Beata Ciepła Projekt 18 „Tworzenie i rozwijanie standardów usług pomocy i integracji społecznej



Pobieranie 482.45 Kb.
Strona5/8
Data27.04.2016
Rozmiar482.45 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8

III.2. Osoby pozostające bez pracy
III.2.1. „Plan spójności społecznej” 20 programów na rzecz spójności
Problemy osób pozostających bez pracy są ważnym elementem polityki państwa francuskiego. W planie spójności narodowej na lata 2005-2009 zatrudnienie jest jednym z trzech filarów polityki (oprócz mieszkalnictwa i równości szans); a na 20 programów na rzecz spójności wprowadzonych tym planem 11 dotyczy właśnie zatrudnienia.

W programie walki z bezrobociem za główne zadanie postawiono skoordynowanie działań wszystkich podmiotów działających na rzecz walki z bezrobociem i ułatwiającym zdobycie pracy osobom poszukującym.

Za szczególnie ważne uznano problem bezrobocia osób młodych (w 2004 roku sytuacja była rzeczywiście alarmująca, poziom zatrudnienia osób młodych był na poziomie 26%, przy 55% średniej europejskiej).

Duży budżet przeznaczono w tym zakresie na zatrudnienie wspomagane, programy nauki zawodu połączonej z pracą oraz zapewnienie miejsc pracy dla młodych osób w sektorze publicznym.

Utworzono program o nazwie PACTE (parcours d’accès à la fonction publique territoriale, hospitalière et d’Etat) jako nowa droga rekrutacji i przygotowania młodych ludzi (zwłaszcza ze środowisk zagrożonych) do podjęcia pracy w administracji publicznej, samorządowej i szpitalnictwie.

Kolejny program dotyczy ekonomii społecznej oraz faworyzowania powrotu na rynek pracy osób długotrwale bezrobotnych. Wśród programów „zatrudnieniowych” planu spójności znalazły się również promocja i rozwój usług oraz wspomaganie samozatrudnienia osób pozostających bez pracy.



III.2.2. Misje lokalne – programy aktywizacji i reintegracji społecznej osób do 25 roku życia
Szczególną formą wsparcia w zakresie integracji społecznej i zawodowej są objęte osoby młode, do 25 roku życia.

Instytucjami powołanymi do pomocy tej grupie osób są tzw. „misje lokalne” (missions locales).

Na podstawie diagnozy zrealizowanej na początku lat 80-tych na zlecenie ówczesnego premiera,

F. Mitterand, okazało się, że młode osoby z problemami natury społecznej, edukacyjnej, materialnej potrzebujące różnych form wsparcia mają trudności z dostępem do nich. W 1982 roku na mocy ustawy o stowarzyszeniach (loi 1901) powołano zatem do życia Misje Lokalne. Ich funkcjonowanie, obowiązki uregulowane są w Kodeksie Pracy.

Zakres działania oraz sposób funkcjonowania wciąż ulega zmianom, w 2005 roku rząd podpisał porozumienie „Protocole 2005” z reprezentantem misji – Unią Krajową Misji Lokalnych (Union Nationale des Missions Locales). Misjom przewodzą merowie lub ich reprezentanci. Niektóre Misje Lokalne obszarem działalności obejmują kilka gmin (szczególnie małych, na obszarach wiejskich).

Finansowanie tych instytucji pochodzi ze środków rządowych, regionalnych i gminnych. Trójstronne umowy podpisywane są zazwyczaj na okres 3 lat.

Służą one pomocą osobom młodym (od 16 roku życia, kiedy to kończy się wiek obowiązkowej skolaryzacji maksymalnie do ukończenia 26 lat) zamieszkującym rejon działania placówki (są to dwa podstawowe kryteria udzielenia pomocy przez Misję Lokalną).

Kluczowymi pracownikami Misji Lokalnych są doradcy ds. integracji społecznej i zawodowej (conseiller en insertion sociale et professionnelle), którzy mają bardzo szeroki zakres obowiązków. Doradca musi być przygotowany na zajęcie się problemem zarówno osoby bezdomnej, jak i osoby potrzebującej reorientacji zawodowej lub po prostu poszukującej pracy. Podstawową zasadą świadczonych przez nich usług jest globalne podejście do klienta, które pozwala stworzyć wizję kompleksową jego problemów. Oczywiście doradca taki nie może być specjalistą we wszystkich tych aspektach, jego zadaniem jest stworzenie interdyscyplinarnego zespołu specjalistów, do których będzie kierowany klient i z którymi doradca ściśle współpracuje. Jest on koordynatorem pracy takiego zespołu i odpowiada za ścieżkę integracji klienta.

Partnerami Misji Lokalnych są rozmaite instytucje działające na polu edukacji, pomocy społecznej, rynku pracy, np. ośrodki szkoleniowe, stowarzyszenia pomocy ofiarom przemocy, wsparcia mieszkaniowego, placówki szkolnictwa publicznego, Pole-Emploi, centra departamentalne pomocy społecznej zatrudniające pracowników socjalnych, kasy ubezpieczeń, pedagodzy. W zależności od potrzeb klienta zespół może składać się z kilku do kilkunastu osób.

Poza strukturą obowiązkową, której finansowanie zapewnia umowa, Misje Lokalne pragnące poszerzyć zakres swoich usług szukają dodatkowych środków finansowych na ich realizację w innych instytucjach publicznych krajowych, regionalnych i europejskich oraz wśród sponsorów.

Większość Misji Lokalnych jest również dofinansowywana przez rady generalne departamentu w ramach umów na świadczenie usług dla beneficjentów zasiłków RMI/RSA.

Wg danych UNML (Unii Krajowej Misji Lokalnych) za rok 2007 Misje Lokalne finansowane były z nst źródeł: środki państwowe – 40%, regiony – 18%, departamenty – 5%, gminy i związki gmin – 22%, Europejski Fundusz Społeczny – 8%, inne instytucje publiczne i prywatne – 7% (łącznie finansowanie publiczne na poziomie 474 mln euro). Posiadały 486 struktur, udzieliły informacji ponad milionowi młodych osób, z czego 48% skorzystało z dokształcania i różnych form zatrudnienia.


Świadczenia w formie zasiłków RMI/RSA nie przysługują jednak młodym osobom do 25 roku życia (poza szczególnymi wyjątkami, gdzie „osoba młoda pełnoletnia” może korzystać z pomocy społecznej świadczonej przez departamentalne centra pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży, zajmujące się generalnie osobami do 16 roku życia). Osoba taka może otrzymać pomoc finansową w formie doraźnych zasiłków celowych, wypłacanych przez Fundusz Pomocy Młodym (Fonds d’Aide aux Jeunes) lub gminne ośrodki pomocy społecznej.
Korzystanie z opisanych powyżej usług Misji Lokalnych jest dobrowolne, beneficjent w początkowej fazie nie podpisuje z tą instytucją żadnych umów czy kontraktów. Misje pomagają w zdiagnozowaniu problemów młodej osoby i uzyskaniu przez nią pomocy w wyspecjalizowanych instytucjach. Misje Lokalne pomagają osobom z ogromnymi problemami, nie przygotowanymi do samodzielnego funkcjonowania w społeczeństwie, nie znającymi swoich praw, o niskim poziomie wykształcenia, czasami z ograniczoną znajomością języka francuskiego, zwłaszcza umiejętności pisania. Celem Misji Lokalnej jest „oswojenie” młodej osoby, jej dowartościowanie i ukierunkowanie na stworzenie własnego planu rozwoju, chęci dodatkowej edukacji, posiadania stabilizacji mieszkaniowej, stałej pracy.
Osoby zainteresowane aa zmianą swojej sytuacji życiowej i zawodowej mogą, po podpisaniu kontraktu integracji społecznej „contrat d'insertion dans la vie sociale" (CIVIS) uczestniczyć w programach aktywizacji i integracji zawodowej.


III.2.3. System wsparcia osób pozostających bez pracy – od RMI do RSA, usługi instytucji pomocy i integracji społecznej
Instytucją kluczową w świadczeniu usług dla wszystkich osób pozostających bez pracy jest Pôle Emploi (Centrum Pracy). Jest to instytucja powstała w wyniku połączenia ASSEDIC – Zrzeszenia Promującego Zatrudnienie w Przemyśle i Handlu, które administrowało wypłacanie zasiłków dla bezrobotnych) oraz Krajowej Agencji na rzecz Zatrudnienia (ANP – Agence Nationale pour l'emploi), pomagającej bezrobotnym w znalezieniu i podjęciu pracy, pośredniczącemu w kontaktach pracodawca - bezrobotny.

Fuzja nastąpiła, nie bez kłopotów, na przełomie roku 2009/2010.


Funkcjonowanie Pole Emploi to zindywidualizowana opieka i pomoc w konstruowaniu osobistego programu powrócenia/ wejścia na rynek pracy. Oferta usług jest bardzo szczegółowa i odpowiada na główne potrzeby i oczekiwania osób bezrobotnych lub poszukujących stałego zatrudnienia.
Centra Pracy współpracują ściśle z instytucjami departamentalnej pomocy społecznej, np. Maisons Départementales de la Solidarité et de l’Insertion, które wspierają je w osiągnięciu celu jakim jest integracja zawodowa i społeczna osoby bezrobotnej.

Bowiem to departamenty odpowiadają za pomoc społeczną osobom ubogim, w tym ustawę o RSA.


Podstawowym mechanizmem pomocy materialnej na zabezpieczenie egzystencji osobom pozostającym bez środków do życia był wprowadzony w 1988 roku Minimalny Dochód Integracyjny RMI (Revenu Minimum d’Insertion). Celem wprowadzenia systemu RMI było, prócz zapewnienia środków do życia, wspieranie społecznej i zawodowej integracji; ustawa RMI przewidywała oprócz zasiłków inne świadczenia oferowane w ramach departamentalnych programów integracji społecznej oraz uprawnienia do ulg oraz uprawnień w usług mieszkalnictwa oraz zdrowia.

Po 20 latach jej funkcjonowania była wciąż oceniana dobrze, jednak reformy administracyjne dotyczące decentralizacji, a przede wszystkim obserwowane zjawisko tworzenia się nowej grupy osób potrzebujących, tzw „biednych pracowników”, czyli osób pracujących, których dochody nie pozwalają na „godną egzystencję” doprowadziły do reformy systemu i stworzenia „zasiłku aktywnej solidarności” (RSA – „revenu de Solidarité active”), ustawa z grudnia 2008 roku weszła w życie od 1 lipca 2009 roku.

Decyzja ta poprzedzona była pilotażową realizacją mechanizmu RSA w kilkudziesięciu departamentach.

Ustawa ta łączy w sobie dwie formy pomocy: minimalny dochód oraz pomoc społeczną. Wprowadzenie RSA uprościło choć trochę skomplikowany system wspierania finansowego różnych grup klientów, zastępując nie tylko świadczenie RMI, ale również inne zasiłki przeznaczone np. dla samotnych rodziców, czy premię w związku z powrotem do pracy. To uproszczenie obwarowane jest zasadą, że osoba otrzymująca zasiłek RMI nie może stracić finansowo na połączeniu różnych form zasiłków.

Ustawa ta ma jednak na celu również aktywną walkę z wykluczeniem oraz zachęcanie do podjęcia aktywności zawodowej (gwarantując uzupełnienie niskiego wynagrodzenia wyrównaniem z RSA) poprzez kompleksową opiekę i towarzyszenie klientowi w realizacji jego osobistego programu integracji zawodowej i społecznej. W ramach RSA departament refunduje część kosztów zatrudnienia firmom uczestniczącym w mechanizmie.
W pierwszym okresie pobierania zasiłku osoba musi zawrzeć umowę na rzecz integracji (z departamentalnym centrum pomocy społecznej lub inną instytucją realizująca te zadania na mocy kontraktu z departamentem np. ośrodkiem pomocy społecznej), która zobowiązuje beneficjenta do aktywności i integracji na kilku polach: samodzielności społecznej, podnoszenia kwalifikacji oraz podjęcia stałej pracy.

W ramach umowy integracyjnej osoba korzystająca z RSA jest pod stałą opieką pracownika socjalnego. W zależności od potrzeb może on skorzystać z usług różnych specjalistów pracy socjalnej, uzyskać pomoc w zakresie dostępu do mieszkania, zapobiegania eksmisji, dostępu do opieki, itp.

Służby socjalne departamentu oferują osobom bezrobotnym usługi w zakresie poradnictwa (organizacja budżetu domowego, pomoc w załatwianiu spraw administracyjnych, prawnych).
Wszystkie te programy integracyjne, podobnie jak RSA, mają na celu faworyzowanie powrotu do pracy, traktując zatrudnienie jako prawdziwą dźwignię i podstawę integracji społecznej. Osoba bezrobotna otrzymuje wsparcie w stworzeniu osobistego projektu powrotu /utrzymania pracy, określającego założenia i cele, uwypuklenie wiedzy i umiejętności, orientację i nakierowanie na właściwe szkolenia, kursy doskonalące.

Nie istnieją standardy określające pakiety usług oferowanych przez instytucje pomocy i integracji społecznej, usługi te różnią się w zależności od sytuacji gospodarczej i społecznej danego regionu, a przede wszystkim od potrzeb klienta. Standardem powtarzanym zarówno w aktach prawnych (ustawy, rozporządzenia, departamentalne programy pomocy społecznej), jak i dokumentach uzupełniających, rekomendacjach i kartach etycznych jest indywidualne podejście do każdego przypadku, globalne spojrzenie na wszystkie problemy dotyczące osoby bezrobotnej oraz kompleksowa pomoc w rozwiązaniu wszystkich tych problemów.


UMOWY INTEGRACYJNE


kontrakt integracji społecznej CIVIS – „contrat d'insertion dans la vie sociale (CIVIS)”

Dotyczy młodych bezrobotnych do 25 roku życia. Ma on na celu organizację działań niezbędnych do osiągnięcia integracji zawodowej poprzez integrację społeczną. Umowa zawierana jest zazwyczaj na okres jednego roku, z możliwością przedłużenia. Nie jest to umowa o pracę, ale ma na celu umożliwienie młodej osobie uzyskania wykształcenia i znalezienia pracy.

Dzięki takiemu kontraktowi młoda osoba pozostająca bez pracy ma możliwość podjęcia nauki połączonej z pracą (formation en alternance) lub pracy w instytucjach publicznych, sektora prywatnego i w organizacjach pozarządowych – umów integracyjnych CUI).



Osobisty Program podjęcia pracy – Programme personel d’aide a l’emploi

(PPAE)


Dotyczy pozostałych bezrobotnych. Osobisty Program podjęcia pracy (PPAE) musi zostać opracowany wspólnie przez klienta i Centrum Pracy w ciągu dwóch tygodni od zarejestrowania się w Centrum. Programy takie są też przygotowywane przez instytucje wspierające osoby pozostające bez pracy, np. organizacje pozarządowe prowadzące centra aktywności dla takich osób. W Programie tym zawarte są również zobowiązania Centrum Pracy w formie usług, dostępu do kształcenia oraz pomocy materialnej oraz obowiązki klienta (aktywnego poszukiwania pracy, doskonalenia swoich kwalifikacji zawodowych i umiejętności życia społecznego, rozwiązania innych problemów osobistych, mających wpływ na sytuację zawodową). Doradcy zawodowi, psychologowie, prawnicy socjalni wspierają osobę w realizowaniu osobistego programu.

RSA – umowa na rzecz integracji

W pierwszym okresie pobierania zasiłku RSA osoba musi zawrzeć umowę na rzecz integracji (z departamentalnym centrum pomocy społecznej lub inną instytucją realizująca te zadania na mocy kontraktu z departamentem np. ośrodkiem pomocy społecznej), która zobowiązuje beneficjenta do aktywności i integracji na kilku polach: samodzielności społecznej, podnoszenia kwalifikacji oraz podjęcia stałej pracy.


USŁUGI NA RZECZ OSÓB BEZROBOTNYCH I BENEFICJENTÓW ZASIŁKU RSA

Rodzaj usługi

Opis

Podstawa prawna/istniejące standardy

Poradnictwo, informacja, kierowanie

Świadczone są w instytucjach i placówkach pomocy społecznej oraz w Misjach Lokalnych (dla osób do 25 roku życia) i Pole-Emploi (Centra Pracy).

Informacje ogólne, kierowanie.

Poradnictwo specjalistyczne (psycholog, prawnik)

Praca socjalna

Poradnictwo dotyczące organizacji budżetu domowego, pomoc w załatwianiu spraw administracyjnych, prawnych, uzyskać pomoc w zakresie dostępu do mieszkania, zapobiegania eksmisji, dostępu do opieki, itp.

Instytucje samorządowe pomocy społecznej oraz organizacje pozarządowe działające na tym polu oferują też szeroki wachlarz usług z zakresu podejmowania własnej działalności gospodarczej, tworzenia firm i spółdzielni socjalnych



Kodeks rodzinny i pomocy społecznej

Kodeks pracy

Ustawa o zasiłku RSA

„Karta praw osoby korzystającej z pomocy społecznej”

Etyka pracy społecznej i obowiązki pracownika socjalnego” (pkt. II.1 opracowania)

Karta Obywatela – „Label Marianne” (pkt II.2 opracowania)




Prace społecznie użyteczne, roboty publiczne – CUI

Istnieją dwie formy umów o pracę w ramach CUI:

CUI CAE – obowiązuje pracodawców spoza sektora gospodarki (instytucje publiczne, stowarzyszenia), którym refundowana jest całość kosztów zatrudnienia (20 do 35 godzin tygodniowo, wynagrodzenie na poziomie 90-95% płacy minimalnej, dopuszczalny maksymalny czas umowy – 2 lata).

CUI CIE – obowiązuje pracodawców prywatnych sektora gospodarki, którym refundowane jest maks. 47% płacy minimalnej, umowy o pracę na pełny etat – 35 godzin tygodniowo, dopuszczalny maksymalny czas umowy – 1 rok).


Kształcenie połączone z pracą – „formation en alternancie”

Ciekawa i atrakcyjna z finansowego punktu widzenia formą wsparcia młodego bezrobotnego (do 25 roku życia). Młody człowiek podejmuje naukę w placówce kształcenia zawodowego i dzieli ją (50/50) z pracą w firmie, która przygotowuje go w praktyce do pracy w danym zawodzie. Świadczenia finansowe jakie otrzymuje szkolący się (stypendium naukowe połączone z wynagrodzeniem za pracę) jest często wyższe niż płaca minimalna.

Wolontariat osób bezrobotnych

Promowanie aktywności społecznej w formie prac wolontarystycznych w organizacjach pozarządowych lub instytucjach publicznych na rzecz innych osób potrzebujących wsparcia; np. „odwiedziny sąsiedzkie” u osób starszych i niepełnosprawnych, pomoc w pracach gospodarskich, w ogrodzie.


Regulaminy CCAS – ośrodków pomocy społecznej

Projekty organizacji pozarządowych





III.2.4. „Biedni pracownicy”
Ciekawa strategia lokalnej polityki społecznej została opracowana w 2004 roku w Beauvais, blisko 80 tysięcznym mieście i nosi nazwę Planu społecznej harmonii (Plan d’Harmonie Sociale).

Raport z jej wdrażania został przygotowany przez Mera miasta w 2009 roku i przedłożony Premierowi na jego prośbę o analizę skuteczności stosowanych lokalnych innowacyjnych działań, które będą mogły być wykorzystane w tworzeniu i doskonaleniu polityki solidarności.37
Podstawą opracowania tego Planu było założenie, że współczesne społeczeństwo nie może nie dostrzegać „biednych pracowników” – osób, które wypełniają swoje funkcje społeczne i obywatelskie, a mimo to czują się wykluczeni nie mogąc zaspokoić podstawowych potrzeb. Towarzyszy im uczucie niesprawiedliwości i niemocy wobec codzienności; fakt posiadania dochodów z matematycznego punktu widzenia wyklucza ich z możliwości korzystania z niektórych świadczeń i usług pomocy socjalnej, a w istocie, mimo posiadania dochodów finansowych znajdują się w sytuacji podobnej lub gorszej niż jej beneficjenci.
Merostwo zdecydowało się na wprowadzenie Planu Harmonii Społecznej, tworząc definicję biednego pracownika (bazując na amerykańskich wzorcach – poor workers). I włączając w tę grupę emerytów, których dochody są relatywnie niskie, a ich wcześniejsza praca i bardzo często aktualna aktywność w organizacjach pozarządowych pozwala na włączenie ich do tej grupy (pierwsza cecha określająca osobę pracującą to bycie aktywnym).

Gmina zdecydowała się na podwyższenie progu dochodowego uprawniającego do korzystania z pomocy fakultatywnej gminy, a w przypadku udzielanej pomocy żywnościowej (sklepik socjalny) zastosowała kryterium „reste a vivre” – „rzeczywiście dostępnych dochodów” pozostających na życie po odliczeniu od dochodów faktycznie ponoszonych wydatków stałych. Około 8 % mieszkańców gminy zostało zakwalifikowanych do grupy biednych pracowników.


Usługi oferowane przez gminę za pośrednictwem ośrodka pomocy społecznej w ramach Planu mają odpowiadać na potrzeby „punktowe”, a nie ciągłe, odpowiadać na zdiagnozowane lokalne potrzeby oraz aktywizować i motywować do działania korzystających. Pakiet usług oferowanych w ramach Planu „biednym pracownikom”, ale i wszystkim osobom znajdującym się w podobnej sytuacji, składa się z 12 różnych świadczeń i opiera się na trzech głównych polach działania:

  • sytuacje awaryjne (np. wysokie koszty prądu zimą),

  • życie codzienne (opłaty za żłobek, stypendium dla młodzieży pragnącej podjąć studia, mikro-kredyty do 1000 euro, od których połowę odsetek finansuje ośrodek pomocy społecznej),

  • więzi społeczne (organizacja czasu wolnego – talony na zajęcia, szkolne wycieczki, „Boże Narodzenie dla wszystkich”).

Ewaluacja czterech lat funkcjonowania Planu pozwoliła ocenić i zdiagnozować najważniejsze potrzeby lokalnej społeczności. Okazało się, że spośród oferowanego pakietu usług największym „powodzeniem” cieszyły się pomoc żywnościowa (1 miejsce w porównaniu do 5 średniej krajowej), a najmniejszym (co może oznaczać – odpowiednio zaspokajanym) – dożywianie dzieci w szkołach ( siódme miejsce w porównaniu do drugiego średniej krajowej).


Ważnym problemem sygnalizowanym przez pracowników socjalnych i odbiorców pomocy społecznej były kwestie długów i zaciągania kredytów, grożących poważnymi konsekwencjami. Gmina w odpowiedzi na to oprócz istniejącego już wsparcia w postaci mikro-kredytów postanowiła wzmocnić usługę doradztwa w sprawach ekonomii społecznej i rodzinnej   (conseillère en économie sociale et familiale). Zadaniem tej usługi jest dostarczanie informacji, porad praktycznych i wsparcie techniczne w zarządzaniu domowym budżetem (jak planować i monitorować wydatki, oszczędnie gospodarować mediami, dbać o bieżące opłaty, jak wyjść z trudnej sytuacji ciążących zobowiązań).

Kolejną usługą, która gmina planuje rozwinąć w następnych latach jest kwestia zapewnienia tanich noclegów (typu hotel Formule 1), gdzie osoby mieszkające będą płacić czynsz, a pracownik socjalny będzie ich wspierał w zdobyciu mieszkania.


III.3. Osoby starsze
III.3.1. Polityka krajowa, strategie departamentalne i lokalne badanie potrzeb
Środowisko lokalne ma szczególne znaczenie właśnie dla tej grupy społeczeństwa. Z uwagi na organiczną mobilność i inne ograniczenia techniczne i mentalne to właśnie środowisko lokalne stanowi najważniejszą płaszczyznę ich życia. Diagnoza potrzeb tej grupy społecznej musi spoczywać zatem na najmniejszych jednostkach samorządu terytorialnego – gminach, przy wsparciu departamentu. Efektem takiej diagnozy jest tworzenie lokalnych polityk społecznych i dostosowywanie katalogu usług (szczególnie uzupełniających) do potrzeb.

P. Błędowski38 pisze o dwóch skrajnych typach polityki lokalnej: nastawionej na interwencję (model interwencji społecznej) i na optymalne zaspokajanie ich różnorodnych potrzeb (model integracji społecznej). Ten właśnie model integracji społecznej wpisuje się w lokalne polityki we Francji.


Pomoc i usługi dla osób starszych zajmują szczególnie ważnie miejsce w polityce społecznej Francji.

Według rankingu dotyczącego życia emerytów za granicą, opublikowanego na początku tego roku przez amerykańskie pismo „International Living"39 Francja po raz piąty z rzędu została wybrana jako kraj o najlepszej jakości życia. Podkreślano przy tym doskonały system opieki zdrowotnej oraz to, że „we Francji ludzie cieszą się życiem".

Tradycyjnie duże rolę odgrywają świadczenia z systemu ubezpieczeń społecznych, również te o charakterze opiekuńczym. Model ubezpieczeniowy systemu opieki zdrowotnej mimo swej rozbudowanej, zdecentralizowanej struktury i skomplikowanego systemu płatności zapewnia jednak mieszkańcom stosunkowo łatwy dostęp do usług medycznych i paramedycznych.

Opiekę nad osobami starszymi roztaczają ministerstwa zdrowia i solidarności, ubezpieczeń społecznych, osób niepełnosprawnych i rodziny oraz ministerstwo ds młodzieży, sportu i organizacji pozarządowych.

Ministerstwa te, wspólnie z partnerami publicznymi z sektora ubezpieczeń społecznych, samorządów lokalnych, ekspertów, organizacji pozarządowych, opracowały Plan Narodowy „Bien Vieillir 2007-2009” (Godna Starość40).

Cele jakie postawiono przed wszystkim instytucjami to przede wszystkim:



  • Diagnoza i nadzór medyczny nad osobą przechodzącą na emeryturę (ocena stopnia uzależnienia/ utraty samodzielności) (przy zasiłku APA),

  • Promocja zdrowego odżywiania i aktywności fizycznej i sportowej,

  • Działania profilaktyczne (programy specjalne dla poszczególnych schorzeń, dotykających w szczególności osoby starsze (Alzheimer, osteoporoza, nowotwory),

  • Działania informacyjne i promocyjne na temat właściwego korzystania z lekarstw,

  • Rozwój Planu na poziomie regionalnym, tworzenie lokalnych polityk,

  • Badania i projekty eksperymentalne, innowacyjne.

Minister Zdrowia i Solidarności przyznaje gminom znak jakości „bien vieillir-vivre ensemble” (godna starość – żyć razem) promując w ten sposób lokalne inicjatywy mające na celu poprawę jakości życia osób starszych.


Przepisy prawne dotyczące osób starszych to przede wszystkim ustawy: o stworzeniu zasiłku APA (2001), o zmianie ustawy o pomocy społecznej i medyczno-społecznej (2002), o solidarności na rzecz samodzielności osób starszych i niepełnosprawnych (2004), o równości praw i szans (2005) oraz ustawa z 2004 roku powołująca Narodową Kasę Solidarności na rzecz Samodzielności (Caisse Nationale de Solidarité pour l’autonomie – CNSA).
Zgodnie z Kodeksem (art. L113) każda osoba powyżej 65 roku (lub 60 roku przy niezdolności do pracy) pozbawiona wystarczających dochodów może skorzystać z pomocy w miejscu zamieszkania lub zostać umieszczona w ośrodku opiekuńczym lub u osób prywatnych.

Ustawa ta zobowiązuje radę generalną (departament) do opracowania i wdrożenia lokalnej polityki społecznej, zwłaszcza w zakresie opieki nad osobami starszymi i niepełnosprawnymi. Departamenty tworzą więc Regulaminy Pomocy Społecznej (RDAS), określające świadczenia i usługi społeczne dla tych grup osób oraz warunki ich uzyskania.

Departament nadzoruje i kontroluje realizację świadczeń i usług, współpracując z instytucjami państwowymi.

1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna