Biuletyn informacyjny



Pobieranie 63.15 Kb.
Data09.05.2016
Rozmiar63.15 Kb.
BIULETYN INFORMACYJNY

Poradni

Psychologiczno – Pedagogicznej

w Żninie




ul. Browarowa14

telefax (052) 30-20-438



czerwiec 2005 Nr 2

Kwartalnik (13)

Zbigniew Jodełko

Dyrektor Zespołu Publicznych Szkół

w Gościeszynie

O dobro każdego dziecka
W świadomości naszego społeczeństwa dokonały się głębokie przemiany jeżeli chodzi o podmiotowość niepełnosprawnych. Niewątpliwie wiąże się to ze zmianą hierarchii wartości i metod działania w wielu dziedzinach życia, wyzbyciem się uprzedzeń oraz dostrzeganiem partnera w każdym człowieku. Działania reformatorskie zmierzające do zapewnienia każdemu dziecku dostępu do edukacji, równość w dostępie do odpowiedniego do możliwości ucznia poziomu wykształcenia została uznana za jeden z głównych priorytetów polityki edukacyjnej.

Standardy te opublikowane zostały w 1994 r w Deklaracji Europejskiej oraz standardowych zasadach wyrównywania szans osób niepełnosprawnych. W powyższych dokumentach terminy „upośledzenie” i „niepełnosprawność” bywają używane zamiennie i sygnalizują konieczność zwracania uwagi na indywidualne potrzeby osób, wynikające z ograniczeń funkcjonalnych w zakresie sprawności fizycznej, intelektualnej, narządów zmysłów lub choroby somatycznej czy umysłowej.

Osoby z niepełnosprawnością nie stanowią grupy jednorodnej – są to osoby o zróżnicowanych zaburzeniach i stopniu upośledzenia funkcji biologicznych, psychicznych, społecznych.

Dzieci i młodzież dotknięte niepełnosprawnością powinny mieć zapewnioną pomoc w przezwyciężaniu trudności w uczeniu się, nabywaniu kompetencji niezbędnych w dorosłym życiu. Włączenie tych dzieci (z różnymi niepełnosprawnościami) w powszechny system kształcenia – to bardzo ważne zadanie stojące przed stale reformującym się systemem szkolnym. Część uczniów niepełnosprawnych uczy się w szkołach ogólnodostępnych, odpowiednio przygotowanych do realizacji tego procesu. Szersze włączenie dzieci i młodzieży niepełnosprawnej w proces kształcenia oraz wychowania razem z dziećmi i młodzieżą pełnosprawną – w przedszkolach i szkołach ogólnodostępnych organizujących oddziały integracyjne – może uczyć uczniów sprawnych i tolerancji dla inności drugiego człowieka oraz zasady solidarności i demokracji w odniesieniu do swoich niepełnosprawnych koleżanek i kolegów.

Uczniom niepełnosprawnym kształcenie w integracji powinno umożliwić zdobycie wiedzy, umiejętności na miarę ich możliwości w warunkach przedszkola oraz szkoły ogólnodostępnej, wspólnie z rówieśnikami i jak najbliżej miejsca zamieszkania. W ostatnich czasach coraz większym zainteresowaniem cieszy się kształcenie zorganizowane w szkołach lub klasach integracyjnych. Znaczącą rolę w tworzeniu klas i szkół integracyjnych odgrywają rodzice uczniów z niepełnosprawnościami. Integracja jest długim i skomplikowanym procesem.

Zasady organizowania kształcenia uczniów niepełnosprawnych w integracyjnych przedszkolach, szkołach i placówkach zostały określone w Zarządzeniu MEN z 4.X.1993 r. (Dz. Urz. MEN Nr.9, poz.36 z późn. zm.) oraz w rozporządzeniu w sprawie ramowych statutów (Dz. U z 2000 r. nr 2, poz. 20), w ustawie z 21.I.2000 r. (Dz. U. Nr. 12, poz. 136) o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej – zezwala na łączenie w zespół również szkół z oddziałami integracyjnymi na zasadach określonych przez organ prowadzący (art. 62 ustęp 1b ustawy o systemie oświaty).

W każdym roku szkolnym przybywa dzieci niepełnosprawnych uczęszczających do oddziałów integracyjnych. W klasach integracyjnych liczba wszystkich uczniów wynosi od 15 do 20. W tej liczbie uczyć się powinno od 3 do 5 uczniów z niepełnosprawnościami. W roku szkolnym 1999/2000 w klasach integracyjnych uczyło się 5033 uczniów z różnymi niepełnosprawnościami. Uczniów niepełnosprawnych przyjmuje się do integracyjnych form nauczania i wychowania na wniosek i za zgodą rodziców dziecka oraz na podstawie orzeczenia kwalifikującego do kształcenia specjalnego – integracyjnego. Z doświadczeń szkół prowadzących kształcenie integracyjne wynika, że kształcenie uczniów z niepełnosprawnościami w jednej szkole z uczniami pełnosprawnymi należy organizować po uprzednim stworzeniu odpowiednich warunków społecznych (decyzja rady pedagogicznej, zgoda rodziców dzieci uczęszczających do danej szkoły oraz zgoda organu prowadzącego), merytorycznych, ekonomicznych. Należy wyjść z założenia, że kształcenia integracyjnego nie można wprowadzać na zasadzie decyzji administracyjnej, a jedynie w wyniku społecznej zgody i przy zapewnieniu odpowiednich warunków, w tym likwidacji barier funkcjonalnych.

W przedszkolu i szkole prowadzącej oddziały integracyjne zatrudnia się nauczycieli ze specjalnym przygotowaniem pedagogicznym w zakresie niepełnosprawności, która jest stwierdzona u ucznia w celu współorganizowania kształcenia integracyjnego (surdopedagog, tyflopedagog, oligofrenopedagog). Wymagania dotyczące kwalifikacji określa Rozporządzenie MEN z 10.X.1991 r. W sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia (Dz. U. Z 1991 r. Nr 98, poz. 433 z póź. zm.).

W zależności od potrzeb uczniów niepełnosprawnych – nauczyciel wspomagający proces dydaktyczno – wychowawczy powinien diagnozować potrzeby i oceniać możliwości ucznia, prowadzić zajęcia integrujące grupę, prowadzić indywidualne zajęcia dydaktyczne i wyrównawcze oraz w miarę posiadanych kwalifikacji – zajęcia specjalistyczne uwzględniające specjalne potrzeby edukacyjne ucznia np.: ruch rozwijający, gimnastyka umysłu P. Dennisona, orientację w przestrzeni, alternatywne metody komunikacyjne. Powinien też prowadzić działania zmierzające do integracji i bezpiecznego funkcjonowania ucznia niepełnosprawnego w społeczności szkoły ogólnodostępnej.

W naszej szkole są też klasy integracyjne, które dają możliwość wszechstronnego rozwoju na miarę możliwości wszystkich dzieci. W roku szkolnym 2001/2002 utworzono klasę integracyjną do której uczęszczało 16 dzieci, w tym troje niepełnosprawnych (Zespół Downa, upośledzenie w stopniu umiarkowanym i niedowidzenie. Dla uczniów klasy III integracyjnej wydawana jest gazetka szkolna „Tacy sami” – łącząca treści polonistyczne, matematyczne, przyrodniczo – artystyczne.

Zadania: ćwiczenia, rebusy, krzyżówki tematyczne nawiązują do aktualnie przerabianego materiału i służą utrwalaniu wiadomości. Szeroko rozumiana integracja występuje z rodzicami obu klas integracyjnych. Rodzice pomagają w organizowaniu ważnych uroczystości klasowych – Wigilia, Dzień Matki, Dzień Dziecka. Obydwie klasy integrują się – wspólne wyjazdy, wycieczki, ścieżki dydaktyczne, programy artystyczne, konkursy. Poza tym stałym gościem klasy III-ciej integracyjnej jest p. Marek Zaremba – organista, który jest niewidomy, spotkania uświetnia grą na akordeonie i ciekawymi wiadomościami. Zadowoleni jesteśmy z funkcjonowania klas integracyjnych w naszej szkole dzięki nim dzieci niepełnosprawne mają możliwość nauki pod fachowym okiem. W klasie tej pracują nauczyciele wspomagający proces dydaktyczno – wychowawczy w oparciu o program autorski opracowany dla tej klasy. Obecnie jest to klasa V na drugim etapie kształcenia. Dzieci z tej klasy są pod stałą opieką pedagoga i logopedy oraz psychologa; prowadzona jest też współpraca z Poradnią Psychologiczno – Pedagogiczną, a także Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej. Dzieci z tej klasy wyjeżdżają na wycieczki np. do Poznania, Lednogóry. Uczestniczyły w biwaku integracyjnym w Smerzynie. W roku szkolnym 2003/2004 – utworzono drugą klasę integracyjną, jest to obecnie klasa III. Liczy 17 uczniów, z czego troje to dzieci z orzeczeniami (upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim – dwoje dzieci, jedno – wada wzroku). Klasa ta pracuje na podstawie programu autorskiego przeznaczonego do realizacji na I etapie kształcenia. Przy realizacji programu nauczania wykorzystywane są innowacje pedagogiczne (metoda, środek dydaktyczny – Pałeczka liczbowa, W królestwie Gamalandii, terapia z dziećmi nieśmiałymi).

Maria Żemojtel- pedagog szkolny


Zespół Szkół w Szubinie

Gimnazjum nr 2


Zjawisko agresji wśród dzieci i młodzieży

Jednym z wielu efektów rozwoju cywilizacji, technologii i wielu przeobrażeń, jakim ulegało polskie społeczeństwo w ciągu minionych kilkunastu lat, jest wzrost zjawiska agresji wśród dzieci i młodzieży. Szczególnie jest to widoczne w szkołach. Warto bliżej przyjrzeć się temu ważnemu problemowi.



Agresję można zdefiniować jako działanie na szkodę innych osób, własnej osoby, zwierząt lub przedmiotów.

Autorzy wymieniają wiele rodzajów agresji. Przy podziale ważne jest uwzględnienie formy zachowań agresywnych, celu tych zachowań i obiektów ku jakim jest skierowana.

Biorąc pod uwagę formę agresji można wyróżnić następujące jej rodzaje:

- fizyczna – bezpośrednie zadawanie bólu sobie, innej osobie, zwierzęciu lub niszczenie przedmiotów,

- werbalna – słowna lub pisemna:

* kierowana – polega na dokuczaniu, wyśmiewaniu, zastraszaniu jakiejś osoby w sposób otwarty,

* niekierowana – to m.in. obmawianie, intrygowanie, plotkowanie.

- niewerbalna – polegająca na przedrzeźnianiu, pokazywaniu obraźliwych gestów, min.

Pod względem celu, jakiemu służy agresja, można zastosować następujący podział:

- instrumentalna – służąca jako środek do zdobywania określonych korzyści,

- emocjonalna – służy rozładowaniu silnych, negatywnych emocji.

Jeżeli weźmiemy pod uwagę obiekt, ku jakiemu agresja jest skierowana, to możemy podzielić ją na:

- bezpośrednią – działanie na szkodę własną lub innej osoby w sposób otwarty,

- przeniesioną – przeniesienie agresji na inną osobę, zwierzę lub przedmiot niż obiekt, który jest jej źródłem.

Coraz częściej mamy do czynienia w szkole z agresją fizyczną bezpośrednią, instrumentalną; skierowaną wobec słabszych lub młodszych uczniów, mającą na celu zdobycie pewnych korzyści, np. pieniędzy, słodyczy itp. Dużemu nasileniu ulega także zjawisko agresji werbalnej (przezywanie, wyśmiewanie) bezpośredniej i przeniesionej, której celem jest rozładowanie nieprzyjemnych emocji, z którymi dzieci i młodzież nie potrafią sobie radzić inaczej niż zachowując się w sposób agresywny.

Gdzie należy szukać przyczyn problemu używania przemocy przez uczniów?

Istnieje bardzo wiele czynników wpływających na to, że dzieci i młodzież stosują zachowania agresywne.

Wśród czynników biologicznych wymienić można:

- uszkodzenia CUN.

Do czynników psychologicznych zaliczamy:

- niskie poczucie własnej wartości,

- brak umiejętności radzenia sobie w sytuacjach trudnych,

- brak umiejętności radzenia sobie z przeżywaniem silnych, nieprzyjemnych emocji,

- frustracja wynikająca z niezaspokojenia potrzeb, braku satysfakcjonujących kontaktów z rówieśnikami i z dorosłymi, braku perspektyw życiowych,

- ustabilizowane wzory zachowań agresywnych, które zapewniają odniesienie oczekiwanych efektów,

- niewykształcone mechanizmy kontroli emocji i zachowań.

Wśród czynników związanych z rodziną najistotniejsze są:

- chłodny lub odrzucający stosunek rodziców lub jednego z nich wobec dziecka, - kary fizyczne stosowane wobec dziecka jako często jedyna metoda wychowawcza,

- stosowanie przemocy wobec dziecka lub innych członków rodziny przez jednego z rodziców,

- nasilenie innych zjawisk patologicznych występujących w rodzinie,

- brak reakcji rodziców lub pobłażliwe traktowanie agresywnych zachowań dziecka,

- brak konsekwencji i jasno określonych granic, których dziecku nie wolno przekraczać w zachowaniu wobec dzieci i dorosłych.

Wśród istotnych czynników związanych ze środowiskiem szkolnym wymienić należy:

- ogólny standard budynku szkoły i jej otoczenia (hałas, oświetlenie, urządzenie klas),

- przeładowane klasy,

- ograniczona przestrzeń i możliwość ruchu,

- przeciążenie wysiłkiem umysłowym,

- niedostosowanie wymagań szkolnych do możliwości intelektualnych ucznia,

- niepowodzenia w nauce,

- niski poziom wiedzy psychologiczno – pedagogicznej nauczycieli,

- nadmierne korzystanie z pozycji autorytetu nauczyciela uniemożliwiające właściwe komunikowanie się z uczniami,

- brak wglądu i zrozumienia problemów ucznia,

- brak empatii i umiejętności konstruktywnego rozwiązywania sytuacji konfliktowych.

Do najważniejszych czynników związanych z grupą rówieśniczą zaliczamy:

- wzrost jej znaczenia związany z buntem przeciwko autorytetom,

- dążenie do uzyskania akceptacji i uznania grupy rówieśniczej,

- brak satysfakcjonujących kontaktów z grupą rówieśniczą,

- konflikty z kolegami.

Kolejnym bardzo ważnym czynnikiem mającym wpływ na wzrost poziomu agresji w zachowaniach dzieci i młodzieży jest wpływ mediów, w których agresywne sposoby reagowania są niemalże propagowane.



Jakie cechy ucznia mogą wskazywać na to, że zachowuje się agresywnie?

Bardzo często zdarza się tak, że zarówno rodzice jak i nauczyciele nie zdają sobie sprawy lub nie mają pewności, pomimo pewnych sygnałów, że określony uczeń jest agresywny. Wśród cech dziecka wskazujących na to, że akty agresji nie są przypadkowe lub incydentalne istotne są:

- dość duża aktywność psychoruchowa,

- tendencja do dominowania nad kolegami,

- czerpanie satysfakcji z podporządkowania sobie innych ludzi (zarówno dzieci jak i dorosłych),

- łatwość popadania w gniew,

- impulsywność zachowań,

- brak samokontroli emocjonalnej,

- stałość zachowań agresywnych,

- brak umiejętności radzenia sobie w sytuacjach trudnych,

- negatywne nastawienie do otoczenia,

- brak wstydu, poczucia winy, współczucia wobec swych ofiar.


Jakie cechy dziecka mogą wskazywać na to, że może zostać ono ofiarą agresji w szkole?

Badacze zjawiska wymieniają cechy charakterystyczne dla ofiar pasywnych. Są to:

- nieśmiałość, duża wrażliwość,

- wycofanie z kontaktów z rówieśnikami, często lepszy kontakt z osobami dorosłymi,

- niskie poczucie wartości,

- brak umiejętności obrony.

Istnieją także cechy osobowości dziecka charakterystyczne dla tzw. ofiar prowokujących:

- nadruchliwość, nadaktywność,

- labilność emocjonalna,

- problemy z koncentracją uwagi,

- wytwarzanie wokół siebie atmosfery napięcia.

Nie każde dziecko posiadające wyżej wymienione cechy musi zostać ofiarą agresji. Większość dzieci jednak boi się poinformować dorosłych o tym, że są ofiarami agresji, są to najczęściej dzieci wyćwiczone w treningu strachu, doświadczające agresji nie tylko ze strony rówieśników, niewierzące w możliwość pomocy ze strony dorosłych i zmianę sytuacji. Istnieje jednak wiele przesłanek świadczących o tym, że dziecko jest prześladowane przez rówieśników. Są to m.in.:

- zniszczone ubranie, przybory szkolne,

- sińce na ciele, rany, otarcia, stłuczenia,

- sińce pod oczami,

- pogorszenie jakości snu,

- pogorszenie wyników w nauce,

- zmienność nastrojów; od apatii do agresji,

- niechęć do szkoły,

- wycofanie z kontaktów z rówieśnikami.


W jaki sposób zapobiegać i eliminować zjawisko agresji w szkole?

Znajomość cech potencjalnej ofiary może pomóc nauczycielowi w zastosowaniu takich oddziaływań, które zapewnią dziecku poczucie bezpieczeństwa, wzmocnią jego poczucie wartości, pomogą w sposób pozytywny zaistnieć w grupie, wyposażą w umiejętności reagowania w sytuacjach, kiedy są prześladowane lub zagrożone, a także pomogą odreagować negatywne emocje związane z faktem bycia ofiarą.

W stosunku do sprawców nauczyciel powinien zawsze reagować, wyciągać konsekwencje, zachować przy tym spokój i modelować bezkonfliktowe rozwiązywanie zaistniałych sytuacji trudnych. W toku pracy z agresywnymi dziećmi należałoby umożliwić im rozładowanie negatywnych emocji, wyposażyć je w umiejętności radzenia sobie z trudnymi emocjami, ćwiczyć i często nagradzać zachowania odbiegające od ustalonych agresywnych wzorców zachowań.

W oddziaływaniach wobec grupy klasowej należałoby często poruszać problem agresji, dyskutować z dziećmi, poznawać opinie. Jednocześnie ważne jest wypracowanie wspólnie z dziećmi zasad i norm, które będą sprzyjały eliminowaniu agresywnych zachowań w klasie i konsekwentne tych norm przestrzeganie.



Magdalena Kozłowska

pedagog, logopeda

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna

w Żninie


Afazja

Istnieje pewna cecha, charakterystyczna tylko dla gatunku ludzkiego, dzięki której człowiek zdobył ogromną przewagę nad pozostałymi gatunkami zamieszkującymi nasz glob, jest nią mowa. Nie tylko dzięki niej człowiek odniósł sukces, ale jej roli nie należy bagatelizować. Posługując się nią na co dzień, mając ją na ,,wyciągnięcie ręki”, nie zastanawiamy się co by się stało, jakby wyglądało nasze życie, gdybyśmy zostali jej pozbawieni. Dramat ten dotyka wcale nie małą część naszej populacji, a z medycznego punktu widzenia określany jest mianem afazji.

Literatura fachowa podaje wiele definicji afazji, uogólniając istotą tej choroby są całkowite lub częściowe zaburzenia w programowaniu, nadawaniu, jak również odbiorze wypowiedzi ustnych i pisemnych występujące u osób dotychczas prawidłowo posługujących się mową. Zaburzenia mowy występują na skutek uszkodzenia tych obszarów mózgu, które są z nią powiązane, a spośród przyczyn powodujących afazję wymienić można na przykład:


  • urazy czaszkowo-mózgowe (stłuczenia mózgu) spowodowane często przez wypadki komunikacyjne,

  • choroby naczyniowe mózgu, najczęstsza przyczyna afazji, zdecydowana większość ma charakter chorób niedokrwiennych tzw. udary niedokrwienne o mechanizmie zakrzepowym lub zatorowym, reszta to choroby krwotoczne,

stany krwotoczne, krwiaki mogą wystąpić wewnątrz tkanki mózgowej lub dotyczyć opon mózgowych,

  • guzy mózgu,

  • choroby zwyrodnieniowe na przykład: Alzheimer, choroba Parkinsona, choroby demienilizacyjne (SM),

  • neuroinfekcje, w wyniku których powstają w obrębie tkanki mózgowej procesy zapalne, zejściem tego typu procesów są blizny, mogące stać się ośrodkiem wyładowań elektrycznych w mózgu i źródłem padaczki, te patologiczne wyładowania elektryczne drażniące korę mogą doprowadzić do zaburzeń afatycznych, padaczka jest powikłaniem , które może spowodować cofnięcie efektów podjętej terapii o kilka etapów.

Zaburzeniom mowy w afazji często towarzyszą niedowłady kończyn, zaburzenia emocjonalne na przykład: labilność emocjonalna, depresja, zaburzenia funkcji poznawczych przykładowo pamięci, spostrzegania, koncentracji, zakłócenia procesu myślenia. Osoby dotknięte afazją w zdecydowanej większości przypadków zdają sobie sprawę ze swej choroby i bardzo to przeżywają. Tragedię pogłębia fakt, że nie mogą podzielić się swoimi uczuciami z najbliższymi.

Afazja daje wiele objawów, często u chorych występują one w odmiennym zestawieniu i natężeniu. Zależy to od miejsca w mózgu, w którym doszło do uszkodzenia, charakteru uszkodzenia.

Istnieje wiele skomplikowanych klasyfikacji afazji. Jednak w literaturze doszukać się można i takiego uproszczonego zestawienia przedstawiającego cztery podstawowe rodzaje afazji. Są to:


  • afazja całkowita – jest to bardzo ciężka postać afazji, występuje najczęściej w pierwszym etapie choroby i przekształca się z czasem w którąś z niżej wymienionych postaci. Pacjent z afazją całkowitą nie mówi, ewentualnie powtarza tzw. embol-słowo pozbawione znaczenia lub inny dźwięk, poza tym nie rozumie kierowanych do niego wypowiedzi, nie potrafi adekwatnie do sytuacji zareagować mową ciała-mimiką, czy gestem,

  • afazja mieszana – mamy tu połączenie objawów typowych dla afazji ruchowej i czuciowej, pacjent ma trudności tak z rozumieniem mowy, jak i mówieniem, uszkodzenie mózgu jest tutaj rozległe. Afazja mieszana jest najczęściej następnym etapem afazji całkowitej,

  • afazja ruchowa-w afazji tego typu uszkodzenia występują w lewym płacie czołowym. Zaburzeniom ulega ekspresja słowna. Pacjent ma trudności z prawidłową artykulacją dźwięków mowy, słów, może mieć kłopoty z budowaniem zdań, dłuższych wypowiedzi. Natomiast zachowane jest rozumienie mowy na prostym poziomie, potrafi wykonać prawidłowo nieskomplikowane polecenia, rozumie większość kierowanych do niego informacji, pytań. Kiedy zaburzenia artykulacyjne są na tyle silne, że nie możliwe jest sformułowanie przez chorego wypowiedzi słownej wówczas często reaguje żywo gestem, mimiką, intonacją głosu. Zdarza się również, że nie potrafiąc zbudować wypowiedzi spontanicznej, może powtarzać samodzielnie lub przy pomocy terapeuty ciągi w mowie zautomatyzowaniej na przykład: liczenie 1-10, dni tygodnia, miesiące, pory roku.

  • Afazja czuciowa-ten typ afazji wywołują uszkodzenia płata skroniowego. Objawami są wówczas głównie zaburzenia rozumienia mowy. Mowa od siebie bywa również zakłócona, ponieważ pacjent może tworzyć pozbawione sensu wyrazy co wynika nie z kłopotów artykulacyjnych, a z utraty słuchowego wzorca słowa. Język jaki wówczas tworzy może zawierać z jednej strony wyrazy zupełnie pozbawione sensu lub zbliżone do istniejących z drugiej mogą być obecne wyrazy, frazy wypowiedziane całkiem poprawnie. Chory może być nadmiernie rozmowny, wręcz ,,wielomówny”, jednocześnie nie zdając sobie sprawy z tego, że nie jest dobrze rozumiany przez drugą osobę (słowotok). Z drugiej strony objawy mogą ograniczyć się do zniesienia rozumienia dłuższych rozwiniętych wypowiedzi i tekstów.

Rehabilitacja chorego z afazją jest procesem złożonym, angażującym specjalistów z różnych dziedzin. W zależności od potrzeb chorego, historii jego choroby mogą to być przykładowo neurolodzy, neurologopedzi, psychoterapeuci, rehabilitanci ruchowi. Cały sztab fachowo przygotowanych specjalistów.

Postępy w terapii zależą od wielu czynników. Są nimi miejsce i wielkość uszkodzenia mózgu, ponadto indywidualne zdolności organizmu do tworzenia krążenia obocznego, ogólna kondycja fizyczna, psychiczna w jakiej znajduje się pacjent oraz cechy człowieka sprzed choroby (biologiczne, psychologiczne).

Na efekt końcowy terapii ma znaczący wpływ również zachowanie osób z najbliższego otoczenia. Chory powinien być traktowany jak normalny członek rodziny, nie należy odsuwać go ze względu na chorobę tak bardzo utrudniającą komunikację na ,,boczny tor”. Powinien nadal, na miarę swoich możliwości uczestniczyć w życiu rodziny. Należy stworzyć wokół niego atmosferę spokoju, życzliwości, zachowanie członków rodziny powinno być pełne cierpliwości i wyrozumiałości. Należy starać się zrozumieć na czym polega problem pacjenta.

Podsumowując sukces terapii osób z afazją zależy nie tylko od wysiłków specjalistów z różnych dziedzin, ale również od tego jak układa się współpraca terapeuty z rodziną chorego, zwłaszcza że wiele ćwiczeń można przeprowadzać w domu chorego według wcześniej uzyskanych instrukcji.



Literatura:

,,Jak pomóc choremu z afazją” Joanna Seniów -Informator dla opiekunów osób chorych na afazję wydany z inicjatywy Narodowego Programu Profilaktyki i Leczenia Udaru Mózgu.

Materiały zebrane w trakcie trwania Podyplomowego Studium Neurologopedycznego na UG.

Grażyna Zwierzykowska

Psycholog

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna PPP w Żninie

NASZE DZIECI A PEDOFILIA

nie mów, że ten problem cię nie dotyczy !


Rok 2004 związany był ściśle z Ogólnopolską Kampanią Społeczną „Dziecko w sieci”. Jej rozpoczęcie miało miejsce 25 lutego 2004 roku.

Na konferencji zorganizowanej przez Ministerstwo Sprawiedliwości oraz Fundację „Dzieci Niczyje” uznano dzień 25 lutego za „Dzień ofiar przestępstw” oraz ogłoszono rok 2004 „Rokiem dzieci – ofiar przestępstw.” Od tego czasu w sposób szczególny tematyką wielu spotkań, szkoleń i konferencji stał się problem zagrożenia dzieci pedofilią. Do akcji z dużym zaangażowaniem włączyły się media, a z problematyką tą mogliśmy się spotkać w programach telewizyjnych, radiowych, licznych artykułach prasowych a nawet na plakatach i billboardach. Kampania edukacyjna trwała w szkołach i innych instytucjach oświatowych. W naszym województwie tematyka wykorzystywania seksualnego dzieci była prezentowana między innymi na konferencji – szkoleniu, która odbyła się w Bydgoszczy 15 grudnia 2004 roku. Jej organizatorem było Stowarzyszenie „MEDAR”. Prezentacje miały

zapoznać uczestników nie tylko z samym problemem, ale także przedstawić formy prewencji i profilaktyki zjawiska.

Poruszone zagadnienia w obliczu drastycznie wzrastającej liczby przestępstw seksualnych wobec dzieci wydają się szczególnie znaczące i ważne nie tylko dla rodziców chcących uchronić dziecko przed bezpośrednim lub pośredni kontaktem z przestępcą seksualnym, ale również dla wszystkich tych osób, którym los dziecka nie jest obojętny. Warto bowiem wiedzieć, że w ręce pedofila wpada w Polsce co szóste dziecko. Ile z tych dzieci spotykamy w szkole, w pracy, a ile mijamy codziennie na ulicy? Ile z nich jesteśmy w stanie uchronić przed wielką krzywdą jaką jest dla dziecka zetknięcie się z treściami pornograficznymi, nagabywanie, molestowanie czy wykorzystanie seksualne?

Problem pedofilii przez długi okres w naszym kraju okryty był grubą zasłoną tajemnicy. Niestety w dużej mierze wiązało się to z niewielką naszą wiedzą na temat nie tylko samego zjawiska przestępstw seksualnych wobec dzieci, ale również istniejących praw dziecka w tym zakresie oraz form ich obrony. Pojęcie GODNOŚCI DZIECKA ewaluowało w całej naszej społeczności. Coraz bardzie jasne i dookreślone stawało się również pojęcie przestępstwa seksualnego wobec dziecka.

Dziś o prawach dziecka wiemy znacznie więcej. Coraz odważniej dyskutujemy o przejawach niedopatrzeń i naruszeń w tej kwestii. Z potrzeby przeciwdziałania patologii rodzi się jednak nieustające zapotrzebowanie na szerokie, oparte na rzetelnej wiedzy programy działań profilaktycznych. Takim programem jest Ogólnopolska Kampania Społeczna „Dziecko w sieci”. Jej celem jest zwrócenie uwagi dorosłych i dzieci na zagrożenia związane z obecnością pedofilów w sieci oraz edukacja w zakresie bezpiecznego korzystania z Internetu. „Nigdy nie wiadomo, kto jest po drugiej stronie”- to główne hasło tej kampanii.

Każdy z nas, kto używa Internetu, wie, że jest on nieocenionym źródłem informacji. Sami często korzystamy ze stron internetowych, poczty elektronicznej, wymiany plików, komunikatorów internetowych, czatów, grup i forum dyskusyjnych. To samo robią także nasze dzieci. I tak powinno być! W Internecie znaleźć mogą one wartościowe wiadomości z różnych dziedzin, ale również miło spędzić czas na zabawie. Ta globalna sieć przekazu informacji szybko stała się jednak również dogodnym narzędziem w rękach pedofilów. Fakt niekontrolowanego dostępu do Internetu również ludzi, którzy poszukują wśród użytkowników sieci partnerów seksualnych, stanowi ogromne niebezpieczeństwo dla dzieci nie umiejących ocenić prawdziwych intencji i zamiarów przyjaciela poznanego on-line. Rozmaite zagrożenia, jakie wynikają z użytkowania sieci przez dzieci, sprowadzać się mogą do:



  • napotkania przez nie szkodliwych treści,

  • stania się ofiarą nadużycia lub przestępstwa,

  • popełnienia przestępstwa przez dziecko,

  • uzależnienia się dziecka od Internetu,

  • występowania wyraźnych zaburzeń w budowaniu przez dziecko prawidłowych relacji z otoczeniem a zwłaszcza z rówieśnikami,

Jak my rodzice, opiekunowie, nauczyciele możemy zatem chronić dziecko przed tego typu pułapkami. Przede wszystkim niezbędne jest udostępnienie wiedzy na temat sposobów działania pedofilów w Internecie, sposobów przeciwdziałania i metod reagowania w sytuacji, gdy wiemy lub podejrzewamy, że dziecko stało się ofiarą lub zaangażowało się w intensywną znajomość z mało wiarygodnym partnerem internetowym.

Warto zatem wiedzieć, że pedofile najchętniej na swoje ofiary wybierają dzieci, które mają problemy. Spotykają się z nimi za pomocą komunikatorów, korzystając również z popularnych internetowych pamiętników dzieci tzw. blogów. Wielokrotnie podają się za dzieci, by zdobyć zaufanie swoich młodych rozmówców. Szybko zdobywają dane personalne „małolatów”, często nadając znajomości również formę sms-ową lub telefoniczną. Stopniowo we wspólne rozmowy wplątywany jest temat seksu. Internetowi przyjaciele proszą o przesłanie zdjęcia, sami zarzucając dziecko wizerunkami coraz bardziej odważnymi. Wreszcie, gdy pułapka jest już zastawiona a dziecko wystarczająco zaangażowane, zaczynają nalegać na spotkanie. Co zrobić, by przeciwdziałać tego typu pułapkom. Niezbędne jest wprowadzenie podstawowych reguł korzystania z Internetu. Próbą sporządzenia takich zasad jest przewodnik dla dzieci szeroko propagowany obecnie nie tylko w formie broszur, książek i filmów video, ale również drogą on-line. Jego odbiorcami są dzieci w różnym wieku oraz ich rodzice. Przykładem organizacji popularyzującej taki przewodnik jest Childnet International. Autorzy na swojej stronie WWW popularyzują bezpieczny sposób korzystania z globalnej sieci (http://www.childnet-int.org). Zaproponowane przez nich hasło promujące bezpieczne zachowanie się dzieci w Internecie brzmi SMART (ang. bystry, inteligentny). Jest to skrót pierwszych liter pięciu angielskich słów opisujących zasady postępowania dziecka w sieci. Oto one:


  1. Nie ujawniaj nigdy swoich danych personalnych ( keep all personal details SECRET).

  2. Bez zgody rodziców nie spotykaj się z nikim, kogo poznałeś/aś przez Internet (never MEET anyone you encounter in the Internet without parent’s permission).

  3. Nigdy nie przyjmuj e-maili, załączników itp. od osób, których nie znasz i którym nie ufasz (do not ACCEPT e-mail, attachment etc from someone you do not trust).

  4. Pamiętaj, że ludzie w Inernecie mogą podawać się za kogoś innego niż są naprawdę (REMEMBER that people online may not be who they are).

  5. Powiedz rodzicom, jeśli coś sprawiło, że czujesz się zakłopotany (TELL your parents if something makes you feel uncomfortable).

Zasada SMART jest propozycją bezpiecznego zachowania się w Internecie nie tylko dla najmłodszych użytkowników. Jest to skuteczne narzędzie edukacyjne umożliwiające przekazanie wiedzy na temat pożądanych zachowań w łatwy i przystępny sposób. Wskazówki i porady dotyczące tego, jak poruszać się w sieci przeznaczone zarówno dla dzieci jak i nastolatków oraz osób dorosłych, prezentuje na swojej stronie internetowej również THE NATIONAL CENTER FOR MISSING & EXPLOITED CHILDREN (http://www.missingkids.com).

Promocja i edukacja w zakresie bezpiecznego użytkowania globalnej sieci oraz propagowania zachowań zmniejszających ryzyko stania się ofiarą przestępstwa na tle seksualnym jest tylko połową pracy. Inną sferą która wymaga naszego czułego nadzoru i wsparcia dotyczy toczącego się procesu wielostronnego uświadamiania współczesnemu, zatopionemu w wir pracy zawodowej rodzicowi, zagrożenia związanego z rozkładem więzi rodzic - dziecko oraz zmniejszeniem się stopnia rzeczywistej kontroli zachowań dziecka w Internecie przez rodziców.



Propozycją może być dziesięć złotych zasad rodzica:

1. Rozmawiaj z własnym dzieckiem i utrzymuj z nim dobry kontakt. Nie złość się, gdy zrobi coś złego, ale tłumacz, dlaczego to, co zrobiło, jest złe. Wtedy będzie ci ono ufało i przyjdzie do ciebie z każdym problemem.

2. Ucz, że seks to naturalne zachowanie bliskich sobie ludzi, o którym można normalnie rozmawiać.

3. Naucz dziecko mówić bez wstydu o wstydliwych sprawach, np. nazywać intymne części ciała.

4. Tłumacz, że seks to nie tylko łóżko, ale także dotyk a nawet słowo.

5. Mów lub baw się z dzieckiem w „co wolno innym – co wolno dziecku”, jak ciebie wolno dotykać, jak ty możesz dotykać innych.

6. Określ z dzieckiem sfery ciała, których nie wolno dotykać nikomu.

7. Opowiadaj dziecku historie konkretnych dzieci, pozwól by skomentowało ich zachowanie.

8. Naucz dziecko obserwować niebezpieczne zachowania innych dzieci, pozwól, by ci o nich opowiadało, poproś, by powiedziało, jak ono zachowałoby się w takiej sytuacji.

9. Wprowadź absolutny zakaz nadmiernego pomagania innym, przyjmowania prezentów zaproszeń, podawania danych personalnych , wchodzenia do windy z obcymi. Naucz je, że nie musi się tłumaczyć, dlaczego odmawia.

10. PAMIĘTAJ! Dziecko jest naturalnie ufne – ma prawo nie rozumieć złych intencji innych osób i popełniać błędy, twoim zadaniem jest je przed nimi chronić.

Ogólnopolska kampania społeczna „Dziecko w sieci”, która rozpoczęła się w 2004 roku otworzyła drogę nowym inicjatywom w zakresie ochrony dziecka przed skutkami kontaktu z pedofilią. Podstawowa konkluzja płynąca z licznych spotkań, szkoleń i pogadanek dotyczy wielkiej potrzeby w środowisku rodziców nauczycieli i dzieci rozpowszechniania wiedzy na temat tego problemu oraz promowania tych zachowań, które młode pokolenie ustrzec mogą przed grożącym im niebezpieczeństwem nadużyć seksualnych.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna