelką muzułmańskości. A jeśli pozostały wątpliwości czy go zobaczyć, to zawsze warto znać przewodni motyw filmu: "Jeśli da nam to pieniądze, będziemy po stronie komunizmu."
Jenna Krajeski: "(...)opowieść o grupie marokańskich wieśniaków, na których miasteczko najeżdża włoska ekipa filmowa, która pragnie wykorzystać pasterskie plenery do nakręcenia filmu biblijnego. Jak można oczekiwać na bazie tytułu filmu postacie z filmu spędzają większość czasu wyczekując "Pasoliniego". Równie sugestywnie tytuł nawiązuje do arcydzieła absurdu Samuela Becketta 'Czekając na Godota' - esencja dramatu tkwi w samym czekaniu, a nie w przybyciu."
Festiwale, nagrody:

2008: MFF Kair - Najlepszy Film Arabski; MFF San Sebastian
Elmina

reż. Emmanuel Apea Jr.

Ghana 2010, 104 min.

Premiera polska
Scenariusz: Emmanuel Apea Jr., John Apea

Zdjęcia: Kofi Asante

Obsada: Doug Fishbone, Kofi Bucknor, Akofa Asiedu, John Apea

Muzyka: Claus Ansah Acquah

Język: angielski, akan
Ghańczyk z dziada pradziada, Ato Blankson, przeciwstawia się korupcji, by ratować swój dobytek i rodzinę przed zakusami chińskiej korporacji. W opowieści pełnej miłości, czarów, intryg, zdrady i ropy naftowej, mamy okazję poznać sposób mainstreamowego opowiadania historii w tej części Afryki. To ekscytujący melodramat w nollywoodzkim stylu, pokazujący walkę jednostki z systemem. Z jednej strony iście ghańska opera mydlana, a z drugiej produkcja naznaczona absurdem przez niejasną rolą białego aktora grającego czarnego wieśniaka... Neokolonializm od czapy?
Rola Chińczyków w filmie uzupełnia jego wielokulturowy wymiar. Nie jest to tylko dramat, ale także metafora wpływu globalizacji na Afrykę oraz roli Azjatów w zmianach zachodzących na kontynencie.
Margaret Sharrow, Tate London: "Być może w pewnym sensie ów film jest utopijną wizją świata bez kolorów skóry, zarówno w Ghanie jak i na Zachodzie, a także w kinie czy innych podobnych formach. Obecnie uważamy, że obsadzanie mężczyzny w roli kobiety pasuje wyłącznie w lekkich komediach lub w kontekście tranwestytyzmu, a nie jako coś będącego naturalnym porządkiem rzeczy, jak za czasów elżbietańskich."
Festiwale, nagrody:

2011: MFF Rotterdam
Figurka (Araromire)

reż. Kunye Afolayan

Nigeria 2009, 120 min.

Premiera polska

Scenariusz: Kemi Adesoye

Zdjęcia: Yinka Edward

Obsada: Ramsey Nouah, Kunle Afolayan, Omoni Oboli, Funlola Aofiyebi-Raimi, Jide Kosoko

Muzyka: Eilam Hoffman

Język: angielski


Nowe oblicze Nollywood – wysokobudżetowy horror (przynajmniej jak na lokalne warunki). Film opowiada historię grupy młodych ludzi - nieszczęśliwych i pozbawionych nadziei na lepszy los, która przypadkiem odnajduje figurkę bogini szczęścia i przeznaczenia Araromire. Zgodnie z legendą, każdy kto jej dotknie, zostanie obdarzony siedmioma latami powodzenia. Ale nikt nie wie, jaki będzie ich los po tym okresie...
M2 WEEKLY: „Wielokulturowy i współczesny obraz podkreślający istotę i skutki tradycji, przyjaźni, zdrady czy miłości.”
Festiwale, nagrody:

2010: AMAA („Afrykańskie Oskary) – 5 nagród, w tym Najlepszy Film, Najlepsze Zdjęcia, Najlepszy Aktor, MFF Rotterdam, MF Afrykanski Taryfa,
Inale

reż. Jeta Amata

Nigeria 2010, 120 min.

Premiera polska
Scenariusz: Andy Howard, Jeta Amata, Adam Mason

Zdjęcia: James M. Costello

Obsada: Caroline Chikezie, Hakeem Kae-Kazim, Ini Edo, Mbong Amata, Dede Mabiaku

Muzyka: Bongos Ikwue, Joel Christian Goffin

Język: angielski
Muzyczny film kostiumowy, pełen magii i znakomitych utworów legendy funku Bongos Ikwue, to nieznana dotąd twarz Nollywood. Fabuła została osadzona w zamierzchłych czasach w Nigerii. Inale, piękna córka króla Oche z ludu Idoma, darzy miłością Odeh, najsilniejszego mężczyznę w wiosce. On, żeby pojąć Inale za żonę, musi wygrać tradycyjny turniej zapaśniczy. Cała wioska przygotowuje się do wielkiej ceremonii w atmosferze święta i szczęśliwości. W wiosce pojawia się jednak obcy, który rzuca wyzwanie nie tylko tradycjom we wiosce, ale też sile miłości Odeh i Inale...
Film powstał ponoć za milion dolarów i stanowi jedną z najdroższych produkcji w historii nigeryjskiej kinematografii. Widzowie zachwycali się niespotykanymi dotychczas w kinie nollywoodzkim ujęciami, a także zastosowanymi efektami specjalnymi.
Festiwale, nagrody:

2011: AMAA („Afrykańskie Oskary) – Najlepsza Muzyka, 5 nominacji
Krzyczący mężczyzna (Un homme qui crie)

scen. i reż. Mahamet Saleh-Haroun

Czad, Francja 2010, 92 min.
Zdjęcia: Laurent Brunet

Muzyka: Wasis Diop

Obsada: Youssouf Djaoro, Dioucounda Koma

Język: francuski, arabski


Akcja filmu rozgrywa się we współczesnym Czadzie. 60-letni Adam, były mistrz pływacki, zajmuje się basenem w eleganckim hotelu w Ndżamenie. Jednak w pewnym momencie jego obowiązki przejmuje syn Abdel. Niepogodzony z utratą wymarzonej posady Adam przyczynia się do tego, że syn zostaje zaciągnięty do wojska, w kraju, w którym szaleje wojna domowa.
„STOPKLATKA.PL: „Jest to jeden z tych filmów, które nie tylko zachęcają, lecz wręcz wywołują głębszą refleksję nad tym, co naprawdę liczy się w naszym życiu.”
Festiwale, nagrody:

2010: MFF Cannes – Nagroda Jury, MFF Dubai – Najlepszy Film

2011: FESPACO – II miejsce
Kuduro – wojny uliczne (A guerra do kuduro)

scen., zdj. i reż. Henrique Narcisso 'Dito'

Angola 2010, 90 min.

Premiera polska
Obsada: Tony Amado, Puto Mira, Carlos Alves, Dito Junior, Big Boss

Muzyka: Tony Amado i inni

Język: portugalski
Humorystyczny film akcji, który jest niczym muzyka o której opowiada: szybki, satyryczny, nonszalancki, a zarazem szalony, przepełniony urokiem chaosu i porywająco agresywny. Opowiedziana z przymrużeniem oka niezależna produkcja wypłynęła na międzynarodowe wody dzięki MFF w Rotterdamie. Umiejscowiona w angolańskich slumsach, głównie Llandaff, jest hołdem złożonym muzyce kuduro (rozpopularyzowany przez Buraka Som Sistema) oraz środowisku w którym ta muzyka powstawała. Czy dokona tego samego dla kuduro, co „The Harder They Come” dla reggae?
Kuduro (za Wikipedia): "Sama nazwa ma szczególne znaczenie umiejscowione w języku Kimbundu, powszechnie używanego w północnej Angoli. Ma jednak podwójne znaczenie, jako że z portugalskiego można przetłumaczyć nazwę jako 'twardy tyłek'.
Festiwale, nagrody:

2010: MFF Rotterdam
Marzenie Elibidi (Ndoto za Elibidi)

scen. i reż. Kamau Wa Ndung'u, Nick Reding

Kenia 2010, 75 min.

Premiera polska
Zdjęcia: Guy Wilson

Obsada: Eric Wainaina

Muzyka: Juma Williams, Sharleen Njeri, Mercy Wanjiru, Krysteen Savane, Ednah Daisy, Ummul Rajab, Godfrey Ojiambo, Jacquey Nyaminde

Język: angielski, suahili


Film pierwotnie był spektaklem teatralnym specjalnie przygotowanym z myślą o edukowaniu mieszkańców slumsów Nairobi na temat AIDS. Do konwencjonalnie opowiedzianego filmu wmieszane zostały liczne sceny nakręcone podczas rejestracji spektaklu na placu w Kiberze, gdzie widać nie tylko aktorów i ich grę, ale także reakcje widzów na opowiedzianą historię. Marzenie Elibidi koncentruje się wokół kwestii HIV i problemów związanych z akceptacją choroby przez rodzinę, społeczeństwo czy partnerów.
Paperblog.it: "Świetnie pomyślany i znakomicie zrealizowany, gdzie skaczemy z rzeczywistości Nairobi prosto na scenę... i na odwrót."
Festiwale, nagrody:

2010: MFF Zanzibar – Najlepszy Film oraz 3 inne nagrody, Kenijskie Nagrody Filmowe Kalasha – Najlepszy Film oraz 2 inne nagrody


Miasteczko zwane Descent (A Small Town Called Descent)

scen., zdj. i reż. Jahmil X.T. Qubeka

RPA 2010, 105 min.

Premiera polska
Obsada: Vusi Kunene, Paul Buckby, Fana Mokoena, Hlubi Mboya

Muzyka: Zim Ngqawana

Język: angielski, shona, xhosa, afrikaans
Thriller polityczny utrzymany w stylistyce neo-noir. Po wyjątkowo brutalnym morderstwie dokonanym na Zimbabwejczyku, trzech policjantów Scorpions zostaje wysłanych do odległego miasteczka zwanego Descent. Osadzony mocno w realiach politycznych przełomu 2008 i 2009 roku - okresie pełnego napięć antyimigracyjnych, wielkich afer korupcyjnych oraz symbolicznej zmiany warty na szczytach władzy w postaci ustąpienia Thabo Mbeki z pozycji prezydenta. Na tym tle Qubeka snuje alegoryczną i bezkompromisową opowieść o stanie narodu.
O SCORPIONS: Bohaterami filmu są członkowie elitarnego międzyresortowego wydziału powołanego w 2001 roku do walki z korupcją i z przestępczością zorganizowaną - znanego powszechnie jako Scorpions. Agencja, licząca zaledwie kilkuset ludzi, stanowiła absolutną elitę intelektualną służb policyjnych w RPA oraz uważana była za jedną z najbardziej profesjonalnych tego typu instytucji na świecie. Jako niezależna agencja nie bała się wchodzić w konflikty nawet z szefem policji Jackie Selebi czy z obecnym prezydentem Jacobem Zuma - obojgu Scorpions postawiło poważne zarzuty korupcyjne. Sprawie jednak ukręcono łeb przyszywając Scorpions działania na zlecenie rządu i prezydenta Mbekiego. Wkrótce po ustąpieniu tego ostatniego ze stanowiska Scorpions zostali rozwiązani...
Podczas 7 lat istnienia agencji powstało blisko 400 aktów oskarżenia, z reguły w sprawach wysokiej rangi, ze średnią zapadania wyroków skazujących 93,1%.
Roger Young, Mahala: „Niesamowity i szokujący debiut, nawet jeśli momentami sprawia wrażenie zbyt ambitnego przedsięwzięcia.”
Festiwale, nagrody:

2010: MFF Durban

2011: AMAA ('Afrykańskie Oskary') – 6 nominacji, w tym Najlepszy Film, Najlepszy Reżyser; FESPACO – konkurs główny; MFF Dubai – II miejsce
Pegaz (Pegase)

scen. i reż. Mohamed Mouftakir

Maroko 2010, 104 min.

Premiera polska
Zdjęcia: Xavier Castro

Obsada: Driss Rokh, Majdouline Drissi, Nadia Niazi, Saadia Ladib

Muzyka: Wolfgang Funk

Język: arabski

Rihana, 20-letnia dziewczyna pochodząca z miejsca, w którym występuje kult arabskich koni, chroni się przed rzeczywistością w wymyślonym przez siebie świecie. Policja odnajduje ją w stanie traumy i brutalnie pobitą, po tym jak została zgwałcona. Dziewczyna nie jest w stanie powiedzieć, kto odpowiada za to, co się stało. W związku z tym, trafia na oddział psychiatryczny, gdzie opiekuje się nią Zineb. Próby wyciągnięcia prawdy kończą się niepowodzeniem - Rihana zamyka się w ciszy. Jest przekonana, że została zgwałcona przez demona, a w łonie nosi jego dziecko. Według niej, ciąża jest darem "Władcy koni", wszechwładnego ducha, którego zna z bajek opowiadanych przez ojca. Ale czy ten duch rzeczywiście istnieje?
Vanessa MacMahon, fest21.com: "Pogłębiony i surrealistyczny thriller psychologiczny z elementami realizmu magicznego oraz nutką Davida Lyncha, który sprawia wrażenie ruchomego obrazu (...) Najlepszy marokański film, jaki dotychczas widziałam."
Festiwale, nagrody:

2011: FESPACO – Najlepszy Film
Przede wszystkim życie (Life, Above All)

reż. Oliver Schmitz

RPA/Niemcy 2010, 105 min.
Scenariusz: Dennis Foon (Allan Stratton – powieść)

Obsada: Khomotso Manyaka, Keaobaka Makanyane, Harriet Lenabe

Zdjęcia: Bernhard Jasper

Muzyka: Ali N. Askin

Język: sotho (sepedi)
To emocjonalna i dramatyczna opowieść o dwunastoletniej Chandzie, która ma odwagę mówić głośno o problemie, jakim jest AIDS, w społeczności, w której wszyscy milczą i skrywają swoje sekrety. Podczas premiery w Cannes, film nagrodzono 20-minutową owacją na stojąco.
Variety: „Przejmująca historia 12-letniej dziewczynki walczącej z małostkowymi uprzedzeniami w południowoafrykańskiej wiosce (...)
Festiwale, nagrody:

2010: MFF Cannes; MFF Durban – Najlepszy Film Południowoafrykański



2011: SAFTA – 6 nagród, w tym: Najlepszy Film, Najlepszy Reżyser, Najlepsza Aktorka; Oskary – Najlepszy Film Nieanglojęzyczny (krótka lista)

AFROKIDS
W programie tegorocznej AfryKamery w ramach programu na Dzień Dziecka zaplanowano specjalne pokazy dla dzieci, rodzin i szkół. W ramach tego bloku, pokażemy cztery bajki afrykańskie dla dzieci, w reżyserii Jean Michel Kibushi, a także propozycję dla młodzieży – Africa United (patrz dział AfroSelekta).
Bajki afrykańskie

Jean Michel Kibushi Ndjate Wooto

Demokratyczna Republika Konga, 65 min.
O ROPUSZE, KTÓRA ODWIEDZIŁA TEŚCIÓW, 1991 rok, 8 min.

Tradycyjna opowieść Tetela Kasai. W drodze do teściów ropucha napotyka wiele stworzeń. Każde z nich chce towarzyszyć ropusze podczas wizyty. Gdy dociera na miejsce i prosi o podzielenie się posiłkiem, okazuje się, że do jedzenia podano tylko jedną łyżkę...
BIAŁA POMARAŃCZA, 1993 rok, 14 min.

Żona ropuchy musi odnaleźć białą pomarańczę, aby uratować swojego męża. To jedna z opowieści z morałem, o pochodzeniu rzeczy i o cyklu życia.
Powyższe animacje zostały stworzone w oparciu o technikę malowanych papierowych wycinków - są kolorowe oraz przepełnione ponadczasową mądrością ludową.
MUANA MBOKA, 1999 rok, 14 min.

W wielkim afrykańskim mieście dziecko ulicy Muana Mboka, pracuje w supermarkecie dla „szefowej matki”. Osierocony i nieszczęśliwy Muana daje się ponieść marzeniom o sile talizmanu w kształcie żółwia, który podarował mu dziadek. Pewnego dnia Muana ratuje życie ministra, który w podziękowaniu daje mu dużą ilość pieniędzy. Nagroda wzbudza jednak zawiść...
KSIĄŻE LOSENO, 2004 rok, 29 min.

W odległym królestwie, gdzieś w sercu Afryki, król Muakana Kasongo Ka Ngolo poszukuje następcy tronu. Miłość, zazdrość oraz tradycja decydują o losach całego królestwa, a w centrum wydarzeń znajduje się młody książę Loseno.

Animacja wykonana przy pomocy glinianych lalek.
O REŻYSERZE: Jean Michel Kibushi Ndjate Wooto, najbardziej znany na świecie afrykański animator, urodził się w Kongu. Ukończył studia teatralne na Uniwersytecie w Kinshasie, a następnie studia multimedialne w Brukseli. W 1988 roku założył studio animacyjne w Kinszasie, gdzie zaczął produkować własne filmy. Od wielu lat jest prezesem CINAAF, organizacji zajmującej się rozwojem animacji w Afryce. Obecnie pracuje nad pierwszym pełnometrażowym filmem, przy którego produkcji jednym z kluczowych partnerów ma być polskie studio „Se-Ma-For”.
AFRODOCS

Historia Kafiego (Kafi's Story)

Wielka Brytania, Sudan 1989, 53 min.



Nubijskie rozmowy (Nubian Conversations)

Wielka Brytania, Sudan 2000, 56 min.

scen., zdj. i reż. Arthur Howes

Język: arabski, angielski


W Afryce powstaje nowy kraj - Sudan Południowy. Nagradzane na całym świecie dokumenty, zmarłego w 2004 roku Arthura Howesa, to jeden z nielicznych zapisów życia w tym zapomnianym przez świat obszarze Afryki. Historia Kafiego rozgrywa się w latach 1986-1988 i opowiada historię młodego człowieka z Torogi w Górach Nubijskich, który udaje się do Chartumu, żeby zarobić na ślub. Tylko tam jest w stanie zarobić środki, które pozwolą mu nie tylko sfinansować uroczystości, ale też na utrzymanie drugiej żony. Momentami humorystyczny film toczy się w momencie tuż przed tym, zanim cała Nubia została wciągnięta w wir wojny domowej. Społeczność zarejestrowana przez Howesa była niemal idylliczna, ale już czuć pod koniec filmu nadciągające zagrożenie ze strony zdominowanej przez Arabów północy.
Rozgrywający się 10 lat później film Nubijskie rozmowy pokazuje dalsze losy Torogi. Reżyser Arthur Howes wdarł się do Sudanu nielegalnie, żeby dalej móc śledzić ich losy. Wszędzie dookoła napotykał na świętą wojnę, czyli dżihad. Przykładowo w szokującym programie telewizyjnym "Pola ofiarne" cotygodniowo celebrowano poległych w wojnie z Nubijczykami oraz przedstawia członków rodzin dziękujących Allachowi za wzięcie ich synów i braci jakich męczenników. Dokument ukazuje rozmiar zniszczeń, w tym psychicznych i kulturowych, jakich dokonały nieustająca wojna domowa.
Village Voice: "(...) dziennikarstwo najwyższych lotów oraz świadectwo wydarzeń, które dla wielu z nas na Zachodzie pozostawały długo niewidzialnym kataklizmem."
Festiwale i nagrody:

Historia Kafiego:

MF Dokumentalnych Amsterdam - Najlepszy Dokument
Nubijskie rozmowy:

MFF w Wenecji, MF Dokumentalnych w Paryżu


Diamenty nie świecą wiecznie

scen. i reż. Robert Łuczak

Polska 2011, 60 min.

Zdjęcia: Adam Pływaczewski

Muzyka: Studio Plum 3

Język: angielski, polski, setswana


Diamonds are not forever. Nothing is forever – tymi słowy nostalgicznie podsumowującymi znaną, życiową prawdę rozpoczyna się film dokumentalny przedstawiający kilka krótkich scen z życia Botswany. Kraj ten, leżący w południowej części kontynentu afrykańskiego, nie jest destynacją głównego nurtu turystyki masowej. Bardzo rzadko pojawia się w mediach i pozostaje nieznanym lądem, wobec którego percepcja społeczna rządzona jest stereotypowym myśleniem dotyczącym Afryki. Dokument „Diamenty nie świecą wiecznie” jest edukacyjnym studium przypadku tego mało znanego regionu świata. Za pomocą prostych środków wyrazu, a jednocześnie bez nadmiernej dydaktyki twórcy filmu próbują przełamać przekonanie skazujące tę część Afryki na polityczny, gospodarczy i społeczny niebyt.
Patrząc przez pryzmat wybranych Milenijnych Celów Rozwoju w filmie pokazane są główne wyzwania rozwojowe stojące przed Botswaną: uwarunkowania środowiskowe i ograniczony dostęp do wody pitnej, epidemia HIV/AIDS, potrzeby edukacyjne czy zarządzanie zasobami naturalnymi z poszanowaniem praw lokalnych społeczności. Twórcy filmu, nie chcąc wchodzić w rolę komentatorów, czy narratorów pozwalają swoim bohaterom opowiedzieć jak z tymi wyzwaniami radzą sobie Botswańczycy – lud Batswana – konsekwentnie odkrywając przed widzami inny obraz Afryki. W tle przedstawianych historii i epizodów widać gwałtowne procesy modernizacyjne oraz efekty niekontrolowanych procesów globalizacji rozkwitające na obrzeżach Kalahari.
Tytułowe diamenty, będące podstawowym bogactwem naturalnym oraz źródłem dochodów eksportowych Botswany, są lajtmotifem filmu, choć na ekranie nie pojawiają się nawet przez sekundę. Ich blask unosi się nad Botswaną, ale bohaterowie wiedzą, iż nie będzie tak wiecznie – czasem mówią o tym dosłownie, czasem czuć to bez słów. Czy z filmu wyłania się zatem współczesna interpretacja „Smutku tropików”? Nie – niespodziewanie rysuje się obraz określany trzema słowami: diamenty, społeczność oraz rząd. Okazuje się, że w Botswanie ten środkowy komponent nie jest ściśnięty jak w imadle pomiędzy bogactwami naturalnymi a dbającą jedynie o swoje powodzenie administracją, do czego przyzwyczaiły nas migawki z Afryki. Okazuje się, że może być inaczej.
Festiwale, nagrody:

Premiera światowa

Homoseksualność (Ungochani)

scen., zdj. i reż. Porcia Mudavanhu

Zimbabwe 2010, 43 min.

Język: angielski, shona


Produkcja niedokończona (wersja wstępna). Młoda reżyserka zafascynowana obsesją władz na temat homoseksualizmu i społecznych tabu w Zimbabwe wyrusza, żeby osobiście poznać życie ludzi będących straszliwym zagrożeniem dla ustroju.
Festiwale, nagrody:

Premiera europejska

Kłopotliwa miłość (Difficult Love)

scen., zdj. i reż. Peter Goldsmid, Zanele Muholi

RPA 2010, 48 min.

Język: angielski, inne


Dokument o życiu i twórczości Zanele Muholi, artystki i fotografki, działającej w Południowej Afryce. Śledzimy jej losy, pasje, obserwujemy podczas pracy i w zaciszu domowym, w towarzystwie partnerki. Film przedstawia też stosunek południowo-afrykańskich krytyków sztuki wobec kontrowersyjnych dzieł artystki, a także sytuację osób homoseksualnych w tym kraju.
Monica Wangu Wamwere – Niezłomny duch (Monica Wangu Wamwere – The Unbroken Spirit)

scen., zdj. i reż. Jane Murago-Munene

Kenia 2010, 71 min.

Język: angielski, suahili


Monica Wangu Wamwere, Niezłomny duch przedstawia historię kobiety, znanej powszechnie jako Mama Koigi, która podjęła wielki wysiłek, aby doprowadzić m.in. do uwolnienia z więzienia swojego syna Koigi wa Wamwere, aktywisty i polityka. Koigi był przetrzymywany jako więzień polityczny w Kenii. Mama Koigi, pomimo braku formalnej edukacji, zorganizowała grupę kobiet, które założyły organizację o nazwie Release Political Prisoners. Brała udział w strajku głodowym matek w 1992 r., podczas którego kobiety domagały się uwolnienia więźniów zatrzymanych z powodów politycznych. W tym okresie stanęła też na czele sławnego oraz przełomowego dla kraju Marszu Nagich Kobiet. Policja brutalnie rozprawiła się z kobietami, nic jednak nie było w stanie powstrzymać Mamy Koigi. Opowieść o wielkiej miłości pewnej matki gotowej pokonać wszelkie przeciwności, aby doprowadzić do uwolnienia swoich synów przetrzymywanych jako więźniowie polityczni w Kenii...
Festiwale, nagrody:

2011: FESPACO – Najlepszy dokument


Ouaga Paradiso

scen., zdj. i reż. Thierry Robert

Francja, Burkina Faso 2011, 52 min.

Język: francuski


Produkcja niedokończona. Dokument śledzi losy grupy reżyserów z Burkina Faso, którzy próbują - nieprzejęci licznymi piętrzącymi się trudami - realizować filmy. Tak śledzimy losy zarówno reżyserów cenionych jak i rozpoczynających swoją przygodę z kinem. Premierę odbyła podczas FESPACO 2011, gdzie zbierał rewelacyjne recenzje.
France24.com: "Czasami zasmucający, czasami przezabawny, a zawsze wciągający dokument o czwórce afrykańskich twórców filmowych, którzy próbują realizować swój zawód gdzieś pomiędzy kinematograficznym piekłem a rajem. (...) Jeśli pragniesz zaradzić swojej żenującej ignorancji wobec afrykańskiego kina, a nie wiesz od czego zacząć, to Ouaga Paradiso jest filmem dla ciebie."
Rękopisy z Timbuktu (The Manuscripts of Timbuktu)

scen. i reż. Zola Maseko

Mali, RPA 2009, 75 min.
Zdjęcia: David Forbes, Manu Lapiere, Nic Hofmeyer

Muzyka: Vieux Farka Touré, Jonathan de Vries

Język: arabski, angielski

Zola Maseko, jeden z najważniejszych współczesnych reżyserów południowoafrykańskich, tym razem zdecydował się przedstawić mało znane fakty z historii kontynentu afrykańskiego - zachowane manuskrypty z Timbuktu. Twierdzi się powszechnie, że Czarna Afryka nie ma pisanej historii. Tym samym odkrycie oznacza rewizję tego stwierdzenia. Manuskrypty są dowodem na wielkość ośrodka nauki w Timbuktu, mieście leżącym obecnie na terenie państwa Mali. W rękopisach można znaleźć dowody na to, że do Timbuktu zjeżdżali się uczeni z całego świata, aby dyskutowaći i uczyć się od miejscowych mędrców, wśród których najbardziej wyróżniał się Ahmed Baba. Manuskrypty pokazują wysoki poziom lokalnej wiedzy architektonicznej, astronomicznej, ekonomicznej, geograficznej, a w szczególności matematycznej. Ciekawe koleje losu mędrcy Ahmeda Baba pozwalają na zrozumienie specyfiki ówczesnej sytuacji politycznej w tym rejonie świata.
Festiwale, nagrody:

2009: Real Life Doc Film Festival – Najlepszy Dokument, FF Panafrykańskich – Najlepszy Dokument
Serce łowcy (The Hunter's Heart)

scen., zdj. i reż. Damon Foster, Craig Foster

RPA 2010, 88 min.

Muzyka: Trevor Jones



Język: khoisan, angielski
Khomani San, zamieszkujący południową część Kalahari, to lud koczowniczy, który mocno ucierpiał wskutek ingerencji cywilizacji. W filmie dokumentalnym śledzimy młodszych członków klanu, Urugap i jego rodzinę, podczas epickiej podróży, w której zamierzają odzyskać utraconą wiedzę i umiejętności przodków. Film ten był kręcony przez ponad trzy i pół roku, a jego zamiarem było zbadanie jednej z najstarszych kultur szamańskich na świecie, której grozi odejście od tradycyjnych form życia plemiennego. Wiąże się to z faktem, że społeczności odebrane zostały możliwości korzystania z dawnych umiejętności przetrwania.
Nagrody, festiwale:

2010: MFF Cannes, MFF Durban


Sezon pogrzebowy (Funeral Season)

scen., zdj. i reż. Matthew Lancit

Kanada, Kamerun 2010, 85 min.

Język: angielski
Autor filmu, kanadyjski Żyd, udaje się do Kamerunu w ślad za dziewczyną, w której jest zakochany. Jednak jego uwagę podczas pobytu w Afryce zaczynają zajmować ceremonie pogrzebowe, w które wprowadzają go zaprzyjaźnieni miejscowi przewodnicy. Swoje obserwacje zderza ze wspomnieniami śmierci swoich przodków. To im film ten dedykuje.
Spotyka góra swój cień (When the Mountain Meets its Shadow)

scen., zdj. i reż. Alexander Kleider, Daniela Michel

Niemcy, RPA 2010, 52 min.

Muzyka: Eckes Malz

Język: angielski
Świętujmy człowieczeństwo Afryki!" - to slogan zeszłorocznego Mundialu. Aby fani futbolu nie naoglądali się za dużo afrykańskiej nędzy, w Kapsztadzie z mapy miasta sprzątnięto całe osiedla warstw najgorzej usytuowanych. Film śledzi organizację protestu i oporu mieszkańców wyrzuconych z rodzinami na bruk, rysując analogię między przymusowymi eksmisjami najbiedniejszych warstw społecznych, a systemem apartheidu.
Surfując w Soweto (Surfing Soweto)

reż. Sara Blecher

RPA 2010, 81 min.

Scenariusz: Justine Loots, Sara Blecher, Dimakhatso Raphoto

Zdjęcia: Dudley Saunders

Muzyka: Philip Miller

Język: angielski, zulu, sotho
To historia zapomnianego pokolenia. Opowiada o trzech „surferach”, znanych jako Bitch Nigga, Lefa i Mzembe, jeżdżących po szczytach pociągów. Twórcy filmu podążali z nimi na dachy kolejnych pociągów sunących przez Soweto do melin Hilbrow i więzień Sun City, w poszukiwaniu źródła ich frustracji. Dokumentacja życia młodego pokolenia mieszkańców Soweto.
Mahala: „(...) humanistyczna opowieść zagłębiająca się w sytuację życiową dzieciaków, która popycha ich do beztroskiego ryzykowania życiem dla zabawy i sławy.
Festiwale, nagrody:

2010: FF Tri Continental – Nagroda Publiczności, MFF Durban
Wiedźmy z Gambagi (The Witches of Gambaga)

scen. i reż. Yaba Badoe

Ghana 2010, 55 min.

Zdjęcia: Darren Hercher, Yao Ladzekpo



Język: angielski,
Dokument przedstawia niesamowitą historię społeczności kobiet skazanych na życie jako 'wiedźmy' w północnej Ghanie. Zdjęcia do filmu kręcono przez ponad 5 lat oraz rejestruje żywot grupy około 100-osobowej społeczności wyklętych kobiet. Władzę opowiadania została przekazana samym kobietom, które przedstawiają nam swoje historie pełne cierpienia, trudów, ale i nadziei. Bolesne doświadczenia oraz przedstawiane przeżycia razem tworzą intymny portret życia tych kobiet.
Yaba Badoe, reżyserka filmu: "Brat Asany Mahama torturował ją i groził wyłupieniem oczu, jeśli nie przyzna się do uprawiania czarów. Bintook Duut uciekła w obawie o własne życie i tułała się trzy miesiące zanim nie trafiła do obozu. Nikt nie wie ile rzekomych wiedźm nic nie dociera do tego sanktuarium. Chciałam, aby Ghanijczycy oraz inni Afrykanie usłyszeli historię kobiet, które przeżyły.
California Newsreel: „Doskonała analiza sposobu w jaki prześladowane są kobiety, a także bezcenny źródło do zrozumienia, jak można temu zaradzić.
Festiwale, nagrody:

2011: Sundance, Black MFF Birmingham – Najlepszy Dokument, FESPACO – Najlepszy Dokument (II miejsce)
Pokazywany wraz z dwoma krótkimi dokumentami:

Moje białe dziecko (Me Broni Ba), reż. Akosua Adoma Owusu, Ghana 2009, 22 min.

Lyriczna przypowiastka o kolonialiźmie z punktu widzenia salonów fryzjerskich z Kumasi. Pokręcone dziedzictwo europejskiego kolonializmu w Afryce jest wywołane za pomocą obrazów kobiet, które ćwiczą zaplatanie włosów za pomocą zniszczonych lalek z Zachodu. Opowiastka rozkręca się poprzez z pozoru przypadkowe ujęcia losów dziecka i jego migracji z Ghany do Stanów Zjednoczonych. Na koniec dowiadujemy się prawdziwej etymologii akańskiego zwrotu "Me Broni Ba", który znaczy tyle co "Moje białe dziecko".
Jacobia Dahm, MTV: "Film Akosua Adoma jest niezwykłą mieszanką faktów i kreatywnego opowiadania; starcie jazzowych brzmień, zdjęć archiwalnych, ujęć w zwolnionym tempie, a także ścieżek audio, które pojawiają się i znikają. To nastrojowe dziełko, medytacja, odrzucają pokusę sądzenia. Jest bezkompromisowy, świeży i jego oglądanie sprawia ogromną radość."
Festiwale i nagrody:

2009: Dok Leipzig, MFF Rotterdam, MFF Londun, Visions du Reel, Silver Docs
Drexciya, reż. Akosua Adoma Owusu, Ghana 2011, 12 min.

Portret przemijania i zmian z perspektywy opuszczonej pływalni w Akrze, Ghana. Riviera była kiedyś uznawana za pierwszą ghanijską plażę 'przyjemności'. Niegdyś umiejscowiony w luksusowym Ambassador Hotel z ery post-kolonialnej (wczesnej epoki Kwame Nkrumah), Riviera Beach Club tętnił życiem w latach 70-tych. Ale teraz basen olimpijskich rozmiarów jest w stanie rozkładu, a miejscowi korzystają z niego do rzeczy z goła innych od kąpieli... Zainspirowany mitem elektronicznego zespołu z Detroit o nazwie Drexciya.
AFROSZORTY

Afryka widziana oczyma... (L'Afrique vue par)

Algieria 2009, 100 min.

 

W ramach Festiwalu Panafrykańskiego w Algierii 2009 poproszono dziesięciu znamienitych i nagradzanych na świecie reżyserów afrykańskich o nakręcenie krótkich filmików - symbolicznie oddających hołd kontynentowi. Wśród filmowców znaleźli się artyści wielokrotnie nagradzani na najważniejszych festiwalach i wydarzeniach: Cannes, Berlinale, Oskary, Wenecja, Sundance, FESPACO...


Wędrując (Errance), reż. Nouri Bouzid (Tunezja) - ostatni film zrealizowany z udziałem wielkiego malijskiego griota Sotigui Kouyaté (19.07.1936 – 17.04.2010, ukochany aktor Petera Brooke'a i zdobywca Srebrnego Niedźwiedzia w Berlinie). Po jego śmierci film nabrał nowego znaczenia i można go postrzegać jako piękną mowę pożegnalną.

Wystawy (Exhibitions), reż. Rachid Bouchareb (Algieria) – hołd oddany "Czarnej Wenus" Saartjie Baartmann oraz tysiącom "afrykańskich atrakcji" występujących w cyrkach i w ZOO w XIX i XX wieku.

Świadectwo wszechczasów (A pegada de todos os tempos), reż. Flora Gomes (Gwinea Bissau) - pełna bogactwa i kolorów Afryki baśń na styku tradycji i nowoczesności.

Jeszcze jeden głos na Obamę (One More Vote for Obama), reż. Mama Keita (Gwinea) - co porabia grupa kenijskich emigrantów w Nowym Jorku w dniu historycznych wyborów?

Telegraf do nieba (Telegraph to the Sky), reż. Teddy Mattera (RPA) - były żołnierz wraca do wioski gnębiony wspomnieniami z wojny.

Muszelka (O'buzio), reż. Sol de Carvalho (Mozambik) - krótki traktat o zasobach naturalnych i chaosie, jaki powodują.

Wściekła kobieta (Une femme fachee), reż. Abderrahmane Sissako (Mauretania) - symboliczne pytanie Sissako o odpowiedzialność Afrykanów za stan kontynentu.

Witaj Afryko! (Bom dia Africa), reż. Zeze Gamboa (Angola) - w pierwszy dzień pracy młody Luandyjczyk wpada w wielki korek...

2000 generacji Afrykanów (2000 générations d'Africains), reż. Gaston Kaboré (Burkina Faso) - Afryka posiada swoją przeszłość i dziedzictwo. Tu reżyser przypomina o ich wielkim znaczeniu.

My też kroczymy po księżycu (Nous aussi nous avons marché sur la lune), reż. Balufu Bakupa-Kanyinda (Demokratyczna Republika Konga) - afrykańska magia ożywa, gdy w 1969 roku amerykańscy astronauci lądują na księżycu.
Pocztówki z tęczowego narodu, ok. 97 min.

Mune: Miłość między światami (Mune: Love Between Worlds), reż. Jesca Marisa, RPA 2010, 10 min.

Baśniowy film animowany o ludziach noszących ciężar miast na głowach i szukających miłości.



2011 SAFTA - Najlepsza animacja
W nagrodę (In Return), reż. Zee Ntuli, RPA 2010, 12 min.

Były przestępca, obecnie pracownik ochrony, opowiada klasie pełnej obojętnych wobec wszystkiego uczniów, historię swojego burzliwego życia.


Karoo, reż. Oliver Kohl, Fazila Wahab, RPA 2010, 23 min.

Młodzi, nierozsądni i zakochani - Zoe i Mac - wyruszają w mroczną podróż pełną pożądania i przestępstw. Film odnosi się do legendy o duchu-autostopowiczu, który przemierza bezdroża Karoo, czyli półpustynne tereny obejmujące jedną trzecią terytorium Republiki Południowej Afryki. Karoo w języku Khoisan oznacza tyle co 'twarde'.



2011: SAFTA (Południowoafrykańskie Nagrody Filmowe) - Najlepszy film krótkometrażowy
Mój brat i popioły (My Brother and the Ashes), reż. Zee Ntuli, RPA 2009, 10 min.

Po tym, jak jego rodzice zostają brutalnie zamordowani, Thulile przestaje mówić, a swoje bolesne wspomnienia leczy za pomocą pisania. W międzyczasie próbuje samotnie wychowywać młodszego brata.


Przyjęcie Tupperware (Tupperware Party), reż. Stacey Howell, RPA 2010, 13 min.

Kapsztad 1976 rok. W zawieji historycznych wydarzeń lat 70-tych (powstanie w Soweto, sankcje gospodarcze, wzrost znaczenia ruchu Steve'a Biko, zamieszek antyapartheidowskich itp.) pani domu, Daphne Swanmore, myśli tylko o jednej rzeczy – o jej spotkaniu Tuppe


Sweetheart, reż. Michael Matthews, RPA 2011, 27 min.

U szczytu zimnej wojny w latach 50. przykładna pani domu czeka na swojego męża i pasierbów na oddalonej od miasta farmie. Gdy nie wracają, kobieta wyrusza na poszukiwanie rodziny i brnie przez coraz dziwniejsze otoczenie i wyludniony świat. W roli głównej piosenkarka Inge Beckmann, znana w Polsce ze współpracy ze Sweet Noise przy płycie "The Triptic".
Pocztówki z Namibu, ok. 102 min.

Akacjowe kolce (Camelthorns), reż. Genevieve Tanya Detering, Namibia 2010, 16 min.

Krótki film Akacjowe kolce jest de facto zajawką dla pełnometrażowego projektu o tej samej nazwie. Zainspirowany Thelma i Louise jest filmem drogi umiejscowionym na pustkowiach Namibu. Dwójka młodych dziewczyn, które błądzą po odludziach, znajduje schronienie u farmera. FIlm ma na celu dać posmak intencji reżyserki filmów. Film wyprodukowany przez Douga Limana (Pan i Pani Smith, Tożsamość Bourne'a).


Jeździec bez konia (The Rider Without a Horse), reż. Tim Huebschle, Namibia 2008, 11 min.

Co by się stało gdyby pomnik niemieckiego żołnierza z początku XX wieku ożył i ujrzał współczesne oblicze Namibii?



2009: NAMA - Najlepszy film
Hatchet Popcorn, reż. Genevieve Tanya Detering, Namibia 2011, 7 min.

Tajna agentka, a zarazem młoda matka, jedzie na ostatnie zlecenie...


Nocne krzyki (Cries at Night), reż. Oshosheni Hiveluah, Namibia 2010, 13 min.

Przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć, gdy były bojownik o wolność napotyka swojego oprawcę...

2010: MFF Harare – Najlepszy krótki metraż
Kamień mocy (The Power Stone), reż. Kelly Kowalski, Andy Botelle, Namibia 2000, 55 min.

Święty kamień ludu Kwanyama z północnej Namibii i południowej Angoli był źródłem mocy i władzy przez wieki. Przekazywany był z pokolenia na pokolenie i stanowił centrum władzy w królestwie Kwanyama do 1917 roku kiedy to ostatni król Mandume został zabity przez brytyjsko-południowoafrykańskich żołnierzy. Po jego śmierci kamień zaginął...
Dokument jest próbą prześledzenia losów kamienia mocy, dzięki czemu poznajemy fascynujący fragment kolonialnej historii Namibii. Łączy w sobie historię archiwalną z przekazami oralnymi opowiadaczy, muzyków, poetów i artystów Kwanyama. Współczesne zdjęcia (wywiady i reinscenizacje) mieszają się z unikalnymi materiałami archiwalnymi.
Pocztówki znad Oceanu Indyjskiego, ok. 101 min.
Madagaskar, dziennik podróży (Madagascar, carnet du voyage), reż. Bastien Dubois, Francja 2010, 12 min.

Magiczny i urokliwy dziennik twórcy z pobytu na Madagaskarze.



2011: Oskary - Nominacja za Najlepszą Animację Krótkometrażową
Niebieski salon (O salão azul), reż. Luciana Hees, Mozambik 2011, 19 min.

Piękno prostoty. Podglądamy zwyczajne życie w salonie fryzjerskim w Maputo.



2011: MFF Rotterdam
Abantu Bomlambo, reż. Zee Ntuli, RPA 2011, 12 min.

Bomlambo. Wodni ludzie, reż. Zee Ntuli, RPA 2011, 24 min.

Przepięknie sfilmowany krótki dokument Abanto Bomlambo oraz fabuła Bomlambo - wodni ludzie przybliżają fascynującą i pełną magii legendę wodnych ludzi. Pierwszy film jest krótkim dokumentem, który przybliża miejscowe legendy i wiarę w wodnych ludzi za pomocą serii wywiadów. Natomiast fabuła przedstawia alegoryczną baśń o przemijaniu i miłości głęboko wplecione w wiarę regionu Bomwana ('czerwonych ludzi') u wybrzeża Wschodniego Przylądka. Pewnego dnia młoda kobieta Nobuntu odnajduje małego chłopca, którego wyrzuciły na brzeg fale. Wierzy, że chłopiec jest darem od wodnych ludzi - Bomlambo. Poza niezwykle ciekawą tematyką na pochwałę zasługują też przepiękne zdjęcia w obu filmach.


Żołnierze fortuny (Combatantes de fortuna), reż. Mickey Fonseca, Pipas Forjaz, Mozambik 2010, 5 min.

Hip-hopowy okrzyk do historii i teraźniejszości Mozambiku.


Mahla, reż. Mickey Fonseca, Mozambik 2010, 30 min.

Ermelinda, pielęgniarka pracująca w Miejskim Szpitalu w Maputo, odkrywa, że jest w ciąży. Kobieta, która jest ofiarą przemocy domowej, decyduje się opuścić męża-alkoholika. Nie jest to proste, ponieważ wydarzenia poza jej kontrolą ingerują w jej decyzję.

2010: AMAA ('Afrykańskie Oskary') – Najlepszy Film Krótkometrażowy
Pocztówki z Afryki Wschodniej, ok. 62 min.

Film został wyprodukowany przez Maisha Film Lab (Maisha oznacz 'życie' w języku suahili), projekt rozwoju przemysłu filmowego w regionie, założony przez Mira Nair (Indie) w 2004 roku, a koordynowany przez Polkę Magdalenę Chmielewską. Jest to organizacja non-profit założona jako baza szkoleniowa dla nowych twórców filmowych z regionu Afryki Wschodniej. Działając przy Uniwersytecie w Kampali, Uganda oraz z filiami w Rwandzie, Tanzanii i Kenii, Maisha Film Lab oferuje szkolenia z zakresu pisania scenariuszy, reżyserii, produkcji, sztuki operatorskiej, montażu, nagrywania dźwięku oraz aktorstwa. Ich mottem jest: "Jeśli my nie opowiemy naszych historii, to nikt inny tego nie zrobi!"
Strona Maisha Film Lab: www.maishafilmlab.org
Komputer (Computer), reż. Peggy Mbiyu, Uganda 2009, 10 min.

Krótki dokument. Urywki z życia młodego 25-letniego geniusza Paul Sserunjaji o przezwisku Komputer zamieszkujący ulice Kampali. Co ciekawe Paul jest jednocześnie słabo piśmienny i praktycznie nie uczęszczał do szkoły...


Na wyciągnięcie ręki (Within Reach), reż. Sally Mbuthia, Uganda 2009, 10 min.

Krótki dokument. Karłowata kobieta wbrew wszelkiemu postanawia spełnić marzenia i zostać sławnym muzykiem...


Dawa, reż. Mark Kaigwa, Kenia 2009, 8 min.

Zabawna historyjka o dwóch oszustach i ich niecnym przekręcie.
Nieokrzesany chłopak (Rough Boy), reż. Fred Kigozi, Uganda 2010, 9 min.

Dzień z życia niepełnosprawnie intelektualnie chłopca.
Zebu i fotoryba (Zebu and the Photofish), reż. Zipporah Nyarori, Kenia 2010, 12 min.

Ojciec wraz z 10-letnim synem Zebu codziennie łowią ryby, żeby spłacić dług wobec lokalnego właściciela sklepu, pan Mapesa. Całość połowu oddają w naturze wprost w ręce wierzyciela. Sami pozostają bez środków do życia czy jedzenia, a nawet nie stać ich na zakup leków przeciwko malarii dla matki. Chłopiec ma już tego dość...

2011: Rotterdam, FESPACO, AMAA ('Afrykańskie Oskary') - 2 nominacje, w tym za najlepszy krótki metraż
Lezare, reż. Zelalem Woldemariam, Etiopia 2010, 14 min.

Bezdomny chłopiec i jego konfrontacja z naturą.

2010: MF Afrykańskich Taryfa, Najlepszy Krótki Metraż

2011: MFF Seattle, MFF Rotterdam


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna