Beata Ciepła Projekt 18 „Tworzenie i rozwijanie standardów usług pomocy i integracji społecznej



Pobieranie 482.45 Kb.
Strona2/8
Data27.04.2016
Rozmiar482.45 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8

Centrum Informacji i Pomocy, CCAS Saint Ouen9

Centrum uruchomił lokalny samorząd, który zakupił i przystosował do działalności stary hotel, powierzając jego prowadzenie ośrodkowi pomocy społecznej (CCAS).

Centrum otwarte jest głównie z myślą o osobach dorosłych z terenu gminy (lub departamentu), mieszkających u rodziny lub znajomych, których dochody nie pozwalają na własne mieszkanie, poszukujących pracy lub bez stałej pracy – staże, prace czasowe, pełnoletnia młodzież, która zerwała więzi z rodziną, osoby starsze (coraz liczniejsza grupa beneficjentów), które np. po pobycie w szpitalu nie mają dokąd wrócić, kobiety doznające przemocy małżeńskiej lub rodzinnej (to nowa, ale coraz liczniejsza grupa, nad którą opieka wymaga specjalistycznej pomocy służb zdrowia psychicznego).

Centrum świadczy trzy rodzaje usług:



  1. dzienny pobyt – do dyspozycji klientów jest kawa, prysznic, pralnia i biblioteka. Klientom oferowana jest przy tej okazji pomoc pracownika socjalnego.

  2. «domiciliation» – usługa obowiązkowa gminy, umożliwiająca osobom bez stałego miejsca zamieszkania otrzymywanie korespondencji oraz korzystanie z praw publicznych

  3. Interwencyjne miejsca noclegowe (uzależnione od grup klientów i długości pobytu):

– w zależności od klientów – 6 miejsc dla kobiet, w tym 1 dla matki z 2-3 dzieci, 17 miejsc dla mężczyzn

– w zależności od czasu pobytu – 11 miejsc doraźnych i 12 miejsc dla osób realizujących program reintegracji (staże, zatrudnienie wspierane) lub osoby z problemami zdrowotnymi. Osoby takie muszą partycypować w kosztach pobytu.


Oferowane usługi społeczne to poradnictwo, informacja, edukacja w zakresie przysługujących praw, orientacja i przede wszystkim motywowanie. Pierwszym konkretnym celem do osiągnięcia jest znalezienie stałego miejsca zamieszkania. W kwestiach zdrowia i reintegracji zawodowej – usługa polega na wysłuchaniu, zrozumieniu sytuacji i skierowaniu do właściwych służb.

Narzędzie niezbędne do integracji społecznej – dostęp do kultury – zintegrowane jest z działaniami centrum; są to na przykład warsztaty plastyczne, organizacja wyjść do teatru, wycieczki za miasto.


Formuła działania to móc i przyjąć oraz niezwłocznie odpowiedzieć na różne potrzeby: wysłuchać, zrozumieć i zaproponować rozwiązania.

Uznane jako centrum koordynacji dla osób bez stałego miejsca zamieszkania, centrum uzyskało status PARADS.

Zasoby – pracownicy administracyjni, pracownicy i asystenci socjalni, „gospodarze domu”, pracownicy gospodarczy, stróże.

Źródła finansowania (dane za 2007) : dyrekcja departamentalna ds. pomocy społecznej i sanitarnej – zapewnienie miejsc interwencyjnych, uruchomienie centrum PARADS, opieka dzienna; Rada Generalna Departamentu – praca socjalna z beneficjentami RSA; CAF – kasa zasiłków rodzinnych – partycypacja finansowa osób realizujących umowy reintegracyjne, 48% kosztów finansowane przez gminę. Łączny roczny budżet to 787 tys. euro.



II. Jakość usług, tworzenie standardów usług społecznych
Proces tworzenia standardów usług pomocy społecznej odbywa się we współpracy wszystkich podmiotów zaangażowanych w realizację polityki społecznej.

Przedstawione w opracowaniu standardy mają charakter ogólnokrajowy, ale proces dochodzenia do nich to współpraca publiczno-prywatna i dyskusja międzysektorowa, analiza i promocja lokalnych praktyk oraz wdrażanie propozycji standardu w formie pilotażu dla wybranej grupy klientów i/lub na określonym terytorium.


J.Gałęziak cytuje w swoim opracowaniu10 rodzaje strategii dochodzenia do standardów w zależności od inicjatywy, mówiąc o kierunku rynkowym (ISO, TQM, kontraktowanie usług), inicjatywach politycznych i administracyjnych (ustawy, akty wykonawcze, karty obywatelskie), zawodowych (inicjatywy branżowe) oraz ukierunkowanych na obywatela (zadowolenie klienta).

We Francji obserwuje się wszystkie te strategie, które się na siebie nakładają – inicjatywy branżowe, dobre praktyki są wykorzystywane do tworzenia standardów regulowanych administracyjnie, a ich celem jest właśnie zadowolenie odbiorcy danej usługi.


Jedną z instytucji promujących lokalne praktyki jest cytowany powyżej program „Bank doświadczeń lokalnej pomocy społecznej” realizowany przez UNCCAS.

Organizacja ta już od siedmiu lat organizuje wśród swoich członków (ośrodków pomocy społecznej) konkursy i przyznaje nagrody za lokalne innowacje społeczne „Prix de l’innovation sociale”. Zwycięzcy otrzymują nagrody finansowe. Na stronie internetowej UNCCAS znajduje się również „Bank doświadczeń lokalnej pomocy społecznej”, w tym opis projektów laureatów nagród za innowacje (aktualne dostępne 603 opracowania).

Przykładem wdrożenia standardu ogólnokrajowego poprzedzając go przeprowadzeniem pilotażu na terenie kilku regionów Francji była ustawa o wprowadzeniu zasiłku aktywnej solidarności RSA oraz zmiany polityki integracji. Po rocznym pilotażu założenia i mechanizmy wprowadzane ustawą zostały poddane ewaluacji, która stanowiła podstawę do wprowadzenia poprawek i miała wpływ na aktualną, obowiązującą od czerwca 2009 roku w całym kraju ustawę.
Wyjaśnić należy, że w przedstawionych w opracowaniu francuskich dokumentach regulujących świadczenie usług z zakresu pomocy i integracji społecznej nie używa się słowa „standard”, istnieje jednak bardzo dużo aktów prawnych, „regulaminów”, „poradników”, „warunków technicznych świadczenia usług”, „wymagań” i „kart etycznych”, które de facto standaryzują te usługi.
Poniżej opisane zostaną przykłady standardów wypracowanych na szczeblu krajowym przez powołane między innymi do tego celu instytucje (rady, komitety, obserwatoria). Podzielone są one wg. instytucji koordynującej prace nad ich opracowaniem i upowszechnianiem.

Standardy dotyczące usług dla konkretnych grup klientów zostały szerzej opisane w rozdziale III.


II.1. Instytucje publiczne

Rada Główna ds. pracy socjalnej Le conseil supérieur du travail social (CSTS) to instytucja usytuowana przy ministrze ds. społecznych, skupiająca praktyków pracy socjalnej, konsultacyjna, nadzorująca kształcenie pracowników służb socjalnych. Rada ta opracowuje i publikuje również dokumenty stanowiące wytyczne, wnioski i zalecenia dla osób pracujących w tym sektorze, jak również poradniki i praktyczne narzędzia pracy oraz karty etyczne.

Dokumenty te nie zawsze są obowiązkowe, ale stanowią wytyczne i przyczyniają się do tworzenia standardów pracy.


Dokumentem szczególnej wagi jest „Etyka pracy społecznej i obowiązki pracownika socjalnego”11. Powstał on z inicjatywy ministra pracy i solidarności, a wypracowany został przez Radę. W dokumencie tym autorzy opisują misję i obowiązki pracowników socjalnych, podkreślają znaczenie odpowiedniego podejścia do odbiorcy, wachlarz proponowanych i świadczonych usług, współpracy a nie narzucania rozwiązań, odwołują się do kwestii etyki pracy, poszanowania godności drugiej osoby, bez względu na jej status.
Dokumentem o charakterze ogólnym, ale będącym standardem ogólnokrajowym, którego przestrzegać muszą wszystkie podmioty działające w sferze usług społecznych jest „Karta praw osoby korzystającej z pomocy społecznej”12 – Charte des droits et libertés de la personne acueillie”.

Ustawa z 2002 roku określiła jako jeden z celów rozwój i upowszechnianie praw odbiorców usług społecznych i medyczno-społecznych, świadczonych przez ponad 400.000 pracowników w blisko 32.000 instytucji. Wydana zarządzeniem z dnia 8/9/2003 Karta została skodyfikowana w Kodeksie Rodzinnym i Pomocy Społecznej.

Zawiera ona dwanaście artykułów opisujących prawa osoby korzystającej z usług placówek i instytucji pomocy społecznej, np. prawo do informacji, ochrony, samodzielności, wsparcia, wolnego wyboru i możliwości decydowania o formie, zakresie i sposobie świadczenia oferowanych usług. W art. 2 mowa jest o prawie do otrzymania zindywidualizowanej, dostosowanej do potrzeb opieki i wsparcia.

Karta ta stanowi załącznik do umów zawieranych przez instytucje publiczne z podmiotami publicznymi lub prywatnymi na realizację usług społecznych.


Krajowa Agencja ds ewaluacji i jakości instytucji i usług społecznych i medyczno- społecznych - Agence Nationale de l’evaluation et de la qualite des etablissements et services sociaux et medicaux-sociaux (ANESM)

Powstała w 2007 roku na mocy ustawy o finansowaniu zabezpieczenia społecznego z inicjatywy władz publicznych, które pragnęły wesprzeć instytucje świadczące usługi społeczne we wdrażaniu wprowadzonego ustawą z 2002 roku obowiązku ewaluacji wewnętrznej i zewnętrznej.

Agencja przejęła obowiązki rady krajowej ds ewaluacji społecznej i medyczno-społecznej (Conseil national de l’évaluation sociale et médico-sociale). Jej Dyrektor powoływany jest dekretem Prezydenta Republiki. W 2008 roku w Agencji zatrudnione były 22 osoby, a jej roczny budżet wyniósł 3,3 mln euro.

Celem Agencji jest promocja i rozwój praktyk ewaluacyjnych, co z kolei determinuje jakość usług świadczonych w instytucjach świadczących usługi społeczne i medyczno-społeczne dla szczególnie delikatnych i wrażliwych grup – osób starszych, niepełnosprawnych, dzieci i młodzieży oraz osób w znajdujących się sytuacji wykluczenia.

Misja określona przez ustawodawcę to zatwierdzanie, opracowywanie lub aktualizowanie, a następnie upowszechnianie procedur, referencji i rekomendacji dobrych praktyk w tej dziedzinie. Agencja nie zajmuje się jednak certyfikacją, dokonują jej zewnętrzne instytucje upoważnione do ewaluacji zewnętrznej działań i jakości świadczeń tych placówek.
Praca Agencji skupiona jest na dwóch elementach: badaniach oraz metodologii. Realizuje działania wstępne do opracowania rekomendacji (dane ilościowe, jakościowe, prace naukowe, świadectwa), przeprowadza badania i analizy, uczestniczy (tytułem eksperymentu) w ewaluacjach, zatwierdza postępy w ewaluacji, rozwija partnerstwa krajowe i międzynarodowe z instytucjami o podobnych celach.
Opracowuje standardy działania zarówno w kwestiach dotyczących procesu ewaluacji, jak i wybranych praktyk wynikających z obowiązków Kodeksu Rodzinnego i Pomocy Społecznej. Dokumenty te noszą miano „rekomendacji”.

Agencja określiła sobie siedem obszarów pracy: etyka, współuczestnictwo, punkty krytyczne, zapobieganie ryzyku, wsparcie dla pracowników sektora, relacje beneficjentów z otoczeniem, relacje z rodziną i bliskimi, jakość życia.


Wśród opublikowanych już rekomendacji są: „partycypacja beneficjentów w placówkach pomocy społecznej”, „autorytet rodzicielski, wsparcie osób z autyzmem i innymi schorzeniami utrudniającymi rozwój”, „obowiązki instytucji świadczących usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze w zapobieganiu i udzielaniu pomocy w sytuacjach przemocy w rodzinie”, „przeprowadzenie audytu wewnętrznego w placówkach świadczących opiekę nad osobami z chorobą Alzheimera”, „występowanie przemocy w ośrodkach opieki nad młodzieżą”.
Kolejna rekomendacja (standard) opracowany przez Agencję to: „Obowiązki odpowiedzialnych za usługi i ich rola w profilaktyce i postępowaniu w przypadku sytuacji przemocy w miejscu zamieszkania13
Celem tego dokumentu jest uwrażliwienie i przedstawienie odpowiedzialności pracowników świadczących usługi w miejscu zamieszkania wobec ryzyka złego traktowania beneficjentów usług. Postępowanie dotyczy zarówno zapobiegania i reagowania na przypadki złego traktowania ze strony służb świadczący usługi w miejscu zamieszkania, jak i członków rodzin beneficjentów. Opisuje założenia i operacyjne działania w profilaktyce, stwierdzaniu i reagowaniu na złe traktowanie lub przemoc. Rekomendacja zawiera również propozycję oceny stosowanych narzędzi, której podstawą są kryteria jakości Krajowego Instytutu profilaktyki i edukacji w zakresie zdrowia (INPES) –  „Référentiel de bonnes pratiques. Outils d’intervention en éducation pour la santé : critères de qualité”.

Rekomendacja przeznaczona jest dla wszystkich instytucji świadczących usługi w miejscu zamieszkania: gospodarskich, opiekuńczych, specjalistycznych, pielęgniarskich i medycznych.


ANESM opracował również rekomendacje dla placówek interwencyjnych, opiekuńczych i opiekuńczo-wychowawczych dla młodzieży w zakresie przeciwdziałania zjawiskom przemocy w takich placówkach14.

Dokument ten daje wskazówki postępowania i opisuje praktyki, które należy wprowadzić mając na uwadze dwa cele: rozwój kultury profilaktyki i reagowania na przemoc na każdym szczeblu organizacyjnym przez wszystkich uczestników oraz pomoc pracownikom w przygotowaniu reagowania wobec przemocy w zależności od danej sytuacji, realiów, w poszanowaniu istniejących przepisów ustawowych i wykonawczych.

Aktualnie przygotowywane są kolejne rekomendacje, a najnowsza – z maja 2010 roku – dotyczy opracowania i realizacji długoterminowego programu działania placówki świadczącej usługi społeczne, którego obowiązek opracowania wynika z zapisów Kodeksu Rodzinnego i Pomocy Społecznej: „Elaboration, rédaction et animation du projet d’établissement ou de service”. Program taki ma za zadanie określić priorytety i cele funkcjonowania placówki, sposób zarządzania, współpracy z partnerami zewnętrznymi oraz ewaluacji dzielności i jakości świadczonych usług. Program opracowany jest na okres maksymalnie pięciu lat i wymaga konsultacji z radą użytkowników.

Rekomendacją dotyczącą wszystkich grup klientów jest „Opracowanie strategii adaptacji zatrudnienia do potrzeb odbiorców”15. Dokument opracowany został przez grupę roboczą, metodą konsensusu, podparty wiedzą teoretyczną i badaniami ilościowymi.

Celem tego dokumentu (rekomendacji) jest dostarczenie osobom wspieranym profesjonalnej, dostosowanej do potrzeb, zróżnicowanej pomocy przy poszanowaniu godności osoby. Praktykom pomoże on w łatwym objęciu nowej funkcji i nowych obowiązków (wewnątrz sektora pomocy społecznej), zapobiegnie ryzyku nieświadomego złego traktowania klientów, pomoże wyprzedzać zmiany – przygotować się do nowych wyzwań (potrzeby klientów, zmiany prawne, rozwój technologii). W części praktycznej opracowania znajdują się instrukcje jak przygotować się i jak opracować strategię, przeprowadzić analizę i diagnozę, opracować plan działania. Kluczem do sukcesu są: informacja (z jednej strony informowanie klientów o zmianach: kompetencji i odpowiedzialności pracowników, nowych osobach pojawiających się w ekipie, z drugiej – podobna informacja dla zespołu pracowników) oraz ciągłe doskonalenie – szkolenia zewnętrzne i wewnętrzne, spotkania, grupy robocze.
Dyrekcja Generalna Pomocy Społecznej (Direction Generale de l’Action Sociale - DGAS)

Praktycznym narzędziem opracowanym przez DGAS i wydanym w 2007 roku jest „Poradnik dla instytucji pomocy społecznej i medyczno – społecznej: Dokumentacja osoby objętej opieką. Rekomendacje dla praktyków w celu poprawy jakości”16.

Poradnik ten jest zbiorem wszelkich uregulowań prawnych i opisuje wszystkie możliwe formy obowiązkowej dokumentacji – dotyczącej postępowania administracyjnego, usług medycznych, pielęgnacyjnych, opiekuńczych. Opisuje obowiązkowe elementy poszczególnych „akt osobowych”, wzory formularzy, kwestie własności, przechowywania, udostępniania i wykorzystywania informacji.
Międzysektorowe grupy, rady konsultacyjne dotyczące konkretnej grupy beneficjentów.

Przykładem może być krajowa rada konsultacyjna ds osób niepełnosprawnych - Conseil national consultatif des personnes handicapem CNCPH – ustawa z 2002 – ciało konsultacyjne, mające na celu zapewnienie osobom niepełnosprawnym udziału w opracowaniu i wdrażaniu polityki wobec niepełnosprawnych. W skład rady wchodzą przedstawiciele władz publicznych i samorządowych, instytucji świadczących usługi dla osób niepełnosprawnych, związków zawodowych, organizacji pozarządowych osób niepełnosprawnych i ich rodzin.


II.2. Instytucje zewnętrzne

Instytucją, która opracowała i wdrożyła system oceny jakości usług dla placówek społecznych i medyczno-społecznych i opracowała narzędzia i metody stosowane w ewaluacji jakości usług tych placówek jest CEDIS. Opracowana przez nią metoda VALORIS, została w ramach programu VALORIS TIQSS dostosowana do użytku w innych krajach europejskich, podręczniki do przeprowadzania oceny wewnętrznej i zewnętrznej wydane mają być w kilku wersjach językowych, w tym polskiej.17

Również firma „ANFOR Certification” opracowała standardy dotyczące usług społecznych. Najczęściej dotyczą one funkcjonowania placówek opieki całodobowej, ale w 2008 roku wprowadzona została również norma NFX50-056, dotycząca usług osobistych w miejscu zamieszkania.18

Określa ona wspólne zobowiązania wszystkich instytucji świadczących usługi, których celem jest ułatwienie, utrzymanie i poprawa jakości życia w miejscu zamieszkania. Elementy certyfikacji to: poszanowanie zasad etycznych, pierwszy kontakt, analiza potrzeb, opracowanie oferty usług wraz z cennikiem i umową, kompetencje pracowników, reakcja na reklamacje, badanie zadowolenia klienta.

Norma dotyczy każdego rodzaju struktury bez względu na formę prawną i sposób świadczenia usług (stowarzyszenia, ośrodki pomocy społecznej, firmy komercyjne; działalność własna, zlecanie, zamówienia publiczne).
Wszystkie usługi, zarówno podstawowe usługi opiekuńcze (AM – pomoc gospodarska), jak i specjalistyczne (SSIAD – serwis usług pielęgnacyjnych w miejscu zamieszkania) świadczone na rzecz osób starszych, niepełnosprawnych, rodzin podlegają ocenie w zakresie standardów określonych w Kodeksie Rodzinnym i Pomocy Społecznej, jak i dokumentów dotyczących etyki oraz norm jakościowych.
Korzyści wynikające z posiadania Certyfikatu NF Usługi wg normy NF X 50-056 zostały określone w okólniku ANSP/DGEFP/DGAS nr 1-2007 z 15/5/2007 i dotyczą automatycznego przedłużenia akredytacji wydawanej przez służby departamentalne (DGEFP) oraz zwolnienia z obowiązku przeprowadzania zewnętrznej ewaluacji.
Kolejnym standardem jakości usług wprowadzonym we Francji jest „Label Marianne”.

Jest to przykład Karty Obywatela zawierającej standardy usług w instytucjach publicznych, wprowadzonej przez Ministerstwo Budżetu, Finansów Publicznych i Służby Cywilnej Dyrektoriat Generalny Modernizacji Państwa.19

Jest to swego rodzaju certyfikowanie orientacji na klienta. Po przeprowadzeniu licznych badań, analiz zadowolenia klientów korzystających z usług instytucji publicznych powstała lista zobowiązań, będąca standardem usługi. Label Marianne składa się z listy dziewiętnastu zobowiązań wokół następujących problemów: lepsze i bardziej dostępne usługi, sprawna i uprzejma obsługa, szybkie rozpatrywanie spraw, reagowanie na sugestie i skargi, doskonalenie kwalifikacji pracowników i organizacji usług.

Dowodem na nadanie temu standardowi wysokiej rangi jest użycie symbolu Francji – „Marianny”.


Inicjatywą zapoczątkowaną przez państwo, a mającą na celu rozwój osobistych usług społecznych oraz czuwanie nad ich jakością jest Agence Nationale des Services a la Personne (ANSP)20 – Narodowa Agencja Usług Osobistych, podległa ministrowi pracy. Oferuje ona wartość dodaną i korzyści zarówno dla użytkowników, jak i dla organizatorów i promotorów usług.

Wwdług danych Agencji21 sektor usług osobistych jest to ogromny, wciąż niewykorzystany rynek miejsc pracy: 6 mln gospodarstw domowych byłoby zainteresowanych takimi usługami, 300 tysięcy rodzin poszukuje rozwiązania kwestii opieki nad dzieckiem, szacuje się, że w sektorze tym pracuje ok. 200 tysięcy osób „zatrudnionych na czarno”.


Sektor osobistych usług społecznych zmagał się z problemami dotyczącymi trudności utrzymania się na rynku, kosztami i skomplikowaną procedurą akredytacji i rozpoczęcia działalności.

Rząd francuski zdecydował zatem o wprowadzeniu Planu rozwoju usług społecznych mającego trzy cele:



  1. obniżenie kosztów dzięki nowemu mechanizmowi: CESU (Cheque d’emploi service universel)22;

jest to nowe narzędzie finansowania, ułatwiające dostęp do sektora usług społecznych (stowarzyszenia, przedsiębiorstwa). Pozwala również na wypłacanie pensji osobom pozostającym w środowisku domowym, jeżeli istnieje bezpośredni związek między rodziną a pracą. Może także finansować opiekę nad dziećmi w środowisku pozadomowym. Instytucje finansujące usługi społeczne (departament, gminy, kasy ubezpieczeń społecznych) mogą finansować za pomocą czeku CESU zarówno świadczenia obligatoryjne i dodatki, jak i świadczenia fakultatywne. Akty prawne przewidują możliwość odmowy przyjęcia świadczenia w formie czeku wyłącznie w przypadku świadczenia wyrównawczego dla osób niepełnosprawnych (PCH).

b) ułatwianie wejścia do sektora usług i wspieranie grup przedsiębiorstw usługowych poprzez wsparcie tworzenia i wspieranie grup na poziomie krajowym: do dzisiaj powstało wiele grup, które spełniają funkcje upowszechniania i koordynowania oferty usług, rozwijanie profesjonalizmu pracowników, gwarantowania jakości usług.

c) waloryzację zawodów społecznych oraz walkę z pracą na czarno; doprecyzowanie profesji związanych z pracą społeczną oraz tworzenie klasyfikacji zawodów.
Agencja wspiera i pilotuje inicjatywy sprzyjające rozwojowi zaangażowania w sektor usług społecznych. Wspiera w pierwszej kolejności powstawanie instytucji oferujących nowe usługi społeczne; wspiera budowanie narodowych grup dostawców usług; gwarantuje upowszechnienie czeków CESU; pełni funkcję statystycznego obserwatora; upowszechnia informacje w jednostkach administracji państwowej, wśród przedsiębiorców prywatnych oraz pracodawców. Nadzoruje jakość świadczonych usług: jakość jest zapewniana przede wszystkim poprzez akredytacje.
Wydanie zgody na prowadzenie usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania przez organizacje pozarządowe oraz podmioty prowadzące działalność gospodarczą leży w kompetencji departamentu (Directions départementales du travail, de l’emploi et de la formation professionnelle (DDTEFP).
Instytucje te zobowiązane są do ewaluacji zewnętrznej jakości swoich usług, a przedstawiciel departamentu weryfikuje zgodność funkcjonowania podmiotu według warunków świadczenia usług opisanych w umowach. Przy akredytacji instytucja podpisuje również Kartę Etyczną “Droits et des Libertés de la Personne Accueillie” zobowiązując się tym samym do jej respektowania.

Niektóre departamenty posiadają własne dodatkowe Karty lub poradniki i zobowiązują świadczeniodawców do ich zaakceptowania i stosowania, np. departament Gironde ma własną Kartę opisującą metody pracy oraz zachowania osób pomagających osobom z ograniczoną samodzielnością i/lub niepełnosprawnych w miejscu zamieszkania, przy poszanowaniu ich projektu na życie.


Wspomniany powyżej ustawowy obowiązek zewnętrznej ewaluacji realizowany może być przez akredytowane firmy zewnętrzne zgodnie z warunkami określonymi szczegółowo przez dekret z 2007 roku, który określa zasady, cele ewaluacji oraz opisuje jej organizację i poszczególne etapy realizacji (dokumenty, procedury i usługi poddane ewaluacji zewnętrznej).23
Jedną z akredytowanych do ewaluacji zewnętrznej firm jest opisana powyżej „ANFOR Certification”, która do realizacji ewaluacji oprócz rekomendacji ANESM stosuje nowoczesne narzędzia i techniki (AuditManager) oraz specyficzne dla typu instytucji wytyczne szczegółowe.


III. Usługi pomocy i integracji społecznej dla wybranych grup beneficjentów
III.1. Rodzina i dziecko, ze szczególnym uwzględnieniem rodzin, w których występuje zjawisko przemocy w rodzinie
III.1.1. Polityka rodzinna Francji
Francuska polityka prorodzinna jest powszechnie uznawana jako jedna z najbardziej skutecznych, przy wysokich, ale nie przesadzonych nakładach finansowych. Wspiera ona rodzinę i promuje wielodzietność. Stanowi przykład państwa realizującego życzliwość wobec rodziny poprzez system prawno - ekonomiczny. System ten opracowywano z myślą o umożliwieniu łączenia życia zawodowego z rodzinnym i o ułatwieniu rodzicom przyjęcia i wychowywania dzieci.

Wg Jeanne Fagnani z centrum badań CSRS: „Dzieci nie należą u nas do prywatnej sfery, ale są częścią życia publicznego. A polityka rodzinna jest politycznym zadaniem społeczeństwa”.24


Francja zwraca w niej dużą uwagę na uproszczenie systemu świadczeń rodzinnych, preferowanie usług skierowanych ku rodzinie, zapewnienie opieki we wczesnym dzieciństwie, ułatwienie łączenia życia rodzinnego i zawodowego25.

Ważnym jest, aby polityka ta odpowiadała na potrzeby rodziny, była akceptowana przez ogół polityków i była przejrzysta pod względem zasad i form udzielania pomocy, dzięki powszechnemu dostępowi do informacji o kryteriach ich przyznania.


Polityka rodzinna kształtowana jest wspólnie przez wszystkich partnerów życia publicznego, corocznie organizowane są Narodowe Konferencje ds. Rodziny (Conference Nationale des la Famille), każdego roku minister właściwy do spraw rodziny wybiera tematy przewodnie, a przedstawiciele władz publicznych, samorządowych, organizacji pozarządowych i ekspertów opracowują dokumenty opisujące aktualną sytuację, wskazują problemy oraz wypracowują propozycje zmian, rozwiązań formalnych.
Władze francuskie mają ustawowy obowiązek konsultowania wszystkich aktów prawnych dotyczących rodziny z organizacjami pozarządowymi zajmującymi się rodziną. Funkcjonować musi Wysoka Rada ds Rodziny (Le Haut Conseil de la famille), której przewodniczy i określa roczny plan pracy premier. W jej skład wchodzą przedstawiciele państwa, pracodawców, organizacji pozarządowych, samorządów i ubezpieczeń społecznych.

Rada ta ma za zadanie animować publiczną debatę na temat polityki rodzinnej, formułować wnioski i rekomendacje, proponować i opiniować projekty zmian ustawowych, dokonywać ewaluacji funkcjonujących rozwiązań.


Polityka rodzinna odwołuje się do czterech elementów: świadczeń rodzinnych (w tym urlopów), pomocy mieszkaniowej, minimum społecznego i podatku dochodowego.

Nie bez znaczenia są też prorodzinne bodźce zawarte w systemie emerytalnym. Zgodnie z prawem francuskim w tamtejszy system emerytalny wbudowane są rozwiązania stanowiące instrumenty polityki rodzinnej. Wśród nich – podniesienie emerytury z uwagi na wychowanie dużej liczby dzieci, wydłużenie okresu składkowego i ubezpieczenie społeczne dla rodziców, których „praca zawodowa” to wychowywanie swych dzieci26.


Świadczenia rodzinne zawierają pomoc w ponoszeniu kosztów utrzymania dzieci, pomoc związaną z urodzeniem dziecka i wychowaniem w pierwszych latach oraz wsparcie oferowane samotnym rodzicom.
W ramach ubezpieczeń społecznych istnieje bogaty system świadczeń powszechnych, czyli przysługujących wszystkim rodzinom z jednym lub więcej dziećmi, bez względu na wysokość dochodów.

Świadczenia rodzinne we Francji realizowane są i finansowane w ramach systemów ubezpieczeń (CAF – Caisse d’Allocation Familiale – kasa zasiłków rodzinnych) oraz z dotacji budżetowych.

1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna