Beata Ciepła Projekt 18 „Tworzenie i rozwijanie standardów usług pomocy i integracji społecznej



Pobieranie 482.45 Kb.
Strona7/8
Data27.04.2016
Rozmiar482.45 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8

Natomiast standardem „branżowym” (również o zasięgu ogólnokrajowym) jest wprowadzony przez Federację Stowarzyszeń Rodzin Zastępczych i Asystentek Przedszkolnych (Union Federative Nationale des Associations de Familles d’Accueil et Assistantes Maternelles – UFNAFAAM). Kodeks deontologiczny zatytułowany « Pracujmy wspólnie ku lepszej opiece nad dzieckiem » (travaillons ensemble pour le meilleur accueil de l’enfant)50.


Powstał on w 1993 roku, został zaktualizowany po zmianach prawnych dotyczących tej działalności w 2005 roku. Jest on owocem długiej refleksji na temat praw i obowiązków asystenta przedszkolnego i asystenta rodzinnego (tworzącego rodzinę zastępczą). Wszyscy członkowie federacji muszą znać, akceptować i promować zapisy tego kodeksu.

 

Rozdział pierwszy przypomina definicję obu zawodów (pracownicy akredytowani do opieki nad nieletnimi w swoich domach, w trybie dziennym na okres pracy rodziców lub na stałe) oraz określa sposób ich zatrudnienia i współpracy z innymi służbami pomocy społecznej: asystent przedszkolny – zatrudniany bezpośrednio przez rodziny lub instytucję w ramach usług opiekuńczych (żłobek rodzinny) jest nadzorowany lub współpracuje z pracownikami socjalnymi; asystent rodzinny – jest zatrudniany przez służby pomocy społecznej dziecku rady generalnej lub instytucję publiczną lub prywatną realizującą zadania opieki nad dzieckiem, jest pełnoprawnym partnerem zespołu interdyscyplinarnego.


Rozdział drugi to misja: opieka nad „dziećmi innych rodziców” z maksymalną uwagą i zaangażowaniem; dodatkowym celem rodzin zastępczych jest praca nad podtrzymaniem związków dzieci z ich rodzicami i oraz możliwością powrotu do rodziny. 

Rozdział trzeci opisuje obowiązki asystentów w zakresie rozwoju fizycznego, emocjonalnego, psychologicznego podopiecznego, jak również obowiązek respektowania rodzin dzieci oraz pozostałych członków zespołu innych specjalistów, w którym asystent pracuje. W zamian asystent ma prawo oczekiwać tego samego szacunku ze strony rodziców dziecka, jego rodziny oraz innych pracowników służb socjalnych.


Następnie w 15 punktach opisane są obowiązki asystenta dotyczące szacunku, respektowania pochodzenia dziecka, różnorodności, tworzenia klimatu wzajemnego zaufania, odpowiedzialności, tajemnicy zawodowej, współuczestniczenia w tworzeniu, doskonaleniu i realizacji projektu wychowawczego.

Asystent ma również obowiązek ciągłego dokształcania się i doskonalenia, wymiany doświadczeń z pozostałymi członkami zespołu, rozwoju i ewaluacji swoich działań. W przypadku zauważenia jakichkolwiek objawów mogących świadczyć o złym traktowaniu lub stosowaniu przemocy fizycznej lub psychicznej wobec dziecka, asystent ma obowiązek powiadomić o tym fakcie właściwe służby w sposób obiektywny, zgłaszając wyłącznie zaobserwowane fakty, sporządzić pisemną notatkę i czuwać nad rozpatrzeniem zgłoszenia.


Usługi oferowane rodzinom zastępczym

Warunkiem rozpoczęcia pracy przez rodzinę zastępczą jest udział w szkoleniu przygotowującym do przyjęcia dziecka, w wymiarze 60 godzin. Świadectwo ukończenia takiego szkolenia jest warunkiem uzyskania akredytacji. Warunkiem uzyskania przedłużenia akredytacji jest uzyskanie dyplomu asystenta rodzinnego (DEAF) – szkolenie obowiązkowe w wymiarze 240 godzin. Posiadanie dyplomu powoduje automatyczne przedłużenie akredytacji. Koszty szkolenia i uzyskania dyplomu DEAF ponosi organ zatrudniający asystenta rodzinnego, jak również koszty opieki nad dzieckiem podczas udziału w szkoleniu. Sesje szkoleniowe odbywają się 2,3 razy w miesiącu i rozłożone są na przestrzeni 1,5 – 2 lat.

Poza szkoleniami pomoc oferowana rodzinom zastępczym to usługi informacyjne, pomoc w rozwiązywaniu problemów opiekuńczych i wychowawczych, poradnictwo, w tym porady specjalistyczne (prawne, pedagogiczne, psychologiczne), warsztaty edukacyjne, konferencje oraz grupy wsparcia.

Realizowane są one przede wszystkim przez organizacje pozarządowe, które doskonalą swoje działania i wymieniają się doświadczeniami w ramach federacji UFNAFAAM.


Moment opuszczenia rodziny zastępczej przez wychowanka jest niezwykle ważnym momentem zarówno dla niego, jak i rodziców biologicznych i rodziny zastępczej. Dlatego też każda decyzja o powrocie dziecka do rodziny lub o usamodzielnieniu się może nastąpić po szczegółowej ocenie sytuacji wychowanka. Współpraca rodziny zastępczej ze służbami pomocy społecznej (pracownicy socjalni, doradcy) powinna w sposób bezpieczny pozwolić mu na stworzenie własnego planu na życiu i zintegrowanie się ze społeczeństwem. Usamodzielnienie się wychowanka jest oznaką sukcesu realizowanego programu opieki nad dzieckiem.
Wszelkie formy wsparcia dotyczącego edukacji, usamodzielnienia się wychowanka rodziny zastępczej, jak również placówek opiekuńczo-wychowawczych świadczone są przez instytucje pomocy i integracji społecznej właściwe dla danej specyfiki klienta. Nie przewiduje się specjalnych pakietów usług dla tej grupy klientów.
IV. Misja usług publicznych, rola i miejsce organizacji pozarządowych w realizacji tych usług.
Zrewidowana Europejska Karta Społeczna mówi w art. 14, że „w celu zapewnienia skutecznego wykonywania prawa do korzystania ze służb opieki społecznej, Strony zobowiązują się … „zachęcać do uczestnictwa jednostek i organizacji dobroczynnych lub innych w ustanawianiu takich służb”.

Francja zdaje się doskonale realizować to zobowiązanie.


Władze francuskie postrzegają organizacje pozarządowe jako ważnego partnera życia publicznego, który odgrywa ogromną rolę w kształtowaniu polityki społecznej państwa i świadczeniu usług na rzecz osób potrzebujących wsparcia.

W 2004 roku powołano do życia Radę do spraw rozwoju organizacji pozarządowych (w której zasiadają przedstawiciele dziewięciu ministerstw, ośmiu przedstawicieli organizacji pozarządowych powołanych na wniosek stałej komisji koordynacji stowarzyszeń oraz trzech ekspertów zewnętrznych powołanych przez radę krajową organizacji pozarządowych). W regionie zarząd administracyjny i finansowy sprawują nowo powstałe dyrekcje regionalne ds. młodzieży, sportu i spójności społecznej (DRJSCS).


Wspólnie organizowane są konferencje organizacji pozarządowych51 – ostatnia miała miejsce w grudniu 2009 roku. Tematami wiodącymi było bezpieczeństwo i stabilność organizacji, akredytacja oraz rozwój. Efektem prac przygotowawczych i samej konferencji był okólnik premiera dotyczący współpracy (w tym finansowej) władz publicznych i organizacji pozarządowych: umowy o współpracy i uproszczenie procedur akredytacji organizacji.
Ruch stowarzyszeniowy jest bardzo silny, według badań z 2007 roku było ponad 1,1 mln. aktywnie działających organizacji52.

Jego rozwój, szczególnie w dziedzinie usług społecznych i zdrowotnych rozpoczął się od połowy lat 60. Wg E. Archambault źródłem tego rozwoju było przekroczenie progu dojrzałości przez generację urodzoną tuż po II wojnie światowej i lepiej wykształconą, która zwróciła uwagę na nowe kwestie społeczne i zapoczątkowała powstanie wielu stowarzyszeń53.

Kolejny boom nastąpił w wyniku polityki decentralizacji podjętej w latach 80-tych. Wówczas zachęty i zwolnienia podatkowe oraz przyznawane subwencje przyczyniły się do rozwoju organizacji społecznych. Zgodnie z założeniami reformy o decentralizacji, organizacje pozarządowe podjęły wiele zadań publicznych w dziedzinie usług społecznych oraz pomocy osobom pozostającym bez pracy, administrowanych i częściowo finansowanych przez państwo.

Sektor zdrowotny, społeczny i medyczno-społeczny to domena, w której działania organizacji pozarządowych są najstarsze. W wielu przypadkach interwencja prywatna realizowana poprzez działalność charytatywną istniała znacznie wcześniej niż działania państwa. Organizacje działające na tym polu nazywane są często „organizacjami solidarności”. Usługi społeczne świadczone przez organizacje pozarządowe to prowadzenie placówek społecznych i medyczno-społecznych dla osób niepełnosprawnych, usługi opiekuńcze w miejscu zamieszkania świadczone na rzecz rodzin, osób starszych, placówki opieki dziennej i całodobowej.


84% organizacji nie zatrudnia pracowników opierając się wyłącznie na wolontariacie. 1/6 stowarzyszeń dysponuje budżetem nie przekraczającym 1000 euro. 2% ogółu stowarzyszeń (ale ponad 10% stowarzyszeń zatrudniających płatny personel) dysponuje budżetem wyższym niż 0,5 mln. euro54.
Najważniejszym polem działania organizacji pozarządowych są działania na rzecz rodziny i dzieci.

We Francji jest to specjalność organizacji rodzinnych zrzeszonych w UNAF i UDAF (Union Nationale lub Federale des Associations Familiales). Są to struktury powołane do życia dekretem z dnia 3 marca 1945 roku. Ustawa z 11 lipca 1975 roku zatwierdziła i doprecyzowała rolę organizacji rodzinnych.


Co roku rząd organizuje Konferencję ds. Rodziny, podczas których przedstawiciele właściwych ministerstw wspólnie z reprezentacją trzeciego sektora omawiają kierunki polityki rodzinnej.

Zgodnie z kodeksem rodzinnym i pomocy społecznej organizacje te są upoważnione do realizacji zadań publicznych z zakresu pomocy rodzinie. W praktyce ich pole działania to ogólna pomoc rodzinie, pomoc w edukacji, uzyskaniu wsparcia w formie zasiłków RSA, mediacje rodzinne.

Świadczenie tych usług możliwe jest dzięki finansowaniu ze środków publicznych, za pomocą umów partnerskich zawieranych na szczeblu rządowym, departamentalnym lub samorządu lokalnego lub z instytucjami ubezpieczeń społecznych (kasy zasiłków rodzinnych – CAF).
Drugie pole silnej interwencji organizacji pozarządowych to walka z ubóstwem i wykluczeniem.

W tym zakresie szczególną rolę odgrywają organizacje o zasięgu krajowym, takie jak Secours Catholique, Secours Populaire, Armee du Salut, ATD Quart Monde, Emmaus, Restaurants de Coeur, jak również FNARS – Federacja Krajowa Stowarzyszeń Pomocy i Reintegracji Społecznej, UFJT – Unia Ośrodków Młodych Pracowników i ośrodki społeczne zrzeszone w Krajowej Federacji Ośrodków Społecznych.

Finansowanie działań tych organizacji nie jest już jednak, za wyjątkiem centrów społecznych (które korzystają z finansów CAF – Kasy Ubezpieczenia Rodzinnego i są praktycznie ich częścią), tak ustrukturyzowane jak organizacji rodzinnych. Organizacje te korzystają głównie z ofiarności publicznej, uzyskują też dotacje od samorządów lokalnych i państwa.
Trzeci sektor silnej interwencji organizacji pozarządowych to pomoc osobom niepełnosprawnym dorosłym. Najsilniejszym podmiotem jest tu Association des Paralyses de France (APF) – Francuskie Stowarzyszenie Osób Niepełnosprawnych Ruchowo. Prowadzi ono większość placówek wsparcia dla osób niepełnosprawnych.

Z kolei organizacje zrzeszone w federacjach stowarzyszeń, np. UNAPEI – Union Nationale des Associations des Parents des Enfants Inadaptes (Krajowa Unia Stowarzyszeń Rodziców Dzieci Nieprzystosowanych) prowadzą ośrodki dla osób upośledzonych umysłowo, placówki pomocy przez pracę, zakłady pracy chronionej, ośrodki opieki całodobowej. 91 % placówek pomagających osobom niepełnosprawnym dorosłym prowadzonych jest przez organizacje pozarządowe.

Podstawą prawną realizacji zadań publicznych dla osób niepełnosprawnych jest ustawa z dnia 30 czerwca 1975 roku. Określa ona zasady rejestracji administracyjnej – zgody na prowadzenie określonych działań oraz formy współpracy finansowej pomiędzy państwem, ubezpieczeniami społecznymi oraz organizacjami pozarządowymi, w tym dopuszczalną dzienną stawkę od osoby objętej opieką.
Organizacje pozarządowe są również ważnym partnerem realizującym zadania publiczne na rzecz dzieci i młodzieży niepełnosprawnej. Placówki opiekuńczo-wychowawcze, zawodowe są administrowane przez trzeci sektor. Stowarzyszenia rodziców i dzieci niepełnosprawnych i nieprzystosowanych prowadzą 1500 tego typu placówek. Organizacje aktywnie działające w tej dziedzinie to APAJH Association pour les Adultes et les Jeunes Handicapes, APEP Association des Pupilles de l’Ensiegmenent. Łącznie 92% placówek prowadzonych jest przez organizacje pozarządowe.
Pomoc dla osób starszych to domena działania lokalnych organizacji pozarządowych oraz sieci krajowych (Secours Catholique, Secours Populaire). Organizacje angażują się szczególnie w świadczenie pomocy w domu (opieka, dozór, dostarczanie posiłków).

Dziedzina ta jest jednak coraz bardziej konkurencyjna, zadania realizują coraz częściej firmy prywatne – komercyjne, mające przewagę nad organizacjami dzięki pełniejszej i bardziej zróżnicowanej ofercie.

Domy pomocy i opieki całodobowej są prowadzone tylko w 28% przez organizacje pozarządowe, pozostałe placówki prowadzą samorządy lokalne i sektor publiczny.
Silnym podmiotem jest Francuski Czerwony Krzyż, jego „pozarządowość” jest jednak krytycznie oceniana ze względu na duże uzależnienie od państwa (np. prezes powoływany jest przez rząd, a członkowie zarządu są mianowani). Administracja zleca Czerwonemu Krzyżowi prowadzenie ponad 560 placówek: żłobków, placówek opieki całodobowej, usług osobistych w miejscu zamieszkania, placówek psychologiczno-pedagogicznych, itp.
Kolejnym przykładem para-organizacji są „centra społeczne”, których idea wywodzi się z Anglii sprzed ponad wieku, kiedy to robotnicy samoorganizowali się i brali „swoje życie w swoje ręce”. Ich rozwój we Francji nastąpił po drugiej wojnie światowej, dzięki dofinansowaniu ze strony państwa.

Aktualnie we Francji istnieje sprawna, działająca na terenie całego kraju sieć centrów społecznych i społeczno-kulturalnych, zrzeszonych w Federacji55.

Od 1971 roku na podstawie umowy zawartej z Krajową Kasą Zasiłków Rodzinnych (CNAF), świadczą one usługi leżące w kompetencjach finansowania tej kasy. Federacja ma swój związek zawodowy pracowników, a jej Karta opisuje trzy podstawowe wartości – godność ludzką, solidarność i demokrację.

Poszczególne centra społeczne opracowują 3-4 letnie projekty działania dostosowane do lokalnych potrzeb i wpisujące się w ogólną akcję społeczną wokół jednostki i rodziny. Akceptacja projektu przez kasę zasiłków rodzinnych gwarantuje finansowanie projektu.

W listopadzie 2009 roku federacja centrów społecznych podpisała umowę o współpracy z kolejną kasą – ubezpieczeń od starości, umowa dotyczy zapobiegania utraty samodzielności u osób starszych. Działania podejmowane w ramach tego porozumienia to lokalne rozpoznanie i analiza potrzeb osób starszych, rozwój działań społecznego rozwoju lokalnego realizowanych przez centra, realizacja usług spersonalizowanej opieki wobec osób starszych.

Projekty realizowane przez centra to np. organizacja i animowanie kawiarenek do spotkań międzypokoleniowych, „solidarny” system usług transportowych, projekt „solidarne babcie” – system alternatywnej opieki nad dziećmi z okolicy.

Centra społeczne organizują również wypoczynek letni w formie rodzinnych wczasów, kolonii dla dzieci i młodzieży, czy wczasów dla osób samotnych i starszych. Środki na takie wyjazdy pozyskują Agence Nationale pour les Chèques Vacances (ANCV) – Krajowej Agencji Czeków Wakacyjnych oraz z dotacji z rady generalnej, regionalnej, gmin, sponsorów. Część kosztów pokrywają uczestnicy.

Czeki na sfinansowanie wyjazdu przyznawane są w ramach wsparcia w realizacji projektów wakacyjnych i stanowią pomoc osobistą przyznawaną osobom, które nigdy lub rzadko wyjeżdżały na wakacje i które nie byłyby w stanie zorganizować wyjazdu bez wsparcia zewnętrznego. Federacja ogłasza konkurs na wakacyjny projekt wśród swoich centrów, które mają za zadanie pomóc sowim podopiecznym w stworzeniu projektu.

Warto podkreślić, że kasy ubezpieczeń nie ograniczają się wyłącznie do współpracy „kontraktowej” z wybranymi organizacjami, ale organizują również otwarte konkursy ofert na zadania będące ich priorytetami.
Kolejna siła organizacji pozarządowych to przedsiębiorczość społeczna – tworzenie przedsiębiorstw socjalnych, przedsiębiorstw integracji społecznej i zawodowej, których założeniem jest nauka zawodu i prowadzenie działalności gospodarczej, przy założeniu, że zyski z niej przeznaczone są na pokrycie kosztów funkcjonowania organizacji, a cel działania takiego przedsiębiorstwa jest ważny społecznie.
Lokalne, mniejsze organizacje pozarządowe są ważnym partnerem zwłaszcza dla gmin, które mogą powierzać im realizację zadań użyteczności publicznej”. Gminy powierzają im np. prowadzenie ośrodków wsparcia, centrów informacji, opiekę nad dziećmi – świetlice, kluby, wypoczynek podczas ferii i wakacji. Zlecanie tych zadań pociąga za sobą jednak duże niebezpieczeństwo ingerencji i kontroli ze strony lokalnych władz. Organizacje te postrzegane są czasem jako para-administracyjne, ich niezależność jest często zagrożona.
Formalne aspekty współpracy z organizacjami pozarządowymi.
Wsparcie finansowe władz publicznych jest ważnym elementem budżetu organizacji pozarządowych, ponad 50% pochodzi ze środków publicznych.

Najpopularniejszą formą dofinansowania działań organizacji pozarządowych są tzw. konwencje (umowy) zawierane przez władze publiczne z akredytowanymi organizacjami na przekazywanie dofinansowania w formie subwencji. Pierwszy okólnik określający warunki zawierania takich umów wydano w 1996 roku, na przestrzeni ulegał on wielu modyfikacjom, mającym na celu ułatwienie zasad współpracy, ich przejrzystość oraz zapewnienia organizacjom bezpieczeństwa finansowego.

W 2000 roku wprowadzono umowy wieloletnie (do 3 lat), który okres trwania przedłużono następnie do lat 4, zobowiązując podmioty publiczne do przekazywania organizacjom minimum połowy subwencji przez końcem pierwszego kwartału. Ponad 40 % organizacji korzysta z subwencji na podstawie umów wieloletnich. Są one przyznawane na finansowanie ogólnych kosztów funkcjonowania organizacji lub na dofinansowanie konkretnych projektów.
Subwencje do 23.000 euro przyznawane są zwykłą decyzją, powyżej tej kwoty wymagane jest podpisanie umowy określającej cel przyznanej subwencji oraz warunki jej wykorzystania. Przy subwencjach powyżej 153.000 euro zarówno na organizacjach, jak i na samorządach spoczywają dodatkowe obowiązki (publikacja sprawozdań finansowych, kontrola przyznania i wydatkowania środków).
Instytucje publiczne ogłaszają również konkursy ofert, określając priorytetowe kierunki działań, a organizacje składają oferty na realizację zadań w tym zakresie.

Najczęściej są one ogłaszane na szczeblu lokalnym, a ich priorytety dotyczą ściśle lokalnych polityk i są odpowiedzią na zdiagnozowane potrzeby społeczne.

Jednak z racji ogólnokrajowego zasięgu działania niektórych organizacji część konkursów ogłaszana jest na szczeblu krajowym – przy wysokim komisarzu do młodzieży.

I tak priorytetem konkursowym na rok 2010 była organizacja szkoleń dla wolontariuszy stałych, na szczeblu krajowym lub międzyregionalnym (minimum 2 regiony). Z konkursu wyłączone zostały szkolenia i edukacja indywidualna, zebrania władz statutowych oraz spotkania i konferencje zaplanowane w ramach bieżącej działalności organizacji. Program ogłoszenia konkursów na dofinansowania szkoleń na szczeblu niższym organizowany jest przez upoważnione dyrekcje regionalne, a gama tematyczna spotkań i szkoleń została poszerzona. Działania te, na obu szczeblach, mają na celu wzmocnienie organizacji pozarządowych i poprawę jakości ich działania przez poprawę kwalifikacji i doskonalenie wolontariuszy tych organizacji.


Kolejna forma współpracy z organizacjami to powierzanie zadań publicznych (delegation de service public). Jest to umowa, w której instytucja publiczna powierza administrowanie usługą publiczną podmiotowi publicznemu lub prywatnemu, za którą wynagrodzenie jest związane z rezultatami świadczonych usług.

Finansowanie i zlecanie zadań publicznych może odbywać się również w trybie zamówień publicznych, na podstawie zaproszenia od składania ofert świadczenie konkretnej usługi (wyspecyfikowanej w warunkach technicznych zamówienia) w zamian za określoną kwotę.

Zasadnicza różnica miedzy zamówieniami publicznymi a powierzaniem zadań publicznych jest w sposobie wynagradzania, w przypadku zamówień publicznych jest to całkowite finansowanie realizacji usługi.
Zmiany w procedurach współpracy między organizacjami i instytucjami publicznymi wprowadzone w styczniu 2010 roku są korzystne dla organizacji. Załącznikiem do okólnika jest wzór wniosku o dofinansowanie oraz projekt umowy wieloletniej (maksymalnie 4 lata), umożliwiającej otrzymanie subwencji. Uproszczone zostały również kryteria akredytacji upoważniającej do otrzymani subwencji - są trzy: cel działania (pożytku publicznego), demokratyczny sposób funkcjonowania i zarządzania organizacją oraz przejrzystość finansowa.

Wzór wniosku obowiązuje całą administrację publiczną, rząd zachęca samorządy do stosowanie tych jednolitych wniosków. Warto podkreślić, że stosowanie jednolitego formularza (dostępnego on-line) poprzedzone było pilotażem, najpierw w jednym, a następnie w 30 departamentach.


C.Amblard56 proponuje rozróżnienie form współpracy finansowej między organizacjami pozarządowymi i instytucjami publicznymi według następującej logiki: „partnerstwa” – w przypadku subwencji, „administrowania” – w przypadku powierzania usług publicznych i „świadczenia usługi” – w przypadku zamówień publicznych.

Wciąż jednak pozostaje ryzyko niewłaściwego kwalifikowania sposobu przekazywania środków finansowych organizacjom pozarządowym, zwłaszcza subwencji, które mogą być uznane jako powierzanie zadań publicznych organizacjom (umowa subwencyjna ściśle definiuje prawa i obowiązki organizacji, jak również stałą i szczegółową kontrolę realizowanych zadań i wydatkowanych środków) lub zamówienia publiczne (subwencja przyznawana w zamian za określone korzyści dla gminy).

Kwestie precyzyjnego rozróżnienia tych form współpracy i ich zgodność z prawodawstwem europejskim, zwłaszcza w kwestiach pomocy publicznej i prowadzenia działalności gospodarczej jest aktualnie opracowywana, projekt będzie poddany konsultacjom jesienią 2010.

V. Podsumowanie

Francuską politykę społeczną, poza mocno rozwiniętym systemem ubezpieczeń społecznych, zdecydowanie charakteryzują jeszcze narodowa solidarność oraz zapewnienie prawa do partycypacji każdemu obywatelowi. Równy dostęp do praw przejawia się również w równym i dużym dostępie do informacji, która jest najlepszym narzędziem do walki z wykluczeniem57.


Szczególnie ważna dla francuskiej polityki społecznej jest kwestia rodziny oraz systemy wsparcia umożliwiające godzenie pracy zawodowej z wychowywaniem dzieci.

Kolejnym ważnym elementem jest problem osób starszych i niepełnosprawnych i związane z nimi problemy utraty niezależności i samodzielności. Jest to stosunkowo nowy obszar objęty ochroną socjalną, obok już istniejących: zdrowie, rodzina, wypadki przy pracy i emerytury. „Piąte ryzyko” nosi nazwę „risque dépendance”, tzn. ryzyko związane z utratą samodzielności.

Systemowe działania podejmowane przez Francję w tym zakresie (np. powołanie Narodowej Kasy Solidarności na rzecz Samodzielności) i wydawać by się mogło kompleksowa, dostosowana do potrzeb bogata oferta świadczeń i usług na rzecz osób zagrożonych utratą samodzielności powinny być oceniane bardzo pozytywnie.

Jednak pomimo tego, badania przeprowadzone w 18 departamentach58 przez tę Kasę wskazują wciąż na szereg problemów związanych z realizacją tej zasady solidarności.

Mimo ogromnych środków finansowych przeznaczonych na pakiety usługi w ramach świadczenia APA wciąż są one niewystarczające (rosnąca liczba osób starszych), koniecznym jest dopracowanie procedur zakupu i świadczenia usług osobistych w miejscu zamieszkania (różna skala „trudności” indywidualnych przypadków).

Niezbędna jest wciąż modernizacja, profesjonalizacja i rozwój usług w miejscu zamieszkania (od kilku lat funkcjonuje już specjalny fundusz modernizacji tej pomocy – FMAD). Należy też wzmocnić partnerską współpracę koordynację działań między wszystkimi podmiotami świadczącymi usługi społeczne.


Pomimo opracowanych procedur analizy potrzeb oraz przyznawania pomocy społecznej i medycznej i ogromnego wspólnego wysiłku w jak najlepszą organizację tej pomocy, wciąż istnieją pewne nierówności w sposobie i zakresie opieki świadczonej na rzecz beneficjentów.
Również inne analizy i badania (np. opisywana wyżej ewaluacja gminnego Planu społecznej harmonii) wskazują na potrzebę wprowadzenia minimalnego planu obowiązkowej lokalnej pomocy społecznej, wyjaśnienia i doprecyzowania kompetencji poszczególnych instytucji administracji publicznej, zaprzestania pseudo-koordynacji działań lokalnych partnerów na rzecz rzeczywistej trwałej współpracy. Autorzy podkreślają tez znaczenie wdrażania programów projektów pilotażowych w danej instytucji lub na danym terytorium, które później będą mogły być implementowane gdzie indziej jako „wystandaryzowane” lub dostosowywane do potrzeb lokalnych.
Mimo, że w opisywanych powyżej dokumentach regulujących świadczenie usług z zakresu pomocy i integracji społecznej nie używa się słowa „standard”, istnieje jednak bardzo dużo aktów prawnych, regulaminów, poradników, warunków technicznych świadczenia usług, wymagań i kart etycznych, które de facto standaryzują te usługi.

Szczególny nacisk kładzie się też na kwestie ewaluacji oraz jakości tych usług.

Krytyczne uwagi mogą wiec dziwić; z drugiej jednak strony sektor usług społecznych świadczonych na rzecz tak zróżnicowanej i mającej różne potrzeby grupy klientów (nawet wewnątrz jednej kategorii usługobiorców) jest niezwykle szerokim polem działania i wprowadzenie w tym zakresie standardów jest bardzo trudne, a zarazem niebezpieczne.

Bez wątpienia jednak standardem powszechnie akceptowanym i przestrzeganym jest proces analizy potrzeb, dostosowania do nich oferty usług oraz ewaluacja tych usług.



VI. Bibliografia
Starzec K., Polityka rodzinna we Francji: historia, bilans i kierunki rozwoju, Instytut Pracy i Spraw Socjalnych, Warszawa 1999

Głąbickia K., i Pierzchalska M. (red), „System zabezpieczenia społecznego po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej”, Pionki-Radom 2003 r., Polskie Towarzystwo Polityki Społecznej, Polskie Stowarzyszenie Ubezpieczenia Społecznego

Sałustowicz P., „Pomoc społeczna w wybranych krajach Unii Europejskiej”, IRSS, 2009

Golinowska S., Pomoc społeczna w koncepcjach współczesnego państwa opiekuńczego, „Polityka Społeczna” nr 3, Warszawa, 1998, s. 2


Janiszewska, D. „Sukces i porażka polityki prorodzinnej na przykładzie Francji i Niemiec”, materiały pokonferencyjne, Gdańsk, 2008

Szukalski, P. „Publiczne wsparcie dla rodzin we współczesnej Francji”. Ekspertyza przygotowana na zlecenie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej

Gałęziak J., „Standardy jakości usług organizacji socjalnych – perspektywa europejska” w ”Rola WRZOS w kształtowaniu polityki społecznej”, Wiedza i Rozwój, WRZOS 2006

Błędowski P., „Lokalna polityka społeczna wobec ludzi starych”, Warszawa 2002

1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna