Cezary Tomasz Szyjko Enigma nowego regionalizmu europejskiego Warszawa 2010 Redakcja naukowa



Pobieranie 1.37 Mb.
Strona6/20
Data29.04.2016
Rozmiar1.37 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20

2. Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej
Przypomnijmy, że Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej — EFOiGR (ang. European Agriculture Guidance and Guarantee Funds — EAGGF) — został utworzony w 1964 r. na mocy Traktatu rzymskiego ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą. EFOiGR jest instrumentem działającym na rzecz poprawy funkcjonowania rolnictwa. Stanowi podstawowe źródło finansowania Wspólnej Polityki Rolnej. Fundusz składa się z dwóch sekcji: Sekcji Gwarancji (która nie jest zaliczana do funduszy strukturalnych) i Sekcji Orientacji. Sekcja Orientacji odpowiedzialna jest za wspieranie przekształceń w rolnictwie w poszczególnych państwach członkowskich Unii Europejskiej oraz za rozwój obszarów wiejskich. Jej działalność skupia się przede wszystkim na finansowaniu interwencyjnych zakupów produktów rolnych, dotacji bezpośrednich do produkcji rolniczej i subwencji eksportowych.
Tak więc właściwym instrumentem polityki regionalnej, uznanym za jeden z funduszy strukturalnych, jest Sekcja Orientacji promująca proces przekształceń i rozwoju rolnictwa. Beneficjentami pomocy udzielanej ze środków Sekcji Orientacji są przede wszystkim rolnicy oraz przedsiębiorstwa, których działalność gospodarcza dotyczy sektora rolnego. Zgodnie z Rozporządzeniem Rady UE Nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie pomocy dla rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (zmieniającym i uchylającym niektóre rozporządzenia), działania finansowe z Sekcji Orientacji wspierają przede wszystkim projekty polegające na przekształceniach i modernizacji gospodarstw rolnych oraz zmianie struktury zawodowej ludności wiejskiej, a także projekty dotyczące przetwórstwa i marketingu produktów rolnych, rozpoczynania działalności przez młodych rolników, rozwoju lasów i zasobów leśnych na terenach wiejskich oraz promocji dostosowania i rozwoju terenów wiejskich. Należy dodać, że w przypadku obszarów objętych celem 2 działania te wspierane są przez Sekcję Gwarancji.
Lista przedsięwzięć finansowanych z Sekcji Orientacji obejmuje następujące zadania:

Modernizacja gospodarstw rolnych — działania dotyczące przekształceń gospodarstw rolnych i ich modernizacji finansowane są w postaci dotacji na projekty inwestycyjne. Dotacje te mogą być udzielane m.in. na wyposażenie gospodarstw w maszyny i urządzenia rolnicze, zakup zwierząt hodowlanych oraz polepszanie stanu pastwisk. Ma to miejsce w gospodarstwach efektywnych pod względem ekonomicznym, a także spełniających pewne standardy dotyczące ochrony środowiska, higieny i warunków hodowli zwierząt. Ważnym warunkiem otrzymania tego typu dotacji jest również posiadanie odpowiedniego wykształcenia przez osobę prowadzącą gospodarstwo rolne. Wsparcie w ramach tego obszaru ma na celu usprawnienie produkcji, dywersyfikację działalności rolnej, wzrost jakości wytwarzanych produktów i ochronę środowiska, przy jednoczesnym zmniejszeniu liczby kosztów, a także działania zmierzające do zmiany struktury zawodowej ludności wiejskiej, które mają zasadnicze znaczenie dla pełnego przekształcenia i modernizacji obszarów wiejskich. W związku z tym finansowane są różne projekty szkoleniowe podnoszące kwalifikacje rolników oraz innych osób związanych z tą dziedzina gospodarki. Działania zmieniające strukturę zawodową mają na celu przygotowanie rolników do samodzielnego zarządzania efektywnym ekonomicznie gospodarstwem, podejmowania inicjatyw związanych z reorientacją produkcji (w szczególności jej rynkowego ukierunkowania), a także uświadomienie im, jak duże znaczenie w tym procesie ma ochrona środowiska oraz utrzymanie hodowli zwierząt w odpowiednich, higienicznych warunkach. Zakłada się pomoc i szkolenia zawodowe dla młodych rolników — aby tereny wiejskie w pełni uczestniczyły w procesie przekształceń strukturalnych. Uważa się, że niezbędne jest inwestowanie w ich modernizację i rozwój. Ludzie młodzi, posiadający odpowiednie kwalifikacje chętnie korzystają z nowych technologii i wprowadzają innowacje w sposobie prowadzenia gospodarstw rolnych, dlatego wskazane jest, aby to właśnie młode pokolenia szybko przejmowały prowadzenie gospodarstw. Jedną z przeszkód utrudniających młodym rolnikom modernizację gospodarstw rolnych jest poważna bariera finansowa, a zatem środki z funduszy strukturalnych stanowią właściwie jedyną możliwość ich rozwoju. Pomoc finansowa w ramach Sekcji Orientacji często przybiera postać jednorazowych dotacji oraz dopłat do oprocentowania pożyczek. Ma to miejsce jedynie w przypadku, gdy wsparcie dotyczy założenia pierwszego gospodarstwa rolnego, a ubiegający się o nie posiadają odpowiednie wykształcenie i nie przekroczyli 40 roku życia. Ponadto gospodarstwo rolne ma obowiązek spełnić pewne kryteria dotyczące efektywności ekonomicznej, higieny, warunków hodowli zwierząt i ochrony środowiska.

Rozwój przetwórstwa i marketingu produktów rolnych — to (zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem dotyczącym zakresu działalności EFOiGR) pomoc finansowa udzielana w celu rozwoju przetwórstwa i marketingu produktów rolnych. Obejmuje jedynie te produkty, które zostały wymienione w aneksie I traktatu rzymskiego. Wsparcie w ramach Sekcji Orientacji finansuje głównie projekty o charakterze inwestycyjnym, zwiększające konkurencyjność i podnoszące wartość dodaną produktów — za pomocą ukierunkowania produkcji na potrzeby rynku, usprawnienia kanałów marketingowych oraz powstania nowych punktów sprzedaży. Sekcja Orientacji wspiera projekty wdrażania różnego rodzaju innowacji w dziedzinie produktów oraz nowych technologii. Ponadto sprzyja podnoszeniu jakości produkcji, jak również warunków higieny i środowiska naturalnego. Podobnie jak w przypadku pozostałych obszarów, o dofinansowanie mogą ubiegać się jedynie osoby prowadzące gospodarstwa efektywne ekonomicznie, a także spełniające standardy w zakresie higieny, ochrony środowiska i warunków utrzymania zwierząt.

Promocja dostosowania i rozwoju obszarów wiejskich — ta pomoc EFOiGR wspiera działania polegające m.in. na infrastrukturalnym rozwoju rolnictwa, renowacji wsi i rozwoju dziedzictwa kulturowego, lecz przede wszystkim na świadczeniu podstawowych usług w zakresie gospodarki rolnej.



Rozwój i przetwarzanie zasobów leśnych — to wsparcie terenów leśnych, które jest niezbędne do tego, aby lasy pełniły i rozwijały swoje ekologiczne, gospodarcze oraz społeczne funkcje. Dofinansowanie w ramach tego obszaru ma przede wszystkim na celu usprawnienie zarządzania zasobami leśnymi, powiększenie drzewostanu, a także utrzymanie w jak najlepszej kondycji obszarów leśnych. Założeniem Sekcji Orientacji w tym zakresie jest udzielanie wsparcia lasom będącym własnością prywatną bądź też stanowiącym własność gmin.
Do 2000 r. większa część środków całego Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej przypadała na realizację działań w ramach Sekcji Gwarancji, lecz wraz z opracowaniem dokumentu Agenda 2000, podczas szczytu Unii Europejskiej w 1999 r., podjęto decyzje dotyczące ograniczenia wydatków na realizację Wspólnej Polityki Rolnej. W rezultacie wraz ze wzrostem znaczenia polityki strukturalnej, jak również przeprowadzeniem szeregu zintegrowanych działań promujących dostosowanie strukturalne regionów słabiej rozwiniętych, wzrosła rola Sekcji Orientacji. Środki Sekcji Orientacji EFOiGR wspierają finansowo projekty rozwoju w najbiedniejszych regionach Wspólnoty — regionach objętych celem 1. Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej finansuje wdrażanie jednej z inicjatyw wspólnotowych LEADER+, odpowiedzialnej za rozwój obszarów wiejskich.

3. Finansowy Instrument Wspierania Rybołówstwa
Finansowy Instrument Wspierania Rybołówstwa — FIWR (ang. Financial Instrument for Fisheries Guidance — FIFG) — jest najmłodszym z funduszy strukturalnych. Został utworzony w 1993 r. na podstawie Rozporządzenia Rady UE nr 3760/1992 z 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system dotyczący połowu ryb i akwakultury. Status funduszu strukturalnego otrzymał dopiero w omawianym okresie programowania: 2000–2006. FIFR funkcjonuje w kontekście Wspólnej Polityki Rybołówstwa (obszary zainteresowania Wspólnej Polityki Rybołówstwa to: 1) ochrona zasobów rybnych, realizowana m.in. przez wyznaczanie limitów połowowych, 2) zewnętrzna polityka rybołówstwa, której realizacja doprowadza do udostępnienia miejsc połowowych znajdujących się poza obszarem wspólnotowych wód terytorialnych, 3) wspólna organizacja rynku, dopasowująca produkcję do potrzeb rynku, 4) polityka strukturalna, sprowadzająca się do dostosowania infrastruktury połowowej), bezpośrednio realizując jej założenia i wspierając działania strukturalne.
W zakresie kompetencji Finansowego Instrumentu Wspierania Rybołówstwa leży finansowanie przedsięwzięć dążących do zachowania równowagi między nakładem połowowym a jego eksploatacją. Ponadto FIWR prowadzi działania podnoszące konkurencyjność produktów rybnych i ich promocję oraz wspomaga rewitalizację obszarów uzależnionych od rybołówstwa. Największymi beneficjentami wsparcia w ramach funduszu są głównie rybacy, właściciele gospodarstw rybackich i gospodarstw przetwórczych, armatorzy statków rybackich, a także organizacje rybaków śródlądowych.

4. Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego
Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego — EFRR (ang. European Regional Development Fund — ERDF) — został utworzony w 1975 r. zgodnie z artykułem 160 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (EWG). Jego celem jest „przyczynianie się do korygowania podstawowych dysproporcji regionalnych we Wspólnocie poprzez udział w rozwoju i dostosowaniu strukturalnym regionów opóźnionych w rozwoju oraz przekształcaniu upadających regionów przemysłowych”. W momencie jego utworzenia zdecydowano, że każde państwo członkowskie otrzyma określoną kwotę środków finansowych w ramach EFRR. Wsparcie z funduszu było wówczas przeznaczane na finansowane działań inwestycyjnych w zakresie rozbudowy infrastruktury oraz działalności usługowej i przemysłowej.

Po pięciu latach od utworzenia Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego zmodyfikowano zasady transferów z jego tytułu. Najważniejszą z tych zmian okazało się skierowanie wsparcia w ramach EFRR na mniej uprzywilejowane obszary, które charakteryzował przede wszystkim: długotrwały niedorozwój, peryferyjne położenie, niekorzystna sytuacja na rynku pracy, niski poziom dochodów oraz wysoki wskaźnik migracji. Do kolejnej zmiany dotyczącej rozdysponowania środków EFRR doszło w 1985 r., podczas której ustalono przydziały procentowe — minimalne i maksymalne granice finansowania regionów w poszczególnych państwach członkowskich w ramach tego funduszu. Za szczególnie ważne zostały uznane programy inicjowane przez Komisję Europejską, a także inwestycje krajowe mające kluczowe znaczenie dla całej Wspólnoty. Kolejna modyfikacja nastąpiła trzy lata później, w 1988 r., w ramach tzw. pakietu Delorsa. Wprowadziła ona znaczne zwiększenie sumy środków wspierających rozwój regionalny i ich programowanie w ramach funduszy strukturalnych w wieloletnim horyzoncie czasowym. Obszary działalności Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego to:

Inwestycje produkcyjne oraz działalność małych i średnich przedsiębiorstw — w ramach tego obszaru EFRR realizuje różnego rodzaju projekty w sektorze przedsiębiorstw. Przede wszystkim finansuje projekty inwestycyjne, które dotyczą zarówno majątku trwałego, czyli maszyn, budynków, mebli, nowych technologii, jak również wartości niematerialnych i prawnych, czyli licencji lub patentów. Cechą charakterystyczną projektów inwestycyjnych jest to, że mogą one wspierać większe grupy przedsiębiorstw, na przykład parki technologiczne. Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego finansuje również projekty doradcze, takie jak doradztwo dotyczące badań marketingowych, planowania działalności, transferu technologii lub też rozwoju eksportu. Pomoc dla przedsiębiorstw, a w rezultacie znaczna poprawa konkurencyjności regionu, w którym funkcjonują, może być także prowadzona w formie działań na rzecz ochrony i poprawy środowiska w tym regionie. Działania te najczęściej wspierają różne instytucje otoczenia biznesu, na przykład fundacje, podmioty o charakterze komercyjnym oraz stowarzyszenia, których nadrzędnym zadaniem jest pobudzanie lokalnej przedsiębiorczości. Bezpośrednim odbiorcą tego typu pomocy mogą być także podmioty świadczące usługi finansowe, m.in. fundusze poręczeń kredytowych lub fundusze pożyczkowe, obsługujące w większości przypadków małe i średnie przedsiębiorstwa.

Środowisko inwestycji infrastrukturalnych, wspierające rozwój regionów — EFRR finansuje projekty infrastrukturalne przyczyniające się do tworzenia i udoskonalania transeuropejskich sieci w dziedzinie telekomunikacji, transportu oraz infrastruktury energetycznej, takie jak linie telekomunikacyjne, sieci kolejowe i autostrady. Należy zauważyć, że priorytetem tego rodzaju projektów infrastrukturalnych jest łączenie poszczególnych, oddalonych od siebie obszarów Unii Europejskiej. Drugim rodzajem projektów są projekty infrastrukturalne o charakterze lokalnym i regionalnym, których głównym zadaniem jest odnowa upadających terenów gospodarczych i przemysłowych. Wsparcie finansowe dotyczy także działań infrastrukturalnych przyczyniających się do zwiększenia dostępu do obszarów wiejskich, jak również obszarów zależnych od rybołówstwa. Niezwykle ważną rolę odgrywają w tym obszarze także projekty infrastrukturalne dotyczące ochrony środowiska, takie jak projekty budowy elektrowni wiatrowych bądź też oczyszczalni ścieków.

Rozwój turystyki i inwestycji w dziedzinie kultury — EFRR przeznacza środki finansowe na działania mające na celu rozwój turystyki, inwestycji kulturalnych, jak również ochronę dziedzictwa kulturowego i naturalnego (np. pomoc w zakresie renowacji zabytków kultury i sztuki, takich jak muzea, kościoły, skanseny oraz pomoc w zakresie konserwacji obiektów przyrodniczych). Podczas realizacji tych projektów należy spełnić jeden podstawowy warunek, a mianowicie należy tworzyć nowe miejsca pracy. W tym zakresie EFRR wspomaga tworzenie oraz modernizację lokalnej i regionalnej infrastruktury turystycznej (m.in. infrastruktury gastronomicznej lub komunikacyjnej). W ramach tego obszaru realizowane są także inne projekty mające zwiększyć atrakcyjność turystyczną danego regionu, np. działania promocyjne.

Rozwój technologiczny i badania naukowe — w ramach tego obszaru EFRR finansuje badania naukowe i transfer technologii, dzięki czemu w dużej mierze osiąga swój główny cel — wzrost gospodarczej atrakcyjności najbiedniejszych regionów. Wyżej wymieniona pomoc przejawia się w postaci dotowania projektów badawczych w dziedzinie innowacji i nowych technologii, prowadzonych przez różnego rodzaju jednostki naukowe, przedsiębiorstwa, lecz przede wszystkim instytucje badawczo-rozwojowe. Napływająca do tych regionów finansowa pomoc z EFRR może być również przeznaczana na wdrażanie nowych technologii, produktów innowacyjnych w przedsiębiorstwach oraz refundowanie większości kosztów zakupu.

Ochrona i poprawa środowiska — jak wiadomo, działania dotyczące tego obszaru stanowią jeden z priorytetowych celów EFRR. Środki finansowe pochodzące z EFRR otrzymują zatem zarówno przedsiębiorcy (m.in. na zakup nowych technologii ograniczających negatywny wpływ na środowisko), jak również jednostki realizujące projekty środowiskowe (administracja centralna i lokalna, m.in. na oczyszczalnie ścieków).

Rozwój społeczeństwa informacyjnego — w ramach tego obszaru EFRR finansuje działania zapewniające mieszkańcom wspieranych regionów dostęp do szeregu informacji i wiedzy za pośrednictwem wielu innowacyjnych środków komunikacji. Mamy tu na myśli przede wszystkim internet, lecz także różnego rodzaju technologie teleinformacyjne będące w stanie przekazywać dane na odległość. EFRR, wspierając rozwój społeczeństwa informacyjnego, wprowadza w życie projekty przyspieszające rozwój gospodarki elektronicznej, budowę elektronicznych platform dla przedsiębiorstw, a także zapewnia szkołom internetowe łącza.

Wspieranie współpracy przygranicznej — EFRR wspiera powstawanie i stały rozwój współpracy transgranicznej, międzynarodowej i międzyregionalnej. W związku z tym prowadzi działania sprzyjające nawiązywaniu współpracy miedzy graniczącymi z sobą regionami krajów członkowskich Unii Europejskiej oraz integracji regionalnej między wybranymi regionami Wspólnoty. Do przykładowych projektów realizujących te cele należy zaliczyć na pewno projekty badawczo-rozwojowe o charakterze międzynarodowym, promocję regionów, wspieranie strategii rozwoju, projekty poprawiające infrastrukturę regionów położonych niedaleko granic, a także wymianę wspólnych doświadczeń dotyczących dziedzin życia społeczno-gospodarczego.
W okresie 2000–2006 Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego finansował również wdrażanie dwóch inicjatyw wspólnotowych: INTERREG III (inicjatywy dotyczącej wzmacniania współpracy transgranicznej, międzyregionalnej i międzynarodowej) oraz URBAN (inicjatywy wspierającej rozwój infrastruktury miast europejskich powyżej 100 tys. mieszkańców). Środki EFRR w omawianym okresie trafiły do najbiedniejszych regionów w Unii Europejskiej — regionów objętych priorytetowym celem 1, jak również do regionów wymagających restrukturyzacji regionalnej — objętych priorytetowym celem 2 polityki regionalnej.

5. Europejski Fundusz Społeczny
Europejski Fundusz Społeczny — EFS (ang. European Social Fund — ESF) — to najstarszy fundusz strukturalny. Powstał 20 września 1960 r. na mocy artykułu 123 traktatu rzymskiego. Jego głównym celem jest zapobieganie i przeciwdziałanie bezrobociu oraz rozwijanie potencjału kadrowego i społecznej integracji rynku pracy. Ponadto EFS wspiera rozwój spójności ekonomiczno-społecznej, zapewnia wzrost poziomu zatrudnienia, a także wspomaga wyrównywanie szans kobiet i mężczyzn na rynku pracy. Europejski Fundusz Społeczny skierowany jest głównie do kadr przedsiębiorstw oraz ludzi młodych, zagrożonych długotrwałym bezrobociem bądź też wykluczeniem społecznym. Działalność EFS reguluje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego nr 1784/1999 z 12 lipca 1999 r., zgodnie z którym w ramach EFS finansowanych jest pięć głównych obszarów wsparcia:

Aktywna polityka na rynku pracy — EFS przez wspieranie aktywnej polityki na rynku pracy zmniejsza istniejący poziom bezrobocia, ułatwiając długotrwale bezrobotnym ponowną integrację z rynkiem pracy oraz popierając aktywizację zawodową młodzieży i ludzi, którzy przez długi czas nie uczestniczyli w rynku pracy. Aktywna polityka realizowana jest głównie za pomocą projektów i programów z zakresu pośrednictwa pracy i pośrednictwa zawodowego, których zadaniem jest pomoc wielu osobom w znalezieniu właściwego zajęcia. Środki finansowe w ramach tego obszaru przeznaczane są również na pomoc osobom nieposiadającym pracy, a chcącym otworzyć własną działalność gospodarczą. Ponadto EFS finansuje poszczególne projekty stażów absolwenckich w przedsiębiorstwach oraz szkolenia dla ludzi bezrobotnych, w celu podniesienia poziomu ich kwalifikacji zawodowych.

Przeciwdziałanie zjawisku wykluczenia społecznego oraz promowanie społecznej integracji przez zapewnienie równości szans w dostępie do rynku pracy — działania EFS mają na celu przygotowanie do wejścia na rynek pracy i utrzymania zatrudnienia osób poszkodowanych lub wykluczonych społecznie. Na to zjawisko szczególnie narażone są osoby, które nie posiadają własnych dochodów — w szczególności te niemające prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, renty socjalnej, renty strukturalnej oraz renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury. Osoby te, ze względu na skomplikowaną sytuację życiową, mają trudności w integracji ze społeczeństwem i nie potrafią samodzielnie odnaleźć się na rynku pracy. Ponadto w ramach tego obszaru wsparcia projekty kierowane są do następujących grup społecznych:


  • osób niepełnosprawnych i chorych psychicznie,

  • emigrantów, uchodźców, mniejszości narodowych i etnicznych,

  • byłych więźniów i recydywistów,

  • osób uzależnionych od alkoholu, narkotyków i innych środków odurzających,

  • osób bezdomnych,

  • matek samotnie wychowujących dzieci,

  • młodzieży patologicznej.

Promocja równości szans odbywa się m.in. przez realizację takich projektów, jak doradztwo zawodowe, szkolenia oraz wspieranie subsydiowanego zatrudnienia.

Promowanie kształcenia ustawicznego — oznacza to, że ze względu na zmieniające się warunki życia gospodarczego, wymagające ciągłego pogłębiania wiedzy, w regionach objętych wsparciem należy podnieść jakość usług edukacyjnych, lecz przede wszystkim zwiększyć efektywność kształcenia ustawicznego — kształcenia przez całe życie. Rezultatem braku umiejętności niezbędnych do wykonywania nowych zadań jest bowiem duże ryzyko utraty zatrudnienia. Wspieranie systemu edukacji ustawicznej osób odbywa się głównie przez zwiększanie dostępu do szkoleń zawodowych, kursów edukacyjnych oraz doradztwa, przyczyniających się do podnoszenia kwalifikacji i umiejętności siły roboczej. Ponadto działania EFS zmierzają do wzmacniania wzajemnych powiązań między ośrodkami szkoleniowymi a rynkami pracy.

Doskonalenie kadr i rozwój przedsiębiorczości — wsparcie EFS w ramach tego obszaru wprowadza przede wszystkim modernizację metod i organizacji pracy oraz adaptacji do nowych technologii i zmieniających się potrzeb rynkowych. Ponadto wspiera przedsiębiorczość i rozwija warunki sprzyjające tworzeniu nowych miejsc pracy, a także udziela pomocy osobom chcącym rozpocząć działalność gospodarczą. W ramach doskonalenia kadr EFS finansuje zwiększanie dostępu do wiedzy w zakresie telekomunikacji, informatyki oraz transferu informacji, a także wspiera rozwój potencjału ludzkiego w sferze badań, nauki i technologii.

Zwiększenie dostępu i uczestnictwa kobiet w rynku pracy — EFS prowadzi wyspecjalizowane działania zwiększające dostęp kobiet do rynku pracy, realizując programy edukacyjne i promocyjne, mające na celu zwiększenie liczby działań na rzecz kobiet. W ramach tego obszaru dochodzi do zwalczania nierówności na rynku pracy, których podstawą jest dyskryminacja ze względu na płeć. Wspierane są działania zwiększające dostęp kobiet do oświaty i kształcenia, a także możliwości rozwijania przez nie karier zawodowych. Ponadto wzmacnia się działania ułatwiające kobietom połączenie pracy zawodowej z obowiązkami domowymi, w szczególności z opieką i wychowaniem dzieci. EFS wspiera głównie działania podejmowane zgodnie z Europejską Strategią Zatrudnienia oraz przygotowywanymi corocznie „Wytycznymi w Sprawie Zatrudnienia”. Ponadto, podobnie jak Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego w latach 2000–2006, finansował wdrażanie jednej z Inicjatyw Wspólnotowych — EQUAL — odpowiadającej za przeciwdziałanie dyskryminacji i nierówności na rynku pracy.
Środki finansowe w ramach EFS przeznaczone zostały na pomoc dla najbiedniejszych regionów Wspólnoty — regionów celu 1 oraz dla obszarów borykających się z problemami społeczno-gospodarczymi — regionów celu 2. EFS wspierał również cel 3 polityki regionalnej, a zatem pomagał finansowo regionom zagrożonym długotrwałym bezrobociem bądź też regionom, gdzie bez pracy pozostają ludzie młodzi (do 25 roku życia).

6. Inicjatywy Wspólnoty
Inicjatywy Wspólnoty powstają dla realizacji celu Wspólnoty, jakim jest wzmacnianie spójności społecznej i ekonomicznej. Wspólnota może inicjować programy niezależnie od wniosków państw członkowskich, o ile leży to w interesie ogólnowspólnotowym. Środki na ich realizację pochodzą z funduszy strukturalnych. W latach 2000–2006 wyniosły one 5,35 proc. środków funduszy, tj. ok. 10,44 mld euro. Inicjatywy wspólnotowe mają także duże znaczenie dla polityki strukturalnej, finansując działania nie dla jednego regionu czy państwa członkowskiego, ale obejmując swoim zakresem całą UE. Inicjatywy Wspólnoty są opracowywane przez Komisję Europejską wspólnie z krajem członkowskim i skierowane są do regionów i sektorów w krajach członkowskich.

Inicjatywy wspólnotowe UE
INTERREG III (EFRR): działanie na rzecz współpracy ponadgranicznej, międzynarodowej i międzyregionalnej mającej na celu osiągnięcie zharmonizowanego, zrównoważonego rozwoju na całym obszarze Wspólnoty. Głównym celem INTERREG III jest dążenie do tego, aby granice państwowe nie stanowiły przeszkody dla zrównoważonego rozwoju oraz integracji europejskiej, a możliwa współpraca wzmacniała spójność społeczno-gospodarczą.
Inicjatywa INTERREG III składa się z następujących komponentów:

— komponent A — służy wspieraniu i promocji zintegrowanego rozwoju regionalnego na obszarze sąsiadujących z sobą regionów przygranicznych, włączając w to regiony na granicach zewnętrznych oraz przy niektórych granicach morskich,

— komponent B — ma na celu wspieranie współpracy międzynarodowej między władzami regionalnymi i krajowymi, w ramach dużych regionów paneuropejskich, mającej na celu zrównoważony i skoordynowany rozwój przestrzenny,

— komponent C — finansuje współpracę międzyregionalną w skali europejskiej, obejmująca m.in. wymianę informacji i doświadczeń dotyczących rozwoju regionalnego oraz polityki spójności.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   20


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna