Beton zgodnie z normą pn-en 206-1– materiał powstały ze zmieszania kruszywa, kruszywa drobnego I grubego, wody oraz ewentualnych domieszek I dodatków, który uzyskuje swoje właściwości w wyniku hydratacji cementu. Brązy



Pobieranie 52.04 Kb.
Data06.05.2016
Rozmiar52.04 Kb.
2.10.2010
Prof. B. Piekarski

Bogdan.piekarski@zut.edu.pl
Podstawowe pojęcia z zakrsu nauki o materiałach
Pojęcia.
Beton - zgodnie z normą PN-EN 206-1– materiał powstały ze zmieszania kruszywa, kruszywa drobnego i grubego, wody oraz ewentualnych domieszek i dodatków, który uzyskuje swoje właściwości w wyniku hydratacji cementu.

Brązy - stopy zawierające co najmniej 88% miedzi, 8 - 10% cyny i niekiedy cynk;

Brązy są stopami miedzi, w których głównym składnikiem stopowym mogą być metale

z wyjątkiem niklu lub cynku. W zależności od nazwy głównego składnika stopowego

rozróżnia się brązy cynowe, aluminiowe, berylowe, krzemowe, manganowe, ołowiowe,

kobaltowe i inne. Najstarszym jest brąz cynowy, który jest stopem CuSu. Obecnie brązy te

zawierają, oprócz ołowiu, jeszcze fosfor i cynk.



Cement - to hydrauliczny materiał wiążący, otrzymywany z surowców mineralnych (margiel, wapień, glina) poprzez wypalanie i następne zmielenie otrzymanego spieku.

Celuloid - sztuczne tworzywo termoplastyczne, które produkuje się poprzez rozpuszczenie azotanu celulozy w kamforze a następnie kontrolowane odparowywanie kamfory, aż do uzyskania stałego produktu. Celuloid jest łatwopalny i rozpuszczają go prawie wszystkie popularne rozpuszczalniki organiczne (etanol, aceton itp.).

Celuloza - (C6H10O5)n – nierozgałęziony biopolimer, polisacharyd, o cząsteczkach złożonych z kilkunastu do kilkuset tysięcy jednostek glukozy połączonych β-1,4-wiązaniami glikozydowymi. Celuloza jest podstawowym składnikiem ścian komórkowych roślin. W stanie czystym jest białym proszkiem o gęstości ok. 1,5 g/cm3

Cermetale - są to spieki ceramiczno-metalowe, powstają w wyniku spiekania proszków ceramicznych (tlenek aluminium) z metalowymi, takimi jak:
- węglik tytanu (cermetal tytanowy- twardość większa od twardości węglików spiekanych),

Durale - stopy na bazie Al -Cu - Mg przeznczne do przeróbki plastycznej. Zawierają 2 - 5% miedzi, mniej niż 3% magnezu oraz dodatki w ilości mniejszej 1% manganu, niklu, żelaza, krzemu.

Duroplasty - grupa tworzyw polimerowych przechodzących nieodwracalnie ze stanu plastycznego w stan utwardzony w wyniku działania podwyższonej temperatury (tworzywa termoutwardzalne), pod wpływem czynników chemicznych (tworzywa chemoutwardzalne), bądź w wyniku łącznego działania temperatury i czynników chemicznych.

Emalie - 1) szkliste masy powstające wskutek stopienia surowca ceramicznego (glina) i materiałów schudzających (piasek, kreda) z topnikami (boraks, soda). Służą do pokrywania powierzchni metali w celach ochrony przed korozją oraz zdobniczych. 2) rodzaj farby zawierającej pigmenty w spoiwie lakierowym.

Elastomery - to polimerowe tworzywa sztuczne lub naturalne, które cechuje zdolność do odwracalnej deformacji pod wpływem działania sił mechanicznych, z zachowaniem ciągłości ich struktury. Elastomery to szersza grupa materiałów niż gumy, które stanowią tylko jedną z klas elastomerów.

Elastoplasty -

Peidian

Fajans - rodzaj ceramiki podobny nieco do porcelany wytwarzanej z zanieczyszczonego kaolinu.

Granica plastyczności - to wartość naprężenia przy której zaczynają powstawać nieodwracalne odkształcenia plastyczne. Za umowne kryterium do określenia tej granicy przyjmuje się trwałe odkształcenie względne równe 0,002. Pomiędzy granicą sprężystości a granicą plastyczności rozciąga się obszar częściowej sprężystości (lub częściowej plastyczności).

Granicę plastyczności określa się dla jednowymiarowego stanu naprężenia (najczęściej przy próbie rozciągania). Dla złożonego stanu naprężenia potrzebne jest odpowiednie kryterium uplastycznienia.



Granica sprężystości - to takie naprężenie, po przekroczeniu którego ciało nie powraca do pierwotnego kształtu po usunięciu naprężenia. W materiale pozostają trwałe deformacje bądź to w wyniku uplastycznienia substancji (przejście ze stanu sprężystego w plastyczny), bądź w wyniku dekohezji, czyli zerwania oddziaływań międzycząsteczkowych.

Guma - rozciągliwy materiał, elastomer chemicznie zbudowany z alifatycznych łańcuchów polimerowych (np. poliolefin), które są w stosunkowo niewielkim stopniu usieciowane w procesie wulkanizacji. W przemyśle, terminem "guma" obejmuje się czasami w uproszczeniu wszystkie rodzaje stałych elastomerów.

Hartowanie - rodzaj obróbki cieplnej, której celem jest uzyskanie struktury o większej twardości, polegający na nagrzaniu stopu do temperatury stanu austenitycznego (powyżej linii GS układu żelazo-cementyt), wygrzewaniu w celu uzyskania jednakowej temperatury w całej masie materiału oraz dostatecznie szybkim chłodzeniu (z szybkością większą lub równą tzw. szybkości krytycznej, przy której powstaje przemiana martenzytyczna).

Kompozyt - są to tworzywa składające się z dwóch lub więcej faz o własnościach nieosiągalnych w żadnym innym materiale. Do najbardziej znanych kompozytów należą żelazo - beton, eternit, szkło zbrojone siatką metalową, węgliki spiekane, cermetale i inn. Kompozyty dzielimy na umacniane cząstkami (dyspersyjnie) i włóknami (włókniste). Te z kolei dzielimy na umacniane włóknami ciętymi i ciągłymi. Możliwe są różne kombinacje przy komponowaniu kompozytów. Np. osnowa metaliczna, polimerowa, ceramiczna, a cząstki lub włókna mogą być metalowe, ze związków międzymetalicznych, ceramiczne, węglowe (grafit), polimerowe, lub o złożonej budowie (np. włókna borsic). Kompozyty pozwalają na otrzymywanie lekkich, mocnych i elastycznych konstrukcji. Są nimi także materiały żarowytrzymałe (np. łopatki turbin gazowych) i narzędzia (np. węgliki spiekane).

Korozja - proces stopniowego niszczenia zachodzący na powierzchni metali i ich stopów oraz tworzyw niemetalowych (np. betonu, drewna) wskutek chemicznego lub elektrochemicznego oddziaływania środowiska. Korozja chemiczna polega na chemicznym oddziaływaniu ośrodka na tworzywo (np. tworzeniu się związków chemicznych metalu z pierwiastkami otoczenia), korozja elektrochemiczna, niszcząca metale, wywoływana jest przepływem ładunków elektrycznych przez granicę metal - elektrolit.

Lakiery - jest roztworem lub zawiesiną środków powłokotwórczych. Podstawową różnicą między lakierami i farbami jest niewielkie stężenie pigmentów lub całkowity ich brak oraz często ich mniejsza lepkość w porównaniu do farby.

Laminaty - rodzaj kompozytów: tworzywa powstające z połączenia dwóch materiałów o różnych właściwościach mechanicznych, fizycznych i technologicznych, w których składnik wzmacniający (tzw. zbrojenie) jest układany w postaci warstw (łac. lamina – cienka blaszka, płytka – stąd nazwa laminatów), między którymi znajduje się wypełnienie, spełniające rolę lepiszcza. Warstwy wzmocnienia mogą być w postaci włókien ciągłych ułożonych jednokierunkowo (tzw. rovingu), tkanin lub mat z włókna ciętego. Laminat, ze względu na swoją strukturę, ma dobrą wytrzymałość w kierunku włókien, ale bardzo słabą wytrzymałość w kierunku prostopadłym do warstw. Typowym naturalnym laminatem jest drewno, w którym wytrzymałe i sprężyste, choć wiotkie włókna celulozowe są spajane w sztywne i odporne tworzywo przez tzw. ligninę (drzewnik) o wiele mniej wytrzymałą mechanicznie od celulozy.

Materiały ceramiczne- Są to materiały nieorganiczne o wiązaniach kowalencyjnych lub jonowych

Otrzymywane zwykle w procesach wysokotemperaturowych

Do grupy tej zalicza się również szkło i ceramika szklana

Grupa ta obejmuje różnorodne substancje, poczynając od lodu, przez tlenki i węgliki metali aż do

materiałów węglowych

Materiały korundowe - tworzywa ceramiczne otrzymywane przez spiekanie proszków złożonych gł. z tlenku glinu α-Al2O3; odznaczają się ogniotrwałością ok. 2000°C; odporne na ścieranie i działanie czynników chem., w tym stopionych: sody, szkła, żużla i in.; stosowane m.in. do budowy pieców ceramicznych, wyrobu tygli do wytapiania, wytwarzania podłoży i obudów układów scalonych, także jako biomateriały.

Metal - [łac. metallum < gr. métallon ‘kopalnia’, ‘kruszec’], substancje odznaczające się obecnością w sieci krystalicznej elektronów swobodnych, co jest przyczyną ich dobrej przewodności elektrycznej i cieplnej;

Metalizowanie dyfuzyjne - dyfuzyjne nasycanie metalem (najczęściej chromem i/lub aluminium) powierzchni stal. przedmiotu; metaliczne warstwy dyfuzyjne są mniej porowate i lepiej związane z podłożem niż pokrycia galwaniczne.

Monele - techn. stop niklu z miedzią (ok. 30%), manganem (1,5%) i żelazem (1,3%); odporny na korozję, o dobrych właściwościach mech.; stosowany do wyrobu aparatury chem. oraz części maszyn i instalacji pracujących w agresywnych środowiskach.

Monomer mosiądze - to proste cząsteczki tego samego związku chemicznego, z których w wyniku polimeryzacji, powstaje polimer.

Monomery stosowane do syntezy polimerów syntetycznych można podzielić na:



  • monomery winylowe - są to związki posiadające wiązania wielokrotne węgiel-węgiel, (jak np. etylen CH2=CH2), które pękając w trakcie reakcji polimeryzacji prowadzą do powstawania poliolefin

  • monomery cykliczne - są to związki posiadające naprężone układy cykliczne (np. cyklobutan), które mogą pękać w trakcie polimeryzacji - otrzymuje się w ten sposób wiele polimerów np. poliamidy.

  • monomery funkcyjne - są to związki, które posiadają minimum dwie reaktywne grupy funkcyjne, które reagując ze sobą w wyniku reakcji polikondensacji lub poliaddycji prowadzą do otrzymania polimerów posiadających charakterystyczne układy wiązań np. poliueratanów

Nadstopy - stopy na bazie żelaza, kobaltu lub niklu odznaczające się żarowytrzymałością; zachowują także dobrą plastyczność w niskich temperaturach, odporne na korozję.

Obróbka cieplna - obróbka zmieniająca własności mech. i fizyko-chem. metal. przedmiotów przez wywoływanie w nich zmian strukturalnych, zależnych gł. od temp. i czasu przetrzymywania przedmiotu w danej temp.; rodzaje: hartowanie, odpuszczanie, wyżarzanie, przesycanie, starzenie.

Obróbka cieplno-chemiczna - obróbka cieplna połączona z celową zmianą chem. składu zewn. warstwy obrabianego przedmiotu przez działanie odpowiedniego środowiska; np.: nawęglanie, odwęglanie, aluminiowanie dyfuzyjne, cynkowanie dyfuzyjne, węgloazotowanie.
Obróbka plastyczna - bezwiórowa obróbka w celu zmiany kształtu i wymiarów przedmiotów przez odkształcenie plast.; rodzaje: o.p. metali — kucie, tłoczenie, walcowanie, ciągnienie, o.p. drewna — np. gięcie, prasowanie, o.p. tworzyw sztucznych.

Odkuwka - wyrób metal. (np. wał, pręt, tuleja) otrzymany przez kucie i niepodlegający dalszej obróbce plast.; rozróżnia się o. kute swobodnie i matrycowo.

Odlew - przedmiot wykonany przez napełnienie formy odlewniczej ciekłym tworzywem (metalem, gipsem, woskiem, tworzywem sztucznym).

Odlewanie - wytwarzanie odlewów o żądanych kształtach przez doprowadzenie metalu do stanu ciekłego i wypełnienie nim odpowiednio przygotowanej formy odlewniczej; jedna z pierwszych metod wytwarzania wyrobów metalowych (narzędzi) — najpierw z ołowiu i cyny, później z miedzi, srebra i brązu, w końcu z żelaza.

Pcw - poli(chlorek winylu), PVC, dawniej PCW, polimer o budowie ; produkt polimeryzacji chlorku winylu; produkowany jako p. twardy, zawierający do 5% plastyfikatorów (winidur) i p. zmiękczony — do 40%, niekiedy do 70% plastyfikatorów (igelit); produkowany na dużą skalę ze względów ekon. (tani) i ze względu na właściwości: odporność chem., łatwość przetwórstwa, właściwości samogasnące, izolacyjne; ma małą odporność termiczną; szeroko stosowany do wyrobu rur, wykładzin, płyt, folii, izolacji, powlekania przewodów elektr., tkanin.

Pełzanie - techn. powolne zwiększanie się trwałych odkształceń materiału poddanego długotrwałemu obciążeniu (stałym naprężeniom).

Plastomery - gr.], tworzywa sztuczne, które pod niewielkim obciążeniem ulegają odwracalnym odkształceniom, pod wyższym — mech. zniszczeniu;

Plastyfikatory - gr.-łac.], zmiękczacze, substancje dodawane do tworzyw sztucznych w celu ich zmiękczenia i zwiększenia ciągliwości;

Polietylen - PE, polimer o budowie [–CH2–CH2–]n; produkt polimeryzacji etylenu; odporny chemicznie, obojętny fizjologicznie; rozróżnia się p. niskociśnieniowy, twardy, i p. wysokociśnieniowy, miękki; stosowany do produkcji folii, powłok kablowych, płyt, rur, także w chirurgii plast. i rekonstrukcyjnej.

Polimer - [gr. polymerēs ‘wieloczęściowy’], naturalne lub syntetyczne, organiczne lub nieorganiczne związki wielkocząsteczkowe, tj. zbudowane z makrocząsteczek (powtarzające się w nich ugrupowania atomów noszą nazwę merów); syntetyczne polimery są otrzymywane przez polimeryzację; stosowane jako tworzywa sztuczne, włókna chemiczne, składniki kompozytów, także składniki klejów, farb.

Polipropylen - polimer o budowie ; produkt polimeryzacji propenu; bardzo dobre właściwości mech. i dielektr., odporny na działanie wielu czynników chem., obojętny fizjologicznie; stosowany do wyrobu kształtek używanych w przemyśle elektrotechnicznym, meblowym, samochodowym, rur, folii, włókien oraz siatek i nici chirurgicznych.

Percelana -

Porcelana wyrób ceramiczny (ceramika) o gęstym, białym i nieprzepuszczalnym dla wody i gazów czerepie, który prześwieca w cienkiej warstwie. Ze względu na skład chem. oraz temperaturę wypalania rozróżnia się porcelanę twardą i miękką.

Porcelit -

Próba rozciągania -

Silumin - [łac.], stopy aluminium z krzemem (10–13%); mają małą gęst., dobre właściwości mech. i są odporne na korozję; stosowane na silnie obciążone elementy w przemyśle okrętowym i elektr.; s. wieloskładnikowe (oprócz krzemu zawierają miedź, mangan, magnez, nikiel) są stosowane w głowicach silników spalinowych.

Spiekanie - proces przejścia substancji w postaci proszku (lub drobnych ziarn) w lite, mechanicznie wytrzymałe ciało stałe w wyniku ogrzewania tej substancji do temp. niższej od jej temperatury topnienia; stosowane w przemyśle ceramicznym i metalurgicznym; metodą spiekania wykonuje się przedmioty o żądanych kształtach i wymiarach bez dalszej obróbki.

Stal - [niem.], stop żelaza z węglem (do 2%) i in. pierwiastkami, do obróbki plastycznej, otrzymywany w stanie ciekłym z surówki wielkopiecowej (w procesie konwertorowym i martenowskim oraz w piecach elektrycznych); stal dzieli się na węglową, zawierającą oprócz węgla, tylko małe ilości pierwiastków pochodzących z procesów metalurgicznych, i stopową, zawierającą także celowo wprowadzane pierwiastki chemiczne (dodatki stopowe); zależnie od przeznaczenia rozróżnia się m.in. stale: konstrukcyjne, narzędziowe, specjalne (kwasoodporne, nierdzewne, żaroodporne, żarowytrzymałe, automatowe).

Stal narzędziowa -

Stal nierdzewna - rodzaj stali odpornej na korozję; zawiera 13–18% chromu oraz do 0,4% węgla; w zależności od zawartości węgla stosowana na różne konstrukcje w przemyśle, łopatki turbin, zawory pras hydraulicznych lub elementy maszyn o większej twardości i wytrzymałości, np. wały, śruby, formy do odlewania pod ciśnieniem.

Stal odporna na korozję - stale o szczególnej odporności na korozję uzyskanej przez wprowadzenie składników stopowych (gł. chromu) zwiększających zdolność stali do pasywacji; w zależności od składu chem. rozróżnia się: stal trudno rdzewiejącą, stal nierdzewną, stal austenityczną kwasoodporną (zawierającą ok. 0,1% węgla, 18% chromu i 8–10% niklu; często oznaczaną symbolem 18–8); stale te stanowią podstawową grupę gatunków stali odpornych na: korozję atmosferyczną, wodną, działanie kwasów, soli, związków azotu, wody mor., chlorków i in.

Stal odporna na ścieranie –

Staliwo - stal lana, stal odlewana do form odlewniczych, niepoddawana obróbce plast.; węglowe i stopowe; odznacza się gorszymi właściwościami mech. niż stal o tym samym składzie chemicznym.

Stop - substancja o właściwościach metalicznych, składająca się z 2 lub więcej pierwiastków chemicznych, z których co najmniej jeden, ale dominujący ilościowo, jest metalem; stopy otrzymuje się najczęściej przez stapianie czystych składników, a także przez ich spiekanie lub osadzanie elektrolityczne; wśród składników stopu rozróżnia się: metal podstawowy — składnik dominujący ilościowo, dodatki stopowe — składniki wprowadzane w celu uzyskania określonych właściwości mechanicznych, chemicznych, technologicznych i in., domieszki — niewielkie ilości substancji pochodzących z procesów metalurgicznych.

Styropian - pol. nazwa handl. polistyrenu piankowego; stosowany jako izolator cieplny, akustyczny.

Surówka - hutn. produkt końcowy redukcji rudy żelaza w wielkim piecu, stop żelaza z węglem (3–4,5%) zawierający krzem (0,2–0,6%), mangan (0,8–1,3%), fosfor (1,6–2,0%), siarkę (do 0,08%); ze względu na wysoką zawartość węgla i siarki s. jest krucha i niekowalna, nie nadaje się do bezpośredniego zastosowania, stanowi surowiec do dalszego przerobu na stal lub żeliwo.

Szkło - materiał powstały w wyniku przechłodzenia stopionych surowców, gł. miner. i in. surowców nieorg., bez krystalizacji składników; dobrze przepuszcza promieniowanie widzialne, wykazuje dużą wytrzymałość na ściskanie, lecz małą na zginanie i rozciąganie, jest kruche; odporne na wpływy atmosferyczne; rozróżnia się m.in.: szkło kwarcowe (krzemionkowe), sodowo-wapniowe (najtańsze i najczęściej stosowane), borowo-krzemowe (stosowane do wyrobu sz. laboratoryjnego), wysokoglinowe (twarde, odporne na działanie czynników chem.), ołowiowe (stosowane jako sz. opt. oraz na wyroby ozdobne).

Teflon -

  1. tekstolit

  2. termoplasty

  3. twardość

  4. tworzywa sztuczne

  5. udarność

  6. umowa granica plastyczności

  7. umowna granica sprężystości

  8. winidur

  9. węgliki spiekane

  10. wulkanizacja

  11. wydłużenie

  12. wytrzymałość na rozciąganie

  13. wyżarzanie

  14. zmęczenie

  15. znal

  16. żaroodporność

  17. żarowytrzymałość

  18. żeliwo

  19. żeliwo szare

  20. żywice

  21. przetwórstwo wtryskowe

  22. wytłaczanie

  23. termoformowanie

  24. zgrzewanie

  25. spawanie

  26. klejenie

  27. recykling

Materiałoznawstwo:
Materiał: ciało stałe, przetworzone przez człowieka w celu wykorzystania przez człowieka.

Materiały inżynierskie: stosowane w budowie maszyn/urządzeń, przemysł elektroniczny, etc. wykorzystywany przez inżyniera w celu budowania urządzeń.

- materiały funkcjonalne: podstawowe właściwości wykorzystywane to wł. Fizyczne (przewodność, optyczne, etc.)

- materiały konstrukcyjne: wykorzystujemy właściwości wykorzystywane w konstrukcjach
Materiałoznawstwo: do 1985 inna terminologia.
Materiałoznawstwo – dyscyplina naukowa zajmująca się badaniem i wykorzystywaniem specyficznych właściwości mechanicznych, fizycznych i chemicznych różnych materiałów w celu ich racjonalnego stosowania w praktyce. (badanie istniejących materiałów)
Inżynieria materiałowa – dyscyplina naukowa zajmująca się badaniem struktury materiałów oraz ulepszaniem i otzrymywaniem nowych tworzyw o z góry założonych powtarzalnych wartościach. (wykonanie zadania, dobór materiału z dostępnych ok. 100.000)
Dobór materiałów jest podstawowym celem nauki o materiałach i inżynierii materiałowej.
Podstawowe grupy materiałów inżynierskich: Metale (stopy metali), ceramika, polimery (tworzywa sztuczne) tworzą kompozyty.
Wszystkie czyste metale są łatwo odkształcalne.

Kompozyty to np. beton zbrojony


Usytuowanie nauki o materiałach między innymi dyscyplinami nauki
Nauka o materiałach, wokół: inżynieria, fizyka, matematyka, chemia.
Okresy rozwoju cywilizacji: epoka kamienia łupanego, żelaza, brązu, krzemu. Ok. 10.000lat znaczące.
Do początku 20. wieku znaczący udział materiałów pochodzenia naturalnego.

Wczesne kompozyty: cegła z włóknami słomy, łuki mongolskie, stal damasceńska, włócznia husarska). Określenie ma ok. 50-60 lat.


Na początku złoto/srebro/miedź, bo występują w przyrodzie w.

Złoto ok. 1000°C, trzeba przegrzać materiał przed wylewaniem. (utrudnienie)

Ognisko: ok. 500°C:

Piec obudowany, miechy. Pierwsze piece hutnicze: dymarka.

Pierwsze piece ok. 3500 lat p.n.e.

Żelazo: 1535°C, (kamień z nieba, meteoryt ma dużą zawartość niklu). Ruda żelaza wymaga zredukowania tlenków.

Temperatura w kotlinie 1200°C w wielkim piecu. Surówka: stop żelaza z manganem, krzemem, siarką, węglem (za dużo węgla). Im więcej węgla, tym niższa temperatura topnienia. 3% węgla 1200°C.

Redukcja zawartości węgla przez kucie w wysokiej temperaturze ok. 800°C.

1600-1700°C trzeba, aby podgrzać żelazo do 1535°C,

Bessemer: pierwszy piec hutniczy (stal!). Stal Hatfielda. Ok. 1850.

Wcześniej stal jedynie przez obróbkę mechaniczną lub odwęglanie przy wysokiej temperaturze (3-4 dni na 10mm).

Paliwo: drewno, węgiel drzewny, węgiel,

Bardzo duże zapotrzebowanie na drewno w okolicach 1850r.

Abraham Darby? Sucha destylacja węgla, koks. Lekki, przepuszcza powietrze.

Wielki piec



Bessemer: płynny metal w konwertor, dmuchamy 12 minut, podnosi się temperatura i obniża poziom węgla w żelazie.

Pierwsza siekiera 1500lat pne, przekuwanie surówki.
Żelazny sztylet w grobowcu w Egipcie.
Ok. 80 pierwiastków w tablicy Mendelejewa

Fe, Cu, Ag, Au, Sn, Pb, znane p.n.e.

As (arsen), Sb (antymon), średniowiecze

Be, Ti, Cr, Mn, Co, Ni, Zn, Y, Zr, Mo, Pt, Bi odkryte w 18w.

Arsen zatruwał kowali.
Techniki wytwarzania – dyscyplina naukowa zajmująca się zasadami projektowania wyrobów i procesów. Do spółczesnych TW zalicza się:


  • odlewnictwo

  • Spawalnictwo

  • Obr. Plastyczna

  • Obr. Skrawaniem

  • Obróbka ścierna

  • Obróbka skoncentrowanymi wiązkami energii.

  • Obróbka cieplna i cieplno chemiczna.

  • Technologię pokryć i powłok

  • Kształtowanie przyrostowe i technologię tworzyw sztucznych.

Inżynieraia produkcji – dyscyplina naukowa to TW uzupełnione o podstawy sterowanie, eksploatacji, organizacji i zarządzania procesami wytwarzania.


Twardość 250 HB, hartowana 600-650HB.

Odpuszczanie po hartowaniu.


Pierwszy mikroskop w metalurgii: 1917.

Mikroskop optyczny: maks 1000x



Elektronowy i podobne: 100.000x i więcej.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna