Borowczyk tomasz



Pobieranie 404 Kb.
Strona1/7
Data03.05.2016
Rozmiar404 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7
PRAWO UNII EUROPEJSKIEJ – NOTATKI Z WYKŁADU SEM. I ROKU AKAD. 2007/08

BOROWCZYK TOMASZ

Egzamin: pytania opisowe

Konsultacje dot. ćwiczeń – piątki od 11:00 w p. 4055

Max 2 nieobecności nieusprawiedliwione na ćwiczeniach
Podręczniki i źródła:

  • Brodecki „Prawo integracji w Europie”

  • Kania-Witkowska „Prawo instytucjonalne Unii Europejskiej”

  • „Prawo integracji w pytaniach i odpowiedziach” – tutaj zbyt dużo dot. konstytucji

  • Zbiór orzecznictwa Czaplińskiego, Borcza, (nazwa / teza / stan faktyczny / stanowiska uczestników / opinie rzecznika generalnego )

  • www.europa.eu.int

  • Traktat o UE, Traktat ustanawiający WE

  • Treść traktatu reformującego




  1. WSTĘPNE ZAGADNIENIA


Historia Unii Europejskiej

  • Symbole Unii Europejskiej – flaga z 12 gwiazdkami (harmonia, jedność), hymn bez słów (tylko melodia), 9 maja dniem Europy dla upamiętnienia planu Schumana

  • 1949 – utworzenie Rady Europy – klasyczna organizacja międzynarodowa, w której nie ma możliwości narzucania pewnych stanowisk. Skupia 47 państw, w tym wszystkie państwa członkowskie UE, Rosja i inne. Jest to instytucja integrująca Europę, a nie UE. To w jej ramach funkcjonuje Europejski Trybunał Sprawiedliwości w Strasburgu (por. sprawa Alicji Tysiąc).

  • Schuman proponuje połączenie zasobów węgla i stali

  • 1951 – Traktat Paryski o EWWiS, pierwszy traktat założycielski; podpisany był na 50 lat – obecnie nie obowiązuje

    • Niemcy, Francja, Włochy, Belgia, Holandia, Luksemburg (6)

  • 1955 – decyzja o rozszerzeniu na inne sektory gospodarki i państwa

  • 1957 – Traktaty Rzymskie – EWG + EURATOM; kolejne traktaty założycielskie; wchodzą w życie w 1958; podpisane na czas nieokreślony

  • 1960 – w Sztokholmie podpisano konwencję o EFTA; nie ma ona nic wspólnego z UE, lecz z nią współpracuje

    • Norwegia, Szwajcaria, Lichtenstein oraz Islandia są członkami EFTY. Szwajcaria nie przystąpiła jednak do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, który łączy EFTĘ z UE. Prawo UE w pewnym zakresie obowiązuje w EOG

  • 1963 – umowy stowarzyszeniowe między EWG a 18 państwami stowarzyszonymi (por. Polska w okresie od 1994 do 2004 była krajem stowarzyszonym z UE). Niektóre z państw stowarzyszonych, mają w perspektywie przystąpić do UE, niektóre pozostaną niezależne (Maroko).

  • 1965 – traktat o wspólnych organach 3 wspólnot – jedna rada, jedna komisja, PIERWSZA ZMIANA TRAKTATÓW ZAŁOŻYCIELSKICH

  • 1966 – kompromis Luksemburski; w związku z polityką pustego krzesła prowadzoną przez Francję ustalono, iż sprawy dot. ważnych interesów będą zawierane jednogłośnie (np. nowy członek UE), a pozostałe większością

  • 1968 – zniesienie ceł na towary; stopniowa unia celna ze wspólną taryfą celną. Dochód ze wspólnej taryfy celnej jest w większości odprowadzany do UE; Norwegia w referendum po raz pierwszy odrzuca członkostwo

  • 1973 – Pierwsze rozszerzenie - Dania, Irlandia, Wielka Brytania (9). Każdy traktat akcesyjny wprowadza pewne modyfikacje do traktatów założycielskich. Każde państwo wprowadza swój potencjał. Przykładem może być przystąpienie Szwecji, która wprowadza zagadnienia ochrony środowiska.

  • 1974 – Szczyt w Paryżu; przywódcy państw członkowskich od tej pory mają się spotykać 3 razy w roku jako Rada Unii Europejskiej. Jest to organ nadrzędny składający się z głów państw członkowskich oraz przewodniczącego Komisji Europejskiej (towarzyszą im MSZ).

    • Od tego roku dochodzi decyzji o bezpośrednich wyborach do Parlamentu Europejskiego. Kadencja tej instytucji ma trwać 5 lat.

  • 1975 – konwencja z Lome łącząca 48 państwa AKP z Unią Europejską

  • 1979 – pierwsze bezpośrednie wybory do Parlamentu Europejskiego (zawsze 9 / 4)

  • 1981 – drugie poszerzenie UE – Grecja (10)

  • 1985 – układ z Schengen – państwa układu nie pokrywają się z UE. Służy to zniesieniu kontroli osób na granicach

  • 1986 – trzecie poszerzenie UE – Hiszpania i Portugalia (12)

  • 1986 – Jednolity Akt Europejski – DRUGA ZMIANA TRAKTATÓW ZAŁOŻYCIELSKICH. Wprowadza 4 swobody, tj. przepływ towarów, osób, usług oraz przedsiębiorstw. Swobody są elementem rynku wewnętrznego.

  • 1989/XI – upadek muru berlińskiego oraz zjednoczenie Niemiec w 1990 roku.

  • 1991/1992 – Traktat z Masstricht o UE. Powstaje UE, pojawiają się nowe polityki oraz cele, pojęcie obywatelstwa. Od tej pory UE posiada ona 3 filary. Przy traktatach zał. UE dodać do 3 TWE

  • Traktat ustanawiający WE (dawne EWG - I filar). Ten twór posiada osobowość prawną. Decyzje podejmowane większością głosów.

  • Unia Europejska nie posiada osobowości prawnej. Jest to pewne forum, w którym podejmowane są pewne decyzje charakterystyczne dla prawa międzynarodowego. Decyzje podejmowane są jednomyślnie.

  • 1991 - utworzenie unii gospodarczej i walutowej łącznie z perspektywicznym przyjęciem EURO.

    • 1.I.1999 roku rozpoczęto trzeci etap wprowadzenia EURO. EBC odpowiada od tej chwili za politykę pieniężną.

    • Trzeci etap wprowadzenia EURO zakończone 1.I.2002 roku.

    • 2007 – Słowenia przystępuje EURO

  • 1995 – czwarte poszerzenie UE – Austria, Finlandia, Szwecja (15) oraz Deklaracja Barcelońska – Eurośródziemnomorska Strefa Wolnego Handlu

  • 1997 – Traktat Amsterdamski – TRZECIA ZMIANA TRAKTATÓW ZAŁOŻYCIELSKICH. Zmiana numeracji TWE. Wprowadzenie silniejszej współpracy we wszystkich trzech filarach:

    • Wspólnoty europejskie i EURATOM; prawo cywilne wyłączone z filaru III i przeniesione do filaru I  Bruksela I i Bruksela II dot. prawa cywilnego.

    • Filar II i III – nie są równoważne z I; nie nastąpiło tutaj przeniesienie kompetencji państwowych; polityki w tych obszarach oparte o dobrą wolę.

    • I – Wspólnoty Europejskie oraz EURATOM - większość decyzji w drodze głosowania większościowego /// II – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – decyzje jednogłośne (przede wszystkim Rada) /// III – Wymiar sprawiedliwości i sprawy karne – decyzje jednogłośne (przede wszystkim Rada)

  • 1999 – 2004 - Komisja Europejska pod przewodnictwem Romana Prodiego; od 2004 Emanuel Baroso.

  • 2001 – Karta Praw Podstawowych oraz Traktat Nicejski – CZWARTA ZMIANA TRAKTATÓW ZAŁOŻYCIELSKICH. Spotkanie w Nicei służyło przygotowaniu do dużego poszerzenia UE. Dokonano dużej reformy systemu sprawiedliwości. System nicejski okazał się niewydolny. Ponadto w Lachen ustanowiono konwent, który ma przygotować konstytucję. Konwent zakończył prace w 2003 roku. W roku 2004 przyjęto Konstytucję dla Europy. Warunkiem wejścia w życie była ratyfikacja. Francja i Holandia w referendach ratyfikacyjnych odrzucają projekt. W tym stanie rzeczy trzeba na nowo zwołać konferencję międzyrządową. Aktualnie proponowane jest przyjęcie traktatu reformującego.

  • 2002 – Kopenhaga – Rada Europejska wyraża zgodę na akcesję 10 nowych państw

  • 2004 – piąte poszerzenie UE – Cypr, Czechy, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Słowacja, Słowenia, Węgry (25)

  • 2005 –rozpoczęcie negocjacji z Turcją oraz Chorwacją

  • 2007 – szóste poszerzenie UE – Bułgaria, Rumunia (27)

  • 2007/VI – szczyt Rady UE w Brukseli – przyjęto mandat do realizacji reformy UE. Traktat reformujący ma być gotowy do końca roku 2007. Wejście w życie planowane jest na VI.2009 roku. Do założeń ogólnych mandatu zaliczymy:

    • Odrębny akt prawny, który nie będzie miał wpisanej flagi, hymnu i waluty

    • Wyeliminowane zostaną sformułowania dotyczące WE; teraz traktat o funkcjonowaniu UE

    • Podstawą TR są wcześniejsze traktaty przy czym EURATOM nadal będzie odrębny

    • UE ma być jednolitą, posiadającą osobowość prawną organizacją; nie ma podziału na filary. Trzeci filar z charakterem bardziej ponadnarodowym

    • Oficjalnie wpisane zostaną rozporządzenia, dyrektywy oraz decyzje (ujednolicenie)

    • Prymat prawa wspólnotowego stosowanego w sposób bezpośredni (na mocy orzecznictwa TS).  TEJ ZASADY PRAWDOPODNIE NIE BĘDZIE. Konferencja powołuje się do niej w sposób pośredni poprzez odwołanie do orzecznictwa trybunału

    • Regulacje dotyczące wystąpienia z UE

    • Doprecyzowanie zasady subsydiarności zadań państw i UE.

      • Wprowadza się specjalną deklarację dot. kompetencji i ich podziału.

      • WB i Irlandia utrzymują swój specjalny statut w ramach III filaru.

      • Polityka rolna uznana jako kompetencja wspólna. Jedynie rybołówstwo uznane za kompetencję wyłączną UE

    • Wzmocniona klauzula elastyczności, o której mowa w art. 308 TWE

    • Zmiany stricte instytucjonalne

      • Nowy skład Parlamentu Europejskiego, wzmocniona rola PE+ udział parlamentów krajowych w ustawodawstwie – zmniejszenie deficytu demokracji.

      • Rada Europejska ma się przekształcić w instytucję i utworzone zostanie stanowisko przewodniczącego

      • W Radzie system podwójnej większości + protokół dot. kompromisu z Joaniny

      • Nowy skład komisji – 14 stałych członków, którzy zmieniają się rotacyjnie

      • Wprowadzony zostanie urząd MSZ UE pod nazwą wysokiego przedstawiciela

      • Zmiana nazwy TSWE na TSUE

  • Procedura ratyfikacyjna w poszczególnych państwach a następnie złożenie tekstów we wszystkich oficjalnych językach do państwa – depozytariusza.


Aquie committe

  • Dorobek, dziedzictwo Wspólnoty; wszystkie traktaty, prawo wtórne oraz orzecznictwo

  • Każde nowe państwo członkowskie przyjmuje cały dorobek – przyjęcie Unii Europejskiej w takim stanie, jaki w określonym momencie jest oraz zgoda na dalsze modyfikacje.

  • Zanim państwo przystąpi do UE, musi dostosować swój system prawny do UE. Metoda dostosowania prawa polskiego do UE była dalece nieadekwatna. Akty prawne były przyjmowane jako bezpośrednie tłumaczenia dyrektywy, rozporządzenia. 20 kwietnia 2004 ogłoszono ustawę o zmianie, uchyleniu niektórych przepisów (160 aktów prawnych) – tzw. ustawa horyzontalna

  • Stosowanie prawa UE w Polsce napotyka na wiele problemów, m.in. w prawie pracy (dyrektywa dot. czasu pracy a ustawa o ZOZ)

  • Zasada przejęcia całego dorobku prawnego UE ma charakter względny. Zakłada się pewne okresy przejściowe. Szczególną sytuację odnosi się również do strefy Schengen oraz EURO (opt out, opt In)

Specyficzny porządek prawny UE – art. 5 TWE wprowadza zasadę kompetencji powierzonych (kompetencje wyraźne wspólnot, kompetencje państw i pozostałe) – stąd wynika też zasada subsydiarności. UE jest organizacją międzynarodową – co najmniej 2 państwa mogą podpisać umowę międzynarodową i przekazać organizacji część kompetencji. Organizacja posiada swoją osobowość prawną. W latach 60-tych oraz 70-tych UE pojmowana była jako organizacja międzynarodowa sensu stricte. Obecnie ten model wydaje się być nieaktualnym.




  1. CZŁONKOSTWO W UNII EUROPEJSKIEJ I AKCESJA POLSKI

Art. 49 TUE określa warunki ubiegania się o członkostwo w UE. Możemy wymienić



  • przesłanki materialne, tj. państwo europejskie, demokratyczne państwo prawne, funkcjonująca gospodarka rynkowa, zdolność UE do przyjęcia państwa

  • przesłanki formalne – wniosek państwa skierowany do Rady Europejskiej, jednomyślna decyzja tejże Rady przy zgodzie Komisji, Parlamentu, które w tym wypadku pełnią funkcje doradcze

Rada Europejska rozpoczyna proces negocjacji. Pierwszy etap obejmuje przegląd prawa i zestawienia prawa państwa przystępującego z systemem UE. W etapie drugim dokonywane są negocjacje merytoryczne przedstawicieli UE oraz państw przystępujących. Polska w drugim etapie negocjowała 31 obszarów negocjacyjnych. W każdym z nich musiano dojść do konsensusu. Następnie tworzony jest traktat akcesyjny o charakterze umowy międzynarodowej pomiędzy państwem wstępującym a państwami członkowskimi. UE bowiem nie posiada osobowości prawnej.


Droga Polski do UE:

  • 1988 – nawiązanie stosunków dyplomatycznych

  • 1990 – negocjacje umowy o stowarzyszeniu

  • 1991/1994 – podpisanie/wejście w życie układu stowarzyszeniowego.

  • Oficjalny wniosek o członkostwo oraz procedury negocjacyjne I etapu

  • 1998 – 2002 – drugi etap negocjacji

  • 16.X.2003 – podpisanie traktatu akcesyjnego

  • Referendum unijne

  • 1.V.2004 – Polska w UE; podstawą prawną dla akcesji Polski był art. 90 konstytucji RP


Dokumenty akcesyjne – każdy traktat akcesyjny ma charakter taki sam jak traktaty założycielskie

  • Traktat o przystąpieniu do UE zawierający 3 artykuły (sensu stricte)

  • Akt dotyczący warunków przystąpienia do UE oraz do traktatów stanowiących podstawę UE wraz z 18 załącznikami i protokołami

    • Wpływ na prawo pierwotne

    • Postanowienia stałe – odesłanie do prawa wtórnego

    • Postanowienia przejściowe (tzw. okresy)

    • Kiedy akt wchodzi w życie?

    • Załączniki oraz protokoły - Polski dotyczyły 12 protokoły i 8 załączników

  • Akt końcowy zawierający 44 deklaracje państw członkowskich


Okres przejściowy – czasowe wyłączenie spod działania prawa wspólnotowego. W przypadku Polski był to okres dot. rynku pracy (Polacy nie mogą pracować – uchylenie swobody przepływu pracowników) oraz zakupu nieruchomości w Polsce przez cudzoziemców (uchylenie swobody przepływu kapitału). Trwałe wyłączenie jest dopuszczalne wyjątkowo, nie może się to przeciwstawiać istocie UE. Szwecja nie przyjęła na przykład zakazu żucia tytoniu (tradycja, zwyczaj stały w sprzeczności z dyrektywą tytoniową).
Klauzula „stand still” – w okresie przejściowym nie wolno zmieniać krajowych przepisów dotyczących obszarów objętych tym okresem.
Wymiar przestrzenny UE

Systemem prawnym UE objęte są państwa członkowskie i stowarzyszone. Wpływ prawa europejskiego jest ogromny. Oto kilka osobliwości:



  • Do strefy Schengen należy Lichtenstein, Norwegia

  • Do strefy EURO nie należą wszystkie państwa członkowskie

  • Podpisano umowy stowarzyszeniowe z Turcją oraz państwami zamorskimi

  • Układy o stabilizacji z Chorwacją, Macedonią

  • Traktatowe terytoria zamorskie

  • Wyspy Kanaryjskie (Hiszpanii i Francji) – prawo UE działa na szczególnych warunkach

  • Wyspy Owcze (Dania) – prawo UE nie działa

  • Wyspy Alandzkie (Finlandia) – prawo UE nie działa w pełnym zakresie

  • Grenlandia (niezależna) – „wystąpiła” z UE w wyniku uniezależnienia od Danii. Swoją drogą w traktatach europejskich nie ma mowy o procedurze wystąpienia z UE.

  • Gibraltar (WB/ Hiszpania) – jest w UE, ale nie jest objęty obszarem celnym

  • Góra Atos w Grecji – własna suwerenność, nie obowiązuje tutaj prawo UE

  1. INSTYTUCJE EUROPEJSKIE / BEZ SĄDOWYCH


Informacje ogólne

  1. Organy wspólnot

    1. Organy główne wymienione w art. 7 TWE (I filar) – nie ma podziału na 3 władze; często mówi się o deficycie demokracji

      1. Rada – Rada UE, w której skład wchodzą MSZ, reprezentuje interesy krajowe; kompetencja prawodawcza I

      2. Komisja Europejska – komisarze niezależni od państw, reprezentują WE, kompetencje prawodawcze II

      3. Parlament UE – deputowani wybierani w wyborach bezpośrednich, reprezentują obywateli UE; kompetencje prawodawcze III

      4. Trybunał Sprawiedliwości WE

      5. Sąd I instancji – wobec ilości spraw wpływających do TS w 1988 roku powołano Sąd I Instancji, który na mocy traktatu nicejskiego zyskał odrębność. Mogą do niego występować obywatele przeciwko instytucjom WE. Odwołania do TS należą do wyjątków. Przykładem prawa Microsoft vx. Komisja w sprawie dot. Windows Media Player.

      6. Trybunał Obrachunkowy – organ kontroli wewnętrznej UE; można porównać do polskiego NIK; każdy, kto korzysta z środków unijnych, może zostać skontrolowany. Co do zasady kontrola z dokumentów. Kontrola jest dokonywana na ogół we współpracy z organami krajowymi.

    2. Organy doradcze (konsultacyjne)

      1. Komitet ekonomiczno-społeczny oraz komitet regionów – obie instytucje wydają opinie na temat aktów prawodawczych. Czasami wymagana jest ich zgoda na przyjęcie aktu.

      2. Rzecznik Praw Obywatelskich – zaskarżane mogą być instytucje UE

      3. Inspektor Ochrony Danych Osobowych

    3. Organy finansowe

      1. Europejski Bank Centralny – nadzoruje politykę pieniężną, głównie w EUROLANDZIE, ale również w ramach Europejskiego Systemu Banków Centralnych

      2. Europejski Bank Inwestycyjny – nie jest nastawiony na zyski, ma niwelować różnice w rozwoju regionów. Przyznaje niskooprocentowane pożyczki

    4. Organy zdecentralizowane (Agencje)

  2. Organy UE

    1. Rada Europejska (nie mylić z Radą Europy oraz Radą UE) – głowy państw (szefowie rządów) – organ nadrzędny podejmujące decyzje kierunkowe w zakresie II i III filaru; wpisana w art. 4 i 5 TUE. Funkcjonuje w oparciu o organy z filaru I. Musi dojść do rodzaju konsensusu w określonej sprawie (Francja i Niemcy podjęły decyzję o tym, kiedy wejdzie w życie EURO). Nie jest to instytucja stała, wspólnotowa. Posiada jednak charakter nadrzędny dla pozostałych instytucji. Celem reprezentowania interesów WE w obradach Rady Europejskie uczestniczy Przewodniczący Komisji.

    2. Minister Spraw Zagranicznych UE (obecnie Wysoki Przedstawiciel ds. polityki zagranicznej i bezpieczeństwa – II filar UE). Odpowiedzialny jest za koordynację polityk. Traktat Reformujący zmieni ten organ w MSZUE.

  3. Teoria trójkąta – dla osiągnięcia celu WE działają różnorodne instytucje. Możemy je wpisać na 2 sposoby w trójkąty:

    1. Interesy państw (RE – ustawodawcza); Interes Wspólnoty (KE – wykonawcza); Interes obywatela (PE – konsultacyjna)

    2. KE (wykonawcza); RE i PE (ustawodawstwo); TSWE (sądownicze) – należy jednak pamiętać, iż nie ma tutaj miejsca na typowy trójpodział; ww. klasyfikacja jest umowna; ponadto występuje zasada równowagi instytucjonalnej sformułowana m.in. przy sprawie „Czarnobyl”.


Parlament Unii Europejskiej (PE)  INTERESY OBYWATELI UE
Omawianie każdej instytucji można przeprowadzić wedle schematu: (1) Podstawa prawna (2) Skład (3) Sposób podejmowania decyzji (4) Kompetencje (5) Orzecznictwo
Cechy ogólne:

  • 785 deputowanych z 27 państw członkowskich (Polska: 54) – art. 189 – 201 TWE

  • W zasadzie obowiązuje większość zwykła; wybierany w wyborach bezpośrednich i powszechnych

  • Kadencja 5-letnia, wybierany w czerwcu lat -4 oraz -9

  • Posiedzenia plenarne odbywają się w Starsbrgu. Komisje parlamentarne oraz frakcje znajdują się w Brukseli. Dodatkowe posiedzenia plenarne odbywane są w Brukseli. Sekretariat mieści się w Luksemburgu (zatrudnia 5000 urzędników).

    • Luksemburg sprzeciwił się inicjatywie przeniesienia struktur do Brukseli i Strasburga (Sprawa Luksemburg v. PE 108/83) – kompetencje dot. siedzib instytucji mają tylko państwa członkowskie, a nie instytucje UE. W związku z tym niezbędna jest jednomyślna decyzja.

  • Rozporządzenie dające wskazówki co do wyborów. Nie ma jednolitej ordynacji; system proporcjonalny

  • Dużą rolę odgrywają frakcje parlamentarne złożone z deputowanych różnych państw. Deputowani z Polski zmieniali frakcje dość często. Aktualnie 8 frakcji samodzielnie stanowiących o swojej działalności, strukturze. Frakcję tworzy co najmniej 20 deputowanych reprezentujących minimalnie 1/5 państw członkowskich


108/83 Luksemburg v. PE - Przeniesienie sekretariatu PE do Brukselki z Lubksemburga; państwo v. instytucje

TSWE uznał, iż sprawa ewentualnego przeniesienia siedziby jest sprawą z zakresu UE i jako taka podlega procedurze jednomyślnego podjęcia decyzji


Frakcje parlamentarne:

  • Europejska Frakcja Ludowa (zrzesza m.in. deputowanych PO)

  • Frakcja socjalistów

  • Sojusz demokratów i liberałów na rzecz Europy

  • Frakcja Zielonych

  • Frakcja konfederacji zjednoczonej lewicy europejskiej (poglądy komunistyczne)

  • Frakcja niezależności i demokracji

  • Frakcja tożsamości europejskiej

  • Frakcja Unii na rzecz Europy narodów (eurosceptycy; należą do nich m.in. deputowani PIS)

  • 2 deputowanych niezrzeszonych – jednym z nich Maciej Giertych

Funkcje – nie posiada kompetencji stricte prawodawczych:



  • Konsultacyjna – wydawanie opinii, które nie mają charakteru wiążącego, mimo to należy się z tymi głosami liczyć. Opinie obligatoryjne (traktat wyraźnie ich wymaga) oraz nieobligatoryjne (z inicjatywy Parlamentu lub innej instytucji).  138/79

    1. Opinia pozytywna (zgoda) – decyzje w ramach procedury zgodności (art. 300 – 310); umowy międzynarodowe i adhezyjne; powołanie przedstawicieli komisji europejskiej.

  • Współudziału w stanowieniu prawa

    1. Procedura współdecydowania opisana w art. 251 – możliwość powołania komitetu pojednawczego

    2. Procedura współpracy opisana w art. 252

    3. Należy mieć świadomość istnienia procedur, a niekoniecznie ciągu zadań. Nawet po rozstrzygnięciach komitetu pojednawczego musi być zgoda Rady i Parlamentu

  • Kontrolna

    1. W stosunku do komisji (najsilniejsza). Parlament jest jedynym organem, który może kontrolować komisję. Może ją odwołać w całości wskutek błędnego wykonania budżetu. Członkowie komisji mają odpowiedzialność polityczną przed parlamentem. Odwołuje się cały skład komisji, a nie poszczególnych komisarzy.

      1. A priori – powołanie komisji, zatwierdzenie składu

      2. Stała – czuwanie nad prawidłowym przebiegiem prac – sprawozdania komisji europejskiej sporządzane raz w roku

      3. Aposteriori

    2. W stosunku do rady UE – obowiązek wysłuchania rady na zasadach określonych przez radę. Rada przesyła Parlamentowi roczną informację o działalności.

    3. W stosunku do innych instytucji – powoływanie rzecznika praw obywatelskich (udział), doradztwo przy wyborcze członków Europejskiego Trybunału Obrachunkowego

  • W sferze budżetowej

    1. Możliwość nieudzielenia absolutorium Komisji za wykonanie budżetu

    2. Na etapie tworzenia budżetu –

      1. Wydatki budżetu dzielimy na:

        1. Obligatoryjne – możliwość propozycji zmian, ale ostateczna decyzja należy do Rady. Zgoda przyjmowana w strategiach kilkuletnich

        2. Fakultatywne – decyzja parlamentu w ścisłej współpracy z radą

      2. Zasady własne budżetu:

        1. Cło zewnętrzne (wspólna taryfa celna) – 10% pobierane przez urzędy celne państw członkowskich

        2. Opłaty rolne od przywozu produktów rolnych – 1%

        3. Zasoby z VAT na mocy dyrektywy 6- Vatowskiej

        4. Zasoby z PKB Unii (3/4 kwoty dochodów)

      3. Budżet PE – dużo środków pochłaniają wielojęzyczne tłumaczenia. W 2006 roku budżet wyniósł 1 mld EURO, większość przeznaczona na wynagrodzenia.

    3. Konieczność przestrzegania limitów rocznych ustalonych w strategii.

    4. Żądanie od Trybunału Obrachunkowego udostępnienia informacji

  1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna