Beata Ciepła Projekt 18 „Tworzenie i rozwijanie standardów usług pomocy i integracji społecznej



Pobieranie 482.45 Kb.
Strona1/8
Data27.04.2016
Rozmiar482.45 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8

„Standardy świadczenia usług z zakresu pomocy i integracji społecznej we Francji”

Beata Ciepła



Projekt 1.18 „Tworzenie i rozwijanie standardów usług pomocy i integracji społecznej” jest współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego



Spis treści:


  1. Polityka społeczna Francji, system pomocy społecznej i jego uczestnicy

I.1. Podstawowe pojęcia – system finansowania, ubezpieczeń społecznych, podstawy prawne

I.2. Decentralizacja pomocy społecznej, tworzenie lokalnych polityk społecznych

I.3. Dobra praktyka - PARADS (Pôles d'Accueil en Réseau pour l'Accès aux Droits Sociaux) – « lokalny punkt obsługi i dostępu do praw społecznych » – pełna informacja na temat dostępnych usług (bank informacji) i szybka obsługa

II. Jakość usług, tworzenie standardów usług społecznych

II.1. Instytucje publiczne

II.2. Instytucje zewnętrzne

III. Usługi pomocy i integracji społecznej dla wybranych grup beneficjentów

III.1. Rodzina i dziecko, ze szczególnym uwzględnieniem rodzin, w których występuje zjawisko przemocy w rodzinie

III.1.1. Polityka rodzinna Francji

III.1.2. Skrótowy przegląd oferowanych i należnych świadczeń (część z nich przyznawana jest zamiennie i nie może się kumulować):

III.1.3. Usługi pomocy i integracji społecznej na rzecz rodziny

III.1.4. Problem przemocy w rodzinie

III.2. Osoby pozostające bez pracy

III.2.1. „Plan spójności społecznej” – 20 programów na rzecz spójności

III.2.2. Misje lokalne – programy aktywizacji i reintegracji społecznej osób do 25 roku życia

III.2.3. System wsparcia osób pozostających bez pracy – od RMI do RSA, usługi instytucji pomocy i integracji społecznej

III.2.4. „Biedni pracownicy”

III.3. Osoby starsze

III.3.1. Polityka krajowa, strategie departamentalne i lokalne badanie potrzeb

III.3.2. Podtrzymywanie samodzielności i niezależności osób starszych – APA

III.3.3. Standardy usług na rzecz osób starszych

III.4. Osoby niepełnosprawne

III.4.1. Rządowy plan solidarności z osobami starszymi i niepełnosprawnymi

III.4.2. Indywidualny plan kompensacyjny – pakiet usług

III.4.3. Reintegracja zawodowa osób niepełnosprawnych.

III.5. Rodziny zastępcze i wychowankowie tych rodzin oraz placówek opiekuńczo-wychowawczych

IV. Misja usług publicznych, rola i miejsce organizacji pozarządowych w realizacji tych usług

V. Podsumowanie

VI. Bibliografia


  1. Polityka społeczna Francji, system pomocy społecznej i jego uczestnicy


I.1. Podstawowe pojęcia – system finansowania, ubezpieczeń społecznych, podstawy prawne
Współczesne definicje pomocy społecznej oraz jej różne modele (uzależnione od kryteriów badawczych) kwalifikują francuską pomoc społeczną jako bismarckowską, konserwatywno-korporacyjną, śródziemnomorską czy wspierającą, która charakteryzuje się uniwersalnym dostępem do gwarantowanych świadczeń (na wysokim poziomie), presją i bodźcami na rzecz integracji rynku pracy. Najlepiej dopasowaną do aktualnej sytuacji zdaje się być typologia wg Eardley’a i in. – dualistyczny system pomocy społecznej, gdzie pomoc społeczna opiera się na programach do określonych kategorii, uzupełnianych przez powszechne zabezpieczenie przed ubóstwem. Mimo ogólnie obowiązujących przepisów prawnych departamenty i gminy dysponują dużą swobodą w podejmowaniu decyzji.1

Zabezpieczenie społeczne jest definiowane jako całokształt środków i działań instytucji publicznych, za pomocą których społeczeństwo stara się zabezpieczyć swoich obywateli przed niezawinionym przez nich niedostatkiem oraz przed groźbą niemożności zaspokojenia podstawowych społecznie uznanych za ważne potrzeb.2 Prawa do zabezpieczenia socjalnego wywodzą się z zasady solidarności, a ich celem jest stworzenie poczucia bezpieczeństwa dla wszystkich obywateli.


Francuski system pomocy społecznej jest bardzo skomplikowany, za jego realizację współodpowiada wiele instytucji publicznych (szczebel krajowy, samorządy lokalne) oraz kasy ubezpieczeń społecznych.

Pomoc społeczna, jako jeden z elementów polityki społecznej państwa stanowi fragment systemu zabezpieczenia społecznego, pełni rolę uzupełniającą wobec świadczeń pochodzących z ubezpieczeń społecznych, które są uniwersalne. Świadczenia z pomocy społecznej nie przysługują w sposób automatyczny, ale na podstawie łatwo identyfikowalnych kryteriów (najczęściej dochodowych), analizy rzeczywistych potrzeb oraz oceny możliwości ich samodzielnego zaspokojenia przez potencjalnego świadczeniobiorcę. Warunkiem skutecznej i zindywidualizowanej pomocy społecznej jest sprawne współdziałanie administracji publicznej między sobą oraz z pozostałymi podmiotami, zapewnienie sieci bezpieczeństwa socjalnego, co oznacza, że dotknięci ryzykiem socjalnym zawsze znajdą pomoc. Ale nadzór, aby pomoc ta nie dublowała się wymaga szczególnej współpracy.


System ubezpieczenia społecznego składa się z ubezpieczeń obowiązkowych (regime general), ubezpieczeń dla rolników, wybranych grup zawodowych (urzędnicy, górnicy) i ubezpieczeń dla wolnych zawodów.

Składki z ubezpieczeń obowiązkowych, opłacanych przez pracowników i pracodawców, zarządzane są przez kilka kas ubezpieczeń w zależności od ryzyka oraz wypłacanych świadczeń: chorobowego, macierzyńskiego, starości, inwalidztwa i wypadków w pracy (assurances maladie – CAM(U), assurance vieillesse – CAV), zabezpieczenie społeczne dla prowadzących własną działalność gospodarczą, rolników, wybranych grup zawodowych, rodzinnego (caisse d’allocation familiale – CAF).

Obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego jest realizowany w ramach różnych i oddzielnie funkcjonujących systemów, a świadczenia zdrowotne są udzielane przez wiele podmiotów i na różnych zasadach. Obok powszechnego systemu ubezpieczeń (który wraz z ubezpieczeniem rolników i pracowników niezależnych obejmuje ok. 95% ludności) działa wiele innych systemów obowiązkowych ubezpieczeń dla poszczególnych kategorii zawodowych.
Świadczenia pomocy społecznej udzielane mogą być w środowisku zamieszkania świadczeniobiorcy (pomoc środowiskowa) oraz w placówkach pomocy społecznej (pomoc instytucjonalna). Pomoc środowiskowa ma o wiele większy zasięg, pełniąc istotną rolę integracji społecznej i pozwalając świadczeniobiorcy na uzyskanie warunków do w miarę samodzielnego funkcjonowania w dotychczasowym środowisku. Francja stosuje zasadę wspierania pomocy środowiskowej – widoczne to jest zwłaszcza w działaniach na rzecz osób starszych i niepełnosprawnych.
Podstawy prawne

Akty prawne określające kształt i regulujące zasady funkcjonowania pomocy społecznej to ustawy związane z decentralizacją i o prawach i odpowiedzialności samorządu terytorialnego: „Loi constitutionnelle no 2003-276 du 28 mars 2003 relative a l’organisation décentralisée de la République” oraz „Loi no 2004-809 du 13 aout 2004 relative aux libertés et responsabilités locales” oraz ustawy dotyczące pomocy społecznej „La loi n°2002-2 du 2 janvier 2002 rénovant l’action sociale et médico-sociale” (o zmianie ustawy o pomocy społecznej i medyczno-społecznej).

Przepisy prawne dotyczące osób starszych i niepełnosprawnych to przede wszystkim ustawy o wprowadzeniu świadczenia osobistego na rzecz samodzielności APA (2001), o solidarności na rzecz samodzielności osób starszych i niepełnosprawnych (2004), o równości praw i szans (2005) – „Loi n° 2005-102 du 11 février 2005 pour l’égalité des droits et des chances, la participation et la citoyenneté des personnes handicapees”.

Aktem prawnym wprowadzającym duże zmiany w walce z ubóstwem i wykluczeniem jest ustawa o wprowadzeniu RSA (zasiłku aktywnej solidarności- revenu de la solidarite active) oraz zmiany polityki integracji) – „Loi n° 2008-1249 du 1er décembre 2008 généralisant le revenu de solidarité active et réformant les politiques d'insertion”.

Dodatkowo wszelkie akty wykonawcze w formie rozporządzeń, dekretów, decyzji, okólników. Dla przykładu – w kwestiach pomocy społecznej dla osób niepełnosprawnych od czasu wejścia w życie ustawy w 2005 roku wprowadzono ich ponad 140.

Zdecydowana większość tych aktów skodyfikowana została w Kodeksie Rodzinnym i Pomocy Społecznej - CASF (część I - ustawodawcza, II - akty wykonawcze, III – załączniki), niektóre znajdują się w Kodeksie Ubezpieczeń Społecznych lub w Kodeksie Pracy.3


O ile kwestie odpowiedzialności i zadań poszczególnych szczebli administracji są dość precyzyjnie sformułowane, o tyle na szczeblu rządowym współodpowiedzialność za realizację polityki społecznej ponosi większość ministerstw, np. zdrowia i opieki społecznej, pracy, solidarności, rolnictwa, ministerstwa ds. młodzieży i organizacji pozarządowych.

Wydawać by się mogło, że decentralizacja ograniczając również sferę kompetencji rządu, wpłynie na obniżenie liczby ministerstw i sekretarzy stanu zajmującymi się pomocą społeczną.

Liczba ministerstw związanych z polityką społeczną wciąż jest duża i ulega zmianom (na przełomie ostatnich 25 lat wahała się od 4 do 14).

Przykład – ewolucja ministerstwa dotyczącego spraw społecznych:4

rok 1986 – Ministre des Affaires sociales et de l’Emploi – Minister spraw społecznych i zatrudnienia

rok 1993 – inistre des Affaires sociales, de la Santé et de la Ville – Minister spraw społecznych, zdrowia i miasta

rok 2002 – Ministre des Affaires sociales, du Travail et de la Solidarité – Minister spraw społecznych, pracy i solidarności

rok 2005 - Ministre des Solidarités, de la Santé et de la Famille – Minister solidarności, zdrowia i rodziny

rok 2007 - Ministre de la Santé, des Solidarités, de la Sécurité sociale, des Personnes Âgées, des Personnes Handicapées et de la Famille – Minister zdrowia, solidarności, bezpieczeństwa społecznego, osób starszych, niepełnosprawnych i rodziny.

Z jednej strony pokazuje to wzajemne oddziaływanie i związki poszczególnych dziedzin życia publicznego i polityk sektorowych (np. wprowadzenie zasiłku RSA ma na celu faworyzować powrót lub podjęcie pracy, ale też zapewnić ochronę socjalną „biednym pracownikom”), z drugiej określa też priorytety państwa w swej polityce.


Współpraca międzyresortowa realizuje się w działaniach funkcjonujących komitetów, obserwatoriów i agencji krajowych, w których zasiadają przedstawiciele poszczególnych ministerstw.

W skład wszystkich agencji i komitetów krajowych wchodzą, oprócz przedstawicieli rządu, specjaliści w danej dziedzinie i przedstawiciele organizacji pozarządowych. Ich rola w tworzeniu polityki społecznej jest bezcenna, na podstawie ich opracowań, badań, wniosków i rekomendacji tworzone są krajowe strategie, plany i programy oraz akty prawne regulujące ich realizację. Jest to też platforma budowy standardów działania i usług świadczonych przez instytucje pomocy społecznej.

Instytucją koordynującą działania z zakresu pomocy społecznej jest Główna Dyrekcja Pomocy Społecznej (Direction Generale d’Action Sociale).
Wśród tego typu instytucji wymienić należy te najistotniejsze dla usług wobec niektórych grup klientów:

Krajowy Komitet ds. Koordynacji Gerontologicznej (comité national de la coordination gérontologique - CNCG), Krajowa Rada Konsultacyjna ds osób niepełnosprawnych (Conseil national consultatif des personnes handicapes – CNCPH), Generalna Inspekcja Spraw Społecznych (Inspection Générale des Affaires Sociales (IGAS), Rada Główna ds Pracy Socjalnej – Conseil supérieur du travail social (CSTS), Dyrekcja ds badań, ewaluacji, analiz i satystyk – Direction de la Recherche, de l’Evaluation, des Etudes et des Statistiques (DREES), Krajowa agencja ewaluacji i jakości instytucji i usług społecznych i medyczno- społecznych - Agence Nationale de l’evaluation et de la qualite des etablissements et services sociaux et medicaux-sociaux (ANESM). Ich działania zostaną szerzej opisane w części dotyczącej wprowadzania i kontroli standardów usług pomocy i integracji społecznej.



I.2. Decentralizacja pomocy społecznej, tworzenie lokalnych polityk społecznych
Dobrą definicją założeń francuskiej polityki społecznej jest zawarte w „Białej Księdze terytorialnej pomocy społecznej”5 stwierdzenie: „myśleć globalnie, działać lokalnie” – wypracowywać lokalne polityki pomocy społecznej we współpracy z partnerami, analizować lokalne potrzeby i starać się je zaspokajać współpracując z instytucjami publicznymi każdego szczebla oraz prywatnymi.
Francja poprzez decentralizację przeniosła duży zakres świadczeń pomocowych na niższe szczeble administracji. Z jednej strony odciąża to budżet centralny, z drugiej - środki wydawane na ten cel, poddane łatwiejszej kontroli społecznej, są bardziej akceptowane przez obywateli. Jednak szczególnie ważnym elementem uzasadniającym decentralizację jest możliwość pełniejszego rozpoznania lokalnych potrzeb i w związku z tym dobór bardziej skutecznych, wyspecjalizowanych form udzielania pomocy (indywidualizowanie świadczeń).
Wśród zadań obowiązkowych największej struktury – regionów nie ma w zasadzie kwestii związanych bezpośrednio z pomocą społeczną. Regiony angażują się w działania z zakresu zdrowia publicznego oraz trwałego rozwoju lokalnego, w tym gospodarki poprzez wspierania zatrudnienia i aktywnej walki z wykluczeniem społecznym.
Ponadto regiony współpracują również z instytucjami pomocy społecznej, gdyż niektóre z polityk regionalnych (transport, gospodarka, kształcenie, zdrowie), wpływają pośrednio na kształt interwencji społecznych. Na przykład region Bretania, we współpracy z radą generalną oraz ośrodkami pomocy społecznej opracował i wdrożył regionalną kartę dla kwalifikowania i profesjonalizacji usług w miejscu zamieszkania. Została ona podpisana na okres 2007-2013 przez wszystkich partnerów działających na rzecz poprawy jakości zatrudnienia, ale również integracji i kwalifikowania osób poszukujących pracy i umożliwienia im nowej ścieżki zawodowej. Dzięki tej wspólnej inicjatywie możliwe jest finansowanie szkoleń i kształcenia przyszłych pracowników świadczących usługi w miejscu zamieszkania.
Departament, zgodnie z art. L.311-1 Kodeksu odpowiada za funkcjonowanie oraz zapewnia finansowanie następujących instytucji : departamentalnej pomocy społecznej, pomocy społecznej w stosunku do dzieci, ochrony macierzyństwa.
Dyrekcje te należą do służb rady generalnej i zajmują się wprowadzaniem w życie jej polityki społecznej.

Tworzą one sieć placówek, mają różne nazwy, np. departamentalne domy solidarności i integracji (Maisons Départementales de la Solidarité et de l’Insertion), za to jedną konkretną misję – udzielić wsparcia osobie potrzebującej możliwie najbliżej je miejsca zamieszkania.



Instytucje te zatrudniają specjalistów usług społecznych i medyczno-społecznych i wspierają osoby na każdym etapie ich życia (dziecko, edukacja, zdrowie, reintegracja, niepełnosprawność, starość, brak samodzielności). Ich obowiązkiem jest przyjęcie, wysłuchanie i udzielenie informacji i ewentualnie wsparcia każdemu mieszkańcowi, bez względu na jego wiek, sytuację i potrzeby.

Personel takiego centrum to pracownicy socjalni, pedagodzy, doradcy rodzinni, doradcy w sprawach ekonomii socjalnej i rodzinnej, pielęgniarki środowiskowe, psychologowie, w tym psycholog dziecięcy, lekarz, położna.

Placówki te współpracują ściśle z innymi lokalnymi partnerami i szczególnie w przypadku mniejszych, zwłaszcza wiejskich gmin goszczą w swoich progach pracowników innych instytucji, np ds zatrudnienia - misji lokalnych (dla młodzieży) i Pole-emploi (dla bezrobotnych).

W placówkach takich kluczem do osiągnięcia sukcesu jest nawiązanie bliskiej partnerskiej relacji, opartej na wzajemnym zaufaniu i szacunku bez względu na sytuację rodzinną, zawodową, czy finansową osoby – (klient staje się świadomym twórcą własnego projektu na życie).

Szczegółowe usługi oferowane konkretnym kategoriom klientów opisane są w rozdziale III.

Usługi oferowane wszystkim grupom klientów to doradztwo/przystosowanie, pracownicy socjalni centrów zapewniają wsparcie dla osób ubiegających się o pomoc prawną. Realizują w środowisku porady na temat dokumentów pozwalających nabyć prawo do zasiłków gwarantowanych lub uzyskać czy utrzymać mieszkanie. Udzielają porad i wsparcia w dziedzinie zarządzania własnym budżetem domowym. Wspól­nie ze stowarzyszeniami działają na rzecz przystosowania spo­łecznego i zawodowego osób marginalizowanych poszukują rozwiązań ułatwiających uzyskanie pracy przez grupy mające największe trudności w znalezieniu zatrud­nienia.


Ustawowa (obligatoryjna pomoc społeczna) leży głównie w kompetencjach departamentu, a pomoc fakultatywna – gmin. O ile świadczenia i usługi obligatoryjne mają swoje szczegółowe procedury przyznawania, o tyle pomoc fakultatywna jest decyzją własną gmin (zarówno jej rodzaj, jak i sposób przyznawania oraz wartość). Ustawa z 1 grudnia 2008 wprowadzająca RSA i zmieniająca polityki inkluzji, zobowiązuje gminy, aby przyznawanie pomocy fakultatywnej było możliwe dla wszystkich beneficjentów o określonych dochodach, a nie kierowane wyłącznie w zależności od statusu osoby.
Zasady przyznawania pomocy ustawowej i fakultatywnej przybierają w gminach formę regulaminów.

Wg badań przeprowadzonych przez UNCCAS6 ponad 70 % gmin wprowadziło regulaminy przyznania pomocy przez ośrodki pomocy społecznej.

Najbardziej obiektywne kryteria to: sytuacja finansowa osoby (choć obserwuje się różne metody ustalania poziomu dochodów osoby/rodziny, coraz więcej ośrodków odchodzi od kryterium limitu dochodów poniżej których udzielana jest pomoc na rzecz „rzeczywiście dostępnych dochodów” pozostających na życie („reste à vivre”), czyli kwoty pozostającej po odliczeniu od dochodów faktycznie ponoszonych wydatków stałych (za wyjątkiem długów, kredytów).

Pomoc jaką oferują gminne ośrodki pomocy społecznej to zasiłki jednorazowe (niewielkie kwoty), zasiłki stałe oraz zaliczki na poczet świadczeń, jakie ma otrzymać osoba lub pożyczki (w tym bezzwrotne).


Poza świadczeniami pieniężnymi gminy oferują również pomoc w naturze (głównie żywność, środki higieny, wyposażenie mieszkań), bony na żywność, ulgi na inne usługi świadczone przez gminę (transport, działalność kulturalna, sportowa, stołówki szkolne).
Kodeks Rodzinny i Pomocy Społecznej określa nst usługi obowiązkowe gminy:

  1. „Domiciliation” skierowana do osób bez stałego miejsca zameldowania, umożliwiająca osobom bez stałego miejsca zamieszkania korzystanie z praw społecznych (ubezpieczenia zdrowotne, pomoc medyczna, uzyskanie dowodu osobistego, udział w wyborach), jak również elementy praktyczne – otrzymywanie korespondencji na adres ośrodka.

  2. Przyjęcie i analiza każdego wniosku o udzielenie każdej pomocy ustawowej (za wyjątkiem pomocy ustawowej dla dzieci, która leży wyłącznie w gestii departamentalnych służb pomocy społecznej). Ośrodek pomocy społecznej ma obowiązek przeanalizowania wniosku, zebrania dodatkowych informacji, aby zweryfikować zasadność prośby (pracownicy odwiedzający osobę w miejscu zamieszkania), a następnie przekazać wniosek uzupełniony o opinię ośrodka lub mera (jeśli taka opinia może być wymagana przez inne instytucje) do właściwej instytucji, która rozpatrzy prośbę. Ośrodek nie ma prawa odmówić przyjęcia i przekazania wniosku do właściwych władz, bez względu na jego zasadność. W przypadku państwowej pomocy medycznej, ośrodek pomocy społecznej ma obowiązek przekazać wniosek w terminie do ośmiu dni. W przypadku wniosków o przyznanie RSA ośrodek ma obowiązek pomóc klientowi w przygotowaniu wniosku i wszelkich niezbędnych dokumentów i przekazać kompletny wniosek do właściwego organu na szczeblu departamentu. Niektóre departamenty zlecają ośrodkom pomocy społecznej usługi w zakresie integracji społecznej i zawodowej wobec klienta: opracowanie, a następnie wdrażanie i nadzór nad umową integracyjną.

  3. Zgodnie z dekretem z 1995 roku obowiązkiem gminy jest przeprowadzanie corocznej analizy potrzeb społecznych (analyse des besoins sociaux – ABS) wszystkich kategorii klientów, która pozwala na opracowanie i wdrażanie polityki pomocy społecznej, profilaktyki i rozwoju społecznego oraz podjęcie działań zmierzających do uświadczenia pomocy dostosowanej do zdiagnozowanych potrzeb.

  4. Prowadzenie aktualnych rejestrów beneficjentów pomocy społecznej ustawowej i fakultatywnej z terenu gminy. Prowadzenie i przechowywanie tych danych podlega ochronie danych osobowych, a szczegółowe zasady są określone prawem.

Podsumowując zadania ustawowe samorządów gminnych, jedną z ich podstawowych i kluczowych usług jest kompleksowa informacja dla klienta i skierowanie go do właściwej instytucji, która świadczy pomoc lub usługę, jakiej klient oczekuje i potrzebuje.


Ośrodki pomocy społecznej mogą też tworzyć własne instytucje świadczące usługi społeczne i medyczno-społeczne, np:

  1. dla osób starszych – placówki opieki całodobowej, specjalistyczne domy pomocy społecznej, foyer restaurants, specjalistyczne (pielęgniarskie) usługi opiekuńcze w miejscu zamieszkania klienta, świadczenie i zlecanie usług opiekuńczych (gospodarskich),

  2. dla osób niepełnosprawnych (domy pomocy społecznej, ośrodki wsparcie przez pracę, usługi „auxiliaire de vie sociale” – asystenta życia społecznego),

  3. dla osób wykluczonych – noclegownie, ośrodki reintegracji społecznej, street-workerzy.

Gminy mogą tworzyć również centra informacji, co wpisuje się w ich ogólne zadanie koordynacji działań socjalnych na danym terytorium, np. CLIC – centra informacji i koordynacji dla osób starszych, domy solidarności (dla osób w sytuacji wykluczenia), punkty informacyjne dla rodzin.

Przy tworzeniu tego typu instytucji opieki i usług ośrodki pomocy społecznej muszą uzyskać akredytację odpowiednich instytucji (regionalnego komitetu organizacji społecznej i medyczno-społecznej).


Najczęstsze zadania zlecane ośrodkom pomocy społecznej przez departamenty (na mocy konwencji) to: przyznawanie świadczenia na rzecz samodzielności APA oraz obsługa systemu RSA (zasiłek aktywnej solidarności).
I.3. Dobra praktyka PARADS (Pôles d'Accueil en Réseau pour l'Accès aux Droits Sociaux) – « lokalny punkt obsługi i dostępu do praw społecznych » pełna informacja na temat dostępnych usług (bank informacji) i szybka obsługa
Mimo wielu zmian w funkcjonowaniu pomocy społecznej we Francji, mających m.in. na celu łatwy dostęp do świadczeń i usług społecznych, decentralizacja oraz reformy systemu pomocy społecznej stwarzają wciąż dużo trudności obywatelom w odnalezieniu się w gąszczu instytucji, uzyskaniu niezbędnych informacji i pomocy.

Przyjęty w 2004 roku Plan spójności społecznej wprowadził definicję PARADS – « Pôles d’accueil en réseau pour l’accès aux droits sociaux » – lokalnego punktu („biegunu”) obsługi i dostępu do praw społecznych.

Tworzenie takich punktów ma celu poprawę jakości usług sektora pomocy społecznej i ułatwienie klientowi kontaktu z właściwą instytucją. Przyczynia się to również do zmniejszenia czasu rozpatrzenia wniosku klienta.
Działanie to musi opierać się na lokalnej diagnozie potrzeb w zakresie dostępu do informacji oraz współpracy wszystkich podmiotów działających na danym terenie i realizujących zadania polityki i integracji społecznej i zawodowej, np. ośrodka pomocy społecznej, centrum społecznego, instytucji ubezpieczeń społecznych i poszczególnych kas, misji lokalnych, stowarzyszeń. Wytyczne do uruchomienia takiego centrum zostało opracowane przez Dyrekcję Generalną Pomocy Społecznej.7

Punkty takie mogą powstawać w ramach już istniejących struktur, przystosowując i poszerzając zakres swoich usług. Aby zachęcić lokalnych partnerów do współpracy i tworzenia takich centrów, rząd każdego roku przeznacza środki finansowe na ich uruchomienie; maksymalna kwota dotacji 50.000 euro przyznawana jest za pośrednictwem departamentalnych dyrekcji pomocy społecznej.


Przykłady centrów, które otrzymały akredytację PARADS:

Antenne Solidarité” (Filia Solidarności), Lyon8

Punkt ten jest odpowiedzią na trudności materialne lub finansowe. Łatwo dostępna pomoc, w pobliżu miejsca zamieszkania. Przyjęcie, informacja, porady.

Do trudności związanych z przezwyciężeniem kłopotów materialnych i finansowych, często dołącza się brak wiedzy o swoich prawach. Filie Solidarności mają na celu udzielenie pomocy w formie informacji, porady, ukierunkowania gdzie uzyskać oczekiwaną pomoc (inne struktury pomocy społecznej i zabezpieczenia socjalnego). Ich misją jest wspólne z klientem działanie zmierzające do rozwiązania problemu bezpośrednio lub we współpracy z innymi strukturami pomocy społecznej. Punkt służy pomocą dla każdej osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej. Osoby niepełnosprawne i powyżej 60 roku życia mają do dyspozycji wyspecjalizowanych doradców. Filie zatrudniają fachowców, którzy są do dyspozycji beneficjentów i wspólnie z nimi wypracowują najlepsze rozwiązanie problemu.

Oferowana pomoc dotyczy następujacych zagadnień: działania administracyjne – ułatwienie dostępu do należnych świadczeń (COTEREP, CMU, RSA), pomoc w rozwiązaniu trudności finansowych (zarządzanie budżetem, regulowanie bieżących wydatków (czynsz, media), pomoc w sytuacjach zadłużenia, eksmisji), przyjmowanie wniosków o udzielenie pomocy fakultatywnej (zniżki usługi świadczone przez gminę, koszty obiadów w stołówek szkolnych, wycieczek klasowych, nagła pomoc), sprawy mieszkaniowe (pomoc w znalezieniu mieszkania, mieszkania socjalne, preferencyjne czynsze), dodatkowe usługi dla osób niepełnosprawnych i powyżej 60 roku życia. 9 centrów funkcjonuje w każdej dzielnicy Lyonu.

  1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna