CZĘŚĆ I bóg stwórca



Pobieranie 157 Kb.
Strona1/4
Data04.05.2016
Rozmiar157 Kb.
  1   2   3   4
Protologia – traktat o Bogu Stwórcy
Opr. Marcin Balawander sdb


CZĘŚĆ I BÓG STWÓRCA



Rozdział I – Fakt stworzenia.
Sam fakt stworzenia można określić jako pojawienie się bytu przygodnego z nicości. Bóg stworzył świat z niczego. Nicość nie jest oparciem, materiałem wyjściowym, tworzywem, przedmiotem Bożego działania (np. jak się dzieje, gdy rzeźbiarz tworzy swoje dzieło). Nicość podkreśla, że mocą Bożą pojawiły się byty nie utworzone z poprzednio istniejącego tworzywa.
Stworzenie z nicości – creatio ex nihilo.

Bóg jako istniejący odrębnie od świata, swoją własną mocą powołał byty przygodne z niczego. Pojęcie nicości, mówi nam o tym, że kreacja nie jest zmianą istniejącej jakiejś materii. Podkreśla zależność bytu od Boga, od strony zaś Boga podkreśla relację myślną w stosunku do stworzonego bytu. Tylko Bóg istnieje dzięki swej naturze i tylko On może stwarzać. Tylko klasyczne teksty biblijne (por Rdz 1, 1 – na początku stworzył Bóg ...) wyrażają prosta prawdę o stworzeniu wszystkiego z nicości przez Boga i całkowitej zależności od Boga. Sam termin ex nihilo stworzyła scholastyka jako stwierdzenie zaprzeczające istnieniu czegokolwiek poza Stwórcą i podkreślające fakt stworzenia przez Boga. Poglądy, które zaprzeczają stworzeniu świata z niczego to:



monizm – twierdzi, że istnieje tylko jedna gatunkowa rzeczywistość, a mianowicie materia, energia itp.

marksizm

Głębokie przekonanie o tym, że Bóg stworzył wszechświat z nicości należy do podstawowych prawd religii katolickiej i jest wielokrotnie broniona przez Kościół jako prawda Objawiona.


Kosmogonia biblijna (myśl teologiczna) a nauki przyrodnicze

Kosmogonia ukazana w Piśmie Świętym, to przede wszystkim Teologia początków świata o jego pochodzeniu i rozwoju. W świcie mezopotamskim, istniało 14 kosmogonii, które znał natchniony pisarz. Sam autor swój obraz świata przedstawił w idei stworzenia świata w sześciu dniach. Jego zdaniem było nauczyć teologii a nie etapów rozwoju ziemi. Powstało kilka prób uzgodnienia biblijnego obrazu z danymi naukowymi.



KONKORDYŚCI – Broniąc stwierdzeń biblijnych próbowali poglądy pisarza pogodzić z danymi nauk przyrodniczych

RESTYTUCJONIZM - świat już stworzony uległ zagładzie i został stworzony na nowo przez sześć dni

PROFETYZM – symbole heksameronu (6 dni stworzenia) ukazują postacie jak np. słońce jako Chrystus.

MITYZM – jeden z mitów oczyszczony z pierwiastków politeizmu i przystosowany do świata żydowskiego.

TRAKTAT LOGICZNO ARTYSTYCZNY – autor nie chciał pouczać o powstaniu świata, przybrał więc formę logiczno-artystyczną, alby przekazać prawdy teologiczne między innymi prawdę o Stwórcy, święcenia szabatu itp.

Większość teologów uznaje, że tak sformułowana nauka jest prawda wiary uroczyście określoną przez Sobór Laterański IV i watykański I. Niektórzy teologowie współcześni chcą obniżyć tę wysoką kwalifikację teologiczną. Do nich należy Teilheard de Chardin, który sądzi, że fakt stworzenia świata przez Boga można pogodzić z wiekuistością świata, zawsze jednak zależnego od Boga w swym istnieniu i działaniu. Tak sformowana nauka katolicka nie zajmuje stanowiska, czy powołanie świata do istnienia nastąpiło przez jednorazową lub krótka czasową akcję Boga, czy tez stworzenie świata nastąpiło przez powołanie do istnienia świata niematerialnego, oraz materii pierwotnej niej rozwinęły się drogą ewolucji aktualnie istniejące byty. Nauka katolicka nie dopuszcza możliwości istnienia wiecznego wszechświata choćby zawsze zależnego od Boga – Stwórcy. Teologiczny sens stworzenia świata wypływa z zasadniczych prawdy:

Prawda o jednym wolnym akcie stwórczym Boga

Różnice miedzy Bogiem a istotą stworzoną.


c) treść teologiczna Rdz 1, 1-2.4a
Interpretacja tej części Pisma Świętego była zawsze bardzo trudna. Rdz 1, 1-2.4a – jest uroczystym hymnem na część Boga Stwórcy, który stwarza Słowem. Treść teologiczną można wyrazić w następujący sposób:

- Świat jest dziełem wszechmocy Boga

- Świat jest podporządkowany Bogu

- Wszystko co istnieje jest skutkiem Słowa

- Wszystko jest dobre

- Człowiek to korona stworzenia, która ukazuje piękność Boga, wielkość i wolność

- Prokreacja – podobieństwo do Boga

- Kobieta jest równa mężczyźnie

- Szabat ukazuje świętość dnia wolnego – Bóg 7 dnia odpoczywa
Rozdział II– Stworzenie przez Słowo.
Stworzenie pojawiło się dzięki Słowu. Słowo (debar) – ukazuje, że w Bogu ukryte jest słowo działania, które chce się objawić. Słowo podkreśla związek z wolną wolą tego, który je wypowiada. Poprzez słowo, człowiek staje się partnerem dialogu z Bogiem. Sens stworzenia to Chrystus, który zbawia świat i oddaje Go Bogu – 1 Kor 1,151. Nowa ziemia i nowe niebo jest w Chrystusie Zmartwychwstałym.
Rozdział III – Stworzenie z czasem (problem czasu, Pismo św., Magisterium)
Będziemy szukać odpowiedzi na pytanie: Jak Bóg stworzył świat? Zgłębianie tych problemów w oparciu tylko o rozum, mniej o Objawienie – jest konieczne i owocne dla życia religijnego, bo kształtuje nasz właściwy stosunek do Boga. Stworzenie świata rozumiemy jako moment jego zaistnienia. Jest to tak zwane pierwsze stworzenie w odróżnieniu od tak zwanego drugiego stworzenia.

1. Problem czasu (ogólnie)

Czas jest pojęciem, którym ciągle się posługujemy, ale zarazem bardzo trudno jest je określić. Tę trudność dostrzegł już św. Augustyn w swoim dziele Wyznania. We wszystkich określeniach czasu podkreśla się następujące elementy:

zależność czasu od naszej psychiki

istnienie zmian w świecie poza podmiotem (poza moja psychiką)

Odnośnie do słowa czas używamy następujących określeń jak: przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Teraźniejszość jest w zasadzie fikcją. Jest granicą między przeszłością a przyszłością. Z przeszłością łączy nas pamięć, a z przyszłością natomiast ludzkie oczekiwanie. Z ideą czasu związane jest pojęcie wieczność, które jest poza wszelką zmianą i może być porównane do nieustannego „teraz”.

Św. Tomasz określa wieczność jako całkowite i równocześnie doskonałe posiadanie nieograniczonego życia. Ideą jest to, że wieczność nie ma początku ani końca, nie ma także żadnego następstwa. Pojęcie wieczność służy podkreśleniu transcendencji Boga.

Scholastycy oprócz terminu wieczność używali również pojęcia aeviternitas co oznacza poza lub ponad czasowe. Odnosiło się to pojęcie do aniołów i do duszy ludzkiej, do ich pozaziemskiego trwania.

  1   2   3   4


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna