Alfabet na nowy rok



Pobieranie 41.02 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar41.02 Kb.




ALFABET NA NOWY ROK:


A...akceptacji siebie
B...bycia tu i teraz
C...czasu wolnego
D...dobrego życia
E....ekskluzywnych wakacji
F....finansowego dobrobytu
G...gwiaździstego nieba
H...świetnego humoru
I....idealnych decyzji
J...jasności umysłu
K...kolorowych chwil



L...lotów wysokich
M...miłosnych uniesień
N...nieprzemijającej urody
O...oddechu od codzienności
P...pewności siebie
R...romantycznych wieczorów
S...szalonych nocy
T...tylko spełnionych marzeń
U...uroku osobistego
W...wiary w powodzenie
Z...zrozumienia i zdrowia





Tego wszystkiego i wiele więcej od całej Redakcji „Przedszkolnych nowinek”. Do siego Roku!

W tym numerze:



  1. Czy to normalne?- o rozwoju dziecka w skrócie.

  2. Szeroko o temacie ADHD. Co to jest i jakie ma konsekwencje dla dziecka i jego rodziny?

Czy to normalne?
- o rozwoju psychoruchowym dziecka w skrócie


Pierwsze pięć lat jest bardzo ważne w życiu dziecka. Choć nie zdajemy sobie z tego na co dzień sprawy, to mam nadzieję że to spojrzenie w skrócie na normy i anomalie rozwojowe naszego dziecka, pozwoli nam je lepiej zrozumieć i jeszcze mocniej pokochać je, nawet gdy nie zawsze jest „grzeczne”. Te rozwojowe sprawy przychodzą i mijają, jeśli nie urosną dzięki naszej interwencji do problemu…

Gdy dziecko się rodzi to nasz świat zmienia się radykalnie. Nową orbitę wyznacza dziecko. Szalenie ważne jest pierwsze pół roku dziecka, bo wtedy kształtuje się jego relacja z nami. Nie można go zostawiać samemu, uciekać od niego, bo to ukształtuje jego sposób nawiązywania relacji z innymi w dorosłym życiu!

Dziecko 2,5-letnie- stale się buntuje, wszystko jest dla niego na „nie”, wpada w bardzo silne emocje, tak że nawet rzuca się na podłogę i wrzeszczy jeśli nie chcemy mu czegoś kupić. I potrafi zawstydzić nas nawet w sklepie! Bez paniki, zachowanie to jest czysto rozwojowe, świadczy o tym, że nasza pociecha się prawidłowo rozwija, nawet jeśli w danej chwili leży na chodniku
i wrzeszczy w niebogłosy. Zapamiętajmy tylko, że choćby nie wiem ilu przechodniów zwróciło na nas uwagę, NIE WOLNO ulec dziecku i kupić mu tę rzecz, o którą rozpętała się taka awantura! Najlepiej jak najszybciej podnieś delikwenta z ziemi i zatargaj do domu, zanim ktokolwiek zacznie się nad nim litować.

2,5- latek jest szalenie schematyczny i właśnie ta rutyna daje mu poczucie bezpieczeństwa. To dlatego usłyszysz: Czy możemy to zrobić jutro jeszcze raz? Czy jutro też mi poczytasz, tato?

2,5- latek odczuwa lęk przed dużymi przedmiotami i przed efektami słuchowymi (stukanie, pukaniem). Za to do 3 roku życia nie boi się ciemności (plus minus 2 miesiące- bo każde dziecko dojrzewa w swoim tempie).

Dziecko 3-letnie daje rodzicom nareszcie odpocząć. Przestaje się buntować, nie ma przymusu mówienia „nie” i nie przeżywa tak gwałtownych emocji, za to fantazjuje. W tym wieku dzieci nie kłamią, ale fantazjują i szczerze wierzą we wszystko co mówią, dlatego należy je zostawić i nie przekonywać, że jest inaczej, bo się rozpłaczą. Wymyślają sobie postacie do zabaw, takiego wymyślonego przyjaciela lub personifikują zabawkę. Ich przeżywanie jest prawdą i choć nas może irytować gdy się śpieszymy, NIE WOLNO ich karać!

Dziecko 3,5- letnie może nas wystraszyć. Zaczyna się skarżyć, że nie dowidzi, nie dosłyszy, może się zacząć wywracać i potykać albo jąkać. Jeśli nie ma innych przyczyn to przyczyna leży w rozbudowującym się kośćcu i stąd pojawiają się u naszej pociechy bóle wzrostowe. Ono wychodzi z etapu niemowlęcia! Nie jest złośliwe, ale ma słabą koordynację wzrokowo- ruchową. Te rozwojowe sprawy mijają (szczególnie jąkanie) pod warunkiem, że nie przywiązujemy do tego wagi. Dopiero gdy nie mija do 4,5 roku życia, warto udać się do logopedy.

Lęki 3- latka to głównie lęki wizualne (brzydki twarze), cienie na ścianie, ciemność, dzikie zwierzęta, psy, węże, ogień. Warto jednak zauważyć, że dziecko boi się patrząc na nasze emocje. Jeśli my nie zbliżamy się do psa i odsuwamy przed nim dziecko, to utrwalamy w jego główce schemat lęku przed psami w ogóle.

Sytuacje stresowe przydarzają się nie tylko nam więc i dziecko, gdy rządzą nim silne emocje poszukuje sposobów sobie dostępnych na rozładowanie napięcia i jest to normalne! Sposoby te to: płakanie, pchanie kolegi, gryzienie osób trzecich, szczypanie, onanizowanie się. Są to sposoby nie akceptowane społecznie, stąd za agresję wobec rodzeństwa zazwyczaj każemy winowajcę. U niego natomiast ponieważ jest już coraz większe to tak reakcja na napięcie emocjonalne może być odroczona, tzn. nie od razu po zajściu. Warto w takich sytuacjach obserwować dziecko i pomóc mu znaleźć równie atrakcyjny ale tolerowany sposób na wyładowanie napięcia. Najlepiej problem wybiegać, a dzieci lubią bawić się na świeżym powietrzu. Można też nauczyć winowajcę ściskania i rozluźniania dłoni na zabawce, to też rozładowuje napięcie. Do 4 roku życia powinno to minąć, jest więc nadzieja!

Agnieszka Pożarowska




W następnym numerze: 4- i 5- latek…

One są wśród nas”


Dziecko z ADHD w przedszkolu


Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, czyli w skrócie ADHD, jest zaburzeniem neurorozwojowym
o zróżnicowanej etiologii, choć dokładna przyczyna nadal pozostaje nieznana. Obecnie przyjmuje się, że na powstanie objawów ADHD wpływają zarówno czynniki środowiskowe,
jak i biologiczne. Zaburzenie to występuje najczęściej u chłopców, a w Polsce cierpi na nie około 150 tysięcy dzieci.

Do podstawowych grup objawów w ADHD należą:



  • zaburzenia koncentracji uwagi

  • impulsywność

  • nadruchliwość

Konsekwencją zaburzenia koncentracji uwagi mogą być trudności ze skupieniem się w czasie pracy, bardzo łatwe rozpraszanie się, kłopoty z zapamiętywaniem przyswajanego materiału, niesłuchanie poleceń lub brak reakcji na nie, tendencja do marzycielstwa oraz tzw. „gapowatość” dziecka. Impulsywność może natomiast powodować brak przewidywania konsekwencji swojego działania, rozpoczynanie wykonywania zadania bez całkowitego zrozumienia polecenia, nie wysłuchiwanie poleceń do końca, kłopoty z wykonaniem zadania do końca oraz kłopoty z oczekiwaniem na swoją kolej. Natomiast nadruchliwość może warunkować zachowania takie jak trudność z wysiedzeniem w miejscu przez całe zajęcia, ciągłe wiercenie się, preferowanie zabaw ruchowych, gadatliwość i hałaśliwość, a także bycie w ciągłym ruchu.
Mózgowe podłoże zaburzeń zachowań typu ADHD
W mózgu małego człowieka istnieje wiele obszarów, których prawidłowe funkcjonowanie jest niezbędne do właściwego wykonywania zadań w procesie uczenia się. Kiedy zaburzenia pojawiają się w korze przedczołowej, jego objawami są wahania nastroju, drażliwość i skłonność do irytacji, co może skutkować upośledzeniem zdolności do wyrażania i rozumienia emocji. Zaburzenia w zwojach podstawy mózgu objawiają się w zmiennym poziomie motywacji do wykonywania różnorodnych zadań oraz nadruchliwości. Zaburzenia występujące w miejscu sinawym
w mózgu, odpowiedzialnym przede wszystkim za kontrolowanie uwagi, jest szybko pojawiające się znudzenie dziecka. Zaburzenia w jądrze półleżącym mózgu wyrażają się w tendencji dziecka do modyfikowania swojego zachowania głównie pod wpływem nagród, natomiast gorsze zachowanie i skupienie uwagi pod wpływem kar. Zaburzenia w móżdżku natomiast, który odpowiedzialny jest między innymi za utrzymanie równowagi
i automatyzację niektórych ruchów, będą dotyczyć współwystępowania z powyższymi objawami także zaburzeń koordynacji. Mózg zbudowany jest z neuronów komunikujących się ze sobą za pomocą substancji zwanych neuroprzekaźnikami,
a u dzieci z ADHD obserwuje się obniżenie poziomu tych właśnie substancji, zwłaszcza w obszarach odpowiedzialnych za uwagę
i hamowanie impulsywności. W dużej ilości przypadków dzieci
z zespołem nadpobudliwości ruchowej konieczne jest leczenie farmakologiczne, które polega na podawaniu dziecku leków zwiększających ilość neuroprzekaźników, co powoduje poprawę funkcjonowania dziecka. Jeśli nie zostanie podjęte leczenie dziecka z ADHD, może to powodować skutki w postaci zachowań agresywnych w stosunku do rówieśników i otoczenia, a także problemy z nauką, gdy dziecko pójdzie do szkoły – wiele dzieci
z ADHD ma gorsze osiągnięcia szkolne w porównaniu
z rówieśnikami, co w konsekwencji powoduje ich późniejszą częstszą nieobecność w szkole. Szacuje się, że około 50 - 60 % dzieci z ADHD jest zawieszanych w prawach ucznia, a około 10 –30 % przestaje chodzić do szkoły i nie kontynuuje nauki w szkole średniej. Należy jednakże podkreślić, iż leki w leczeniu zespołu nadpobudliwości psychoruchowej stanowią uzupełnienie metod
o charakterze psychospołecznym. Mimo wprowadzenia leków niezbędne jest kontynuowanie pracy wychowawczej i terapeutycznej.

Funkcjonowanie rodziny z dzieckiem z ADHD


Problemy z zachowaniem występujące u dzieci z nieleczonym lub nieprawidłowo leczonym ADHD mogą mieć negatywny wpływ na funkcjonowanie całej rodziny. U dzieci mogą pojawić się problemy z nadmiernym uporem, nieposłuszeństwem, niepodrządkowaniem się, wybuchami złości i agresją słowną. Problemy w relacjach mogą pojawić się zarówno w stosunku do rodziców, jak i rodzeństwa. Wszystko to może powodować problemy ze zdrowiem fizycznym i psychicznym całej rodziny, zwłaszcza że zwykle występuje bezpośrednie przesunięcie odpowiedzialności za nieodpowiednie zachowanie dziecka na środowisko domowe, czego skutkami mogą być nasilone konflikty małżeńskie oraz zwiększenie agresji rodzica lub obojga rodziców w stosunku do zaburzonego dziecka.

Funkcjonowanie dziecka z ADHD wśród rówieśników
Dzieci z ADHD u których nie podjęto leczenia, mogą mieć problemy z nawiązywaniem i utrzymywaniem relacji
z rówieśnikami, ponieważ zwykle inne dzieci i ich rodzice
w sposób otwarty unikają kontaktów z takim dzieckiem lub zniechęcają się do ich podtrzymywania ze względu na niekontrolowane i nadpobudliwe zachowanie dziecka. Sprawę tą pogarsza fakt, iż dzieci z nieleczonym ADHD są w mniejszym stopniu zdolne do „odczytywania” sygnałów społecznych, które wysyłają do nich rówieśnicy. Ogromną trudnością dla takich dzieci może być także kończenie zabawy, szczególnie takiej, która bardzo im się podoba, a także czekanie na swoją kolej. U dzieci
z nieleczonym ADHD może w związku z tym dojść do obniżonej samooceny, szczególnie wtedy, gdy rodzice nie rozumieją na czym polega choroba ich dziecka i w konsekwencji obwiniają swoje dziecko za niewłaściwe zachowanie.
Postępowanie z dzieckiem z ADHD
Dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej potrzebują jasnego i klarownego systemu zasad. Niestety często zdarza się, iż mimo tego, że dziecko zna zasady zachowania, po prostu o nich zapomina, z tego powodu konieczne jest częste ich przypominanie. W przypadku występowania zachowań niepożądanych niezwykle ważne jest ustalenie systemu skutecznych konsekwencji. Rozróżnia się trzy rodzaje konsekwencji – naturalne, regulaminowe oraz nadrzędne. Najskuteczniejsze konsekwencje to konsekwencje naturalne, które bezpośrednio wynikają z natury przewinienia. W przypadku zaś złamania przez dziecko poważniejszej zasady wskazane jest wprowadzenie konsekwencji regulaminowej, czyli ustalonej wcześniej dodatkowej konsekwencji, stosowanej obok konsekwencji naturalnej. Jeżeli zaś konsekwencje regulaminowe nie pomagają, należy wprowadzić konsekwencje nadrzędne, które nie wymagają uczestnictwa dziecka, ale pozbawia dziecko określonych przyjemności. W przypadku konsekwencji nadrzędnych wskazana jest ścisła współpraca z rodzicami, którzy mają większe możliwości pozbawiania dziecko określonych przyjemności. Natomiast najmniej skuteczne konsekwencje to takie, które nie leżą w zakresie zainteresowań dziecka, nie są dla niego przeznaczone lub są odroczone w czasie.
Zespół nadpobudliwości psychoruchowej może być zaburzeniem wpływającym na dalsze losy życiowe dziecka. Z tego względu niezbędne jest wczesne wprowadzanie skutecznych metod radzenia sobie z objawami tego zaburzenia, aby zapobiec rozwojowi zaburzeń opozycyjno – buntowniczych lub zaburzeń zachowania. Ze względu na obecną powszechność zaburzenia ADHD u dzieci, niezbędne jest przygotowanie otoczenia dziecka do możliwości wystąpienia deficytów oraz w momencie gdy się one pojawią – zapewnienie dziecku właściwej opieki i warunków optymalnego rozwoju. Skuteczne przeciwdziałanie skutkom nieprawidłowego leczenia lub nieleczonego ADHD oraz zapobieganie występowaniu trudnych zachowań dzieci pozostaje więc w znacznej mierze zadaniem środowiska przedszkolnego, a później szkolnego.
Małgorzata Głuszyk


„Pomóż, mi się zatrzymać…” to apel dziecka z ADHD. Drodzy Rodzice, ono pragnie się zatrzymać ale jego system nerwowy działa inaczej niż zdrowego dziecka. W każdej chwili mózg dziecka z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej atakowany jest mnóstwem bodźców, z którymi nie potrafi sobie poradzić. Dorośli po wyczerpującym wysiłku umysłowym potrzebują godziny relaksu, a te dzieci nie odpoczywają ani minuty!! Ich mózg jest bombardowany informacjami, nie potrafią się skupić i prawie zawsze otrzymują naganę za niedostosowanie do wymagań społecznych. Czyż to nie absurdalne?! Drodzy Rodzice, choć Wasze dzieci być może nie mają takich problemów, to prosimy przeczytajcie ten apel, byście wiedzieli jak reagować gdy w przyszłości w klasie Waszego dziecka znajdzie się dziecko ze zdiagnozowanym problemem ADHD. To choroba układu nerwowego, na którą te dzieci zmuszone są przyjmować leki farmakologiczne, w tym sterydy. Ich rodzice też mają problemy! Nie wykluczajcie tych dzieci społecznie, nie napiętnujcie w klasie Waszego dziecka i nie zmuszajcie do przeniesienia do innej klasy. POMÓŻCIE PRZEZ ZROZUMIENIE!

(PS. Nie każde zachowanie jest od razu zespołem ADHD. Czasem za często używa się tego terminu widząc brak oddziaływania wychowawczego rodziców.)


DZIESIĘĆ PRÓŚB NADPOBUDLIWEGO DZIECKA

  1. Pomóż mi skupić się na jednej czynności.

  2. Pomóż mi uporządkować świat, stwórz ze mną plan działania.

  3. Nie każ mi się śpieszyć, ja ciągle jeszcze się zastanawiam.

  4. Wskaż mi wyjście z trudnej sytuacji, sam go nie znajdę.

  5. Chwal szybko i szczegółowo to, co było dobrego w mojej pracy, muszę to wiedzieć od razu.

  6. Wydawaj mi tylko jedno krótkie polecenie i każ mi je powtórzyć, a wykonam je.

  7. Przypominaj mi abym się zatrzymał i pomyślał, a dopiero potem działał.

  8. Dziel mi każdą pracę na krótkie etapy, abym widział ich koniec.

  9. Nagradzaj mnie za część dobrze wykonanego zadania, za poprawę, a nie za bycie doskonałym.

  10. Przypominaj mi i sobie o moich mocnych stronach, dostrzegając drobne sukcesy.

Agnieszka Pożarowska





Nasz przedszkolny humor:

Michalinka (3) przyniosła do przedszkola zabawkę. Nauczycielka zachęca, żeby pokazała ją koleżance, ale dziewczynka kręci głową.

Sandra (3) przejmuje sprawy w swoje ręce. Sama prosi koleżankę, by jej pokazała zabawkę a w nagrodę kwituje to obietnicą:

- Michasia, ponieważ mi pokazałaś swoje zabawki, to w nagrodę jak będzie dzień zabawek, pokaże Ci swoje!

∞∞∞∞


Do wchodzącego do sali Szymona (5) podbiega Przemek (5) i oznajmia z radością:

- Wiesz co dziś będzie na śniadanie? Parówka, keczup, widelec, nóż!

∞∞∞∞


Sandra (3) pyta w zabawie koleżanki:

- Michasia (3), ile masz lat?

Dziewczynka wyciąga przed siebie dwa palce i oznajmia:

- Tyle!

- Tak to małe dzidzie mają!- oznajmia z rezygnacją Sandra.

DOBRA LEKTURA

Drodzy Rodzice, jeśli nie zniechęcają Was pomysły innych rodziców na wychowanie, jeśli jesteście zniechęceni lub lubicie czytać o porażkach i sukcesach w śmiesznym wydaniu, to zachęcamy do lektury książki „Co powinni wiedzieć rodzice


i nauczyciele. Jak mówić, żeby dzieci się uczyły? w domu i w szkole”
Adele Faber, Elaine Mazlish. A oto jej fragmenty:

Gdy kuchnia wygląda jak po przemarszu wojska, choć nasze dzieci jadły tylko śniadanie, zawsze można podejść sceptycznie do tego pomysłu, jak poniżej, lub spróbować czegoś nowego (ilustracje)…




W styczniu czekają nas:

        • 04.01.12r. (środa) godz.: 15:30 – WOŚP w przedszkolu. Zapraszamy całe rodziny na przedstawienie Jasełkowe wszystkich grup przedszkolnych. Dochód ze sprzedaży biletów i słodkości przekażemy w całości na akcję Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.

        • 08.01.12r. (niedziela) godz.: 13:00 – W Miejskim Ośrodku Kultury w Policach dzieci z grup III i IV zaprezentują pastorałki przed zgromadzoną publicznością w celu wsparcia zbiórki pieniędzy dla WOŚP. Zapraszamy!


  • 10.01.12r. (wtorek) godz.: 17:00 – Spotkanie z pedagogiem ma temat „DOJRZAŁOŚĆ SZKOLNA DZIECKA”. Serdecznie zapraszamy rodziców dzieci 5-,6- letnich! Będzie możliwość indywidualnej rozmowy.




  • 11.01.12r. (środa) godz. 9:00 – DZIEŃ POMARAŃCZY w ramach wspierania zdrowego żywienia naszych dzieci. Bardzo prosimy o przyniesienie w tym dniu 1 pomarańczy (na sok) oraz przebranie dziecka w miarę możliwości na pomarańczowo.




  • 16.01 – 27.01.12r.- FERIE w przedszkolu. Wyjeżdżającym życzymy bezpiecznego wypoczynku!




  • 31.01.12r. (wtorek) godz. 9:00- ZABAWA KARNAWAŁOWA w przedszkolu. Zapraszamy wszystkich przebierańców na wesołe tańce i konkursy. Zabawa będzie przednia! W tym dniu będą wykonywane indywidualne zdjęcia z Mikołajem.





©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna