Beata Ciepła Projekt 18 „Tworzenie i rozwijanie standardów usług pomocy i integracji społecznej



Pobieranie 482.45 Kb.
Strona6/8
Data27.04.2016
Rozmiar482.45 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8

III.3.2. Podtrzymywanie samodzielności i niezależności osób starszych – APA
Ważnym zadaniem wpisanym w cele polityki wobec osób starszych (i niepełnosprawnych) jest podtrzymanie możliwie najdłużej ich samodzielności i pozostawanie w miejscu zamieszkania.

Problemy osób starszych to z jednej strony kłopoty zdrowotne, z drugiej zaś warunki zewnętrzne – społeczne i ekonomiczne, mające wpływ na ich stan zdrowia i komfort życia oraz poziom zaspokajania tych potrzeb. Ograniczone wsparcie ze strony rodziny i sąsiadów „nakłada na państwo i organizacje społeczne obowiązek zapewnienia im opieki medycznej i pielęgnacyjnej. Działania rządu (ANSP) mające na celu wsparcie i rozwój osobistych usług służą w dużej mierze tej właśnie grupie społecznej41.

Koszty pobytu pacjenta w placówkach opieki ponosi pacjent lub opieka społeczna, jeśli jego zasoby finansowe są niewystarczające (wysokość jest ustalana dla każdego zakładu przez radę generalną departamentu, na którego obszarze znajduje się placówka). Długoterminową opiekę domową osobom powyżej 60. roku życia zapewniają gminy.
Mechanizmem finansowym mogącym zapewnić tę niezależność są świadczenia takie jak zasiłek osobisty związany z zapewnieniem samodzielności osobom starszym (allocation personnalisée d’autonomie – APA) oraz świadczenia wyrównawcze dla niepełnosprawnych (prestation de compensation du handicap PCH).
Przyznanie świadczenia APA poprzedza kompleksowa ocena sytuacji osoby ubiegającej się o świadczenie i zakwalifikowanie jej do jednej z sześciu grup określających stopień utraty samodzielności. Procedura ubiegania się o świadczenie, przeprowadzenia badania stopnia samodzielności, podziału na grupy (wg skali AGGIR) i wzoru wniosku o przyznanie świadczeń stanowią załączniki 2-1, 2 i 3 Kodeksu rodzinnego i pomocy społecznej.

Ocena ta musi zostać zrealizowana przez zespół interdyscyplinarny (ustawa określa minimalny skład zespołu na lekarza i pracownika socjalnego, ale często w jej skład wchodzą również osoba wykonująca opiekę w miejscu zamieszkania, psychoterapeuta, dietetyk, lekarz specjalista).

Po dokonaniu oceny, osoba zostaje zakwalifikowana do jednej z grup i określony zostaje dostosowany do jej sytuacji i potrzeb „Plan pomocy”. Tylko osoby z grup największej utraty samodzielności (1-4) mają prawo do świadczenia APA. Pozostałe osoby mogą jednak zwrócić się o przyznanie wybranych świadczeń (np usług opiekuńczych o charakterze gospodarskim) do swojego ubezpieczyciela lub może im taka usługa zostać przyznana przez pomoc społeczną departamentu, świadczącą lub zlecającą świadczenie innym podmiotom. Również coraz częściej gminy poszerzają swoje usługi na rzecz osób nie kwalifikujących się do świadczenia APA .

W planie tym zawarte musza być szczegółowe formy przydzielenia pomocy i zasad jej ewentualnego współfinansowania. Osoby kwalifikujące się do 1 i 2 grupy, które nie chcą korzystać z usług w miejscu zamieszkania muszą złożyć rezygnację na piśmie.

Nie można jednoznacznie określić, które instytucje pomocy społecznej świadczą daną usługę. Różni się to w poszczególnych departamentach i gminach, dodatkowo niektóre usługi finansowane przez rady generalne różnią się zakresem i wartością świadczeń od tego typu usług finansowanych z niektórych kas ubezpieczeń społecznych, np. kasy ubezpieczenia na wypadek starości (Caisse Nationale d’Assurance Vieillesse).

W opracowaniu podawane przykłady dotyczą usług realizowanych przez instytucje departamentalne i gminne pomocy społecznej.42


ŚWIADCZENIA I USŁUGI OBOWIĄZKOWE


Rodzaj usługi

Opis

Podstawa prawna/istniejące standardy

1.Usługi informacji, poradnictwa, koordynacji

Usługi świadczone przez ośrodki pomocy społecznej, lokalne centra informacji i koordynacji CLIC, ośrodki PARADS.

Informacja, poradnictwo, pomoc w załatwieniu spraw, uzyskaniu należnych świadczeń, skierowanie do właściwej instytucji.

Akty prawne (str 27 opracowania)

„Karta praw osoby korzystającej z pomocy społecznej” (str 8 opracowania)



Karta praw i wolności osoby starszej niepełnosprawnej lub o ograniczonym stopniu samodzielności” (opis - pkt.III.3.3)

Etyka pracy społecznej i obowiązki pracownika socjalnego” (pkt. II.1 opracowania)

Karta Obywatela – „Label Marianne” (pkt II.2 opracowania)


2.allocation personnalisée d’autonomie – APA zasiłek osobisty związany z zapewnieniem samodzielności

Świadczenie na zaspokojenie potrzeb związanych z czynnościami życia codziennego, przyznawane w formie finansowej lub usług. Jego szczegółowy zakres określa „Plan Pomocy”.

Dostępne jest zarówno dla osób mieszkających w domu, jak i przebywających w placówce opiekuńczej.

Świadczenie to nie może być łączone z innymi świadczeniami, z wyjątkiem pomocy uznaniowej, fakultatywnej.


Ww akty prawne oraz

RDAS – departamentalne regulaminy pomocy społecznej



3.USŁUGI OPIEKUŃCZE W MIEJSCU ZAMIESZKANIA:

Mogą one być wykonywane wyłącznie przez instytucje upoważnione do tego decyzją rady generalnej.

Świadczone są nie tylko przez wyspecjalizowane firmy i organizacji pozarządowe, ale jednym z nowo pojawiających się usługodawców w tym zakresie są specjalnie powoływane do tego celu oddziały firm zajmujące się pracą czasową. W takiej formie osoba świadcząca usługi zatrudniana jest przez agencję pracy czasowej i „oddana do dyspozycji” klienta, ale na mocy zawartej umowy na usługobiorcy ciążą niektóre obowiązki dotyczące warunków pracy.

Usługi te świadczone są nieodpłatnie dla osób kwalifikujących się wg. kryterium dochodowego. Wnioski składane są w ośrodku pomocy społecznej lub bezpośrednio w lokalnej instytucji świadczącej te usługi; decyzja o przyznaniu finansowania podejmowana jest na szczeblu departamentu. Usługi tego typu przyznawane są w określonej ilości (do 30 g/m-c), jeśli w gospodarstwie domowym mieszka więcej niż jedna osoba mogąca korzystać z takiej usługi, czas jej trwania zmniejsza się o 1/5 dla każdej dodatkowej osoby.




a) Usługi o charakterze gospodarskim (aide menagere)

prace domowe pierwszej potrzeby, z wykonywaniem których osoba ma trudności, takie jak dokonywanie zakupów, porządkowanie mieszkania, załatwianie spraw w instytucjach w imieniu klienta.

Ww akty prawne i Karty oraz:

Poradnik „obowiązki instytucji świadczących usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze w zapobieganiu i udzielaniu pomocy w sytuacjach przemocy w rodzinie” (ANESM) (opis pkt.III.3.3)

Certyfikat NF Usługi wg normy NF X 50-056 (ANFOR Certification) (pkt II.2 opracowania)


b) Usługi o charakterze pielęgnacyjnym

pomoc dotycząca czynności życia codziennego. Obejmuje ona wsparcie w zakresie mycia, ubierania, pomocy przy spożywaniu posiłków, mobilności


c) Specjalistyczne usługi opiekuńcze

w przypadku osób o dużym stopniu utraty samodzielności, konieczna jest interwencja pielęgniarzy, fizjoterapeutów.

4. dzienne ośrodki wsparcia (accueil du jour)


To miejsce spotkań i życia codziennego, gdzie uczestnik może rozwijać swoje zainteresowania i zachować lub odzyskać samodzielność, dzięki opiece i pomocy specjalistów oraz kompetentnych wolontariuszy. Taka forma opieki pozwala odciążyć bliskich, którzy na co dzień opiekują się osobami z ograniczoną samodzielnością (pomoc dla pomagających).

Oferta: wspólne spędzanie czasu, socjalizacja, aktywizacja społeczna oraz usługi specjalistyczne, np. fizjoterapia, psychoterapia, terapia zajęciowa.

Specjalistyczne placówki wsparcia dziennego świadczą również usługi dla osób z konkretnymi schorzeniami; szczególne zapotrzebowanie na tego typu specjalistyczne placówki jest w ostatnich latach dla osób z chorobą Alzheimera.


Ww akty prawne, Karty i Poradnik.
Decyzja o skierowaniu na podstawie złożonego wniosku i oceny sytuacji i stopnia utraty samodzielności należy do rady generalnej.


5. pobyt czasowy (accueil temporaire)

Forma pomocy dla pomagających. Rada generalna finansuje pobyt i opiekę w placówkach świadczących tego typu usługi (często świadczą je również domy pomocy społecznej), pobierana jest jedynie opłata ryczałtowa za posiłki (7-25 euro/dzień w zależności od placówki). Opłaty te mogą być w przypadkach indywidualnych pokryte przez ośrodek pomocy społecznej. Jednorazowy pobyt do 30 dni, nie więcej niż 60 w ciągu roku.


Ww akty prawne, Karty i Poradnik.


6. rodzinne domy opieki (famille d’accueil)

forma opieki nad osobą starszą przez osoby indywidualne/rodziny, która propagowana jest w polityce wobec osób o ograniczonym stopniu samodzielności. Jest ona przedłużeniem mieszkania w środowisku domowym. Pozwala na respektowanie niezależności osoby starszej, utrzymywanie przez nią więzi przyjacielskich i rodzinnych, międzypokoleniowych.

Departament organizuje szkolenia wstępne oraz cykliczne szkolenia doskonalące oraz realizuje kontrole warunków opieki nad beneficjentami i ich sytuacją społeczną i medyczną.



Ustawa o pomocy społecznej określa warunki uzyskania akredytacji przez „famille d’acceuil; jest ona przyznawana na przyjęcie i opiekę nad 1,2 lub maksymalnie 3 osobami starszymi (lub niepełnosprawnymi).

7. Szczególny nadzór i pomoc w przypadkach upałów, klęsk żywiołowych, sytuacji nadzwyczajnych

Plan National Canicule powstał on w 2004 roku i obowiązuje w okresie potencjalnego zagrożenia – tj. 1 VI – 31 VIII.

Plan określa działania profilaktyczne oraz obowiązki i metody zarządzania na wszystkich szczeblach administracji w zależności od stopnia zagrożenia.

Gminy prowadzą rejestry osób, którym należy udzielić szczególnej pomocy w sytuacjach kryzysowych.

Okólnik z 2007 roku wprowadził dodatkowe uzupełnienie planu, np. wzmożone rekomendacje dla osób pracujących, sportowców i małych dzieci, uruchomienie zielonej linii telefonicznej, możliwość subwencji dla placówek opieki nad osobami starszymi i niepełnosprawnymi na zakup urządzeń chłodzących oraz zatrudnienie dodatkowych osób na okres lata.




Ustawa o pomocy społecznej (obowiązek prowadzenia przez gminy rejestru osób starszych, niepełnosprawnych) Plan Narodowy Canicule (2003)

Poradnik „Realizacja Planu przez ośrodki pomocy społecznej”, UNCASS 2007



USŁUGI FAKULTATYWNE (ale powszechnie stosowane przez wiele departamentów, gmin):


Telealarm

Możliwość szybkiej całodobowej łączności telefonicznej ze służbami medyczno-socjalnymi – w przypadku problemów zdrowotnych i innych, przekazywanie informacji przez te służby – sytuacje nadzwyczajne, alarmy. Oprócz aparatu telefonicznego osoba dysponuje przyciskiem alarmu w formie bransoletki lub naszyjnika).

Niektóre organizacje pozarządowe świadczące tego typu usługi poszerzają je również o możliwość rozmowy, wsparcia psychologicznego, emocjonalnego.

Usługi takie, dofinansowywane w ramach świadczenia na rzecz samodzielności APA lub przez kasę ubezpieczenia emerytalnego, muszą być jednak w części finansowanego przez użytkownika.


Plan National „Bien Vieillir”

RDAS – departamentalne regulaminy pomocy społecznej



Regulaminy CCAS – ośrodków pomocy społecznej

Projekty organizacji pozarządowych dofinansowywane, zlecane przez samorządy lub kasy ubezpieczeń

Foyers restaurants

Restauracje oferujące osobom starszym posiłki po przystępnych cenach i umożliwiające spotkania, integrację, nawiązywanie i odtwarzanie więzi społecznych. Osobom o niskich dochodach posiłki finansuje gminny ośrodek pomocy społecznej.


Dostarczanie ciepłych lub zimnych posiłków do domu

Usługa ta często ma określony czas trwania. Dostarczane posiłki muszą mieć określone walory smakowe i odżywcze, obiad powinien składać się z przystawki, dania głównego i owocu lub deseru, czasem dodatkowo zupa i owoc na podwieczorek. Usługa ta realizowana może być przez ośrodki wsparcia osób niepełnosprawnych i starszych lub lokalne organizacje pozarządowe. Ma ona na celu nie tylko podniesienie jakości odżywiania się osób starszych, ale również jest okazją otwarcia się na otoczenie i odtwarzania więzi społecznych. Usługa ta, dofinansowywana w ramach departamentalnej pomocy społecznej lub kasy ubezpieczeń emerytalnych oraz gminy i organizacje pozarządowe, może być jednak odpłatna.


Prace adaptacyjne mieszkania

Departament finansuje uzasadnione potrzebą i potwierdzone przez radę generalną firmę (np. działającą w ramach program interesu publicznego) prace remontowe do wysokości 4-krotnego świadczenia APA. Możliwe prace – adaptacyjne łazienki, WC, instalacje wodne, ogrzewania, ramp, foteli i platform umożliwiających pokonanie schodów, automatyczne otwieranie okiennic w pomieszczeniach codziennego użytku – kuchnia, salon, sypialnia).


Pomoc pomagającym

Wsparcie dla osób na co dzień zajmujących się osobami starszymi i niepełnosprawnymi (ograniczony stopień samodzielności). Oferowane w tym zakresie usługi to:

  • Wymiana doświadczeń, rozmowa, instytucja pomocy społecznej oferuje wsparcie psychologiczne, organizuje grupy wsparcia oraz spotkania indywidualne z wolontariuszami oraz specjalistami.

  • Odpoczynek od codziennych obowiązków opieki nad osobą starszą umożliwia umieszczenie podopiecznego w dziennym ośrodku opieki lub na pobyt czasowy.

  • Szkolenia – bezpłatne szkolenia organizowane przez instytucje pomocy społecznej, np. na temat zarządzania obowiązkami codziennymi.

  • Informacja – organizacja zebrań, konferencji na tematy dotyczące opieki nad osobami starszymi (żywienie, choroby, pielęgnacja).

Inne formy wsparcia

Np. zakupy i dostarczanie do domu lekarstw, ruchoma biblioteka (dostarczanie książek, płyt do domu), pomoc w formie paczek żywnościowych – realizowana przez ośrodki pomocy społecznej, ale najczęściej przez organizacje pozarządowe.



USŁUGI POŚREDNIO ZWIĄZANE Z INSTYTUCJAMI POMOCY SPOŁECZNEJ


Hospitalizacja domowa

Przykład realizacji celu pozostawania osób starszych w miejscu zamieszkania i zapobieganie lub ograniczenie do minimum hospitalizacji.

Wywodzi się właśnie z Francji, gdzie powstała na początku lat 60-tych i jest definiowana jako „świadczenia obejmujące aktywne leczenie, realizowane przez klinicystów w domu pacjenta, w przypadku schorzeń, które zwykle wymagają leczenia w oddziale szpitalnym. Należy jednak podkreślić, że hospitalizacja domowa ogranicza się tylko do okresu, gdy stan pacjenta wymaga skierowania do leczenia w szpitalu”43.

Oczywiście jest to usługa medyczna, niemniej niektóre świadczenia, choćby proces przyznania APA wymaga ścisłej współpracy służb medycznych i społecznych.



Dodatki mieszkaniowe

Allocation Personnalisée au Logement (APL), Allocation de Logement à caractère Social (ALS) lub Allocation de Logement Familiale (ALF).

Dodatki te wypłacane są w ramach ubezpieczeń społecznych (kasa świadczeń rodzinnych lub rolnicze kasy ubezpieczeń).

Przy tym świadczeniu usługą instytucji pomocy społecznej jest informacja i pomoc w uzyskaniu korzystnej formy świadczenia.



III.3.3. Standardy usług na rzecz osób starszych
Zgodnie z założeniami łatwego i pełnego dostępu do informacji, w ramach regionalnych i lokalnych polityk społecznych tworzone są ośrodki informacji i pomocy, w których osoba znajdzie wszelkie informacje i pomoc w uzyskaniu świadczeń i usług.

„Specjalnością” dla osób starszych są lokalne centra informacji i koordynacji gerontologicznej (CLIC – Centre Local d’Information et de Coordination Gérontologique).

Kolejnym miejscem, gdzie można uzyskać pomoc są departamentalne domy solidarności i integracji (Maisons Départementales de la Solidarité et de l’Insertion), które świadczą pomoc dla wszystkich grup osób potrzebujących.
Wszystkie działania instytucji i placówek świadczących pomoc osobom starszym zobowiązane są do przestrzegania „Karty praw i wolności osoby starszej niepełnosprawnej lub o ograniczonym stopniu samodzielności” (Charte des droits et des libertes de la personne agee en situation de handicap ou de dependance). Karta współsygnowana jest przez Krajową Fundację Gerontologii (Fondation Nationale de Gerontologie) i Ministerstwo Pracy, Relacji Społecznych i Solidarności, ostatnia wersja została zrewidowana w 2007 roku.

   


Karta ma 14 punktów opisujących prawa osób do:

  • Dokonywania samodzielnych wyborów w życiu codziennym i określenia swojego sposobu na życie

  • Wyboru miejsca pobytu – w domu lub ośrodku dostosowanym do ich oczekiwań i potrzeb

  • Możliwości uczestniczenia w życiu społecznym i kulturalnym

  • Utrzymywania kontaktów rodzinnych, przyjacielskich

  • Dostępu i korzystania ze swojego majątku i przysługujących dochodów

  • Poszanowania i rozwoju własnych zainteresowań i aktywności

  • Wolności słowa i przekonań religijnych i politycznych

  • Zapobiegania utracie samodzielności

  • Dostępu do właściwej i dostosowanej do potrzeb opieki medycznej

  • Usługi otrzymywane w ramach pomocy osobistej świadczone musza być przez wykwalifikowanych specjalistów, a ich zakres dostosowany do potrzeb.

  • Do godnego umierania, usług specjalistycznych, opieki i towarzyszenia również dla rodziny

  • Priorytetem, ale i obowiązkiem jest wspieranie badań nad starzeniem się, chorobami związanymi z wiekiem

  • Do ochrony prawna swojej osoby i majątku

  • Informacji – informacja jest najlepszym narzędziem do walki z wykluczeniem.

Państwo francuskie dostrzega również problemy związane ze złym traktowaniem i stosowaniem przemocy wobec osób starszych.

Społeczeństwo francuskie jest coraz starsze, pomimo ciągłego rozwoju medycyny jest jednak coraz więcej osób mających problemy z samodzielnością. Osoby starsze są jedną z grup najbardziej narażonych na zjawisko złego traktowania i przemocy, a na dodatek rzadko mówiącą o tym problemie.

Według danych władz francuskich około 6000 tysięcy osób starszych doznaje złego traktowania, co w grupie osób powyżej 75 roku życia stanowi 15 % populacji. Należy jednak pamiętać, że nie zawsze zjawiska te wychodzą na jaw.

Złe traktowanie i przemoc mogą mieć miejsce zarówno w domu, jak i w placówkach pomocy społecznej, mogą one być natury fizycznej, psychicznej, finansowej, uzależniania od leków; przybierać mogą formy poniżania, zaniedbań aktywnych (więzienie osoby starszej, niepełnosprawnej) lub pasywnych (pozbawienie żywności).
W 2007 roku rząd francuski przedstawił plan promocji dobrego traktowania i wzmocnienia walki ze złym traktowaniem osób starszych i niepełnosprawnych. Dużą rolę w promowaniu jakości usług wobec osób starszych i niepełnosprawnych odgrywa powołana wówczas i opisywana wcześniej Krajowa Agencja ds. ewaluacji i jakości instytucji i usług społecznych i medyczno-społecznych (ANESM).

Jej celem jest rozwój, poprzez promocję praktyk ewaluacji, kultury dobrego traktowania podopiecznych w placówkach opiekuńczych oraz przez osoby świadczące usługi społeczne wobec osób najbardziej narażonych na krzywdę – osób starszych, niepełnosprawnych, dzieci i młodzieży oraz osób wykluczonych społecznie. Wśród licznych poradników Agencja opracowała również dokument „Obowiązki instytucji świadczących usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze w zapobieganiu i udzielaniu pomocy w sytuacjach przemocy w rodzinie”.

 

Zadania w zakresie walki z przemocą to zapobieganie oraz karanie sprawców.



We Francji funkcjonuje ogólnokrajowy numer alarmowy: 39 77; od ubiegłego roku na wszystkie departamenty nałożono obowiązek posiadania lokalnego numeru alarmowego; dwukrotnie zwiększono liczbę kontroli w placówkach i instytucjach pomocy społecznej. Przyspieszono też procedurę sankcjonowania stwierdzonych przypadków przemocy i złego traktowania, prefekt regionu może żądać natychmiastowego zamknięcia placówki, w której zaszły akty przemocy i ukarania ich autorów.

Szczególnie istotne jest jednak zapobieganie takim zjawiskom poprzez kształtowanie kultury dobrego traktowania.



III.4. Osoby niepełnosprawne
III.4.1. Rządowy plan solidarności z osobami starszymi i niepełnosprawnymi

System wsparcia dla osób niepełnosprawnych (medycznego i socjalnego) jest skomplikowany, szczególnie z powodu sposobu jego funkcjonowania oraz zakresu odpowiedzialności.

Według danych DREES za 2008 rok środki wydatkowane na świadczenia i usługi to ponad 34 mld euro, najwięcej ze środków ubezpieczeń społecznych (głównie chorobowego, ale i zasiłków rodzinnych), następnie budżet państwa, departamenty i środki z prywatnych ubezpieczeń.
Coraz trudniejsze i kosztowniejsze jest objęcie opieką osób niepełnosprawnych i starszych; aktualnie we Francji żyje 1,3 mln osób powyżej 85 roku życia, a do 2015 roku ich liczba ma wzrosnąć do 2 mln. Spośród osób niepełnosprawnych ponad 70 % stanowią osoby powyżej 50. roku życia.

Bardzo szybko wzrasta liczba osób o ograniczonej samodzielności, tzw. „piąte ryzyko” – związane z utratą samodzielności (risque dependance) wiąże się z koniecznością opracowania programów działania wobec tych osób, promowania podtrzymania możliwie najdłużej samodzielności i pozostawania we własnych domach, ale i zabezpieczanie miejsc w placówkach opieki całodobowej.

Już w 2004 roku powołano opisywaną już powyżej Narodową Kasę Solidarności na rzecz Samodzielności (Caisse Nationale de Solidarité pour l’autonomie - CNSA).
Ustawa z 2002 roku o pomocy społecznej i medyczno-społecznej nakłada na departamenty obowiązek opracowania departamentalnych schematów organizacji pomocy społecznej i medyczno - społecznej również dla osób niepełnosprawnych44. Zgodnie z wytycznymi ustawy dokument ten musi zawierać analizę potrzeb w tym zakresie (przyczyny, skala oraz ewolucja potrzeb), bilans ilościowy i jakościowy oferowanych usług, perspektywy i cele rozwoju świadczonych usług, określać zakres współpracy między różnymi podmiotami i koordynację ich działań, jak również określać kryteria ewaluacji działań realizowanych w ramach schematu.
Ustawa z 2005 roku o równości szans, reformująca poprzednie ustawy mówiące o osobach niepełnosprawnych (z 1975 i 2002 roku), która wprowadza nową definicję niepełnosprawności, wskazuje trzy podstawowe cele polityki wobec osób niepełnosprawnych: dostęp i pełne korzystanie z praw obywatelskich, stworzenie warunków finansowych umożliwiających „godną niezależność” oraz zagwarantowanie osobom niepełnosprawnym i ich rodzinom uczestnictwa w podejmowaniu decyzji, które ich dotyczą. Kładzie też nacisk na solidarność całej wspólnoty terytorialnej.
Obowiązki, jakie nakłada na instytucje pomocy społecznej to:


  • Profilaktyka oraz łatwy dostęp do usług opiekuńczych,

  • Kompensacja dochodów,

  • Dostępność,

  • Dostęp, informacja i poradnictwo dla osób niepełnosprawnych, ewaluacja potrzeb i uznanie praw,

  • Przynależność obywatelska i udział w życiu społecznym.



III.4.2. Indywidualny plan kompensacyjny pakiet usług
Świadczenie wyrównawcze dla osób niepełnosprawnych (PCH – prestation de compensation du handicap) jest pomocą przeznaczoną na zaspokojenie potrzeb związanych z utratą samodzielności przez osoby niepełnosprawne.

Z tego świadczenia mogą skorzystać wszystkie osoby niepełnosprawne jeśli spełniają warunki związane z miejscem pobytu, stwierdzoną niepełnosprawność i całkowitą niezdolność do wykonania co najmniej jednej podstawowej czynności lub duże trudności w wykonaniu co najmniej dwóch podstawowych czynności.


P
Osoba niepełnosprawna



ZESPÓŁ INTERDYSCYPLINARNY
rocedura przyznania świadczenia (źródło: CNSA):


PROJEKT NA ŻYCIE









Kryteria udzielenia świadczenia




Komisja do spraw praw i samodzielności osób niepełnosprawnych


DECYZJA O PRZYZNANIU ŚWIADCZEŃ LUB SKIEROWANIU DO SPECJALISTYCZNEJ PLACÓWKI

Świadczenie PCH jest zindywidualizowane, a podstawą jego przyznania jest „projekt na życie” – indywidualny plan potrzeb i aspiracji osoby niepełnosprawnej opracowany samodzielnie przez nią lub jej prawnego opiekuna lub przy wsparciu pracownika departamentalnego domu dla osób niepełnosprawnych (MDPH). Na podstawie „projektu na życie” zespół interdyscyplinarny MDPH (lekarz, psycholog, pracownik socjalny, ale również – w zależności od sytuacji – specjaliści ds. edukacji, integracji zawodowej, pedagog, itp.) przeprowadza ewaluację potrzeb.

Ewaluacja odbywa się na podstawie „Poradnika ewaluacji potrzeb kompensacyjnych osób niepełnosprawnych”45, który jest standardem krajowym, wprowadzonym dekretem z dnia 6 lutego 2008. Przewodnik ten jest narzędziem normalizacji informacji pozyskiwanych do ewaluacji, mającym na celu zagwarantowanie jednakowego podejścia na terenie całego kraju: różne wymiary potrzeb (zawodowe, szkolne, medyczne, otoczenia) muszą być oceniane globalnie według tej samej metody, biorąc jednak pod uwagę czynniki osobiste oraz otoczenia (ułatwienia lub przeszkody w realizacji danej aktywności).


Na podstawie dokonanej ewaluacji oraz „projektu na życie”, zespół interdyscyplinarny tworzy „indywidualny plan kompensacyjny”, zawierający propozycje dostosowane do potrzeb: pomoc indywidualna, zamieszkanie, adaptacja mieszkania, pomoc w komunikacji, szkolnictwie, reorientacja zawodowa, itp. Dotyczyć mogą one konkretnych usług, skierowania do placówki, ale również zaleceń i porad.

Plan ten musi składać się obowiązkowo z trzech części (syntezy, opisu stanu zdrowia oraz opisu aktywności i możliwości wykonywania czynności); pozostałych pięciu części nie jest obowiązkowe: sytuacja rodzinna, społeczna i finansowa; warunki mieszkaniowe i otoczenie; ścieżka edukacyjna/zawodowa; bilans psychologiczny; otrzymywana pomoc.

Indywidualny plan kompensacyjny zatwierdza osoba niepełnosprawna lub jej opiekun, a następnie przekazywany jest on (wraz z ewentualnymi uwagami beneficjenta) Komisji do spraw praw i samodzielności osób niepełnosprawnych, która podejmuje decyzję o przyznaniu świadczenia (poza wyjątkowymi sytuacjami – na okres od 1 do 5 lat) 46. Świadczenie PCH może być przyznane zarówno w przypadku opieki domowej i w zakładzie opiekuńczym.
Świadczenie to (finansowe lub w postaci konkretnych usług) przyznawane jest bez względu na wysokość dochodów osoby niepełnosprawnej w wieku od 20. do 60. lat. Mogą o nie się ubiegać również osoby starsze, do 75. roku życia, pod warunkiem, że spełniały one kryteria udzielenia świadczenia już przed ukończeniem 60. roku życia. Świadczenie to ma na celu zastąpienie wcześniej istniejących świadczeń: zasiłku wyrównawczego dla osób trzecich, opiekujących się osoba niepełnosprawną (allocation compensatrice pour tierce personie – ACTP) oraz zasiłku wyrównawczego związanego z kosztami ponoszonymi w związku z wykonywanie pracy zawodowej (allocation compensatrice pour frais professionnels – ACFP).

Świadczenie wyrównawcze dla osób niepełnosprawnych (PCH) nie może być kumulowane z zasiłkiem wyrównawczym. Jednak osoby otrzymujące zasiłek ACTP lub zasiłek ACFP mogą, niezależnie od wieku, korzystać ze świadczenia wyrównawczego zamiast zasiłku, gdy w chwili odnowienia ich prawa do świadczeń zadeklarują chęć korzystania z tego ostatniego.


ŚWIADCZENIA I USŁUGI OBOWIĄZKOWE


Rodzaj

Opis

Podstawa prawna/istniejące standardy

1. Usługi informacji, poradnictwa, koordynacji

Departamentalne domy dla osób niepełnosprawnych (MDPH) punkty obsługi zapewniające wsparcie dla rodzin i osób w poszukiwaniu rozwią­zań dostosowanych do stopnia ich zależności.

Opracowanie dla dzieci niepełnosprawnych indywidual­nych projekty integracji w środowisku szkolnym.

Informowanie o dostępnych działaniach różnych instytucji, umożliwiając tym samym dostęp do pracy, nauki, usług placówek specjalistycznych, opiekuńczych.

Usługi poradnictwa specjalistycznego – prawnego, psychologicznego.

Dyżury przedstawiciel innych instytucji: kas ubezpieczeń rodzinnych, chorobowych, stowarzyszeń rodziców i osób niepełnosprawnych.
Lokalne centra informacji i koordynacji (CLIC) – podzielone na trzy grupy w zależności od zakresu świadczonych usług:

Grupa 1 – informacja, poradnictwo, skierowanie, pomoc w załatwieniu spraw, federowanie lokalnych partnerów.

Grupa 2 –ww usługi oraz dodatkowo : ewaluacja potrzeb, opracowanie planu pomocy lub planu interwencji.

Grupa 3 - ww usługi oraz dodatkowo: zapewnienie nadzoru nad realizacją planu pomocy, koordynacja.



ustawy o pomocy społecznej, o równości szans (2005)

„Karta praw osoby korzystającej z pomocy społecznej” (str 8 opracowania)



Karta praw i wolności osoby starszej niepełnosprawnej lub o ograniczonym stopniu samodzielności” (opis - pkt.III.3.3)

Etyka pracy społecznej i obowiązki pracownika socjalnego” (pkt. II.1 opracowania)

Ministerstwo Zdrowia i Solidarności nadzoruje ich funkcjonowanie, opracowało też stronę internetową centów, (łatwa informacja o dostępnej w pobliżu placówce47).

Karta Obywatela – „Label Marianne” (pkt II.2 opracowania)



2. Świadczenie wyrównawcze dla osób niepełnosprawnych (PCH - prestation de compensation du handicap)

Świadczenie na zaspokojenie potrzeb związanych z utratą samodzielności przez osoby niepełnosprawne.
Jego szczegółowy zakres określa „Indywidualny Plan Kompensacyjny”

Dostępne jest zarówno dla osób mieszkających w domu, jak i przebywających w placówce opiekuńczej.



Ww akty prawne oraz

RDAS – departament. regulaminy pomocy społecznej

Poradnik ewaluacji potrzeb kompensacyjnych osób niepełnosprawnych (GEVA)


3. USŁUGI OSOBISTE (aides humaines)

Usługi osobiste mogą być świadczone przez osoby zatrudniane bezpośrednio przez osobę niepełnosprawną, w instytucjach zajmujących się świadczeniem takich usług lub przez członków rodziny opiekujących się osoba niepełnosprawną, których czas opieki nad osoba niepełnosprawną lub całkowita rezygnacja z pracy zawodowej są finansowane w ramach świadczenia PCH.




a) pomoc w zapewnieniu podstawowych czynności życiowych

  • czynności osobiste (przykłady: mycie – do 70 minut, ubieranie – do 40 minut , odżywianie – do 1 godz.45 min., opróżnianie się – do 50 minut),

  • przemieszczanie się (przykłady: przemieszczanie się wewnątrz mieszkania – do 35 minut i konieczność wyjścia poza dom w związku z załatwianiem spraw dotyczących lub spowodowanych niepełnosprawnością – do 30 godzin rocznie),

  • udział w życiu społecznym (spotkania zewnętrzne ze znajomymi, dostęp do rozrywki, kultury, aktywności w stowarzyszeniu do 30 godzin miesięcznie; niewykorzystane godziny przechodzą na następne miesiące i mogą być wykorzystane w okresie do 12 miesięcy),

  • potrzeby edukacyjne (dla dzieci i młodzieży, które nie otrzymały jeszcze miejsca w specjalistycznej placówce szkolnej całodobowej lub dziennej – do 30 godzin miesięcznie).

W szczególnych wypadkach czas ten może ulec wydłużeniu (nadmierna otyłość, dodatkowe schorzenie, itp.).

Ww akty prawne i Karty oraz:

Aneks 2-5 do Kodeksu Rodzinnego i Spraw Społecznych

(szczegółowy opis usług z określeniem maksymalnego czasu (minut/godzin) jaki może być przyznany na dane zadanie).
Poradnik „obowiązki instytucji świadczących usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze w zapobieganiu i udzielaniu pomocy w sytuacjach przemocy w rodzinie” (ANESM) (opis - pkt.III.3.3)
Certyfikat NF Usługi wg normy NF X 50-056 (ANFOR Certification) (pkt II.2 opracowania)


b) regularny nadzór

dodatkowa usługa, poza pomocą w zapewnieniu podstawowych potrzeb (lub zamiast niektórych z nich).

W przypadku osób o dużym stopniu niepełnosprawności, które nie są w stanie wykonywać żadnych czynności samodzielnie i dodatkowo wymagają nadzoru (osoby upośledzone umysłowo, które mogą stanowić zagrożenie dla samych siebie i otoczenia) łączny czas świadczonych usług obu typów może osiągnąć wymiar całodobowej opieki.



c) usługi dodatkowe

związane z wykonywaniem pracy zawodowej lub wypełnianiem obowiązków wyborczych, które nie są zapewnione w ramach usług podstawowych oraz wsparcia konkretnego stanowiska pracy (w miejscu pracy) – maksymalnie do 156 godzin rocznie. Roczny plan ich wykorzystania powinien znaleźć się w indywidualnym planie kompensacyjnym.

4. Pomoc techniczna

Odpowiednie wyposażenie mieszkania, wózek inwalidzki i inny niezbędny sprzęt, samochód dostosowany do potrzeb osoby niepełnosprawnej, w tym pomoc w sytuacjach wyjątkowych, np. związanych z nabyciem lub utrzymaniem niezbędnych produktów, urządzeń związanych z niepełnosprawnością).

5. Zwierzę - pomocnik

Przyznanie i koszty utrzymania pomocy w formie zwierzęcia pomagającego osobie niepełnosprawnej.

6. Adaptacja mieszkania

Prace remontowe i adaptacyjne mieszkania mają na celu utrzymanie lub poprawę samodzielności osoby niepełnosprawnej: swobodnego poruszania się, korzystania z urządzeń życia codziennego, bezpieczeństwo. Mają też na celu poprawę warunków pracy osób towarzyszących/pomagających osobie niepełnosprawnej w wykonywaniu podstawowych czynności życiowych.

Możliwe prace – adaptacyjne kuchnia, salon, sypialnia, łazienka, WC, instalacje wodne, ogrzewania, likwidacja barier architektonicznych, montaż ramp, foteli i platform umożliwiających pokonanie schodów, automatyczne otwieranie okiennic w pomieszczeniach codziennego użytku).



INNE USŁUGI

1. Placówki dziennego pobytu


Mają one na celu utrzymanie osoby niepełnosprawnej możliwie najdłużej w miejscu swojego zamieszkania. Usługa ta ma na celu przerwanie izolacji osoby niepełnosprawnej oraz rozwój i utrzymanie jej samodzielności fizycznej i umysłowej poprzez proponowane zajęcia. Tego typu placówki przyjmują osoby mieszkające we własnych domach oraz w rodzinnych domach pomocy (famille d’accueil).

Placówki te, zatwierdzane i nadzorowane przez radę generalną. Osoby o niskich dochodach korzystają z tych usług nieodpłatnie.


Również placówki opieki całodobowej (maisons d'accueil spécialisées (MAS) – specjalistyczne domy opieki oraz foyers d'accueil médicalisés (FAM) - medyczne domy opieki dla osób głęboko upośledzonych, wymagających szczególnej opieki i stałego nadzoru medycznego) świadczą często usługi pobytu czasowego oraz dziennego.

Ww akty prawne i Karty
Osobę niepełnosprawną kieruje do placówki Komisja COTOREP48


2. Pobyt czasowy (accueil temporaire)

Popularna forma usługi mająca na celu odciążenie rodziny lub opiekunów osoby niepełnosprawnej od całorocznej pracy i opieki poprzez zorganizowanie podopiecznym całodobowego, okresowego pobytu w postaci turnusów opiekuńczych (pomoc pomagającym – w rozdziale o osobach starszych). Rząd promuje tę usługę, stara się powiększyć liczbę tego typu miejsc (często są one świadczone przez placówki opieki stacjonarnej), corocznie zwiększa środki finansowe przeznaczone na to zadanie.


Ww akty prawne i Karty

3. Rodzinne domy opieki (famille d’accueil)

forma opieki nad osobą niepełnosprawną przez osoby indywidualne/rodziny, która propagowana jest w polityce wobec osób o ograniczonym stopniu samodzielności. Jest ona przedłużeniem mieszkania w środowisku domowym. Pozwala na respektowanie niezależności osoby starszej, utrzymywanie przez nią więzi przyjacielskich i rodzinnych, międzypokoleniowych.

Departament organizuje szkolenia wstępne oraz cykliczne szkolenia doskonalące oraz realizuje kontrole warunków opieki nad beneficjentami i ich sytuacją społeczną i medyczną.



Ustawa określa warunki uzyskania akredytacji przez „famille d’acceuil; jest ona przyznawana na przyjęcie i opiekę nad 1,2 lub maksymalnie 3 osobami starszymi (lub niepełnosprawnymi).

4. Szczególny nadzór i pomoc w przypadkach upałów, klęsk żywiołowych, sytuacji nadzwyczajnych

Plan National Canicule powstał on w roku 2004 i obowiązuje w okresie potencjalnego zagrożenia – tj. 1.VI - 31.VIII.

Plan określa działania profilaktyczne oraz obowiązki i metody zarządzania na wszystkich szczeblach administracji w zależności od stopnia zagrożenia.

Gminy prowadzą rejestry osób, którym należy udzielić szczególnej pomocy w sytuacjach kryzysowych.

Okólnik z 2007 roku wprowadził dodatkowe uzupełnienie planu, np. wzmożone rekomendacje dla osób pracujących, sportowców i małych dzieci, uruchomienie zielonej linii telefonicznej, możliwość subwencji dla placówek opieki nas osobami starszymi i niepełnosprawnymi na zakup urządzeń chłodzących oraz zatrudnienie dodatkowych osób na okres lata.



Ustawa o pomocy społecznej (obowiązek prowadzenia przez gminy rejestru osób starszych, niepełnosprawnych) Plan Narodowy Canicule (2003)

Poradnik „Realizacja Planu przez ośrodki pomocy społecznej”, UNCASS 2007



5.Pomoc mieszkaniowa

Zamieszkanie możliwe jest w różnego rodzaju placówkach, np.:

  • Foyers d'Hébergement - placówki zapewniające zamieszkanie i opiekę dla osób wykonujących w ciągu dnia prace w placówkach pomocy przez pracę, warsztatach pracy chronionej lub zatrudnionych na otwartym rynku. Pracownicy socjalni służą swoją pomocą mieszkańcom wieczorami oraz w week-endy.

  • Foyers de vie (foyers occupationnels) – placówki medyczno-społeczne dla osób, które nie mogą pracować, ale dysponując pewną samodzielnością fizyczną i umysłową nie kwalifikują się do specjalistycznych domów opieki. Tego typu placówki czynne non-stop świadczą usługi placówki opieki stacjonarnej lub dziennego pobytu. Nad podopiecznymi czuwają pracownicy socjalni oraz personel medyczny i paramedyczny.

  • Section de préparation à l’autonomie – mieszkania chronione, przygotowujące osoby do samodzielnego funkcjonowania i mieszkania.

Ww akty prawne, Karty oraz Poradnik


USŁUGI FAKULTATYWNE (ale powszechnie stosowane przez wiele departamentów, gmin):


Telealarm

Możliwość szybkiej całodobowej łączności telefonicznej ze służbami medyczno-socjalnymi – w przypadku problemów zdrowotnych i innych, przekazywanie informacji przez te służby – sytuacje nadzwyczajne, alarmy. Oprócz aparatu telefonicznego osoba dysponuje przyciskiem alarmu w formie bransoletki lub naszyjnika).

Niektóre organizacje pozarządowe świadczące tego typu usługi poszerzają je również o możliwość rozmowy, wsparcia psychologicznego, emocjonalnego.

Usługi takie, dofinansowywane w ramach świadczenia na rzecz samodzielności APA lub przez kasę ubezpieczenia emerytalnego, muszą być jednak w części finansowanego przez użytkownika.


Plan National „Bien Vieillir”

RDAS – departamentalne regulaminy pomocy społecznej



Regulaminy CCAS – ośrodków pomocy społecznej

Projekty organizacji pozarządowych dofinansowywane, zlecane przez samorządy lub kasy ubezpieczeń

Foyers restaurants

Restauracje oferujące osobom starszym posiłki po przystępnych cenach i umożliwiające spotkania, integrację, nawiązywanie i odtwarzanie więzi społecznych. Osobom o niskich dochodach posiłki finansuje gminny ośrodek pomocy społecznej.

Dostarczanie ciepłych lub zimnych posiłków do domu

Usługa ta często ma określony czas trwania. Dostarczane posiłki muszą mieć określone walory smakowe i odżywcze, obiad powinien składać się z przystawki, dania głównego i owocu lub deseru, czasem dodatkowo zupa i owoc na podwieczorek. Usługa ta realizowana może być przez ośrodki wsparcia osób niepełnosprawnych i starszych lub lokalne organizacje pozarządowe. Ma ona na celu nie tylko podniesienie jakości odżywiania się osób starszych, ale również jest okazją otwarcia się na otoczenie i odtwarzania więzi społecznych. Usługa ta, dofinansowywana w ramach departamentalnej pomocy społecznej lub kasy ubezpieczeń emerytalnych oraz gminy i organizacje pozarządowe, może być jednak odpłatna.

Usługi o charakterze gospodarskim (aide menagere)

prace domowe pierwszej potrzeby, z wykonywaniem których osoba ma trudności, takie jak dokonywanie zakupów, porządkowanie mieszkania, załatwianie spraw w instytucjach w imieniu klienta.

Pomoc pomagającym

Wsparcie dla osób na co dzień zajmujących się osobami starszymi i niepełnosprawnymi (ograniczony stopień samodzielności). Oferowane w tym zakresie usługi to:

  • Wymiana doświadczeń, rozmowa, instytucja pomocy społecznej oferuje wsparcie psychologiczne, organizuje grupy wsparcia oraz spotkania indywidualne z wolontariuszami oraz specjalistami.

  • Odpoczynek od codziennych obowiązków opieki nad osobą starszą umożliwia umieszczenie podopiecznego w dziennym ośrodku opieki lub na pobyt czasowy.

  • Szkolenia – bezpłatne szkolenia organizowane przez instytucje pomocy społecznej, np. na temat zarządzania obowiązkami codziennymi.

  • Informacja – organizacja zebrań, konferencji na tematy dotyczące opieki nad osobami starszymi (żywienie, choroby, pielęgnacja).

Inne formy wsparcia

Np. zakupy i dostarczanie do domu lekarstw, ruchoma biblioteka (dostarczanie książek, płyt do domu), pomoc w formie paczek żywnościowych – realizowana przez ośrodki pomocy społecznej, ale najczęściej przez organizacje pozarządowe.


III.4.3. Reintegracja zawodowa osób niepełnosprawnych.
Ministerstwem koordynującym politykę państwa w tej dziedzinie jest ministerstwo pracy, solidarności i funkcji publicznej.

Obowiązkiem ustawowym zakładów pracy zatrudniających ponad 20 pracowników jest zatrudnianie osób niepełnosprawnych. Za pracownika niepełnosprawnego uznaje się osobę zakwalifikowaną jako niepełnosprawną przez specjalną komisję COTOREP lub osobę, która uległa wypadkowi w pracy lub z chorobą zawodową o min. 10% stopniu inwalidztwa.

Wysiłki państwa oraz departamentów realizujących regionalne polityki pomocy osobom niepełnosprawnym zwracają dużą uwagę na możliwości zatrudniania osób niepełnosprawnych w środowisku otwartym.

Jedną z takich inicjatyw rządowych było stworzenie Karty reintegracji zawodowej osób niepełnosprawnych49 i zachęcanie do jej podpisania i stosowania przedsiębiorstw prywatnych.

Karta zobowiązuje sygnatariuszy do kontynuowania podjętych w tej dziedzinie działań, prowadzenia szkoleń i przygotowywania zawodowego pracowników niepełnosprawnych, uwrażliwiania pozostałych pracowników na potrzebę zatrudniania osób niepełnosprawnych w środowisku otwartym. Kartę podpisało we Francji ponad 30 dużych firm, np. Danone, Capgemini, Orange, Peugeot Citroen.
Placówki pomocy przez pracę (ESAT), nazywane wcześniej centrami pomocy przez pracę (CAT), zbliżone funkcjonowaniem do warsztatów terapii zajęciowej.

Są to placówki medyczno-społeczne oferujące „aktywność produkcyjną” oraz wsparcie medyczno-społeczne przeznaczone są dla osób niepełnosprawnych, których wydajność pracy jest mniejsza niż 1/3 wydajności pełnosprawnego pracownika. Tego typu placówki mogą być publiczne lub prywatne. Z racji ich podwójnej funkcji, placówki te zatrudniać muszą wykwalifikowanych pracowników nadzorujących wykonywanie prac oraz pracowników socjalnych. W przypadku osób wymagających opieki psychiatrycznej placówka taka współpracuje dodatkowo z tymi specjalistami.


W ramach swojej polityki na rzecz osób niepełnosprawnych firma Danone zatrudnia jako podwykonawców usług takich jak utrzymanie terenów zielonych, mailing, pakowanie, usługi informatyczne również placówki typu ESAT. Na terenie fabryki butelkującej wodę mineralną Evian znajduje się taka właśnie placówka, zatrudniająca ponad 20 pracowników niepełnosprawnych i zajmująca się konfekcjonowaniem specjalnych promocyjnych partii wody.
Warsztaty pracy chronionej (AP) traktowane są jako przedsiębiorstwo produkcyjne, a nie jak wyżej opisywana placówka o charakterze społecznym, terapeutycznym. Wpisują się one w gospodarkę rynkową. Standardy funkcjonowania tego typu placówek określa kodeks pracy, m.in. warunki pracy dostosowane do możliwości i potrzeb pracowników niepełnosprawnych.
Centra reedukacji zawodowej (CRP)

Zadaniem takich centrów jest kształcenie zawodowe przygotowujące osoby niepełnosprawne do podjęcia pracy. Kształcenie w takiej placówce trwa od 10 do 30 miesięcy. Osoby kierowane przez komisję COTOREP wymagają specjalnej dydaktyki oraz wsparcia medyczno-socjalnego. Opieka ta zabezpieczana jest przez interdyscyplinarny zespół centrum.


III.5. Rodziny zastępcze i wychowankowie tych rodzin oraz placówek opiekuńczo-wychowawczych
Francja, podobnie jak wiele innych krajów odchodzi od publicznych domów dziecka, promując i zachęcając osoby indywidualne do opieki nad dzieckiem w formie rodzin adopcyjnych i zastępczych. Osoba realizująca to zadanie nazywa się „assistant familial” (asystent rodzinny), a razem z pozostałymi członkami rodziny nazywana jest „famille d’accueil” (rodzina goszcząca, opiekująca się). W dalszej części opracowania nazywana będzie rodziną zastępczą.

Podstawowe standardy ogólnokrajowe (warunki akredytacji, obowiązki rodziny zastępczej) określone są w Kodeksie rodzinnym i pomocy społecznej; a duża część zapisów dotyczy łącznie rodzin zastępczych oraz asystentów przedszkolnych. Rodzina zastępcza może mieć pod opieką maksymalnie troje dzieci (w wyjątkowych przypadkach, np. licznego rodzeństwa, rada generalna może odstąpić od tego zapisu). Sytuacja rodzinna (osoba samotna, bezdzietne małżeństwo), ani sytuacja mieszkaniowa (np. wielkość mieszkania) nie dyskwalifikują osoby w ubieganiu się o pozostanie rodzina zastępczą. Rodzina zastępcza jest zatrudniana i otrzymuje wynagrodzenie bezpośrednio przez departament lub przez organizację pozarządową zajmującą się i rodzicielstwem zastępczym.

Warunkiem uzyskania akredytacji jest zagwarantowanie bezpieczeństwa, zdrowia i rozwoju dziecka. Analizowane są również predyspozycje osobiste kandydata, zdolności wychowawcze. Kandydat musi wykazać się dobra znajomością języka francuskiego mówionego.

Akredytacja przyznawana jest na okres 5 lat, z możliwością jej przedłużenia. W przypadku zmiany miejsca zamieszkania do innego departamentu, przeprowadzana jest ewaluacja funkcjonowania rodziny zastępczej.



1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna