Biopaliwa -paliwa przyszłości



Pobieranie 263.38 Kb.
Strona1/8
Data07.05.2016
Rozmiar263.38 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8



Biopaliwa –paliwa przyszłości

Autor:

.1. Odnawialne źródła energii - w tym biologiczne nośniki energii odnawialnej:

Obok naturalnych niekonwencjonalnych źródeł energii występują nośniki energii odnawialnej, pochodzącej ze źródeł biologicznych. Są one efektem cyklu oddziaływania i transmisji promieniowania słonecznego poprzez procesy życiowe roślin z cyklem fotosyntezy i akumulacji energii w tkance. W zależności od formy życiowej tkanki akumulacyjnej energii słonecznej występują następujące nośniki odnawialnej energii z biomasy:


  • Grupa I - części zdrewniałe (np. celulozowate) - drewno, słomy zbóż itp., siano oraz produkty uboczne, jak wytłoki, makuchy itp. z przetwarzania nasion i owoców - są źródłem energii odnawialnej z nośnika określanego biomasą - alternatywa dla kopalnych paliw stałych i ich przetworów, węgli kopalnych.

  • Grupa II - produkty rolnicze cukrowo- skrobiowe - ziemniaki, buraki, zboża, owoce - wysokoenergetyczne dodatki do paliw z wytworzenia nośników typu alkohole i etery - alternatywa zmniejszenia użycia benzyn z ropy.

  • Grupa III - tłuszcze z produktów rolniczych - oleje: rzepakowy, słonecznikowy, sojowy, palmy olejowej (kokosowy), gorczycy, rzepiku, rzodkwi, lnu, oliwek - są źródłem energii odnawialnej z wytworzenia nośnika określanego EMR biopaliwo - alternatywa dla mineralnego oleju napędowego z ropy.

  • Grupa IV - odpady przetwórcze z grupy I, II, III i inne - bakteryjna produkcja z metanu - są źródłem energii odnawialnej z wytworzenia nośnika określanego biogazem - alternatywa dla gazu ziemnego i innych gazów przemysłowych.

.2. Źródła energetyczne biopaliw płynnych:

W krajach Unii Europejskiej i w Polsce obserwuje się wzrost zainteresowania wykorzystaniem biopaliw płynnych, które w procesie konwersji powstają z biomasy stanowiącej podstawowe odnawialne źródło energii. Terminem biomasa określa się substancje wytworzone w naturalnych procesach biologicznych, zawierających węgiel i wodór jako pierwiastki energetyczne. Powstanie biomasy jest wynikiem procesów biochemicznych, w których decydującym jest fotosynteza, określana jako konwersja energii promieniowania słonecznego w energię biomasy. W procesie konwersji biomasa może być przetwarzana również na paliwo gazowe, energię cieplną i elektryczną.

Do produkcji biopaliw płynnych stosuje się nasiona roślin oleistych i roślin o dużej zawartości skrobi. Historia produkcji sięga początku ubiegłego wieku. Oleje roślinne zastosował po raz pierwszy jako paliwo napędowe w skonstruowanym przez siebie silniku Rudolf Diesel. Dopiero później, po nieudanych próbach z olejem roślinnym, do zasilania silnika zastosował paliwo otrzymane z ropy naftowej.

Paliwa płynne można otrzymać poprzez konwersje w następujšcych procesach: hydrolizy, fermentacji, estryfikacji, pirolizy.

.3. Potrzeby rozwoju produkcji biopaliwa dla kraju:

Posiadany potencjał energetyczny odnawialnych źródeł w Polsce jest bardzo duży i przekracza zużycie wszystkich kopalnych paliw. Niestety obecne wykorzystanie tego potencjału jest ograniczone możliwościami technicznymi, urbanistycznymi, demograficznymi, ekonomicznymi itp., a szczególnie barierą psychologiczną  w społeczeństwie i w sferach decyzyjnych. Dlatego tylko nieznaczna część tego potencjału może mieć praktyczne znaczenie. W przedstawionym opracowaniu uwzględniono realne możliwości pozyska - nią i wykorzystania energii odnawialnej zarówno w mieście, jak i na wsi.

Obliczono, że do 2030 r. przy sprzyjających warunkach (szerzenie wiedzy, zachęty ekonomiczne, obniżenie kosztów inwestycyjnych itd.) można osiągnąć w środowisku miejskim ok. 5 - 10% udziału energii odnawialnej w ogólnokrajowym bilansie energetycznym. W rolnictwie udział ten jest znacznie wyższy i w bilansie energetycznym tego sektora może stanowić ponad 24%.

Z powyższego względu niezwykle cenne są również inicjatywy propagatorów rozwoju małych form pozyskiwania źródeł energii z zasobów krajowych określonych jako alternatywne dla dotychczasowych konwencjonalnych źródeł z importu oraz uciążliwych krajowych węgli mających negatywny wpływ na warunki ekologiczne naszego życia i przyszłości.

Jak zaznaczono, praktyczne wykorzystanie posiadanych w kraju zasobów energii odnawialnej w dużym stopniu zależy i zależeć będzie od znajomości problemu przez użytkowników energii, osób stanowiących prawo, podatki i subsydia, sektora bankowego w części kredytów inwestycyjnych, uczącą się młodzież, dla której prognozowany ponad trzydziestoletni rozwój odpowiada wejściu w dorosłe życie zawodowe.

.4. Baza agrarna do produkcji EMR biopaliwa - roślinnego oleju napędowego:

Produkcja oleju rzepakowego w skali światowej wyniosła około 17 min ton rocznie przy wzroście produkcji w okresie ostatnich 5 lafo 34%. Paradoksalnie niższa dynamika wzrostu produkcji w odniesieniu do oleju sojowego spowodowana została dużym spadkiem produkcji w Europie środkowo-Wschodniej, tj. w Polsce, Czechach, Słowacji. Rzepak wg prognoza jest przyszłą światową rośliną oleistą z uwagi na potencjalny duży obszar areału zasiewów, bardzo dobrą jakość typu 00, prostą  technologię uprawy zgodną ze zbożowymi, osiąganie dobrych wyników jakości w odniesieniu do włożonych nakładów, szczególnie dobre własności użyźniające glebę (odnawianie struktury gleby), dzięki czemu rzepak staje się przedkulturą zbożową, która wypiera z tej roli dotychczasowe rośliny strączkowe i koniczyny.

Najwyższą w produkcji wydajność rzepaku uzyskały kraje UE w najlepszym roku 1999 w wysokości 3,22 t/ha, co dało średnio plon l 29 t/ha surowego oleju.

.5. Uprawa rzepaku w Polsce:

Tadycyjnie dotychczas w Polsce rzepak był rośliną wiodącą spośród uprawianych na cele spożywcze roślin oleistych. Wyhodowanie w latach sześćdziesiątych odmiany Canola w Kanadzie na bazie polskiej odmiany Bronowski, a stąd na tym europejskiego typu 00, znacznie poprawiło pozycję i znaczenie gospodarcze tej rośliny, co jest m.in. polskim wkładem w produkcję olejów roślinnych i zaznaczyło się to stale rosnącą produkcją od 1960 r. (ok. 100 tys.ton)do 1989 r. (l min 600 tyś. ton). W 1990 r. nastąpiło załamanie rynku i spadek produkcji do poziomu 650 tyś. ton w 1995 r., wykazując po tym fakcie stabilizację na poziomie około 850 tyś. ton, wokół którego - średnia produkcja oscyluje do dziś.Na globalny spadek produkcji nasion rzepaku w Polsce (patrz: tab. l) wpłynęło zarówno ograniczenie powierzchni upraw (brak odbioru), jak i obniżenie ilości plonu z ha. średnia plonów z l ha wynosi około -1,9 do 2,1 ton, co jest wydajnością niską w odniesieniu np. do UE - średnia 3,221/ ha (zbiory 1999 r.) czy Czech - średnia 2,62 t/ha (zbiory 2000 r.).Intensyfikacja wykorzystania rzepaku w warunkach polskich obecnie jest trudna do zrealizowania. Stan powyższy wynika z sytuacji polskiego rynku olejarskiego skupionego w 90% w dużych zakładach tłuszczowych, których większość w wyniku restrukturyzacji i procesu prywatyzacji - jak np. w Brzegu, Kruszwicy i Szamotułach (łącznie ok. 70% rynku) - została kupiona przez zachodnie firmy. Błędy poczynione w procesie prywatyzacji sektora tłuszczowego sprzyjają obecnym praktykom monopolistycznym i nie wpływają stabilizująco na rynek rzepakowy. Przyczyną tych kłopotów rynku polskiego jest nieuwzględnienie w procesach prywatyzacyjnych interesów producentów nasion oleistych, w tym szczególnie głównych upraw: rzepaku i rzepiku.Na sytuację przetwórstwa rzepaku w Polsce mają również duży wpływ czynniki zewnętrzne, do których należy głównie zaliczyć import różnego rodzaju olejów wypierających krajową produkcję. I tak przykładowo w sezonie 1998/1999 r. import ten wyniósł ponad 200 0001, identycznie w 1999 r. Skierowany był on głównie do dużych supermarketów na terenie kraju. Tak silna konkurencja jest możliwa tylko dlatego, że produkcja ta jest w różny sposób dotowana przez państwa Unii Europejskiej, Stany Zjednoczone, Kanadę. W ten sposób nadwyżki produkcyjne poprzez państwa Unii Europejskiej trafiają na nasz rynek, niejednokrotnie być może z zakładów stanowiących własność kapitału zachodniego, który wykupił polskie zakłady tłuszczowe.



Tabela l. Wielkość produkcji nasion rzepaku w Polsce

rok

Pow. zas. (tys. ha)

Zbiór rzepaku (tys. ton)

Wydajn (t/ha)

1987

475

1192

2,51

1988

520

1199

2,31

1989

560

1586

2,83

1990

500

1206

2,41

1991

468

1042

2,23

1992

417

758

1,82

1993

348

594

1,71

1994

340

756

2,22

1995

606

1378

2,27

1996

278

460

1,65

1997

317

596

1,88

1998

466

1100

2,36

1999

510

1198

2,35

2000

425

850 (plan)

2,08

.6. Techniczne i gospodarcze możliwości produkcji biopaliwa:

Do gospodarczych stymulatorów możliwości wdrożenia produkcji biopaliwa zaliczyć należy:



  1. bazę organizacyjno-problemową produktu - tzw. logistykę;

  2. możliwości surowcowe i techniczne;

  3. dotacje i środki finansowe;

  4. odbiór.  

W warunkach polskich zagadnienia organizacyjno-problemowe produktu są praktycznie rozwiązane i posiadamy odpowiedni kapitał osób zajmujących się tą problematyką o dużym rozeznaniu, praktycznej wiedzy oraz szerokim spektrum społecznym. Są to, jak wiadomo, zarówno przedstawiciele wyższych uczelni, przedstawiciele środowisk przemysłu, jak i producenci głównego surowca - rzepaku. Powyższa kadra, która zaangażowała w zagadnienie swój dotychczasowy dorobek, poświęciła dużo wysiłku i wykazała daleko idącą bezinteresowność" w propagowaniu dokonanych opracowań, jest gwarantem właściwego jakościowo produktu i jego społecznej zasadności.

Powyższa grupa osób jest gwarantem wdrożenia produkcji biopaliwa w Polsce w oparciu o posiadane możliwości surowcowe, kwalifikacje grup zawodowych, które będš realizowały produkcję od rzepaku do produktu końcowego.

Zagadnienie wdrożenia produkcji biopaliwa niesie w sobie czynnik połączenia grup interesów:


  • rolników z infrastrukturą produkcji - dostawy surowca;

  • składów - przechowywanie surowca;

  • producentów z organizacją produkcji, zabezpieczeniem projektów realizacji i budową zakładów.


Tabela 2: Prognoza produkcji biopaliwa z rzepaku w Polsce do 2030 roku






Wyszczególnienie



2010 r.


2020 r.


2030 r.

Średni plon rzepaku (t/ha)




2,3

2,5

2,5

Ilość nasion rzepaku przeznaczonego na biopaliwo (tys. t)

560

732

1240

Produkcja biopaliwa (tys. t)

207

345

458

Wartość energetyczna biopaliwa (PJ)

7,7

12,8

17

Areał rzepaku do produkcji biopaliw (tys. ha)

243

375

495


Źródło: J. Tymiński: Wykorzystanie odnawialnych źródeł energii w Polsce do 2030 r., IBMER, Warszawa 1997.

.7. Co to jest Biodiesel?

Biodiesel w zastosowaniach paliwowych to paliwo do silników wysokoprężnych (Diesla) stanowiące w 100% metylowe (lub etylowe) estry kwasów tłuszczowych, określane też często mianem B100, paliwo do silników wysokoprężnych (Diesla) zawierające biologiczny komponent w postaci metylowych (lub etylowych)estrów kwasów tłuszczowych.


W tym znaczeniu, najczęściej stosowane odmiany paliwa Biodiesel to:
tzw. B20 (20% Biodiesla (estrów) i 80% oleju napędowego)
tzw. B80 (80% Biodiesla i 20% oleju napędowego)
mieszanki estrów i oleju napędowego w innych proporcjach W literaturze fachowej oraz w marketingu biopaliw, zwykło się używać określenia "Biodiesel " w pierwszym znaczeniu (1) nazywając tak 100% metylowe (lub etylowe) estry kwasów tłuszczowych. Na stronach tego serwisu przyjęto właśnie taką nomenklaturę. Pod względem chemicznym Biodiesel to ester metylowy kwasów tłuszczowych.
Powstaje on w wyniku prostej reakcji chemicznej:
olej roślinny/tłuszcz + alkohol metylowy (w obecności katalizatora) = ester metylowy (RME) + gliceryna

.8. Zalety Biodiesela


Emisje związków powstających przy spalaniu Biodiesla nie wpływają negatywnie na zdrowie ludzi i zwierząt.
Biodiesel jest paliwem czystszym pod względem produktów spalania o prawie 75% w porównaniu z tradycyjnym olejem napędowym. Stosowanie Biodiesela znacząco zmniejsza w emitowanych spalinach ilość niespalonych węglowodorów, tlenku węgla i cząstek stałych. Stosując biodiesel eliminuje się emisję związków siarki do atmosfery (biodiesel nie zawiera siarki).Biodiesel jest paliwem pochodzenia roślinnego i dlatego stosując go nie wprowadzamy dwutlenku węgla (CO2) do atmosfery.
Wpływ produktów spalania Biodiesla na tworzenie się dziury ozonowej jest o blisko 50% mniejszy niż dla tradycyjnego oleju napędowego.
Emisja tlenków azotu (NOx) jako produktów spalania Biodiesla może wzrastać lub obniżać się ale można je zredukować do poziomu dużo niższego niż dla tradycyjnego oleju napędowego m.in. poprzez zmianę momentu wtrysku paliwa. Spaliny Biodiesla nie powodują podrażnienia spojówek oczu, nie mają odpychającego zapachu. Biodiesel jest paliwem odnawialnym tzn. pochodzącym z surowców odnawialnych (roślinnych).Biodiesel jest "bardziej biodegradowalny niż cukier i mniej toksyczny niż sól stołowa" (US National Biodiesel Board) Biodiesel można stosować w każdym silniku Diesla.
W stosowaniu, Biodiesel jest tak samo ekonomiczny pod względem wskaźnika zużycia paliwa.

.

.


Paliwo w gospodarstwie rolnym stanowi około 23% kosztów mechanizacji (wg IERiGŻ).Ograniczajšc zakup paliwa z zewnštrz można poprawić efektywnoœć w gospodarstwach rolnych.

Biodiesel jako sposób na likwidację skażeń (ropopochodnych)


Biodiesel nie tylko że jest zwišzkiem łatwo biodegradowalym zarówno w wodzie jak i w glebie to także jest wykorzystywany do likwidacji skażeń gleby spowodowanych np. wyciekiem ropy naftowej.

Dowodem na możliwoœć stosowania biodiesla do neutralizacji skażeń, sš wyniki testów jakie przeprowadził dr Steve Mudge z Uniwersytetu Walijskiego w Bangor. Przedmiotem badań było oczyszczenie nadmorskich plaż z zanieczyszczeń ropopochodnych. Okazało się że Biodiesel zarówno dobrze rozpuszcza jak i doskonale stymuluje bakterie do współ-metabolizmu (co-metabolise) węglowodorów ropopochodnych. Ta technika jest mniej toksyczna i bardziej wydajna niż dotychczas stosowane. Ponadto badania wskazujš, że z osadów (sediments) można odzyskać więcej ropy naftowej przy pomocy Biodiesla niż metod wykorzystujšcych wodę.


Wyniki testów były bardzo satysfakcjonujšce i przyczyniły się do powstania nowej techniki likwidacji zanieczyszczeń ropopochodnych. W roku 1997 osišgnięcie to zostało uhonorowane nagrodš "Enterprise Oil/Heriot-Watt Environmental Award".

Na podstawie:


http://www.oceanairenvironmental.com/aboutbiodiesel/data3.html Materiały Uniwersytetu Walijskiego w Bangor, 1997 (Dr Mudge)
Porównanie bio-Diesla z innymi paliwami:

Emisje gazów cieplarnianych (g CO2eq/km)


olej napędowy -> 222
biodiesel ze słonecznika -> 51
biodiesel z rzepaku -> 114
biodiesel z oleju roœlinnego odpadowego -> (-35)

Metodyka badań


Do wyliczenia poziomu emisji gazów cieplarnianych w analizie cyklu życia wykorzystano program komputerowy GEMIS (Gesamt-Emissions-Modell Integrierter Systeme, http://www.oeko.de/service/gemis). W wyliczeniach oparto się na już dostępnych danych "GEMIS-Bioenergie" z publikacji "Treibhausgas-Bilanz der Bioenergie - Vergleich der Treibhausgas-Emissionen aus Bioenergie-Systemen und fossilen Energiesystemen", Jungmeier et al. 1999: Graz 1999.

Do wizualizacji danych z programu GEMIS w obszarze pojazdów samochodowych i pochodzšcych z nich emisji wykorzystano model PHEM (Passenger Car and Heavy Duty Emission Model) wykonany w Instytucie Maszyn Wewnętrznego Spalania i Termodynamiki Uniwersytetu w Graz*.

Przyjęta metodologia pozwoliła na zastosowanie - w tych samych pojazdach - różnych rodzajów napędu/zasilania a następnie ich porównanie. Następnie przy pomocy modelu PHEM dla wszystkich kombinacji pojazd/rodzaj zasilania, zbadano zużycie paliwa oraz poziom emisji poszczególnych gazów cieplarnianych w realnym, przeciętnym (typowym) cyklu jezdnym (jazda po mieœcie, poza miastem, na autostradzie; włšczajšc w to rozruchy silnika na zimno oraz uwzględniajšc nachylenia toru jazdy na dłuższych odcinkach).

*Hausberger S., Engler D.: Das Modell PHEM (Passenger car and Heavy Duty Emission Model), Institut für Verbrennungskraftmaschinen und Thermodynamik der TU-Graz;2001 ródło: http://www.joanneum.ac.at/news/press/data/pos02020_GHG-car.pdf


"Możliwości wykorzystania biopaliw w Polsce"

5 marca 2002 r., pod honorowym patronatem marszałka Longina Pastusiaka, z inicjatywy przewodniczącego Komisji Ochrony Środowiska senatora Adama Graczyńskiego, odbyło się w Senacie seminarium na temat: "Możliwości wykorzystania biopaliw w Polsce". Seminarium otworzył wicemarszałek Ryszard Jarzembowski. W tematykę seminarium wprowadził uczestników senator A. Graczyński. Głos zabrał także sekretarz stanu w Ministerstwie Środowiska Czesław Śleziak.

Prof. dr hab. Jan Kuś z Instytutu Uprawy, Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach wygłosił referat "Biodiesel (olej rzepakowy) - możliwości produkcyjne i znaczenie dla rolnictwa". Jak stwierdził w swoim wystąpieniu, z szacunków przeprowadzonych przez polskich naukowców wynika, że koszt wytworzenia biopaliwa rzepakowego w kraju, przy pominięciu wszystkich obciążeń fiskalnych, może wynieść 2,0-2,1 zł za litr. Natomiast przy zastosowaniu takiej samej akcyzy i podatku jak na olej napędowy z ropy naftowej cena biopaliwa przekroczyłyby 3,5 zł/l.

Zdaniem prof. J. Kusia, pełna kalkulacja kosztów produkcji biopaliwa jest bardzo trudna, ponieważ powinna dodatkowo uwzględnić m.in. wartość produktów ubocznych oraz wpływy do budżetu z podatków od zużytych środków produkcji do upraw rzepaku i produkcji biopaliwa.

W opinii profesora, z uproszczonej kalkulacji wynika, że biopaliwo z rzepaku jest ewidentnie droższe od otrzymywanego z ropy naftowej. Analizy wykonane w Unii Europejskiej wskazują, że przy cenie ropy naftowej 30 USD za baryłkę dodatkowe koszty produkcji biopaliwa wynoszą około 250-300 euro za 1000 litrów. "Dopiero przy cenie ropy 70 USD za baryłkę produkcja biopaliwa mogłaby być konkurencyjna" - ocenił.

Od 20 lat rzepakiem obsiewa się w Polsce 400-450 tys. ha. Stanowi to około 3% gruntów ornych. Uprawa rzepaku skoncentrowana jest na zachodzie kraju oraz w województwie warmińsko-mazurskim. Powierzchnia uprawy rzepaku limitowana była zapotrzebowaniem przemysłu tłuszczowego. Średnio przemysł przerabiał na potrzeby krajowego rynku około 800-850 tys. ton rzepaku, a nadwyżki były eksportowane.

Potencjalne możliwości produkcyjne rzepaku na glebach dobrych i bardzo dobrych można szacować na 30-33 q/ha, a na glebach średnich 25-27 q/ha. W krajach UE rzepak przeznaczony na biodisel może być uprawiany na gruntach wyłączonych z produkcji, czyli rolnik obok zapłaty za wyprodukowany rzepak otrzymuje również premię za ugorowanie ziemi. Produkcja jest więc podwójnie dotowana.

W opinii prof. J. Kusia, areał uprawy rzepaku ozimego w województwie podlaskim i mazowieckim oraz w północnej części województwa lubelskiego powinien być ograniczony. "Na tych terenach wymarza około 15% upraw. Oznacza to, że przeciętnie co 6-7 lat na tym obszarze rzepak ozimy wymarza" - powiedział.

J. Kuś szacuje, że w początkowym okresie rozwoju produkcji, przy zwiększeniu uprawy o 100 tys. ha i niskich plonach, możliwe jest przeznaczenie około 250 tys. ton rzepaku na produkcję biopaliwa. Wyprodukowany z tej ilości rzepaku ester metylowy stanowiłby wówczas około 1,3 -1,4% krajowego zużycia oleju napędowego.

Prof. J. Kuś uważa, że docelowo zakładając zwiększenie powierzchni uprawy rzepaku do około 1 mln ha oraz wzrost plonów o 2,5-3,0 t/ha, można szacować, i jego produkcja na cele energetyczne wyniesie około 2 mln ton. Pokrywałoby to ponad 10% obecnego zużycia oleju napędowego w Polsce.

Podczas seminarium o aspektach ekonomiczno-finansowych i prawnych zastosowania biopaliw mówił Grzegorz Wiśniewski, dyrektor Europejskiego Centrum Energii Odnawialnej EC BREC/IBMER w Warszawie. Jego zdaniem, rozwój produkcji biopaliwa w Polsce blokują bariery finansowe oraz prawne. Jest jednak szansa, aby rynek ten rozwinął się, z korzyścią dla rolnictwa. Ponadto stwierdził, że podstawową barierą rozwoju rynku biopaliwa jest brak bieżących środków finansowych w rolnictwie. Dotyczy to zwłaszcza braku kredytów inwestycyjnych oraz możliwości uzyskania tanich kredytów obrotowych na zakup surowca.

W opinii G. Wiśniewskiego, inną barierą rozwoju tego rynku są kwestie legislacyjno-prawne związane z użytkowaniem paliwa pochodzenia roślinnego. "Metodą pokonania tej bariery jest przyjęcie standardów europejskich dotyczących jakości biopaliwa oraz opracowanie ustaw i krajowego programu wykorzystania biopaliw" - powiedział.

Dyrektor G. Wiśniewski zwrócił również uwagę na ryzyko związane z barierami informacyjnymi. Dlatego, według niego, konieczna jest kampania informacyjna w mediach, wśród rolników oraz władz samorządowych.

Mimo wszystko jednak - zdaniem G. Wiśniewskiego - rośnie przekonanie, że biopaliwa są dobrym rozwiązaniem dla Polski, a zwłaszcza dla polskiego rolnictwa. Mówił, że w krajach Unii Europejskiej produkcja biopaliwa rozwinęła się tam, gdzie jest nadprodukcja rolnicza oraz w krajach z wysokim opodatkowaniem paliw mineralnych.

Ocenia się, że w miastach europejskich około 80 000 zgonów dorosłych rocznie spowodowanych jest długookresowym narażeniem na pochodzące z motoryzacji zanieczyszczenie powietrza.

Zarówno krótko- jak i długookresowe wartości graniczne WHO dla jakości powietrza często są przekraczane w Europie. W szczególności dotyczy to ozonu, NO2 i cząstek stałych.





Są też nowe dowody, że u dzieci mieszkających w pobliżu dróg o dużym natężeniu ruchu, o 50% zwiększa się ryzyko zapadania na na choroby dróg oddechowych (respiratory symptoms) niż w przypadku dzieci mieszkających na terenach o małym ruchu kołowym.

Ponadto, stwierdzono, iż podróżujący w pojazdach, są znacznie bardziej narażeni na emisje z pojazdów niż ludzie znajdujący się na zewnątrz nich.

W 1998 roku, California Air Resources Board, opierając się na badaniach na zwierzętach i badaniach epidemiologicznych, uznała emisje pochodzące z silników Diesla za truciznę ("Toxic Air Contaminant"). Jednocześnie mocno zasugerowano występowanie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy narażeniem organizmu na emisje pochodzące ze spalenia paliwa dieslowskiego a rakiem płuc.
Warto też przypomnieć, że już w 1989 roku Międzynarodowa Agencja do spraw Badań nad Rakiem stwierdziła, że emisje z silników Diesla są "prawdopodobnie rakotwórcze dla ludzi" (Grupa 2A), natomiast emisje z silników benzynowych sklasyfikowano jako "możliwe, że rakotwórcze dla ludzi" (Grupa 2A).


W dużych aglomeracjach miejskich transport samochodowy emituje 2/3 tzw ostrych zanieczyszczeń powietrza. Powstające w samochodach ostre zanieczyszczenia to: CO, NOx, lotne związki organiczne (LZO). Te dwie ostatnie grupy związków maja istotne znaczenie w syntezie ozonu.



Ponadto powstaje jeszcze SOx oraz rakotwórcze cząstki stałe. Użycie metylowych estrów rzepakowych w zreformułowanym oleju napędowym w istotny sposób zmniejsza emisję dymów (cząstek stałych), SOx oraz wielu toksycznych węglowodorów pochodzenia wtórnego (tabela). Wiele z tych węglowodorów wtórnego pochodzenia oddziałuje mutacyjnie na komórki m.in. człowieka. Dodatek MER do oleju napędowego zmniejsza toksyczność genową spalin pochodzących z silników Diesla.
  1   2   3   4   5   6   7   8


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna