Broszura powstała w ramach projektu, którego celem było opracowanie



Pobieranie 270.85 Kb.
Strona1/2
Data04.05.2016
Rozmiar270.85 Kb.
  1   2
Broszura powstała w ramach projektu, którego celem było opracowanie

i sprawdzenie w praktyce narzędzi pomagających pracownikom ochrony

zdrowia zweryfikować podejrzenie występowania przemocy w rodzinie

wobec dzieci i osób dorosłych.

Broszura jest podzielona na dwie części.

Pierwsza część dotyczy sytuacji krzywdzenia osoby dorosłej - zawiera kom-

pendium wiedzy o psychologicznych mechanizmach przemocy w rodzinie,

przydatne informacje prawne oraz opis kwestionariusza pomocnego przy

ocenie ryzyka występowania przemocy i propozycję algorytmu (modelu)

postępowania w przypadku podejrzenia wystąpienia przemocy.

Druga część dotyczy sytuacji krzywdzenia dzieci w rodzinie – zawiera

podstawowe informacje o specyficznej sytuacji dzieci doświadczających

przemocy oraz o przebiegu procedury „Niebieskie Karty”. Przedstawiono tu

także kwestionariusz czynników ryzyka i algorytm postępowania w sytuacji

krzywdzenia dziecka.

Obydwa narzędzia (dla dorosłych i dla dzieci) zostały przetestowane przez

pracowników ochrony zdrowia (od września 2014 do marca 2015 roku)

i uzyskały ich pozytywną rekomendację. Zachęcamy do używania ich za-

wsze, gdy jest taka potrzeba.

Więcej informacji o narzędziach i projekcie na stronie

www.algorytmy.niebieskalinia.pl

Postępowanie

w związku z wystąpieniem

przemocy w rodzinie

Przewodnik dla pracowników ochrony zdrowia

Projekt realizowany w ramach programu Obywatele dla Demokracji finansowanego z Funduszy EOG



Spis treści

CZĘŚĆ I

POSTĘPOWANIE W PRZYPADKU PODEJRZENIA PRZEMOCY W RODZINIE WOBEC OSOBY DOROSŁEJ – oprac. Piotr Antoniak

1. Wprowadzenie

Celem niniejszego opracowania jest przygotowanie pracowników ochrony zdrowia

do stosowania proponowanego narzędzia, jakim jest algorytm postępowania w przy-

padkach przemocy w rodzinie w sytuacjach, gdy pacjentem jest osoba dorosła.

Odpowiedź na pytanie, dlaczego pracownik ochrony zdrowia powinien reagować na przypadki przemocy w rodzinie jest oczywista. Warto wymienić na początku choćby dwa powody:

• Ustawa z dn. 29 lipca 2005 r., o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (Dz. U. z 2005 r., Nr 180, poz. 1493; oraz Ustawa z dn. 10 czerwca 2010 r., o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 125, poz. 842)

•Misją pracowników ochrony zdrowia jest ratowanie zdrowia a często też życia pacjentów a przemoc w rodzinie jest doświadczeniem urazowym powodującym konsekwencje zdrowotne u osób jej doświadczających.

•Pierwszy z wymienionych powodów jest formalny. Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie po pięciu latach swojego istnienia doczekała się nowelizacji wraz, z którą weszły w życie rozporządzenia i zmiany, które powinny ułatwić możliwości reagowania na przemoc w rodzinie. W praktyce bywa różnie. Z całą pewnością można jednak stwierdzić, że ustawa w obowiązującym kształcie zaleca (promuje) ideę współpracy w zakresie reagowania na przypadki przemocy w rodzinie pomiędzy przedstawicielami różnych instytucji.

„Ilekroć w ustawie mowa o przemocy w rodzinie – należy przez to rozumieć jedno-

razowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa

lub dobra osobiste osób najbliższych lub innych osób wspólnie zamieszkujących

lub gospodarujących, w szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo

utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność,

w tym seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym,

a także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą

(art. 2, ust. 1).





Przemoc charakteryzuje się tym, że:

jest intencjonalna

Przemoc jest zamierzonym działaniem człowieka i ma na celu kontrolowanie

i podporządkowanie ofiary.

siły są nierówne

W relacji jedna ze stron ma przewagę nad drugą. Ofiara jest słabsza, a sprawca

silniejszy.

narusza prawa i dobra osobiste

Sprawca wykorzystuje swoją przewagę i narusza podstawowe prawa ofiary.

powoduje cierpienie i ból

Sprawca naraża zdrowie ofiary na poważne szkody. Niekiedy zagraża jej ży-

ciu. Doświadczenie bólu i cierpienia sprawia, że ofiara ma mniejszą zdolność

do samoobrony.

3

USTAWOWA

DEFINICJA PRZEMOCY

W RODZINIE

Z perspektywy pracownika ochrony zdrowia szczególną uwagę zwracają dwa frag-

menty ustawowej definicji. Pierwszy, że działanie osoby stosującej przemoc naraża

osobę doświadczającą przemocy na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia. Drugi,

że takie działanie powoduje szkody na zdrowiu fizycznym lub psychicznym osoby

doświadczającej przemocy. Warto zauważyć, że wspomniany wcześniej powód for-

malny nawiązuje wreszcie do misji pracowników ochrony zdrowia, jaką jest pomoc

pacjentowi w odzyskaniu zdrowia a nawet działania mające na celu uratowanie

życia. Przemoc w rodzinie wnosi specyficzny kontekst do spektrum problemów,

z jakimi może się zetknąć pracownik ochrony zdrowia. Do takiego kontekstu należy

fakt, że źródłem problemów/objawów, z jakimi pacjent trafia do placówki ochrony

zdrowia jest zachowanie bliskiej osoby. Dlatego wydaje się niezbędnym zapoznanie

z najbardziej charakterystycznymi mechanizmami występującymi w relacji pomiędzy

osobą stosującą przemoc a osobą doświadczającą przemocy.

2. Zjawiska charakterystyczne dla relacji

pomiędzy osobą doświadczającą przemocy

a osobą stosującą przemoc

Mimo iż od niespełna 20 lat w Polsce dynamicznie rozwija się ruch na rzecz prze-

ciwdziałania przemocy w rodzinie to nadal dorosłe osoby doświadczające przemocy

w rodzinie są obarczane odpowiedzialnością za sytuację, w której się znalazły.

To stereotypowe podejście niezgodne z prawdą rodzi postawę, która uniemożliwia

skuteczne udzielenie pomocy, która w przypadku pracowników ochrony zdrowia

nie ograniczałaby się do opatrywania urazów i likwidowania dokuczliwych obja-

wów, ale pozwoliłaby usunąć przyczynę problemów zdrowotnych takich osób.

Tą przyczyną jest przemoc w rodzinie wraz z wszystkimi mechanizmami, które

negatywnie wpływają na kondycję osób doświadczających przemocy. Poniżej

zostały przedstawione najważniejsze zjawiska charakterystyczne dla relacji osoby

doświadczającej przemocy z osobą stosującą przemoc.

CYKLE PRZEMOCY

1. Faza narastania

napięcia

Badania LEONOR WALKER wykazały, że związki, w których kobiety doświadczają prze-

mocy ze strony sprawcy przechodzą przez trzy fazy powtarzającego się cyklu:

W tej fazie sprawca jest zazwyczaj poirytowany, napięty, czepia się o wszystko. Ofia-

ra stara się go uspokajać poprzez spełnianie zachcianek i nawet najtrudniejszych

zadań wierząc, że wreszcie usunie przyczynę irytacji i zapobiegnie jej narastaniu.

Energia ofiary jest skoncentrowana na wszystkich możliwych działaniach, które

pozwoliłyby uniknąć kolejnej awantury. Prawda jest taka, że ofiara nie może nic

zrobić by uniknąć kolejnej fazy oraz zaczyna czuć się odpowiedzialna za zacho-

wanie sprawcy.

Już w tej fazie osoba doświadczająca przemocy ponosi koszty. Mogą pojawić

się u niej problemy ze zdrowiem, ale koncentracja na drugiej osobie na ogół

powoduje, że nie szuka ona dla siebie pomocy. W czasie występowania tej fazy

pracownik ochrony zdrowia, zwłaszcza w trybie ambulatoryjnym może zetknąć

się z osobami doświadczającymi przemocy, którzy szukają specjalistów, któ-

rzy udzielą pomocy bliskiej im osobie. Z relacji wielu osób doświadczających

przemocy wynika, że wierzą one, że jeśli zachowanie bliskiej osoby wykracza

poza ogólnie przyjęte normy to pewnie jest wynikiem jakiegoś zaburzenia lub

choroby. W przypadku występowania problemu nadużywania alkoholu lub/i in-

nych środków psychoaktywnych przez osobę stosującą przemoc wysiłki osoby

4

doświadczającej przemocy są skierowane na „walkę” z problemem nadużywania

substancji psychoaktywnej, która jest postrzegana, jako jedyna przyczyna złego

zachowania bliskiej osoby.

W tej fazie sprawca staje się gwałtowny, wpada w furię. Znajdując w zachowaniu

ofiary pretekst dla siebie wywołuje awanturę używając poza przemocą fizyczną

również innych jej form. Ofiara może być wtedy poważnie pobita, zraniona, cza-

sem jest zagrożone jej życie. Wtedy najczęściej ofiara decyduje się na szukanie

pomocy lub/i różne służby mają do niej dostęp (np.. Pogotowie, lekarz pierwszego

kontaktu, policja).

W zależności od rodzaju występującej przemocy w konkretnym przypadku różny

będzie zakres objawów u osoby doświadczającej przemocy. Przemoc fizyczna naj-

częściej będzie widoczna dla pracownika ochrony zdrowia przez widoczne objawy.

Pozostałe rodzaje przemocy: psychiczna (zwana inaczej emocjonalną), seksualna

oraz ekonomiczna mogą być mniej jednoznaczne w objawach. W tym miejscu

może mieć duże znaczenie:

• charakter placówki, do której trafia osoba pokrzywdzona (w przypadku pla-

cówki ambulatoryjnej zbyt mała ilość czasu na przeprowadzenie wywiadu

z pacjentem oraz stworzenie bezpiecznej atmosfery do ujawnienia prawdy

o prawdziwym źródle objawów, urazów, dolegliwości),

• wiedza i doświadczenie pracownika ochrony zdrowia w zakresie rozpoznawania

przemocy w rodzinie (znajomość podstawowych mechanizmów występują-

cych w przemocy oraz specyficznego funkcjonowania osób doświadczających

przemocy,

• zachowanie osoby stosującej przemoc (czasem jest to osoba, która wzywa pomoc

do osoby poszkodowanej na miejsce zdarzenia, towarzyszenie osobie poszko-

dowanej w placówce ochrony zdrowia, chęć udzielenia wywiadu na temat przy-

czyn urazu (nieprawdziwych). Tym, co może wzbudzić wątpliwości pracownika

ochrony zdrowia to silna niechęć (czasem protesty) takiej osoby towarzyszącej

do pozostawienia osoby poszkodowanej samej podczas badania.

Kiedy słucha się osób pokrzywdzonych, można odnieść wrażenie, jak gdyby mó-

wiły o sobie dwoma głosami. Jeden, przejmujący, mówi o bólu, cierpieniu osoby

skrzywdzonej, drugi – oskarżający, wytyka wszystkie słabe strony i obarcza odpo-

wiedzialnością za wszystko. Gdy takim osobom chce się udzielić pomocy z zewnątrz,

one zaprzeczają trudnościom osobistym. Takie zachowanie w oczywisty sposób

utrudnia proces diagnostyczny i uruchomienie niezbędnych kroków mających

na celu przede wszystkim bezpieczeństwo osoby poszkodowanej.

W tej fazie sprawca okazuje skruchę i miłość zwłaszcza, gdy ofiara ujawni prawdę

na zewnątrz. Sprawca zaczyna się wtedy zachowywać tak jak ofiara sobie tego

życzy. Ofiara ma wówczas do czynienia z przeprosinami sprawcy, który obiecuje

poprawę tłumacząc często, że nie pamięta aktu przemocy. Jest czuły i troskli-

wy, zapewnia o swojej miłości. Do przeprosin sprawca często dodaje prezenty

i własne łzy, czemu ofiara nie może się oprzeć. Sprawca i ofiara zachowują się

jak świeżo zakochana para. Ofiara zaczyna wierzyć w to, że partner się zmienił

i że przemoc była jedynie incydentem. Czuje się kochana, myśli, że jest dla nie-

go ważna i znowu go kocha. Spełniają się jej marzenia o cudownej miłości,

odczuwa bliskość i zespolenie z partnerem. Konsekwencje, jakie powinien brać

pod uwagę pracownik ochrony zdrowia mający kontakt z osobami doświadcza-

jącymi przemocy to:

• faza miodowego miesiąca zatrzymuje ofiarę w cyklu przemocy, bo łatwo

pod jej wpływem zapomnieć o koszmarze pozostałych dwóch faz;

3. Faza miodowego

miesiąca


2. Faza ostrej

przemocy


5

• jednak faza miodowego miesiąca mija i znowu rozpoczyna się faza narastania

napięcia;

• faza miodowego miesiąca niesie zagrożenie, ponieważ przemoc w następnym

cyklu bywa zazwyczaj gwałtowniejsza;

• w tej fazie ofiara przemocy najczęściej nie szuka pomocy a te osoby, które

wcześniej podjęły jakieś kroki wycofują się z przekonaniem, że sprawca do-

trzyma danego słowa a kontynuowanie tych spraw będzie burzyć „wspaniałą”

atmosferę (jest to trudny moment dla osób udzielających pomocy).

TEORIA

WYUCZONEJ



BEZRADNOŚCI

Według MARTINA SELIGMANA wyuczona bezradność jest poddaniem się, zaprze-

staniem działania, które wynika z przekonania, że cokolwiek się zrobi nie będzie

to miało żadnego znaczenia.

Wyuczona bezradność jest uznawana, jako jeden z podstawowych objawów wy-

stępujących u osób doznających przemocy. Skutki wyuczonej bezradności u ofiar

przemocy to:

deficyty poznawcze – które polegają na uogólnionym przekonaniu, iż nie ma ta-

kich sytuacji, w których możliwy jest wpływ na bieg wydarzeń („w mojej sytuacji

nic nie można zrobić”, „nikt nie jest w stanie mi pomóc”);

deficyty motywacyjne – polegają na tym, że osoba zachowuje się biernie, jest

zrezygnowana, nie podejmuje żadnych działań, aby zmienić swoją sytuację;

deficyty emocjonalne – ofiary przemocy przeżywają stany apatii, lęku, depresji,

uczucia zmęczenia, niekompetencji i wrogości.

Szczególną uwagę należy poświęcić skutkom wyuczonej bezradności. Jeden

z czołowych twórców koncepcji poznawczo-behawioralnej lekarz Aaron Beck

zwraca uwagę jak wielką wagę na znak naszych emocji i zachowanie ma sposób

postrzegania świata (w tym konkretnych sytuacji i naszych doświadczeń). W związ-

ku z tym, jeśli pacjent jest silnie przekonany, że pomoc w jego przypadku nie jest

możliwa może nie ujawniać prawdziwego źródła objawów, urazów, dolegliwości

i nie uczestniczyć w procesie pomocowym. Dla pracownika ochrony zdrowia

w bezpośrednim kontakcie z osobą pokrzywdzoną ten charakterystyczny sposób

zachowania, wypowiedzi może stanowić ważny trop na drodze rozpoznawania

przemocy w rodzinie. Wyuczona bezradność czasami jest pojmowana w sposób

stereotypowy. Niektórym osobom doświadczającym przemocy zarzuca się brak

podejmowania jakichkolwiek prób zmiany swojej sytuacji. Prawda jest taka,

że osoby doświadczające przemocy podejmują wiele (jednak nieskutecznych) prób

wydostania się z urazowej sytuacji.

ZJAWISKO

„PRANIA MÓZGU”

Badania nad przemocą w rodzinie pozwoliły wyodrębnić najbardziej typowe zacho-

wania sprawców przemocy, stosujących technikę „prania mózgu”, do których zalicza

się: izolację, monopolizację uwagi, doprowadzenie do wyczerpania, wywoływanie

lęku i depresji, naprzemienność kary i nagrody, demonstrowanie wszechmocy

i wszechwładzy, wymuszanie drobnych przysług. Stosowanie techniki „prania

mózgu”, prowadzi do wielu regresywnych zmian w osobowości ofiar. Skutkiem tego

jest ich bezradność, zanik krytycznego myślenia, powrót do myślenia życzeniowe-

go, czasami zanik uczuć wyższych. Procesy „prania mózgu” powodują całkowite

podporządkowanie, utratę poczucia własnej wartości i własnych przekonań oraz

bezkrytyczne przyjmowanie rzeczywistości, wykreowanej przez sprawcę.

To stan psychiczny, który pojawia się u ofiar porwania lub u zakładników, wyrażający

się odczuwaniem sympatii i solidarności z osobami je przetrzymującymi. Nazwa syn-

dromu wiąże się ze słynnym napadem na Kreditbanken w Norrmalmstorg, dzielnicy

Sztokholmu, podczas którego napastnicy przez kilka dni (między 23 a 28 sierpnia

SYNDROM

SZTOKHOLMSKI



6

1973) przetrzymywali zakładników. Ludzie przebywający w takich sytuacjach przez

dłuższy czas nie widzą innego sposobu na przeżycie jak tylko emocjonalne związanie

się z oprawcą. Ten związek jednak jest dla nich niebezpieczny gdyż nie potrafią się

z niego uwolnić i robią wszystko by trwał. Posuwają się nawet do kłamstw, brania

winy na siebie za przestępstwa popełniane przez oprawcę, a nawet do czynnej

agresji w stosunku do ludzi próbujących wyzwolić ich spod jarzma toksycznego

związku. Oprawcą może być każdy, kto jest bliską osobą ofiary: matka, ojciec,

dziecko, partner, żona, mąż, przypadkowy człowiek, który okazuje się przestępcą itd.

3. Obowiązujące zapisy i procedury

USTAWA O PRZECIWDZIAŁANIU PRZEMOCY W RODZINIE

art. 12

1. Osoby, które w związku z wykonywaniem swoich obowiązków służbowych lub

zawodowych powzięły podejrzenie o popełnieniu ściganego z urzędu prze-

stępstwa z użyciem przemocy w rodzinie, niezwłocznie zawiadamiają o tym

Policję lub prokuratora.

2. Osoby będące świadkami przemocy w rodzinie powinny zawiadomić o tym

Policję, prokuratora lub inny podmiot działający na rzecz przeciwdziałania

przemocy w rodzinie.



KODEKS POSTĘPOWANIA CYWILNEGO

art. 572.

§ 1. Każdy, komu znane jest zdarzenie uzasadniające wszczęcie postępowania

z urzędu, obowiązany jest zawiadomić o nim sąd opiekuńczy.

§ 2. Obowiązek wymieniony w § 1 ciąży przede wszystkim na urzędach stanu

cywilnego, sądach, prokuratorach, notariuszach, komornikach, organach sa-

morządu i administracji rządowej, organach Policji, placówkach oświatowych,

opiekunach społecznych oraz organizacjach i zakładach zajmujących się opieką

nad dziećmi lub osobami psychicznie chorymi.



KODEKS POSTĘPOWANIA KARNEGO

art. 304

§ 1. Każdy dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu

ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. Prze-

pis art. 191 przesłuchanie świadka, § 3 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością

dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiąza-

ne niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć

niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania prze-

stępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby

nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa.

§ 3. Zawiadomienie o przestępstwie, co do którego prowadzenie śledztwa przez

prokuratora jest obowiązkowe, lub własne dane świadczące o popełnieniu

takiego przestępstwa Policja przekazuje wraz z zebranymi materiałami nie-

zwłocznie prokuratorowi.



USTAWA O PRZECIWDZIAŁANIU PRZEMOCY W RODZINIE

art. 3. 1. Osobie dotkniętej przemocą w rodzinie udziela się bezpłatnej po-

mocy, w szczególności w formie:

1) poradnictwa medycznego, psychologicznego, prawnego, socjalnego, zawodo-

wego i rodzinnego;

BEZPŁATNA POMOC

OBOWIĄZEK

REAGOWANIA

7

2) interwencji kryzysowej i wsparcia;

3) ochrony przed dalszym krzywdzeniem, przez uniemożliwienie osobom sto-

sującym przemoc korzystania ze wspólnie zajmowanego z innymi członkami

rodziny mieszkania oraz zakazanie kontaktowania się i zbliżania się do osoby

pokrzywdzonej;

4) zapewnienia osobie dotkniętej przemocą w rodzinie bezpiecznego schronienia

w specjalistycznym ośrodku wsparcia dla ofiar przemocy w rodzinie;

5) badania lekarskiego w celu ustalenia przyczyn i rodzaju uszkodzeń ciała zwią-

zanych z użyciem przemocy w rodzinie oraz wydania zaświadczenia lekarskiego

w tym przedmiocie;

6) zapewnienia osobie dotkniętej przemocą w rodzinie, która nie ma tytułu prawnego

do zajmowanego wspólnie ze sprawcą przemocy lokalu, pomocy w uzyskaniu

mieszkania.

AKTY


WYKONAWCZE


1. Rozporządzenie ministra Zdrowia z dnia 22 października 2010 r. w sprawie

wzoru zaświadczenia lekarskiego o przyczynach i rodzaju uszkodzeń ciała

związanych z użyciem przemocy w rodzinie (wzór zaświadczenia znajduje

się na końcu publikacji)



Na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu prze-

mocy w rodzinie (Dz. U. Nr 180, poz. 1493, z 2009 r. Nr 206, poz. 1589 oraz z 2010

r. Nr 28, poz. 146 i Nr 125, poz. 842) zarządza się, co następuje:

§ 1. Ustala się wzór zaświadczenia lekarskiego o przyczynach i rodzaju uszkodzeń

ciała związanych z użyciem przemocy w rodzinie, stanowiący załącznik do roz-

porządzenia.

§ 2. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
2. Procedura „niebieskie karty”
Do 2011 roku w Polsce procedura „Niebieskie Karty” funkcjonowała w dwóch

instytucjach w Policji i pomocy społecznej. Zgodnie z zapisami ustawy o przeciw-

działaniu przemocy w rodzinie promującymi współpracę służb i instytucji na rzecz

przeciwdziałania przemocy w rodzinie do wszczynania procedury „Niebieskie Karty”

upoważniono oprócz Policji i Pomocy Społecznej pracowników trzech kolejnych

instytucji, w tym ochrony zdrowia.




art. 9d. 2. (z ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie)

2. Procedura „Niebieskie Karty” obejmuje ogół czynności podejmowanych i reali-

zowanych przez przedstawicieli jednostek organizacyjnych pomocy społecznej,

gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, Policji, oświaty

i ochrony zdrowia, w związku z uzasadnionym podejrzeniem zaistnienia prze-

mocy w rodzinie.


Warto zwrócić uwagę, że pracownik ochrony zdrowia mogący rozpocząć procedurę

„Niebieskie Karty” nie musi mieć pewności czy w przypadku konkretnego pacjenta

można mówić o doświadczaniu przemocy w rodzinie. Procedura „Niebieskie Karty”

ma służyć wyjaśnieniu sytuacji w życiu konkretnej osoby i jej rodziny i zweryfiko-

waniu podejrzenia, do czego ustawowo jest powołany m.in. pracownik ochrony

zdrowia mając na uwadze zdrowie i życie pacjenta.



art. 9d. 4 i 5 (z ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie)

4. Wszczęcie procedury „Niebieskie Karty” następuje przez wypełnienie formularza

„Niebieska Karta” w przypadku powzięcia, w toku prowadzonych czynności

służbowych lub zawodowych, podejrzenia stosowania przemocy wobec człon-

ków rodziny lub w wyniku zgłoszenia dokonanego przez członka rodziny lub

przez osobę będącą świadkiem przemocy w rodzinie.

8

5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia procedurę „Niebieskie Karty”

oraz wzory formularzy „Niebieska Karta” wypełnianych przez przedstawicieli

podmiotów realizujących procedurę „Niebieskie Karty”, mając na względzie

skuteczność działań wobec osób dotkniętych przemocą w rodzinie i dobro

tych osób.”

Dnia 13 września 2011 roku weszło w życie Rozporządzenie Rady Ministrów w spra-

wie procedury „Niebieskie Karty” oraz wzorów formularzy „Niebieska Karta” (Dz. U.

nr 209, poz. 1245).

Poniżej został przedstawiony przebieg procedury „Niebieskiej Karty”:




  1   2


©absta.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna