Bibliografia radogoska



Pobieranie 2.08 Mb.
Strona18/59
Data28.04.2016
Rozmiar2.08 Mb.
1   ...   14   15   16   17   18   19   20   21   ...   59

1963

wydawnictwa

W XX rocznicę powstania PPR [Polskiej Partii Robotniczej]. Sesja naukowa. Piotrków Tryb., maj 1962. Łódź 1963.

[ss. 113–121: Wypowiedź Antoniego RUSAKA n.t. pabianickiej organizacji PPR. Wymienia nazwiska osób aresztowanych, które były więzione na Radogoszczu.]

ss. 153–156: Przybylski Henryk, Miejsca odosobnienia w województwie łódzkim.]

Ucieczka przedmieścia. Łódź 1963.

[Zbiór reportaży najwybitniejszych ówczesnych polskich reporterów o tematyce łódzkiej. Wśród nich: Julian Brysz, Pęknięty wazon.; o Radogoszczu.]

The Martyrdom of Jewish Phisicians in Poland. [Pod red.] Louis Falstein. New York 1963.

[Wiele nazwisk łódzkich lekarzy z adnotacją o więzieniu na Radogoszczu, Na przykład s. 365: „GUTMAN, Eliasz. Born in 1895. Graduated in 1925. A pediatrician, he practiced in Lodz, where he become physician–in –chief at the Jewish Hospital. He was active in the Jewish sports movement. Imprisoned by the Germans in Radogoszcz, near Lodz, in October–November 1939, he was deported (1944) with his physician wife, Maria, and two children. They all perished in Auschwitz.” O dr Gutmanie wspomina Stanisław Rapalski w swoich wspomnieniach z Radogoszcza p.t. „Byłem w piekle”.]

RADOGOSZCZ. Oprac.: Roman Kaczmarek, Henryk Rudnicki. [Łódź 1963], Zarząd Okręgu ZBoWiD w Łodzi, 30 x 21 cm, składany na 3 kartki.

[Folder]

DATNER Szymon, Wilhelm Koppe, nieukarany zbrodniarz hitlerowski. Poznań 1963.

[Wilhelm KOPPE był dowódcą SS i policji w „Kraju Warty” w okresie od 26 IX 1939 – 15 XI 1943. Będąc następnie d–cą SS i policji w Generalnym Gubernatorstwie wydał rozkaz fizycznej likwidacji więzień i obozów na tym terenie przed wejściem Rosjan (s. 131), podobnie jak stało się to z Radogoszczem.

„TAJNA SPRAWA RZESZY. Dowódca Policji Bezpieczeństwa i SD w Generalnym Gubernatorstwie zarządził dalekopisem nr 14 002, z dn. 20 VII 1944 r. co następuje:

„Zwracam ponownie uwagę, że liczba więźniów w więzieniach Policji Bezpieczeństwa i SD musi być utrzymywana na możliwie niskim poziomie. W obecnej sytuacji można przesłuchiwać podejrzanych, zwłaszcza tych, których doprowadza Policja Porządkowa – o ile nie ciążą na nich poważne podejrzenia – w sposób formalnie przyspieszony. Następnie należy ich jak najszybciej wysłać do obozu koncentracyjnego, o ile nie jest wskazane zastosowanie postępowania przed sądem doraźnym lub też nie przewiduje się ich zwolnienia. Proszę być bardzo powściągliwym w zwalnianiu.

W miarę, jak tego wymaga sytuacja na froncie, należy zawczasu poczynić kroki w celu totalnego opróżnienia więzień. Przy zaskakującym rozwoju sytuacji, który uniemożliwi odtransportowanie więźniów, należy ich zlikwidować, a ciała rozstrzelanych w miarę możności usunąć (przez spalenie, wysadzenie w powietrze budynku itp.).

Tak samo należy postąpić z Żydami zatrudnionymi jeszcze w przemyśle zbrojeniowym lub w innych placówkach.

Za wszelką cenę należy uniknąć tego, aby więźniowie lub Żydzi zostali uwolnienie albo dostali się żywi w ręce przeciwnika, czy to będzie ruch oporu, czy też Armia Czerwona.

Proszę o przyjęcie do wiadomości i o ścisłe przestrzeganie.”]. Dokument włączony do dowodów procesu norymberskiego pod sygn. 053–L.

OSTROWSKA Ewa, Ptaki na niebie. Łódź 1963.

[ss. 5–17: opowiadanie p.t. „Radogoszcz”.]

RAPALSKI Stanisław, Byłem w piekle. Wspomnienia z Radogoszcza. Wyd. 2. Łódź 1963.

[UWAGA:

Wspomnienia w przeważającej części z okresu Jego pobytu w obozie przejściowym w fabryce M. Glazera przy ul. Krakowskiej (XI 1939 – III 1940) a następnie w fabryce Samuela Abbbego, po przeniesieniu tego obozu w to nowe miejsce. Na końcu niepełna lista ponad 800 osób więzionych w tym obozie. Podstawowe źródło do dziejów tego obozu.

str. 27: „Znajdowaliśmy się w obozie, który już w pierwszych godzinach swego istnienia przeiąknięty został krwią męczeńską mieszkańców Łodzi, naszych poprzedników. W sobotę, 11 listopada [z wcześniejszych partii wspomnień wynika, że przybył do obozu w dużej partii ze Strykowa w piątek, 10 listopada ! – WŹ], o godz. 7 rano, przybyły pierwsze partie aresztowanych łodzian, około osiemdziesięciu osób, które przywieziono z więzienia przy ul. S. Sterlinga i z gmachu gestapo przy ul. Anstadta. Byli to nieomal wyłącznie działacze społeczni, polityczni, inteligencja zawodowa i duchowieństwo. Przywiezionych ustawiono na podwórzu twarza do ściany i kazano stać na baczność przezło dwie godziny, po czym umieszczono na sali nr 2. Byli wśród nich m.in.: nauczyciel – Karol Pietrasiak, senator – Tomasz Wasilewski, profesor – Wincenty Tomaszewicz, dziennikarz – Stanisław Rachalewski, przemysłowiec – Wojdysławski, nauczyciel – Henryk Gertner, poseł na Sejm RP – Marian Wadowski, prezes Związku Podoficerów Rezerwy – Roman Kubalak, inspektor szkolny – Zygmunt Podgórski, oficer zawodowy – Wawrzyniec Kowalczuk, pracownik Zarzadu Miejskiego [w Łodzi] – Tomasz Stemborowski, inspektor szkolny – Feliks Wołoszczuk, działacz młodzieży wiejskiej – Franciszek Pawlik, członek zarządu Związku Obrony Kresów Zachodnich – [Bronisław] Podrygalski, prezes Związku Oficerów Rezerwy – Modest Słoniowski, działacz związku zawodowego „Praca Polska” – [………] Szulc i działacz Stronnictwa Narodowego – [………] Michelis.

prasa

DĄBROWSKA Danuta, Administracja żydowska w Łodzi i jej agendy w okresie od początku okupacji do zamknięcia getta (8 IX 1939 – 30 IV 1940). „Biuletyn Żydowskiego Instytutu Historycznego”, 1963, nr 45–46, ss. 119–120.

[„(...) W myśl udzielonego mu [M.Ch. Rumkowskiemu] pełnomocnictwa, Przełożony Starszeństwa Żydów [PSŻ] mianował 16 października 1939 r. Radę Starszych, zwaną też potocznie Beiratem. W jej skład weszło 31 znanych [w Łodzi] osobistości. W nominacji zawarta była klauzula o obowiązku przyjęcia mandatu. Tegoż dnia lub dwa dni później odbyło się pierwsze posiedzenie Rady, na które zaproszono też członków rabinatu. O działalności tej Rady w ciągu krótkiej jej egzystencji (niecały miesiąc) nic pewnego nie wiadomo.

Około 11 listopada 1939 r. została ona zlikwidowana. Na zlecenie komisarza m. Łodzi [D. Leistera] PSŻ wezwał członków Rady na zebranie do lokalu Gminy [przy ul. Pomorskiej 18 – WŹ]. Przybyli tam Niemcy wylegitymowali obecnych, aresztowali ich i osadzili w obozie radogoskim [w fabryce M. Glazera – WŹ]. Pozostał tylko PSŻ oraz jego bliscy współpracownicy: Dawid Windmen i Samuel Faust, których PSŻ wyprosił jako niezbędnych do pracy administracyjnej.

Następnie odbyło się w tymże lokalu wspomniane już zebranie różnych wezwanych przez Niemców osobistości żydowskich. (...) Podczas zebrania PSŻ kilkakrotnie, nie zważając na pogróżki zniecierpliwionego Niemca, prosił go o zwolnienie z aresztu członków rady. Interweniował także [później] dwukrotnie pisemnie u władz w tej sprawie, jednak znaczna większość osadzonych w Radogoszczu członków Rady została przed upływem miesiąca, jak podaje źródło „abgeführt”. W więzieniu pozostało tylko 4 członków, o których zwolnienie Rumkowski czynił starania; byli to: Markus Bender, Pinkus Gierszowski, Artur Frankfurt i Jakub Herc. Z tych osób udało się uratować tylko P. Gierszowskiego. W rezultacie z pierwszej Rady Starszych pozostało wówczas w Łodzi ok. 8 osób*.

Przypis do tego fragmentu: „W. Jasny, op. cit. [............], ss. 128-130 i 144-147; Rumkowski 2 (pisma interwencyjne PSŻ wysłane były 25 XI i 7 XII 1939 r. do gestapo i prezydenta policji); Rumkowski 20 (pismo o zwolnienie wspomnianych 4 osób wysłane było 11 XI 1939 r. do prez. policji); Rumkowski 1 (nazwiska pięciu osób pozostałych – oprócz Fausta, Windemana i Gierszowskiego – z pierwszej rady: D. Helman, J. Lando, L. Mokrski, D. Warszawski, M. Wyszewiański). Nie wiadomo, czy owych 5 osób było aresztowanych i przeszło przez Radogoszcz, czy też nie przybyły one na zebranie; możliwe też, ze wypuszczono je na skutek interwencji PSŻ.]

POGONOWSKA Anna, „Spalonemu w Radogoszczu”. „Osnowa”, 1963, s. 81.

[wiersz; („Skurcz Twych ust / Wyprężenie szyi (...)”)]

CYGAŃSKI Mirosław, Mordercy łodzian przed sądem. „Głos Robotniczy”, 5 IX 1963, nr ....., s. .... .

[„(...) ......................... (...)”.]

PRZYBYLSKI Henryk, Technika zadawania cierpień. ”Głos Robotniczy”, 7 I 1963, nr ......, s. ...... .

[„(...) ......................... (...)”.]

1   ...   14   15   16   17   18   19   20   21   ...   59


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna