Agnieszka Tyszka, Siostry pancerne i pies



Pobieranie 8.13 Kb.
Data10.05.2016
Rozmiar8.13 Kb.
Agnieszka Tyszka, Siostry pancerne i pies, Wydawnictwo Egmont Polska, 144 strony, dla IV-VI klasy szkoły podstawowej oraz gimnazjum.
Bohaterkami książki są cztery siostry: siedemnastoletnia Róża/Róźka, przechodząca okres buntu nastolatka Jaśmina/Jaśka, siedmioletnia Hortensja/Teśka i najmłodsza, pięcioletnia Georginia/Gienia Pancerne. Wszystkie siostry są nietuzinkowe i charakterystyczne. Wraz z równie nietradycyjną mamą (ekolożką i wegetarianką) mieszkają w starej willi z kundlem o wdzięcznym imieniu Paproć, zwanym częściej Paprochem. Osią fabuły jest zwykła, codzienna bieganina i życie upływające pomiędzy typowymi problemami na linii szkoła – dom. Siostry, jak to zazwyczaj między rodzeństwem bywa, kochają się bardzo i równie intensywnie kłócą o drobiazgi, które potrafią stać się wyzwalaczem silnych emocji. Kiedy mama w wyniku wypadku, trafi do szpitala siostry staną przed wyzwaniem połączenia różnorodnych charakterów w celu osiągnięcia jedności i poradzenia sobie w trudnej sytuacji.
Przełamaniem schematu jest oddanie pierwszego pola przeżywania postaciom dziewczęcym. Głównymi bohaterkami i zarazem przemiennymi narratorkami są bowiem dwie starsze siostry – Róźka i Jaśka. Obie w wiecznym siostrzanym konflikcie i zupełnie od siebie różne. Ich odmiennypunkt widzenia na te same sprawy i ich emocje są najważniejszą częścią powieści. One same nie są postaciami jednowymiarowymi. Róźka o artystycznych i skonkretyzowanych zainteresowaniach jest jednocześnie twardo stąpającą po ziemi i odpowiedzialną osobą. Jaśka, niezmiennie w bojowym nastroju i stale skłonna do kłótni, wydaje się być postacią nastawioną wyłącznie na swoje potrzeby. Z pozoru zainteresowana tylko markową odzieżą i zakupami, nie jest jednak bohaterką charakteryzującą się wyłącznie jedną,powierzchowną dystynkcją. W sytuacji kryzysowej wychodzi poza centrum swego uniwersum (którym jest ona sama), dostrzegając i akceptując fakt, iż świat jej rodziny i jej własny są przestrzeniami komplementarnymi, a nie wykluczającymi się nawzajem. Abstrahując od zgrabnie i zabawnie przeprowadzonej idei łączenia sprzeczności w imię szerszego dobra, ważnym elementem charakteru dziewczyn jest fakt, nie są one spolegliwymi bohaterkami, potulnie przyjmującymi zastaną rzeczywistość. Nawet w toku realizacji owej misji zjednoczenia, którą w fabule wytyczyła im autorka, są jednostkami pełnokrwistymi i wielowymiarowymi. Porządna i odpowiedzialna Róża bywa zwyczajnie złośliwa. Jaśka choć zgryźliwa jest prawie permanentnie, wychodzi poza swoje „ja” i dostrzega potrzebę działania w obronie młodszej siostry. Nie jest to jednak pretekst do tego aby mogła porzucić dotychczasową, charakterystyczną dla siebie kąśliwość iw drodze cudownej metamorfozy przeistoczyć się nieskalaną, grzeczną bohaterką żałującą swoich wcześniejszych występków. Pozostaje sobą – momentami nieznośną dziewczyną – która dodatkowo chce i potrafi wykorzystać swoje zasoby charakterologiczne, działając dla kogoś. Obie siostry są sprawcze, przedsiębiorcze i bardzo inteligentne.

Drugoplanowymi postaciami kobiecymi są babcie dziewczynek i wspomniana matka. One również wychodzą poza stereotypowy szkic matki. Jedna z babć jest aktywną zawodową panią mecenas, kobietą sukcesu z deficytem wolnego czasu. Kiedy jednak wydarza się sytuacja wyjątkowa i dziewczynki potrzebują opieki (matka w szpitalu) to zabiegana babcia adwokat bierze sprawy w swoje ręce. Druga z babć, opisana jako Pobożna Halina, ze względu na spotkania modlitewne, w których uczestniczy nie może zając się wnuczkami. Kobiety w powieści mają swoje światy, aktywności i zainteresowania, które nie są pochodną ich typowych ról rodzinnych. Te światy są dla nich ważne i niezależne od wpływu mężczyzn. Ojciec dziewczynek ze względu na charakter pracy (muzyk) jest często nieobecny w domu. Również przez całą fabułę. Nie zmienia to faktu, iż jasnym przekazem jaki niesie książka A. Tyszki jest konkluzja, iż kobiety (i dziewczyny) dobrze radzą sobie w świecie i w trudnych sytuacjach bez wsparcia męskiego ramienia. Postaci kobiece są niezależne, silne, aktywne, odpowiedzialne i trochę szalone. Bywają bezradne, wkurzone acz koniec końców, również dzięki współpracy, rozwiązują swoje problemy i w ramach swej kobiecej grupy – są samowystarczalne.



Skąpa obecność męskich postaci (nie wliczając nieobecnego ojca) wyraża się w osobie absztyfikanta Róży. Przystojnego Jeremiego, który zabiegając o względy najstarszej siostry, zachodzi w odwiedziny i w ich ramach bawi się z młodszymi Pancernymi oraz smaży im naleśniki.

Opracowała: Ewa Krzyważnia-Bachryj


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna