Co sprawdzić w razie problemów z uruchomieniem interfejsu



Pobieranie 90.55 Kb.
Data08.05.2016
Rozmiar90.55 Kb.

Co sprawdzić w razie problemów z uruchomieniem interfejsu.  

 

 

 













 

1. Włączenie zapłonu - samochód nie musi być zapalony, ale zawsze musi być włączony zapłon.

2.Prawidłowe podłączenie przewodów, jeżeli używamy interfejsu bez wtyczki OBD II.

3. Test połączenia w programie VAG-COM.


Uruchamiamy program VAG-COM, klikamy na Opcje (Option) następnie sprawdzamy czy mamy wybrany prawidłowy port Com i klikamy na Test, jeżeli wszystko działa powinien pojawić się komunikat

jeżeli połączenia nie zostało nawiązane pojawia się komunikat



W przypadku braku połączenia pierwszą rzecz jaką należy sprawdzić to napięcie na pinie 16, powinno być większe jak 12V, jeżeli jest mniejsze może to być przyczyna nie działania interfejsu.


Kiedy napięcie jest odpowiednie, a interfejs nie działa sprawdzamy przy pomocy programu ObdTester (jest w dziale plików) czy prędkość pracy interfejsu jest wystarczająca (do jego działania wystarczy podłączyć masę i zasialnie).
Uruchamiamy program ObdTester, wybieramy odpowiedni port Com, ustawiamy prędkość na 19200, i sprawdzamy czy jest echo (w oknie programu powinno pojawiać się wszystko co piszemy na klawiaturze - proszę sprawdzić czy nie ma żadnych przekłamań)
Jeżeli i ten test wypadnie pomyślnie w 95% przypadków interfejs jest sprawny, a problem jest w niekompatybilności samochodu ze standardem OBD II - zdarza się w przypadku samochodów przed 93.

Jeżeli test w VAG-COM'ie wypada pomyślnie, ale interfejs przy prędkość 19200 nie przechodzi testu w programie ObdTester prawdopodobnie użyto przy jego produkcji elementów niskiej jakości, czego efektem jest zbyt wolna praca - częste w przypadku interfejsów na transoptorach.

Jeżeli interfejs nie przechodzi testu w programie VAG-COM to jest uszkodzony.

UWAGA !!!
Proszę zawsze wszystkie czynności powtórzyć w kilku wersjach programu VAG-COM, często wersje polskie są uszkodzone podczas tłumaczenia np. VAG 2002pl




Norma OBD II - część 1  

 

 

 












Norma OBD II (EOBD) – część 1

Od 2001 roku warunkiem uzyskania homologacji dla nowego modelu samochodu jest wyposażenie go w układ diagnostyki pokładowej, monitorujący na bieżąco stan pojazdu pod względem emisji substancji szkodliwych. Dotychczas odpowiedzialność producenta pojazdu za emisję związków szkodliwych ograniczała się w praktyce do chwili opuszczenia przez auto salonu sprzedaży. Tam musiał bowiem trafić pojazd wyposażony w katalizator spalin i spełniający normy emisji. Uszkodzenie lub wadliwe działanie któregoś z elementów odpowiedzialnych za emisją toksycznych substancji spalin wykrywane było dopiero podczas przeglądu technicznego. Nierzadko przez bardzo długi okres taki samochód podtruwał nasze środowisko.

Po wprowadzeniu nowych norm zapobiegają takim przypadkom układy OBD (On-Board Diagnostic), czyli systemy diagnostyki pokładowej. Odpowiedni układ elektroniczny nadzoruje pracę tych elementów i podzespołów samochodu, których niesprawność może zwiększyć emisję spalin, a w razie wykrycia nieprawidłowości na desce rozdzielczej zapala się żółta lampka sygnalizująca kierowcy konieczność jak najszybszego odwiedzenia stacji serwisowej.


Podstawową normą określającą standard OBD jest ISO/DIS 15031 „Pojazdy drogowe-Diagnostyka spalin-Komunikacja pomiędzy pojazdem a zewnętrznym urządzeniem”. Składa się ona z następujących części:
• ISO 15031-1 Ogólne informacje. Zawiera ogólny wstęp do diagnostyki spalin razem z zestawem źródeł (definicje, odniesienia) dla użycia we wszystkich kolejnych częściach. Podaje również tematy omawiane w każdej części.
• ISO 15031-2 Terminy, definicje, skróty oraz akronimy. Określa standardową nomenklaturę dla elementów pojazdów. Zawiera standardowe nazwy, skróty i akronimy, które już zostały przypisane powszechnie używanym elementom.
• ISO 15031-3 Złącze diagnostyczne i związane z nim obwody elektryczne: specyfikacja i użycie. Opisuje standardowe złącze pomiędzy przyrządem testującym a pojazdem, razem z położeniem złącza w pojeździe.
• ISO 15031-4 Zewnętrzny sprzęt testujący. Określa udogodnienia, które mają być zapewnione przez minimalne

Powyższy artykuł składa się z 7 części, które bedą sukcesywnie publikowane na stronie, ich autorem jest mgr Andrzej Kowalewski, niestety nie udało mi się ustalić z jakiej publikacji pochodzą.




Norma OBD II - część 2  

 

 

 
















Norma OBD II (EOBD) - część 2

Ta część normy ISO 15031 definiuje nazewnictwo diagnostyczne stosowane w systemach elektrycznych i elektronicznych samochodów i dlatego zawiera również związane z nimi terminy, definicje, skróty i akronimy mechaniczne.


Ze względu na fakt, że ilość skomplikowanych systemów elektrycznych
i elektronicznych w samochodach zwiększyła się, rozszerzony został również zasób terminów, skrótów i akronimów opisujących różne elementy tych systemów. Ten międzynarodowy standard został opracowany, aby zaprowadzić porządek wśród takiej ilości terminów, skrótów i akronimów.
Procedura używana do przekazywania serwisowej informacji samochodowej jest normalizowana w celu bardziej dokładnego przekazywania informacji do diagnostów, którzy stykają się z diagnostyką i naprawą coraz bardziej skomplikowanych pojazdów.
Każdy typ samochodowej nomenklatury wymaga procedury, aby być prawidłowo opisowym. Ten standard międzynarodowy dotyczy procedury nazywania elementów i systemów oraz zestawu słów, z których nazwy są budowane. Procedura pozwala na dokładny opis elementów i systemów unikając dwuznaczności. Umożliwia również tworzenie nazw rozróżniających podobne elementy i systemy zwięźle i bez niejasności.
Posługując się terminami, które są dobrze zdefiniowane w kontekście przemysłu motoryzacyjnego procedura pozwala na odpowiednią zmianę już
istniejących nazw i przypisanie przyszłych nazw w sposób przewidywalny, który rzetelnie przekaże dane znaczenie diagnoście.

Nazywanie elementów
Podczas tworzenia nazw wybiera się najbardziej opisowe słowo - podstawę. Następnie dodaje się modyfikatory, jeżeli jest to konieczne lub pożądane w kontekście, w kolejności od najważniejszych do mniej ważnych. Najważniejsze słowo jest słowem - podstawą, które określa podstawową funkcję elementu. Najważniejszy modyfikator znajduje się obok słowa - podstawy, drugi najważniejszy modyfikator jest obok poprzedniego modyfikatora i tak, aż do momentu, kiedy ostatni ważny modyfikator zostanie dodany.
Przez wzgląd na przyszłą jasność opisu, dodatkowy modyfikator może być dodany do nazwy, nawet jeżeli nie istnieje żaden konflikt z inną nazwą elementu.
Podczas nazywania elementu kuszące jest wybranie pierwszych modyfikatorów zgodnie z początkowym przeznaczeniem elementu, ale to nie zawsze kończy się stworzeniem nazwy, która jest na dłuższą metę pomocna diagnostom. Informacja, którą potrzebuje diagnosta jest najczęściej dostarczana przez cechę funkcjonalną, a nie przeznaczenie.

Słowa - podstawy
Słowo podstawa jest najbardziej ogólnym terminem w nazwie. Po prostu odpowiada na pytanie:” Co to za element?”. Słowo - podstawa nie zawiera informacji na temat położenia lub funkcji elementu w określonym systemie. Tego typu informacja jest dostarczana przez modyfikatory, które są dodawane do słowa - podstawy. Słowo - podstawa jest zawsze rzeczownikiem
i ostatnim terminem w nazwie.

Modyfikatory
Modyfikatory dostarczają informacji dotyczącej funkcji, zastosowania systemu oraz jego usytuowania. Zazwyczaj wyrażają pojęcie nieelektryczne, aby opisać słowa - podstawy, które
z kolei, przekazują znaczenie elektryczne lub elektroniczne. Zakres użycia modyfikatorów jest nieograniczony, aby opisać element w świetle obecnej wiedzy, posiadanego doświadczenia i ewentualnych przyszłych problemów. Pomimo, że modyfikatory są używane jako przymiotniki, niekoniecznie są terminami, które można sklasyfikować jako przymiotniki. Na przykład określenie „air flow valve” ukazuje, że ani „powietrze” (air) ani „przepływ” (flow) nie są przymiotnikami, ale znaczenie „Zawór przepływowy powietrza” jest jasny dla diagnostów. Jest to nazwa zaworu, który reguluje przepływ powietrza. Obydwa modyfikatory to rzeczowniki funkcjonujące jako przymiotniki ze względu na ich pozycję.
Modyfikatory systemu mogą być dodane do nazw przedmiotów, aby opisać przeznaczenie przedmiotu. Podczas używania nazwy systemu jako modyfikatora, słowo „System” nie jest włączone. Na przykład urządzenie, które kieruje spalinami w systemie recyrkulacji spalin (EGR) nazywa się „ Zawór recyrkulacji spalin”.

Terminy technologiczne
Terminy technologiczne mają tendencje do wydłużania nazw bez dodawania analogicznego poziomu użytecznej informacji na temat funkcji elementu. Odpowiednie modyfikatory dodaje się tylko wówczas gdy opisuje on podstawową różnicę pomiędzy dwoma elementami. Termin technologiczny jest pierwszym modyfikatorem (najbardziej oddalony od słowa-podstawy, pozycja najmniejszego znaczenia), chyba że modyfikator kierunkowy jest również obecny.

Nazywanie systemów
Podczas konstruowania nazwy dla systemu bierze się pod uwagę, fakt że jest to kombinacja „Pojęcia” i słowa „System”. Rozwija się nazwę pojęcia zgodnie z zasadami nazywania przedmiotów i dodaje się słowo „System”. Pamiętać należy, że podstawową cechą pojęcia jest jego przeznaczenie i że cecha ta jest opisana przez termin znajdujący się najbliżej słowa „System”. Na przykład, „recyrkulacja” jest podstawową cechą pojęcia recyrkulacji spalin (EGR). Grupa składników, które uosabiają pojęcie jest razem nazwana „System EGR”.

Skrócone nazwy
Techniki skracania, włączając akronimy i skróty są często konieczne kiedy istnieje ograniczenie miejsca lub kiedy nazwy stają się dziwnie długie. Lepiej jest tworzyć najpierw nazwę, a jej skróconą formę później niż odwrotnie. Skróty i akronimy mogą być konstruowane nie tylko z liter alfabetu ale i z cyfr, spacji, znaków przestankowych (takich jak „/”), indeksów dolnych, oraz innych znaków. Poszczególne akronimy, skróty modyfikatora i skróty słowa-podstawy traktować należy jako słowa, oddzielając je spacjami.

Akronimy
Poszczególne definicje akronimów różnią się jednak dla celów ISO 15031. Możemy przyjąć, że akronim jest łatwą do zapamiętania kombinacją pierwszych liter słów tworzących daną nazwę. Podczas gdy skróty są użyteczne w tekście, gdzie miejsce jest ograniczone, akronimy są wyjątkowo wygodne dla skracania komunikacji słownej, a nie tylko materiałów napisanych. Z tego względu, akronimy
są często łatwe do wymówienia,
co również umożliwia ich szybkie zapamiętanie. Są one szczególnie użyteczne, kiedy nazwa jest długa
i nieporęczna zarówno na papierze jak i w mowie.
Ponieważ istnieje ograniczona ilość użytecznej kombinacji liter dla akronimów, nowe akronimy będą tworzone tylko dla najbardziej powszechnie używanych terminów. Unika się tworzenia akronimów przez dodawanie liter do już istniejących. Do tworzenia akronimu używane są zazwyczaj pierwsze litery każdego słowa nazwy, ale jeżeli dane słowo ma małe znaczenie, może zostać ominięte. Można również użyć więcej niż tylko pierwszą literę każdego słowa. Wszystkie litery akronimu są dużymi literami. Akronimy nie zawierają kropek. Do momentu kiedy akronim nie stanie się powszechnie znany, powinien być podawany łącznie z pełna formą.
Powyższy artykuł składa się z 7 części, które bedą sukcesywnie publikowane na stronie ich autorem jest mgr Andrzej Kowalewski, niestety nie udało mi się ustalić z jakiej publikacji pochodzą.





Norma OBD II - część 3  

 

 

 













Norma OBD II (EOBD) – część 3

Ta część normy ISO 15031 określa minimalny zakres wymagań odnośnie złącza diagnostycznego, który będzie promował użycie wspólnego złącza diagnostycznego w przemyśle motoryzacyjnym. Dąży się do tego, aby złącze takie było używane we wszystkich typach pojazdów. Połączenie diagnostyczne określone przez normę ISO 15031 składa się z dwóch dopasowanych złącz: złącza pojazdu i złącza zewnętrznego przyrządu.


Norma ISO 15031-3 określa:
- wymagania funkcjonalne dla złącza samochodowego, które są podzielone na cztery główne obszary: położenie złącza (dostępność), konstrukcja złącza, przydział styku złącza, wymagania elektryczne dla złącza i związanych z nim obwodów elektrycznych;
- wymagania funkcjonalne dotyczące złącza zewnętrznego sprzętu testującego, które podzielone są na trzy główne obszary: konstrukcja złącza, przydział styku złącza, wymagania elektryczne odnośnie złącza i związanych z nim obwodów elektrycznych.
Złącze samochodowe powinno znajdować się w części dla pasażera oraz powinno być łatwo dostępne z fotela kierowcy. Preferowane położenie znajduje się pomiędzy kolumną kierownicy a osią pojazdu. Złącze samochodowe powinno być trwale zamontowane, aby ułatwić podłączanie.
Dostęp do złącza samochodowego nie powinien wymaga

ć użycia narzędzia w celu zdjęcia pokrywy tablicy przyrządów lub pokrywy złącza. Powinno być trwale zamocowane i umieszczone w sposób, aby umożliwić włożenie pasującego złącza zewnętrznego przyrządu testującego jedną ręką bez patrzenia.


Złącze samochodowe nie powinno być widoczne dla osób zajmujących przednie lub tylne siedzenie w normalnej linii wzroku, ale powinno być widoczne dla “kucającego” diagnosty.
Przyłączenie jakiegokolwiek przyrządu do złącza samochodowego nie powinno wykluczać normalnej pracy pojazdu.
Złącza samochodu i zewnętrznego sprzętu testującego powinny być w stanie pomieścić 16 styków każde. Złącze samochodowe powinno składać się ze styków gniazdowych, które będą pasowały do styków wtykowych złącza zewnętr znego sprzętu testującego. Łączące się części obydwu złącz powinny być w kształcie “D”. Złącza powinny posiadać łatwo dostrzegalne cechy polaryzacji, aby umożliwić łatwe podłączenie. Złącze samochodowe oraz złącze sprzętu testującego powinny się zatrzaskiwać, aby zagwarantować, że złącze przyrządu testującego pozostanie na miejscu przy prawidłowym podłączeniu. Zatrzaskiwanie powinno być tak zaprojektowane, aby zapewnić uczucie pewności kiedy złącze będzie prawidłowo umieszczone. Zatrzaskiwanie nie może wymagać użycia dźwigni na żadnym ze złącz. Ciągnięcie za złącze w celu rozłączenia dwóch złącz nie spowoduje uszkodzenia żadnego z nich.
Opcjonalny zacisk sprężynowy może być użyty na zacisku przyrządu testującego.
Przydział (lokalizacja) styków złącza samochodowego 1, 3, 8, 9, 11, 12, 13 zależy od woli producenta Jeżeli interfejs zgodnie z normą ISO 11519-4, która definiuje komunikację szeregową danych, określający VPW (szerokość impulsu zmiennej) służy w pojeździe do komunikacji wymaganej przez OBD, wówczas styk 2 złącza samochodowego jest połączeniem sygnałowym właściwym dla VPW (szerokości impulsu zmiennej).
Jeżeli interfejs, określający PWM (modulację szerokości impulsu) jest używany do komunikacji wymaganej przez OBD, wówczas styk 2 złącza samochodowego jest dodatnim sygnałem magistrali odpowiadającej za PWM (modulację szerokości impulsu).
Jeżeli ani interfejs który określa VPW (szerokość impulsu zmiennej), ani interfejs odpowiedzialny za PWM (modulację szerokości impulsu) nie jest używany w pojeździe do komunikacji wymaganej przez OBD, wówczas przyporządkowanie tego styku zależy od woli producenta pojazdu pod warunkiem, że to przyporządkowanie nie koliduje z pracą, ani nie powoduje uszkodzeń zewnętrznych przyrządów testujących.

Styk 4 złącza samochodowego


Styk ten jest masą podwozia i będzie podłączony elektrycznie do podwozia pojazdu w taki sposób, aby zapewnić uziemienie zasilania dla zewnętrznego przyrządu testującego.

Styk 5 złącza samochodowego


Styk ten jest przyporządkowany do masy sygnału i będzie implementowany w złącze pojazdu w taki sposób, aby zapewnić odniesienie masy dla nadajników-odbiorników komunikacyjnych w urządzeniu testującym i jako możliwe uziemienie zasilania dla zewnętrznego przyrządu testującego pobierającego prąd.

Styk 6 złącza samochodowego


Jeżeli interfejs zgodnie z normą ISO 11898 lub ISO 11519-2 CAN jest używany w pojeździe do komunikacji wymaganej przez OBD, wówczas styk 6 złącza samochodowego będzie połączeniem sygnałowym magistrali CAN-High. Jeżeli ani interfejs zgodny z normami ISO 11898 i ISO 11519-2 CAN nie są używane w pojeździe, do komunikacji wymaganej przez OBD, wówczas przyporządkowanie tego styku zależy od woli producenta pojazdu, pod warunkiem, że to przyporządkowanie nie koliduje z pracą, ani nie powoduje uszkodzeń zewnętrznych przyrządów testujących.

Styk 7 złącza samochodowego


Jeżeli dwuprzewodowy lub jednoprzewodowy interfejs zgodny z normami ISO 9141-2 i ISO 14230-1 jest używany w pojeździe do komunikacji wymaganej przez OBD, wówczas styk 7 złącza samochodowego będzie linią K interfejsu zgodnego z normami ISO 9141-2 i ISO 14230-1. Jeżeli ani dwuprzewodowy, ani jednoprzewodowy interfejs zgodny z normami ISO 9141-2 i ISO 14230-1 nie są używane w pojeździe do komunikacji wymaganej przez OBD, wówczas przyporządkowanie tego styku zależy od woli producenta pojazdu, pod warunkiem, że to przyporządkowanie nie koliduje z pracą, ani nie powoduje uszkodzeń zewnętrznych przyrządów testujących.

Styk 10 złącza samochodowego


Jeżeli interfejs zgodnie z normą ISO 11519-4 41,6 która definiuje komunikację szeregową danych, określający VPW (szerokość impulsu zmiennej) służy w pojeździe do komunikacji wymaganej przez OBD, wówczas styk 10 złącza samochodowego będzie ujemnym sygnałem magistrali interfejsu ISO 11519-4 41,6 odpowiedzialnej za PWM (modulację szerokości impulsu).
Jeżeli interfejs zgodnie z normą ISO 11519-4 41,6 określający PWM (modulację szerokości impulsu) nie jest używany w pojeździe, do komunikacji wymaganej przez OBD, wówczas przyporządkowanie tego styku zależy od woli producenta pojazdu, pod warunkiem, że to przyporządkowanie nie koliduje z pracą, ani nie powoduje uszkodzeń zewnętrznych przyrządów testujących.

Styk 14 złącza samochodowego


Jeżeli interfejs zgodnie z normą ISO 11898 i ISO 11519-2 CAN jest używane w pojeździe, do komunikacji wymaganej przez OBD, wówczas styk 14 będzie połączeniem sygnałowym magistrali CAN-Low. Jeżeli interfejs zgodny z normami ISO 11898 i ISO 11519-2 CAN nie jest używany w pojeździe do komunikacji wymaganej przez OBD, wówczas przyporządkowanie tego styku zależy od woli producenta pojazdu, pod warunkiem, że to przyporządkowanie nie koliduje z pracą, ani nie powoduje uszkodzeń zewnętrznych przyrządów testujących.

Styk 15 złącza samochodowego


Jeżeli dwuprzewodowy interfejs zgodny z normami ISO 9141-2 i ISO 14230-1 jest używany w pojeździe do komunikacji wymaganej przez OBD, wówczas styk 15 złącza samochodowego będzie linią L interfejsu zgodnego z normami ISO 9141-2 i ISO 14230-1.
Jeżeli dwuprzewodowy interfejs zgodny z normami ISO 9141-2 i ISO 14230-1 nie jest używany w pojeździe do komunikacji wymaganej przez OBD, wówczas przyporządkowanie tego styku zależy od woli producenta pojazdu pod warunkiem, że to przyporządkowanie nie koliduje z pracą, ani nie powoduje uszkodzeń zewnętrznych przyrządów testujących.

Styk 16 złącza samochodowego


Ten styk będzie podłączony bezpośrednio do plusa prądu stałego akumulatora pojazdu. Zaleca się, żeby to połączenie było zabezpieczone przy użyciu bezpiecznika lub innego elementu zabezpieczającego obwód. Ten obwód może być grupowany z innymi podobnymi obwodami. Ten styk będzie w stanie dostarczać minimum 4,0 Amperów.

Styki 1, 3, 8, 9, 11, 12 i 13 złącza przyrządu testującego


Użycie styków 1, 3, 8, 9, 11, 12 i 13 złącza zewnętrznego przyrządu testującego zależy od woli producenta urządzenia. Styki złącza przyrządu testującego widziane z punktu podłączenia do pojazdu będą normalnie w stanie wysokiej impendancji tj. impendancji większej niż 500 kW w stosunku do masy sygnału i większej impendancji niż 500 kW w stosunku do masy podwozia. Zanim stan tych styków złącza przyrządu testującego zostanie zmieniony ze stanu wysokiej impendancji, użytkownik przyrządu i/lub przyrząd testujący zweryfikują prawidłowe użytkowanie tych styków złącza samochodowego.

Styki 2, 6, 7, 10, 14 i 15 złącza przyrządu testującego


Przyporządkowanie i użycie styków 2, 6, 7, 10, 14 i 15 złącza przyrządu testującego są zgodne z przyporządkowaniem i użyciem pasujących do nim styków w złączu pojazdu.

Styk 4złącza przyrządu testującego


Stykiem 4 zewnętrznego sprzętu testującego jest oznaczona masa podwozia. Ten styk może być używany przez sprzęt testujący jako uziemienie zasilania. Implementacja tego styku w złączu sprzętu testującego jest opcjonalna.

Styk 5 złącza przyrządu testującego


Stykiem 5 złącza zewnętrznego sprzętu testującego jest oznaczona masa sygnału. Ten styk będzie używany przez zewnętrzny sprzęt testujący jako odniesienie masy sygnału dla nadajników – odbiorników komunikacyjnych pojazdu. Zewnętrzny sprzęt testujący nie będzie pobierać więcej niż 1,5 A przez ten styk.

Styk złącza przyrządu


testującego 16
Styk 16 złącza zewnętrznego sprzętu testującego może dostarczać energię roboczą i napięcie odniesienia do sprzętu testującego.

Powyższy artykuł składa się z 7 części, które bedą sukcesywnie publikowane na stronie ich autorem jest mgr Andrzej Kowalewski, niestety nie udało mi się ustalić z jakiej publikacji pochodzą.




Norma OBD II - część 4  

 

 

 













Norma OBD II (EOBD) - część 4
Ten dokument określa:
• sposoby nawiązania komunikacji pomiędzy pojazdem wyposażonym w OBD a zewnętrznym urządzeniem testującym,
• zestaw funkcji diagnostycznych, jakie maja być zapewnione przez zewnętrzne urządzenie testujące,
• kryteria zgodności dla zewnętrznego urządzenia testującego.

Wymagane funkcje dla zewnętrznego urządzenia testującego:


• automatyczne określenie interfejsu komunikacyjnego używanego do zapewnienia obsługi OBD w pojeździe,
• uzyskanie i wyświetlenie stanu i rezultatów testów diagnostycznych,
• uzyskanie i wyświetlenie diagnostycznych kodów błędów związanych z emisją spalin,
• uzyskanie i wyświetlenie bieżących danych,
• uzyskanie i wyświetlenie “zamrożonych” danych,
• kasowanie diagnostycznych kodów błędów, “zamrożonych” danych, oraz statusu testów diagnostycznych,
• uzyskanie i wyświetlenie parametrów,
• zapewnienie instrukcji obsługi.

Protokoły komunikacyjne:

Zewnętrzne urządzenie testujące powinno zapewnić następujące protokoły komunikacyjne:
• ISO 9141-2,
• ISO 11519-4 PWM,
• ISO 11519-4 VPW,
• ISO14230-4,
• ISO 15765-4.

W pojeździe powinien być używany tylko jeden protokół transmisji, aby wykonać wszystkie dostępne funkcje. Zewnętrzne urządzenie testujące nie musi zapewniać równoczesnego użycia protokołów.



Określenie interfejsu komunikacyjnego

Zewnętrzny urządzenie testujące musi posiadać funkcję automatycznego rozpoznania interfejsu komunikacyjnego do określania protokołu komunikacyjnego używanego w danym pojeździe.
Testy do określania interfejsu komunikacyjnego i protokołu mogą być przeprowadzane w dowolnej kolejności i jeżeli to możliwe mogą być przeprowadzane jednocześnie.
Po uruchomieniu urządzenie musi poinformować użytkownika, że następuje testowanie. Przyrząd, używając tylko testów przedstawionych. Poniżej spróbuję określić protokół komunikacyjny OBD używany przez pojazd. Interwencja użytkownika podczas tego etapu jest zabroniona.

Test dla ISO 11519-4 41,6 kbps PWM (modulacja szerokości impulsu):


• udostępnia interfejs ISO 11519-4,
• wysyła komunikat żądania obsługi 
$ 01 PID $ 00,
• jeżeli urządzenie otrzyma odpowiedź, wówczas ISO 11519-4 41,6 kbps PWM jest protokołem OBD pojazdu. 

Test dla ISO 11519-4 10,4 kbps VPW (szerokość impulsu parametru):


• udostępnia interfejs ISO 11519-4,
• wysyła komunikat żądania obsługi 
$ 01 PID $ 00,
• jeżeli urządzenie otrzyma komunikat odpowiedzi, wówczas ISO 11519-4 jest protokołem OBD pojazdu.

Test dla ISO 9141-2:


• udostępnia interfejs ISO 9141-2,
• jeżeli kolejność inicjalizacji zgodna z ISO 9141-2 zostanie pomyślnie zakończona, wówczas ISO 9141-2 jest protokołem OBD pojazdu.

Test dla ISO 14230-4:


• udostępnia interfejs ISO 14230-4,
• jeżeli kolejność inicjalizacji zgodna z ISO 14230-4 zostanie pomyślnie zakończona, wówczas ISO 14230-4 jest protokołem OBD pojazdu.

Test dla ISO 15765-4:


• udostępnia interfejs ISO 15765-4,
• jeżeli kolejność inicjalizacji zgodna z ISO 15765-4 zostanie pomyślnie zakończona, wówczas ISO 15765-4 jest protokołem OBD pojazdu.

ISO 9142-2 i ISO 14230-4 określają czas, w trakcie którego moduł, który został pomyślnie uruchomiony powinien otrzymać komunikat, bądź też powrócić do trybu adresu. Po pomyślnie przeprowadzonym uruchomieniu zewnętrzny urządzenie testujące powinien automatycznie wysłać komunikat, który ma być zidentyfikowany jako komunikat nawiązania łączności zanim upłynie ten czas, chyba że użytkownik urządzenia zasygnalizował chęć zakończenia komunikacji.



Postępowanie w przypadku braku odpowiedzi z pojazdu

Moduł pojazdu może nie odpowiedzieć na komunikat żądania obsługi $ 01 PID $ 00 z urządzenia testującego z powodu błędnej transmisji lub ze względu na fakt, że moduł nie posiada takiego komunikatu. Jeżeli odpowiedź nie nadejdzie w określonym czasie zalecanym przez protokół, zewnętrzne urządzenie testujące musi:
• ponownie przesłać komunikat żądania $ 01 PID $ 00,
• jeżeli nadal nie będzie odpowiedzi, przesłać komunikat żądania, aby określić czy komunikacja z pojazdem jest w danej chwili możliwa oraz czy żądane dane są dostępne,
jeżeli nadejdzie odpowiedź, przesłać inne komunikaty, aby określić czy wymagane dane są dostępne w pojeździe,
• jeżeli powyższe kroki nie powiodą się wówczas zasygnalizować użytkownikowi, że komunikacja z pojazdem lub modułem nie może być przeprowadzona bądź też że informacja, którą użytkownik wybrał jest niedostępna.

Postępowanie w przypadku wielu odpowiedzi z pojazdu

Zewnętrzne urządzenie testujące musi być w stanie połączyć się z pojazdem, w którym wiele modułów posiada funkcje OBD. Zewnętrzne urządzenie testujące poinformuje użytkownika kiedy kilka modułów odpowiada na to samo żądanie $ 01 PID $ 00. Poinformować powinno również w sytuacji, kiedy kilka modułów odpowiada różnymi wartościami na tą samą pozycję danych. Zewnętrzne urządzenie testujące musi zapewnić użytkownikowi możliwość wyboru do wyświetlenia, jako oddzielne pozycje, odpowiedzi otrzymanych z kilku modułów dla tej samej pozycji danych.

Struktura komunikatu


Komunikacja pomiędzy zewnętrznym urządzeniem testującym a pojazdem składa się z powtarzalnych cykli wysyłania komunikatów żądania obsługi $ 01 PID $ 00 do modułów pojazdu oraz odpowiedzi z modułów. Struktura tych komunikatów jest określona w normie ISO 15031-5.
ISO 15031-6 definiuje użycie diagnostycznych kodów błędu, które mogą znajdować się komunikacie odpowiedzi.

Monitorowanie diagnostycznych kodów błędów

Zewnętrzne urządzenie testujące musi być w stanie w sposób ciągły odbierać, przekształcać i wyświetlać diagnostyczne kody błędów z pojazdu. Diagnostyczny kod błędu lub jego opis bądź też obydwie formy zostaną wyświetlone. Diagnostyczne kody błędów oraz ich teksty opisowe są określone w normie ISO 15031-6. Zewnętrzne urządzenie testujące musi w sposób ciągły odbierać i wyświetlać diagnostyczne kody błędów gdy funkcja ta jest wybrana.


Otrzymywanie i wyświetlanie bieżących danych, “zamrożonych danych”, parametrów testu oraz rezultatów

Zewnętrzne urządzenie testujące musi odbierać, przekształcać i wyświetlać:
• bieżące dane związane z emisją spalin OBD,
• “zamrożone dane” związane z emisją spalin OBD,
• parametry testu i rezultaty, o których mowa w normie ISO 15031-5. Norma ta wyszczególnia: jakie dane są dostępne, komunikaty, które mają być użyte, aby zwrócić dane, wartości przekształcenia dla danych oraz format, który ma być użyty do wyświetlenia danych.

Kasowanie kodów

Zewnętrzne urządzenie testujące musi być w stanie wysłać żądanie skasowania diagnostycznych kodów błędów, “zamrożonych danych” oraz informacji o stanie testów diagnostycznych. Urządzenie powinno poprosić użytkownika o potwierdzenie takiego żądania przed transmisją.

Kontrolka MIL

Zewnętrzne urządzenie testujące musi być w stanie wskazać czy kontrolka MIL dostała polecenie włączenia się i jeżeli tak, to z którego modułu lub modułów. 
Wyświetlacz

Zewnętrzne urządzenie testujące musi być w stanie wyświetlić równocześnie przynajmniej dwie pozycje OBD bieżących danych, zamrożonych danych lub kodów diagnostycznych. Musi wyświetlać znaki alfanumeryczne. 



Wejście użytkownika

Zewnętrzne urządzenie testujące musi udostępnić:

- Wybór pomiędzy podstawowymi funkcjami wymaganymi przez OBD:

• wyświetlenie statusu testu gotowości systemu,
• wyświetlenie i status kontrolki MIL,
• wyświetlenie bieżących danych,
• wyświetlenie “zamrożonych danych”,
• wyczyt identyfikacji pojazdu.

Wybór dla równoczesnego wyświetlenia przynajmniej dwóch pozycji OBD z jakiejkolwiek z następujących kategorii:

• bieżące dane,
• “zamrożone dane”,
• diagnostyczne kody błędów,
• parametry testu i rezultaty.

Potwierdzenie żądania kasowania lub resetowania informacji diagnostycznej OBD. Żądanie pracy systemu pokładowego, testu lub elementu.



Napięcie akumulatora pojazdu

Zewnętrzne urządzenie testujące:
• musi pracować normalnie w zakresie napięcia akumulatora pojazdu 8 do 16 V,
• powinno być odporne na napięcie akumulatora pojazdu do 24 V przez przynajmniej 30 sekund,
• powinno być odporne, nie pracując na odwrotne napięcie akumulatora pojazdu do 24 V przez przynajmniej 10 minut.

Kompatybilność elektromagnetyczna

Zewnętrzne urządzenie testujące nie może zakłócać normalnej pracy modułów pojazdu.
Normalna praca zewnętrznego urządzenia testującego jest odporna na zakłócenia elektromagnetyczne obecne w środowisku obsługi oraz po podłączeniu do pojazdu.

Powyższy artykuł składa się z 7 części, które bedą sukcesywnie publikowane na stronie ich autorem jest mgr Andrzej Kowalewski, niestety nie udało mi się ustalić z jakiej publikacji pochodzą.




Norma OBD II - część 5  

 

 

 













Norma OBD II (EOBD) – część 5

Ta część normy określa zasady uzyskiwania przez zewnętrzny sprzęt testujący tych danych diagnostycznych, które są bezpośrednio związane z emisją spalin. Dotyczy to formuły zadawania przez urządzenie diagnostyczne komunikatu (żądania) pytania, oraz zasad dotyczących odpowiedzi udzielanych przez system pokładowy pojazdu.

Określa również warunki jakie muszą być spełnione dla utrzymania komunikacji pomiędzy urządzeniem diagnostycznym a systemem pojazdu.

Ten Standard Międzynarodowy jest oparty na Podstawowym Modelu Odniesienia Otwartych Systemów Wzajemnego Połączenia (OSI) w zgodzie z ISO/IEC 7498 i ISO/IEC 10731, które organizuje systemy komunikacyjne w siedem warstw, tak jak pokazano w tabeli 1.


Komunikaty żądania to komunikaty funkcyjne, co oznacza, że zewnętrzne urządzenie testujące zażąda danych bez wiedzy, które ECU (elektroniczna jednostka sterująca) w pojeździe mu odpowie. W niektórych pojazdach wiele ECU może odpowiedzieć podając żądaną informację. Jakiekolwiek zewnętrzne urządzenie testujące żądające informacji będzie w ten sposób miało możliwość otrzymywania wielu odpowiedzi.
Tabele z prawej strony określają wartości parametrów odmierzania czasu dla P2 i P3 dla ECU i zewnętrznego urządzenia testującego. Do każdego parametru dodany jest indeks dolny do identyfikacji protokołu:
- P2K-Line, P3K-Line P2, P3 dla protokołów ISO 9141-2 i ISO 14230-4,
- P2J1850 P2 dla protokołu ISO 11519-4,
- P2CAN P2 dla protokołu ISO 15765-4.
Dla interfejsów sieciowych ISO 11519-4, systemy pokładowe będą odpowiadać na żądanie w ciągu P2J1850 od żądania lub poprzedniego komunikatu odpowiedzi. W przypadku możliwości wielu komunikatów odpowiedzi na jeden komunikat żądania, pozwala to na tyle czasu ile jest potrzebne dla wszystkich ECU, aby wejść w złącze danych i przesłać komunikaty odpowiedzi. Jeżeli nie ma komunikatu odpowiedzi w tym czasie, zewnętrzne urządzenie testujące może przypuszczać, że żaden komunikat odpowiedzi nie zostanie odebrany lub też, jeżeli komunikat odpowiedzi został już odebrany, że więcej komunikatów odpowiedzi nie będzie odebranych.

Metoda adresowania

Adresowanie funkcyjne będzie używane dla wszystkich komunikatów żądania ponieważ zewnętrzne urządzenie testujące nie wie, który system w pojeździe posiada potrzebną informację.

Maksymalna długość komunikatu

Maksymalna długość komunikatu ISO 9141-2, ISO 14230-4, ISO 11519-4

Maksymalna długość komunikatu żądania lub odpowiedzi jest ograniczona do siedmiu (7) bajtów danych.


Dla interfejsów ISO 11519-4 i ISO 9141-2, każdy komunikat diagnostyczny określony w tym standardzie ma stałą długość, mimo że nie wszystkie komunikaty są tej samej długości. Dla obsług $01 i $02, długość komunikatu jest wyznaczona przez identyfikację parametru (PID). Dla obsługi $05, długość komunikatu jest określona przez ID testu. Dla innych obsług, długość komunikatu jest określona przez obsługę. Umożliwia to zewnętrznemu urządzeniu testującemu sprawdzenie prawidłowej długości komunikatu oraz rozpoznanie końca komunikatu bez oczekiwania na dodatkowe dane. Dla interfejsów ISO 14230-4, długość komunikatu jest zawsze wyznaczona przez długość informacji znajdującej się w pierwszym bajcie nagłówka.

Maksymalna długość komunikatu dla ISO 15765-4

Maksymalna długość komunikatu jest określona w  ISO 15765-2. Dla komunikatów żądania długość komunikatu jest ograniczona do siedmiu (7) bajtów danych.

Powyższy artykuł składa się z 7 części, które bedą sukcesywnie publikowane na stronie ich autorem jest mgr Andrzej Kowalewski, niestety nie udało mi się ustalić z jakiej publikacji pochodzą.




Norma OBD II - część 7  

 

 

 













Norma ISO 15031-7
Ta część ISO 15031 ustala jednolite zasady dla zabezpieczania modułów pojazdów przed niepożądanym dostępem przez łącze diagnostyczne pojazdu. System bezpieczeństwa opisuje zalecenia dla producentów pojazdów i zapewnia elastyczność dzięki której mogą dostosować swój system do konkretnych potrzeb. Zaadresowane moduły pojazdów to te, które posiadają stałe zawartości pamięci, zmieniane z zewnątrz poprzez złącze komunikacyjne. Nieprawidłowa zmiana zawartości pamięci mogłaby uszkodzić elektronikę lub inny element pojazdu.

Strategia bezpieczeństwa przewiduje blokadę oprogramowania. Przy minimalnej ingerencji pojedyncza blokada jest używana do ochrony wszystkich zabezpieczonych funkcji. Jakkolwiek, strategia bezpieczeństwa może być rozszerzona, aby zapewnić zwiększoną elastyczność:

· blokada może dotyczyć jednej lub więcej funkcji,

· funkcja może być dostępna przez różne blokady,

· dostęp do funkcji może wymagać otwarcia sekwencji blokad,

· określony użytkownik może otrzymać klucze do żadnych, niektórych lub wszystkich blokad.

Poszczególne systemy zabezpieczeń mogą być skonfigurowane, aby zapewnić optymalne kombinacje bezpieczeństwa, złożoności i używalności.

Norma przewiduje następujące definicje:


Narzędzie serwisowe - narzędzie serwisowe posiadające cechę wchodzenia w zabezpieczone funkcje. Użycie tej cechy jest ograniczone przez producenta pojazdu.
Funkcje niezabezpieczone - standardowe funkcje diagnostyczne, które są zapewnione przez producenta pojazdu. Są one sterowane i zabezpieczone przez sterownik w pojeździe. Niezabezpieczona funkcja obejmuje ponowne programowanie wybranych pozycji, za które urządzenie reprogramujące jest odpowiedzialne np. kasowanie kodów błędów.
Funkcje zabezpieczone - zastrzeżone funkcje, które wymagają odblokowania na sterowniku pojazdu, aby otrzymać dostęp.
Funkcja odczytu danych - funkcja, która odczytuje parametry i kody przez łącze danych.
Funkcja wprowadzenia sterownika w tryb serwisowy - funkcja, która tymczasowo wprowadza sterownik w tryb pracy serwisowej w celu dokonania diagnozy systemu np. przeprowadzenie testu członów wykonawczych.
Wykonywanie nastaw i zmiany parametrów - funkcja, która na stałe wprowadza zmiany w parametrach zapisanych w pamięci sterownika.
Algorytm - wartość danych wysyłana ze sterownika napokładowego do urządzenia serwisowego, która jest przetwarzana przez algorytm bezpieczeństwa, aby wytworzyć klucz.
Klucz - wartości danych wysyłane z urządzenia serwisowego do sterownika napokładowego w odpowiedzi na seed, aby uzyskać dostęp zablokowanych funkcji serwisowych.
Nieudana próba dostępu - kiedy klucz otrzymany przez sterownik jest błędny, będzie to uważane za nieudaną próbę dostępu (FAA).
Czas opóźnienia (DT) - okres czasu pomiędzy próbami dostępu.

Wymagania techniczne
Prawidłowe odblokowanie sterownika powinno nastąpić przed wejściem w pewne krytyczne funkcje napokładowe. Jedyny dostęp do sterownika dopuszczalny w trybie zablokowanym jest przez oprogramowanie danego produktu. Pozwala to na zabezpieczenie systemu sterującego pojazdu przed niepożądaną ingerencją. Różne funkcje mogą być zabezpieczone przez oddzielne kombinacje algorytm/klucz.

Ta część ISO 15031 nie ma na celu określenia uprawnień lub informacji, które są zabezpieczone. System bezpieczeństwa nie zapobiegnie normalnej komunikacji diagnostycznej pomiędzy zewnętrznym urządzeniem a sterownikiem.



Przykłady funkcji dostępu

Niezabezpieczony odczyt danych

· Odczyt danych związanych ze spalinami.

· Odczyt kodów błędów związanych ze spalinami.

Niezabezpieczona zmiana w trybie serwisowym

· Cykl włączenia i wyłączenia członu wykonawczego.

· Zastępcza wartość czujnika.

Niezabezpieczona stała zmiana

· Zmiana danych konfiguracji/opcji pojazdu (np. rozmiar opon).

· Resetowanie modułu elektronicznego.

Zabezpieczony odczyt danych

· Odczyt bezkluczowych parametrów wejściowych.

· Odczyt uruchamialnych kodów.

Opis zabezpieczenia
Ta technika zabezpieczenia powinna być wprowadzona w każdym protokole komunikacyjnym. Specjalne polecenia powinny zostać dostarczone przez diagnostyczne łącze komunikacyjne, aby odblokować sterownik.

Trzy parametry powinny sterować dostępem bezpieczeństwa do sterownika:


a) Algorytm i klucz będą miały długość min. 2 bajty każdy.
Wybór minimalnej liczby bajtów spowoduje minimalny poziom zabezpieczenia. Użycie czterech lub więcej bajtów jest sugerowane w przypadku konieczności wyższego poziomu zabezpieczona.
Związek pomiędzy algorytmem a kluczem stanowi odpowiedzialność producenta pojazdu. Wiele związków algorytm/klucz może istnieć dla dostępu do różnych funkcji w sterowniku lub systemach w pojeździe.
b) Ilość nieudanych prób dostępu (FAA) będzie wynosić maks. 2.
Producent pojazdu może określić mniejszą ilość nieudanych prób, aby pasowała do określonych wymagań. Kiedy klucz otrzymany przez sterownik nie jest prawidłowy, wówczas będzie to traktowane jako nieudana próba dostępu. Jeżeli dostęp jest uniemożliwiony z jakiejkolwiek innej przyczyny, wówczas nie będzie to uważane jako nieudana próba dostępu.
c) Czas opóźnienia (DT) będzie wynosił min. 10 sekund.
Producent pojazdu może określić dłuższy czas opóźnienia, aby pasował do określonych wymagań, włączając czas opóźnienia wzrastający wraz z liczbą nieudanych prób dostępu (FAA).

Ujawnienie powiązania algorytm/klucz powinno być ograniczone do osób autoryzowanych przez producenta pojazdu.



Wymagania funkcjonalne
Dwie pary komunikatów żądanie/odpowiedź (Żądanie#1/Odpowiedź#1/ Żądanie#2/ Odpowiedź#2) powinny być używane do odblokowania zabezpieczonej funkcji. Zawartość komunikatu nie jest określona przez ten standard i jest uzależniona od producenta pojazdu.

Krok 1. Zewnętrzne urządzenie powinno zażądać od sterownika odblokowania żądanej zabezpieczonej funkcji poprzez wysłanie Żądania #1. Sterownik powinien odpowiedzieć poprzez wysłanie algorytmu używając Odpowiedzi #1. Wartość algorytmu zero będzie wskazywać, że sterownik jest aktualnie odblokowany.

Krok 2. Zewnętrzne urządzenie powinno odpowiedzieć przez zwrócenie numeru klucza z powrotem do sterownika używając Żądania #2. Sterownik powinien porównać ten klucz do klucza wewnętrznie określonego i wysłać Odpowiedź #2. Jeżeli dwie liczby zgadzają się, wówczas sterownik odblokuje dostęp zewnętrznego urządzenia do zabezpieczonej funkcji.

Jeżeli dwa klucze nie zgadzają się (nieudana próba), wówczas sterownik powinien wprowadzić czas opóźnienia (DT) przed umożliwieniem dalszych prób. Czas opóźnienia (DT) będzie również wymagany przy każdym zasileniu sterownika i przyrządu.

Przyrząd powinien automatycznie wprowadzać czas opóźnienia (DT) przed zażądaniem nowego algorytmu.

Trzy odpowiedzi sterownika powinny być odkodowane przez zewnętrzne urządzenie.


a) Akceptacja - Sterownik odblokował dostęp.
b) Błędny klucz - Próba dostępu została odrzucona ponieważ sterownik rozpoznał, że klucz jest nieprawidłowy, próba dostępu była nieudana.
c) Błąd procesu - Próba dostępu została odrzucona z przyczyn innych niż otrzymanie błędnego klucza; nie będzie to traktowane jako nieudana próba dostępu.

Zakończenie dostępu bezpieczeństwa, zablokowanie zabezpieczonej funkcji powinno nastąpić po każdym z podanych warunków:


a) za każdym razem kiedy sterownik jest zasilany,
b) kiedy produkt jest w normalnym trybie pracy,
c) inne warunki zależne od producenta.

Jeżeli przeprowadzana jest próba skomunikowania się z zablokowanym sterownikiem i dostępu do zabezpieczonej funkcji, sterownik może zwrócić specjalną odpowiedź informującą, że sterownik jest zablokowany i nie może odpowiedzieć na żądanie.



Powyższy artykuł składa się z 7 części, które bedą sukcesywnie publikowane na stronie ich autorem jest mgr Andrzej Kowalewski, niestety nie udało mi się ustalić z jakiej publikacji pochodzą.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna