Beata Ciepła Projekt 18 „Tworzenie i rozwijanie standardów usług pomocy i integracji społecznej



Pobieranie 482.45 Kb.
Strona4/8
Data27.04.2016
Rozmiar482.45 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8

We Francji stworzono silny publiczny system opieki nad dziećmi, który umożliwia rodzicom pogodzenie pracy zawodowej z obowiązkami rodzinnymi, z założeniem, aby koszt tej opieki nie przekraczał 10% miesięcznych dochodów rodziców.

Mimo stosunkowo łatwego dostępu do opieki nad małymi dziećmi i wzrostu liczby miejsc w żłobkach, rząd francuski promuje powstawanie nowych miejsc opieki na dzieckiem. Efektem diagnozy tej sytuacji podczas Konferencji ds. Rodziny w roku 2000 było wydanie cytowanego powyżej dekretu oraz poradnika (który oprócz opisu podstaw prawnych, formalnych wytycznych i standardów funkcjonowania tego typu placówek, zawiera przykłady dobrych praktyk – tworzenia przedszkoli krótkiego pobytu, rodzinnych, tworzonych przez lokalne stowarzyszenia we współpracy z samorządem i CAF – kasą zasiłków rodzinnych.
Opisany powyżej system wsparcia rodziny pozytywnie oddziałuje na pogodzenie życia zawodowego kobiety z obowiązkami matki, co skutkuje wynikiem, iż czynnych zawodowo jest ok. 70% Francuzek posiadających dwójkę dzieci poniżej 6 roku życia. Pomimo wszystkich wymienionych udogodnień dostępnych dla francuskich matek, wciąż największy problem opiekuńczy stanowią dla nich pierwsze dwa lata życia dziecka, gdyż ponad połowa kobiet ocenia dostępną opiekę w tym okresie jako niewystarczającą.

Wprowadzonym w zakresie opieki nam małym dzieckiem standardem jest wzór umowy rodzica z asystentką przedszkolną opiekującą się dzieckiem. Projekt umowy został opracowany przez radę generalną na podstawie kodeksu rodzinnego i pomocy społecznej, kodeksu zdrowia publicznego oraz konwencji grupowej asystentów przedszkolnych zatrudnianych przez osoby prywatne. Załącznikiem do umowy jest opis warunków opieki, zachowania dziecka, higieny i czystości, zdrowia, transportu, zajęć dodatkowych (decyzja obu stron umowy) opieki nad dzieckiem dotyczące snu, wyżywienia, itp.


POMOC RODZINIE

Kompleksowe programy pomocy dziecku i rodzinie, tworzone przez departamenty nazywane są często „Accompagnement des familles en difficultés » - towarzyszenie rodzinie w trudnościach.




Rodzaj usługi

Opis

Podstawa prawna/istniejące standardy

Usługi informacji, poradnictwa, koordynacji

Świadczone są w instytucjach i placówkach departamentalnych lub gminnych pomocy dziecku (punkty pomocy rodzinie, domy departamentalne rodziny, punkty informacyjne), w których zatrudnieni są

specjaliści – pracownicy socjalni, doradcy ds. ekonomii społecznej i rodzinnej, pedagodzy, psychologowie, lokalni koordynatorzy ds. integracji, lekarze, pielęgniarki, położne.

Poradnictwo specjalistyczne (psycholog, prawnik, np. w zakresie praw przysługującym rodzinom, którym grozi eksmisja, zajęcie komornicze), pomoc rodzinie w wykonywaniu codziennych obowiązków.

Ogólnym standardem30 tego typu usług jest prawo osoby do informacji o przysługujących jej świadczeniach i możliwych formach pomocy. Rodzic sam wybiera osobę, która pomoże mu w sprawach urzędowych, np przedstawiciela organizacji pozarządowej. Wspólnie analizowana jest i ewaluowana sytuacja dziecka i rodziny. Wspólnie wypracowany jest dokument « projekt dla dziecka », określający działania, jakie mają być podjęte wobec dziecka, rodziców i otoczenia, rolę rodziców, opiekunów oraz harmonogram działań. Dokument ten wskazuje też instytucję i osobę „wiodącą”, koordynującą działania wszystkich zaangażowanych służb. Dokument jest podpisany przez wszystkie organizmy zaangażowane w działanie, podany do wiadomości dziecku i – jeśli dotyczy – sędziemu nadzorującemu.



Kodeks rodzinny i pomocy społecznej

„Karta praw osoby korzystającej z pomocy społecznej” (str 8 opracowania)

RDAS - departamentalne regulaminy pomocy społecznej

Karta Obywatela – „Label Marianne” (pkt II.2 opracowania)




Pomoc w miejscu zamieszkania (Aide à domicile)

przyznawana jest na wniosek lub za jego zgodą rodzicowi lub opiekunowi dziecka, jeśli jego zdrowie, utrzymanie lub edukacja tego wymaga z powodu braku wystarczających środków finansowych. Pomoc taka może być przyznana też kobiecie ciężarnej, jeśli tego wymaga sytuacja:



Technik interwencji socjalnej i rodzinnej31 (TISF - Technicien de l'intervention sociale et familiale) 

pomaga rodzinom przezwyciężyć trudności wychowawcze i socjalne oraz odzyskać niezależność, zachowując bezpieczeństwo dziecka i jego bliskość z domem. Prowadzi pracę socjalną profilaktyczną i „naprawczą” poprzez pomoc w życiu codziennym i wychowaniu dzieci.

Oferuje wsparcie edukacyjne, techniczne i psychologiczne, towarzyszy i mobilizuje podopiecznych do realizacji swoich zadań życiowych, pracuje samodzielnie lub w zespole interdyscyplinarnym, informuje podopiecznych o jego prawach i dostępie do nich, uczestniczy w pracach domowych życia codziennego.

Tryb ogólny (régime général) – dotyczy szczególnych sytuacji, czasowej niemożności właściwego wypełniania obowiązków rodzicielskich, np. zagrożona ciąża, poważna choroba matki lub dziecka. Koszty pracy technika są finansowane częściowo przez CAF – kasę zasiłków rodzinnych, ubezpieczenie społeczne lub prywatne kasy ubezpieczeń, pozostała kwota – uzależniona od dochodu rodziny – przez rodzinę.

Profilaktyka wychowawcza (prévention éducative) – realizowana w ramach departamentalnych programów ochrony dziecka. Technicy są kierowani do danej rodziny przez radę generalną, a cel interwencji oraz zakres pracy określany jest wspólnie przez pracownika socjalnego prowadzącego rodzinę oraz technika. Przed rozpoczęciem pracy wszystkie strony podpisują umowę określającą cel interwencji oraz czas jej trwania. Po zakończeniu interwencji technik sporządza szczegółowe sprawozdanie z przeprowadzonej pracy oraz opisuje zmiany.

Umowa zawierana z rodziną podczas pracy technika nie tylko określa cele, zasady i warunki interwencji socjalnej, ale ma również za zadanie zaangażowanie rodziny w realizowany projekt. Każda ze stron podpisujących umowę zobowiązuje się do respektowania zawartych w niej zobowiązań.

Technicy zatrudniani są przez organizacje pozarządowe, samorządy terytorialne (gmina, departament) oraz kasy zasiłków rodzinnych. Pracują w domach podopiecznych lub w placówkach opiekuńczych. Technik ma zazwyczaj pod opieką dwie rodziny równocześnie.



Ww akty prawne i Karta oraz
Etyka pracy społecznej i obowiązki pracownika socjalnego” (pkt. II.1 opracowania)
Rekomendacja „Obowiązki odpowiedzialnych za usługi i ich rola w profilaktyce i postępowaniu w przypadku sytuacji przemocy w miejscu zamieszkania32
Certyfikat NF Usługi wg normy NF X 50-056 (ANFOR Certification) (pkt II.2 opracowania)

Asystent życia społecznego (AVS – auxiliaire de vie sociale)33

Jego zadaniem jest pomoc socjalna i wsparcie w życiu codziennym rodzin i dzieci (świadczy on również pomoc dla osób starszych, niepełnosprawnych).

Asystent zajmuje się przede wszystkim rodzinami, w których ojciec lub matka nie mogą wypełniać obowiązków domowych. Praca technika w miejscu zamieszkania finansowana i świadczona jest przez gminę lub organizacje i firmy świadczące usługi osobiste. Czas pracy (również w weekendy lub opieka w nocy) zależy od potrzeb beneficjenta.



Usługi osobiste w formie prac gospodarskich

Koszty usług mogą być na wniosek zainteresowanego pokryte w całości lub części przez wydział pomocy społecznej dziecku, chyba że są finansowane z ubezpieczeń społecznych.

O przydzieleniu tej formy wsparcia decydują gminne ośrodki pomocy społecznej lub właściwy wydział rady generalnej.



Doradztwo w sprawach ekonomii społecznej i rodzinnej   (accompagnement en économie sociale et familiale - AESF)

Zadaniem tej usługi jest dostarczanie informacji, porad praktycznych i wsparcie techniczne w zarządzaniu domowym budżetem (jak planować i monitorować wydatki, oszczędnie gospodarować mediami, dbać o bieżące opłaty). Doradca pomaga zrozumieć przyczynę kłopotów finansowych, opracować priorytety budżetowe. Towarzysząc rodzinie stara się przekazać jej podstawowe informacje z zakresu zdrowego stylu życia, w szczególności prawidłowego odżywiania, organizacji czasu wolnego, higieny osobistej, itp. Jego praca pozwala przy okazji ocenić i zbadać warunki materialne życia dziecka i rodziny w kwestiach związanych z warunkami lokalowymi, wyżywieniem, higieną, zdrowiem, postępami w szkole, wypoczynkiem i zajęciami pozalekcyjnymi.

Takie działanie może być też zasądzone przez sędziego rodzinnego, wówczas doradca taki jest również upoważniony do nadzoru nad budżetem i otrzymuje i zarządza wszystkimi świadczeniami, jakie należne są rodzinie.



Działania edukacyjne w miejscu zamieszkania (AED – assistance educative a domicile)

Usługa ta ma na celu wsparcie materialne i edukacyjne w przypadkach zapóźnień w nauce, trudności w kontaktach rówieśniczych, trudnych warunków bytowych, które mogłyby mieć negatywny wpływ na rozwój dziecka

Mediacje rodzinne

Dotyczyć one mogą np. pomocy rodzicom w rozwiązaniu konfliktów i poprawie relacji między nimi, w trosce o dobro dziecka. Zostają one zastosowane na prośbę zainteresowanych, zaproponowane przez pracownika socjalnego lub narzucone przez sąd rodzinny. Usługi te są w dużej części finansowane przez CAF – kasę zasiłków rodzinnych lub kasy prywatne w ramach swej polityki wsparcia funkcji rodziny.

Pozostała część finansowana jest często przez gminne lub departamentalne instytucje pomocy społecznej.




Usługi wsparcia w przypadku trudności wychowawczych i zagrożenia utratą praw rodzicielskich

Umowa odpowiedzialności rodzicielskiej

Umowa taka proponowana jest rodzicowi lub opiekunowi na jego wniosek lub z inicjatywy rady generalnej, dyrektora placówki oświatowej, mera, z powodu: nieobecności dziecka w szkole, problemów z dzieckiem wpływających na funkcjonowanie placówki oświatowej, z innych przyczyn związanych z niewypełnieniem obowiązków wychowawczych.

Umowa określa obowiązki rodziców i opiekunów i zawiera opis niezbędnych działań pomocy społecznej mających na celu uzdrowienie sytuacji. Rodzice zostają poinformowani o zamiarze zastosowania takiego środka osobiście lub pocztą, rodzic ma 15 dni na akceptację lub odmowę. Umowa zawiera przyczyny i okoliczności jej zawarcia, przypomnienie obowiązków rodziców, zobowiązania do poprawy sytuacji, pomocy i usług społecznych, które departament może przeznaczyć na wsparcie, czas trwania (do 6 miesięcy z możliwością przedłużenia do roku), zasad ponownej oceny sytuacji dziecka i rodziny, przypomnienie sankcji w przypadku nie respektowania umowy lub jej nie podpisania, bez uzasadnionego powodu przez rodziców/opiekunów.

W umowie mogą zostać też zapisane dotychczas podjęte działania, np. przez służby które zgłosiły radzie generalnej wniosek o zastosowanie tego działania. Odmowa podpisania umowy lub nie wywiązywanie się z niej może skutkować wnioskiem o zawieszenie świadczeń rodzinnych, ich całkowite lub częściowe przekazywanie opiekunowi/pracownikowi socjalnemu, wniosek do prokuratora o ściganie karne.


Ww akty prawne, Karta i rekomendacje

Czasowe umieszczenie dziecka poza miejscem zamieszkania

To środki podejmowane w sytuacji, gdy zdrowie, bezpieczeństwo, psychika dziecka narażone są na niebezpieczeństwo lub jeśli jego wychowanie oraz rozwój fizyczny, uczuciowy, intelektualny i społeczny są poważnie zaniedbywane.

Sędzia może zaproponować środki „prowizoryczne”, powierzyć go drugiemu rodzicowi (rozwiedzionemu), zarządzić czasowy pobyt dziecka u innego członka rodziny, w ośrodku departamentalnym pomocy dziecku, ośrodku uprawnionym do opieki nad dzieckiem, placówce sanitarnej lub edukacyjnej, zwykłej lub specjalistycznej placówce wychowawczej. W nagłych przypadkach ma prawo podjąć niezwłocznie taką decyzję, na czas określony. Sędzia określa czas pobytu, który nie może przekroczyć 2 lat. Po upływie tego czasu, jeśli zachodzi konieczność, środek ten może zostać na nowo podjęty. Rodzice mają prawo do wyboru adwokata, wystąpić o adwokata z urzędu, muszą być informowani o przebiegu sprawy, mieć wgląd do akt sprawy.

Miejsce pobytu dziecka musi być wybrane dla jego dobra, umożliwiając mu kontakty z rodzicami i/lub rodzeństwem. Jeśli zaś wymagałoby tego dobro dziecka, sędzia może zdecydować o anonimowości pobytu dziecka. Możliwe jest odwołanie od decyzji sądu. Podjęte środki mogą być, w związku ze zmianą sytuacji dziecka lub rodziny zmienione.

Sąd może też podjąć decyzję o pozostawieniu dziecka w rodzinie, wyznaczając jednak osobę lub instytucję mającą pomóc rodzinie we właściwym wypełnianiu jej obowiązków. I wyznaczając obowiązki dodatkowe, które muszą być realizowane, np. w kwestiach nauki, leczenia, itp.



Technik interwencji socjalnej i rodzinnej

Nadzór nad wizytami dziecka umieszczonego w placówce wychowawczej w domu rodziców (encadrements de droit de visite) – realizowany na wniosek sędziego, jeśli obecność osoby trzeciej podczas spotkań z rodzicami może zagwarantować jej właściwy przebieg. Zadania technika to obserwacja, podtrzymywanie więzi rodzinnych, propozycje wspólnych działań, mediacja. Podobnie jak w przypadku profilaktyki wychowawczej, technik sporządza raport ze spotkania i przekazuje go właściwemu pracownikowi socjalnemu.

inne formy wsparcia usługi i świadczenia uzupełniające

Wsparcie „rodzin chrzestnych” (parrainage)


Ciekawym elementem wsparcia w wychowaniu i edukacji dzieci i młodzieży jest opierająca się w całości na wolontariacie usługa „rodzin/rodziców chrzestnych” (parrainage). Według pomysłodawców wsparcie rodziców chrzestnych w wychowaniu dzieci jest naturalnie wpisane w kulturę Francji. Niemniej te tradycyjne więzi rodzinne i społeczne stają się coraz luźniejsze. Opisywana inicjatywa ma za zadanie odtwarzanie więzi międzypokoleniowych, prawie rodzinnych.
Dekretem z maja 2003 roku ministrowie ds rodziny oraz sprawiedliwości powołali Comite National de Parrainage, który to zajął się opracowaniem standardów funkcjonowania tego typu rodzin wspierających, Karty etycznej (Charte de parrainnage d’enfants) oraz praktycznego przewodnika34. Wszystkie organizacje pozarządowe i instytucje zajmujące się organizacją tego typu wsparcia podpisują kartę i zobowiązują się do jej stosowania. Istnieje też Krajowa Federacja Stowarzyszeń Rodzin Wspierających35. Karta ma na celu określenie głównych zasad etycznych tej usługi, gwarantuje uczestnikom jej jakość i bezpieczeństwo, wpływa na spójność i harmonizację działań. Definiuje ona cel tego wsparcia, zasady oraz praktyczną stronę współdziałania rodzin dla dobra dziecka. Poradnik opisuje też sposób rozpatrywania wniosków o objęcie opieką dziecka przez rodzinę wspierającą, kandydatur na „rodziców chrzestnych”, nawiązania kontaktów, formalizacji wsparcia poprzez podpisanie umowy (zaproponowany jest również wzór umowy, która podpisywana jest nie tylko przez zainteresowane rodziny, ale i dziecko oraz stowarzyszenie lub instytucję koordynującą usługę).

Karta etyczna (Charte de parrainnage d’enfants)

Praktyczny przewodnik „Guide du parrainage d’enfant”, Comite National du Parrainage





„Karta rabatowa dla rodzin wielodzietnych” (Carte familles nombreuses)

początek dały karty uprawniające do zniżek na bilety kolejowe (SNCF). Warunkiem otrzymania takiej karty jest posiadanie minimum trojga dzieci.

W początkowej fazie istnienia Kart chodziło przede wszystkim o dobra i usługi dostarczane przez firmy z całkowitym lub dużym udziałem kapitału państwowego, np. transport publiczny, muzea, ale oferta wzbogacana jest stale poprzez włączanie się firm prywatnych oferujących zniżki na wyposażenie domu (sprzęt AGD), zakup większego samochodu, usługi rozrywkowe, edukacyjne, sportowe, po wydatki „dnia codziennego” (dobra codziennej konsumpcji, ubezpieczenia). Inicjatywa ta, podkreślająca znaczenie polityki prorodzinnej również opatrzona została logo „Marianny”.






Czeki CESU (chèque emploi service universel)

to środki upraszczające zabiegi administracyjne pracujących rodziców w celu pozyskania osoby pomagającej w wychowaniu dziecka lub wsparcia w opiece nad dzieckiem. Celem jest uzupełnienie i wzmocnienie innych funkcjonujących rozwiązań opieki nad dziećmi, poprzez umożliwienie przedsiębiorstwom uczestniczenia w kosztach opieki swych pracowników nad potomstwem, a co za tym idzie ułatwić im szybszy powrót do pracy w pełnym wymiarze.

Broszura ANSP dla instytucji finansujących świadczenia socjalne –

„Si! Aide a la personne. Cesu prefinance”



Sklepik socjalny (epicerie sociale/epicerie de coeur)

Przeznaczony dla osób o niskich dochodach, daje możliwość dokonywania zakupów po niższych, często symbolicznych cenach, usługa ta jest szczególnie ważna dla osób bezrobotnych i rodzin, zazwyczaj prowadzona przez organizację pozarządową ma również na celu pomoc w zarządzaniu budżetem domowym.





III.1.4. Problem przemocy w rodzinie
Problem złego traktowania oraz przemocy jest ważnym problemem dostrzeganym przez państwo. W planie spójności społecznej 2005-2009 jako działania priorytetowe określono walkę z dyskryminacją i wszelkimi przejawami złego traktowania i przemocy szczególnie w stosunku do dzieci i młodzieży oraz kobiet. Sporo miejsca w swojej polityce przeciw przemocy poświęca Francja również innej grupie osób słabych i mających trudności z obroną swoich praw - osobom starszym i niepełnosprawnym.
W ubiegłym roku, 25 listopada z okazji międzynarodowego dnia walki z przemocą wobec kobiet, Premier Francji, pragnąc uwrażliwić całe społeczeństwo na coraz częściej pojawiające się zjawiska przemocy, ogłosił ten problem jako „ważną sprawę narodową roku 2010” (Grande Cause nationale 2010). Dzięki tej marce (nazwa i logo) organizacje walczące z przemocą mogą organizować kampanie informacyjne i edukacyjne, prowadzić publiczne zbiórki środków na rzecz zapobiegania i walki z przemocą, otrzymują możliwość bezpłatnych audycji radiowych i telewizyjnych w publicznych stacjach.
Zapobieganie i walka z przemocą wobec dzieci należy do obowiązków departamentu. Na przykład podparyski departament Hauts-de-Seine opracował pięcioletni program departamentalny na rzecz ochrony dzieci, określający realizowane przez służby działania i usługi świadczone potrzebującym wsparcia i pomocy36. Jego główne cele to: wzmocnienie profilaktyki (m.in. poprzez rozwój usług wsparcia i pomocy dla rodzin z trudnościami wychowawczymi, ochrona dziecka (telefon zaufania dla dzieci i młodzieży, tzw. zielony numer działający w godz. 9 -22.30, kampania informacyjna, aktualizacja i dystrybucja poradnika jak rozpoznać oznaki stosowania przemocy) oraz współpraca wszystkich służb (departamentalnych, gminnych, organizacji pozarządowych).
Dokumentem mającym na celu pomóc służbom społecznym w zwalczaniu przemocy jest wspólne opracowanie Krajowego Obserwatorium ds. dziecka w niebezpieczeństwie (Observatoire national de l’enfance en danger) oraz Biura ds. praw kobiet i równości (Service des droits des femmes et de l’égalité) zatytułowane „Les enfants exposes aux violences au sein du couple, quelles recommandations pour les pouvoirs publics ?” (Dzieci narażone na przemoc w rodzinie; jakie rekomendacje dla władz publicznych?)

Dokument ten przedstawia definicje przemocy w rodzinie, wskazówki jak rozpoznać pierwsze oznaki, opisuje zadania, które należy podejmować w zakresie profilaktyki (uwrażliwianie na problem przemocy, szkolenia) oraz walki z przemocą (zgłoszenie przemocy, podejmowane działań interwencyjnych, ocena zespołu interdyscyplinarnego sytuacji dziecka, wraz z listą czynników, które należy wziąć pod uwagę propozycją narzędzia ewaluacji, podjęcie decyzji o jego dalszym losie).

Kolejne narzędzie standaryzujące to poradnik wydany przez Ministerstwo Zdrowia i Solidarności: « La cellule départementale de recueil, de traitement et d’évaluation». Ma on na celu pomóc służbom departamentalnym w tworzeniu biura odpowiedzialnego za zbieranie informacji o sytuacjach zagrożenia przemocą i przemocy wobec dzieci i młodzieży, ich rozpatrywanie oraz ewaluację. Biura takie muszą obowiązkowo powstać na mocy ustawy z 5 marca 2007 roku reformującej system ochrony dziecka. Zgodnie z wprowadzonymi ustawą zasadami, departamenty muszą precyzyjnie określić zakres i procedury rozpatrywania informacji, zagwarantować właściwe przekazywanie i wymianę tych informacji z poszanowaniem tajemnicy zawodowej, lekarskiej oraz praw użytkowników. Jest też poradnikiem dla osób odpowiedzialnych za ewaluację sytuacji indywidualnej nieletniego (w jaki sposób przygotować się do ewaluacji, jak ją przeprowadzić, co należy zbadać, jak sporządzić raport).


Pomoc dla kobiet ofiar przemocy


Rodzaj usługi

Opis

Podstawa prawna/istniejące standardy

Usługi informacji, poradnictwa, grupy wsparcia

Poradnictwo specjalistyczne (psycholog, prawnik)

Usługi te świadczą wydziały departamentalne pomocy rodzinie, a szczególnie organizacje pozarządowe.

Zindywidualizowana opieka i praca socjalna, poradnictwo, wsparcie psychologiczne, uczestnictwo w grupach wsparcia, grupy samopomocowe.


Kodeks rodzinny i pomocy społecznej

„Karta praw osoby korzystającej z pomocy społecznej” (str 8 opracowania)

RDAS – departamentalne regulaminy pomocy społecznej oraz departamentalne program na rzecz ochrony dzieci

Karta Obywatela – „Label Marianne” (pkt II.2 opracowania)





Telefon alarmowy dla kobiet 39 19

Finansowany przez ministra ds. spójności społecznej i równości i prowadzony przez Krajowe Stowarzyszenie Solidarność Kobiet. Służy on nie tylko ofiarom, ale i świadkom przemocy. Celem jest wysłuchanie kobiet oraz poradnictwo i edukacja w zakresie przysługujących praw. Obsługa takiego telefonu zaufania wymaga profesjonalizmu, dyskrecji, musi być spersonalizowana, po to, aby kobieta znajdująca się w trudnej sytuacji życiowej zechciała skorzystać z dostępnych form pomocy. Osoby pracujące przy obsłudze telefonu (wyłącznie kobiety) muszą być odpowiednio przygotowane do tej pracy, przeszkolone w zakresie obsługi, poradnictwa, komunikacji interpersonalnej.

Oprócz tego w wielu departamentach powstają regionalne oddziały telefonu zaufania, do których osoba dzwoniąca jest łączona automatycznie w zależności od miejsca, z którego dzwoni.



Pomoc mieszkaniowa


Ważną formą pomocy kobietom i rodzinom w sytuacjach kryzysowych jest zapewnienie schronienia.

W ramach pomocy społecznej prowadzone są ośrodki interwencyjne oraz schroniska/mieszkania przyjmujące kobiety i /lub matki z dzieckiem (centre d’accueil mère-enfant, zwane również "centre maternel”) lub ośrodki zakwaterowania i resocjalizacji (centres d'hébergement et de réadaptation sociale – CHRS).

Finansowane są przez departamentalne służby pomocy społecznej dziecku (ASE – Aide Sociale a l’Enfance) i pomagają potrzebującym wsparcia materialnego i/lub psychologicznego kobietom w ciąży i samotnym matkom z dzieckiem/dziećmi.

Ośrodki te oferują miejsce do zamieszkania i wsparcie socjalne i psychologiczne kobietom i ich rodzinom. Istnieją dwa rodzaje takich ośrodków: „grupowe” – tj. oferujące wspólne zamieszkiwanie w ośrodku zajmującym oddzielny budynek (89% ogółu tego typu placówek), a kobietom oferowane są oddzielne pokoje, studia lub samodzielne mieszkania i „rozproszone” (11%), tj. „mieszkania chronione”, samodzielne, z bardziej komfortowymi warunkami do życia. Coraz popularniejszą formą są samodzielne mieszkania, w których utrzymaniu muszą jednak uczestniczyć finansowo beneficjentki (np. środki z zasiłków).


Blisko połowa tego typu placówek zarządzana jest przez organizacje pozarządowe. Placówki te zatrudniają stały personel: wychowawców, doradców ekonomicznych i rodzinnych, psychologów. Ich praca polega na przygotowaniu kobiety do roli matki, pomocy w opracowaniu przez klientkę „projektu na życie”, który przybiera charakter umowy między matką a specjalistami (z jednej strony gwarantując jej samodzielność, z drugiej poczucie bezpieczeństwa), pomocy w tworzeniu (lub odbudowaniu) więzi między matką a dzieckiem, pomocy materialnej w organizacji życia codziennego, pomocy w reintegracji społecznej i zawodowej. Warunki przyjęcia do takiej placówki oraz czas pobytu (zwyczajowo 6 miesięcy z możliwością przedłużania) zależą od decyzji rady generalnej.

Ww akty prawne i Karta oraz

Poradnik „obowiązki instytucji świadczących usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze w zapobieganiu i udzielaniu pomocy w sytuacjach przemocy w rodzinie” (ANESM) (opis - pkt.III.3.3)



Regulaminy CCAS – ośrodków pomocy społecznej

Projekty organizacji pozarządowych dofinansowywane, zlecane przez samorządy lub kasy ubezpieczeń



1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna