Dawna sekcja czwarta



Pobieranie 1.04 Mb.
Strona7/38
Data29.04.2016
Rozmiar1.04 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   38

B. Transfer do Polski i przetrzymywanie w „czarnej dziurze” w Starych Kiejkutach (od dnia 4/5 grudnia 2002 r. do dnia 6 czerwca 2003 r.)

1. Transfer (4-5 grudnia 2002 r.)


91. Skarżący twierdził, że w dniu 5 grudnia 2002 r. został przekazany do Polski w ramach Programu HVD.

W dniu 4 grudnia 2002 r. samolot wynajęty przez CIA, odrzutowiec Gulfstream (mogący wziąć na pokład 12 pasażerów) zarejestrowany pod numerem N63MU w Federalnej Administracji Lotnictwa USA i obsługiwany przez First Flight Management/Airborne Inc., przetransportował skarżącego i Pana Abu Zubaydah z Tajlandii do bazy lotnictwa wojskowego w Szymanach w Polsce.

Samolot leciał z Bangkoku przez Dubaj i wylądował w Szymanach (Polska) w dniu 5 grudnia 2002 r. o godzinie 14:56. Wyleciał stamtąd tego samego dnia o godzinie 15:43. Dane dotyczące tego lotu były okryte tajemnicą na kilku szczeblach, co było charakterystyczne dla lotów czarterowanych przez CIA na potrzeby transportu osób zatrzymanych w ramach Programu HVD (patrz również paragrafy 258-260, 316 oraz 318 poniżej).

92. Z danych z wielu źródeł, w tym komunikatów o planach lotów opublikowanych przez Eurocontrol, faktur i odpowiedzi na wnioski o udzielenie informacji złożonych w imieniu skarżącego lub Pana Abu Zubaydah (patrz również paragrafy 287–291 poniżej) wynika, że pomiędzy 3 a 6 grudnia 2002 r. samolot N63MU podróżował na następujących trasach:

Start Miejsce przeznaczenia Data lotów

Elmira, Nowy Jork (KELM) Waszyngton, DC (KIAD) 3 gru 2002

Waszyngton, DC (KIAD) Anchorage, Alaska (PANC) 3 gru 2002

Anchorage, Alaska (PANC) Osaka, Japonia (RJBB) 3 gru 2002

Osaka, Japonia (RJBB) Bangkok, Tajlandia (VTBD) 4 gru 2002

Bangkok, Tajlandia (VTBD) Dubaj, ZEA (OMDB/OMDM) 4 gru 2002

Dubaj, ZEA (OMDB/OMDM) Szymany, Polska (EPSY) 5 gru 2002

Szymany, Polska (EPSY) Warszawa, Polska (EPWA) 5 gru 2002

Warszawa, Polska (EPWA) Londyn Luton, W.B. (EGGW) 6 gru 2002

Londyn Luton, W.B.(EGGW) Waszyngton, DC (KIAD) 6 gru 2002

Waszyngton, DC (KIAD) Elmira, Nowy Jork (KELM) 6 gru 2002

93. Pismo z dnia 23 lipca 2010 r. od polskiej Straży Granicznej do Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka potwierdza, że samolot N63MU wylądował na lotnisku w Szymanach w dniu 5 grudnia 2002 r. z ośmioma pasażerami i czterema członkami załogi na pokładzie a wyleciał stamtąd tego samego dnia bez pasażerów i z czterema członkami załogi na pokładzie (patrz również paragraf 292 poniżej).

94. Raport Rady Europy z 2007 roku („Raport Marty'ego z 2007 roku” – patrz również paragrafy 258 i 316 poniżej) sporządzony przez Senatora Marty'ego w ramach Śledztwa Marty'ego określa N63MU jako „samolot do transportu”, który w dniu 5 grudnia 2002 r. o godzinie 14:56 przybył do Szyman z Dubaju.

95. Rutynowa procedura zastosowana po przybyciu samolotu CIA na lotnisko w Szymanach została opisana przez jednego ze świadków przesłuchanych w trakcie Śledztwa Fava, Panią M.P., która ówcześnie pełniła funkcję kierownika lotniska w Szymanach (patrz paragrafy 293–302 poniżej). Została ona opisana również w Raporcie Favy (patrz paragraf 271 poniżej) oraz w Raporcie Marty'ego z 2007 roku (patrz paragraf 260 poniżej).

96. Zgodnie z tą rutynową procedurą, skarżący oraz Pan Abu Zubaydah zostali jak się wydaje zabrani do furgonetki podstawionej przez polskie władze i zawiezieni do zlokalizowanej blisko lotniska w Szczytnie bazy szkoleniowej polskiego wywiadu w Starych Kiejkutach (patrz również paragrafy 260, 266-271, 294 302 poniżej).

97. Z oficjalnej ewidencji polskiej Straży Granicznej nie wynikało, że Pan Al Nashiri i Pan Abu Zubaydah przebywali na terytorium Polski (patrz również paragraf 328 poniżej).


2. Zatrzymanie i niewłaściwe traktowanie (5 grudnia 2002 r. - 6 czerwca 2003 r.)


98. Podczas przetrzymywania skarżącego był on pozbawiony kontaktu ze swoją rodziną i światem zewnętrznym oraz był poddawany rozmaitym formom niewłaściwego traktowania.

99. Raport CIA z 2004 roku w rozdziale dotyczącym okresu od grudnia 2002 roku do września 2003 roku, w paragrafach 90-98, odnosi się do następujących zdarzeń, które miały miejsce w grudniu 2002 roku i w styczniu 2003 roku:

Szczególne nieuprawnione lub nieudokumentowane techniki

...


Pistolet i wiertarka elektryczna

91. [USUNIĘTO] członkami zespołu przesłuchującego, którego celem było przesłuchanie Al Nashiriego i Abu Zubaydah, byli wstępnie [USUNIĘTO]. Zespół przesłuchujący kontynuował stosowanie EIT wobec Al Nashiriego przez dwa tygodnie grudnia 2002 roku [USUNIĘTO] ocenili go jako „uległego”. Następnie oficerowie CTE w Centrali [USUNIĘTO] wysłali [USUNIĘTO] wyższego rangą oficera operacyjnego (sprawozdawcę) [USUNIĘTO], aby przesłuchał i ocenił Al Nashiriego.

92. [USUNIĘTO] Sprawozdawca ocenił, że Al Nashiri zataja informacje, na co [USUNIĘTO] wznowili [USUNIĘTO] nakrywanie kapturem i zakładanie kajdanek. Gdzieś pomiędzy dniem 28 grudnia 2002 r. a dniem 1 stycznia 2003 r. sprawozdawca użył nienaładowanego, półautomatycznego pistoletu w celu zastraszenia Al Nashiriego, aby ten ujawnił informacje. Po uprzednim omówieniu tego planu z [USUNIĘTO] sprawozdawca wszedł do celi, gdzie siedział zakuty w kajdanki Al Nashiri i jedno- lub dwukrotnie w pobliżu głowy Al Nashiriego przeładował pistolet [przeładowanie to czynność mechaniczna stosowana w przypadku broni palnej, aby wprowadzić pocisk do komory lub zasymulować wprowadzenie pocisku do komory]. Prawdopodobnie tego samego dnia, aby nastraszyć Al Nashiriego sprawozdawca użył wiertarki elektrycznej. [USUNIĘTO] zgody, sprawozdawca wszedł do celi zatrzymanego i uruchomił silnik wiertarki, podczas gdy osoba zatrzymana stała naga z nałożonym kapturem. Sprawozdawca nie dotknął Al Nashiriego wiertarką elektryczną.

93. [USUNIĘTO] i sprawozdawca nie wnioskowali o autoryzację i nie zgłaszali Centrali stosowania tych nieuprawnionych technik. Jednakże w styczniu 2003 roku nowoprzybyli oficerowie TDY [USUNIĘTO], którzy dowiedzieli się o tych incydentach, zgłosili je Centrali. OIG zbadało i przekazało swoje wnioski do Wydziału Karnego Departamentu Sprawiedliwości. W dniu 11 września 2003 r. DS odmówił wniesienia oskarżenia i zwrócił te sprawy do rozpatrzenia przez CIA. Te incydenty są przedmiotem odrębnego Raportu ze Śledztwa OIG.

Zagrożenia

94. [USUNIĘTO] Podczas innego incydentu [USUNIĘTO] ten sam przesłuchujący pracownik Centrali, według [USUNIĘTO], który był obecny, groził Al Nashiriemu mówiąc, że jeżeli nie będzie mówił to „Sprowadzimy tu twoją matkę” i „Sprowadzimy tu twoją rodzinę”. [USUNIĘTO] przesłuchujący sprawozdawca rzekomo chciał, aby Al Nashiri odniósł wrażenie, z powodów psychologicznych, że osobą przesłuchującą może być [USUNIĘTO] oficer wywiadu na podstawie jego arabskiego dialektu i że Al Nashiri jest przetrzymywany przez [USUNIĘTO], ponieważ na Bliskim Wschodzie powszechnie uważano, że [USUNIĘTO] techniki przesłuchań obejmują wykorzystywanie seksualne kobiet z rodziny na oczach osoby zatrzymanej. Przesłuchujący zaprzeczył jakoby groził Al Nashiriemu, wykorzystując w tym celu jego rodzinę. Przesłuchujący powiedział również, że rozmawiając z Al Nashirim nie wyjaśnił mu, kim jest ani skąd pochodzi. Przesłuchujący powiedział, że nigdy nie powiedział, że jest [USUNIĘTO] oficerem wywiadu, pozwalając Al Nashiriemu wyciągnąć swoje własne wnioski.

...

Dym


96. [USUNIĘTO] Przesłuchujący z Agencji [USUNIĘTO] przyznał, że w grudniu 2002 roku, on i inny [USUNIĘTO] podczas przesłuchania palili cygara i wydmuchiwali dym w twarz Al Nashiriego. Przesłuchujący twierdził, że robił to celowo, aby „zabić smród” w pomieszczeniu i pomóc przesłuchującym pozostać czujnym w późnych godzinach nocnych. Ten przesłuchujący powiedział, że nie zrobiłby tego ponownie z powodu „postrzeganej krytyki”. Inny przesłuchujący z Agencji przyznał, że również palił cygara podczas dwóch sesji z Al Nashirim, aby zamaskować smród w pomieszczeniu. Twierdził, że nie dmuchał celowo dymem w twarz Al Nashiriego.

Pozycje napięte

97. [USUNIĘTO] OIG otrzymało raporty, że członkowie zespołu przesłuchującego stosowali wobec Al Nashiriego potencjalnie szkodliwe pozycje napięte. Al Nashiri musiał klęczeć na podłodze i odchylać się do tyłu. Co najmniej jeden raz oficer Agencji rzekomo popchnął Al Nashiriego do tyłu, kiedy ten znajdował się w tej pozycji napiętej. Innym razem [USUNIĘTO] powiedział, że interweniował po tym, jak [USUNIĘTO] wyraził obawę, że ramiona Al Nashiriego mogą zostać zwichnięte. [USUNIĘTO] wyjaśnił, że w tym czasie, przesłuchujący próbowali umieścić Al Nashiriego w stojącej pozycji napiętej. Al Nashiri został podobno podniesiony z podłogi za ramiona, podczas gdy jego ramiona były związane za jego plecami paskiem.

Sztywna szczotka i kajdany

98. [USUNIĘTO] przesłuchujący zgłaszał, że był świadkiem innych technik stosowanych wobec Al Nashiriego, o których przesłuchujący wiedział, że nie zostały konkretnie zatwierdzone przez DS. Obejmowały one stosowanie sztywnej szczotki mającej na celu wywołanie bólu u Al Nashiriego i stawanie na kajdanach Al Nashiriego, co powodowało rany cięte i stłuczenia. Zapytany o to przesłuchujący obecny w [USUNIĘTO] przyznał, że sztywną szczotkę stosowano aby myć Al Nashiriego. Opisał szczotkę jako szczotkę używaną podczas kąpieli do usuwania trudnych do zmycia zabrudzeń. Kierownik CTC, który usłyszał o incydencie przypisał otarcia na kostkach Al Nashiriego przypadkowemu nadepnięciu na kajdany Al Nashiriego przez oficera Agencji podczas zmiany pozycji napiętej skarżącego.

100. Zdarzenia te zostały również opisane w Raporcie DS z 2009 roku, w którym wskazano, że po tym, jak „zarówno Al Nashiri, jak i Abu Zubaydah zostali przeniesieni do innej tzw. czarnej dziury CIA”, Al Nashiri został poddany następującemu traktowaniu:

Chociaż stosowane były EIT, wobec Al Nashiriego użyto również kilku niezatwierdzonych technik. Gdzieś pod koniec grudnia [USUNIĘTO] sprawozdawca próbował nastraszyć Al Nashiriego, odbezpieczając nienaładowany pistolet obok głowy więźnia, kiedy ten siedział zakuty w kajdany w swojej celi. Być może tego samego dnia Al Nashiri został zmuszony do stania nago z nałożonym kapturem w swojej celi, podczas gdy sprawozdawca uruchamiał wiertarkę elektryczną, sprawiając wrażenie, że miał zamiar jej użyć, aby skrzywdzić Al Nashiriego.

Innym razem, w grudniu 2002 roku [USUNIĘTO], sprawozdawca [USUNIĘTO] powiedział Al Nashiriemu, że jeżeli nie będzie mówił, jego matka i rodzina zostaną sprowadzeni do ośrodka. Według raportu OIG CIA na Bliskim Wschodzie istnieje powszechne przekonanie, że [USUNIĘTO] służby wywiadu torturują więźniów, wykorzystując seksualnie w ich obecności żeńskich członków rodziny.

W innych przypadkach sprawozdawca CIA wydmuchiwał w twarz Al Nashiriego dym z papierosa, obchodził się z nim brutalnie, kiedy ten był związany w pozycjach napiętych oraz aby wywołać ból stawał na jego kajdanach.

101. Skarżący przedstawił przedstawicielom Międzynarodowego Komitetu Czerwonego Krzyża („ICRC”) opis niewłaściwego traktowania, któremu został poddany, gdy był przetrzymywany przez CIA. Między 6 a 11 października i 4 a 14 grudnia 2006 r. ICRC przesłuchał w Guantánamo 14 „szczególnie ważnych więźniów”, w tym skarżącego. Na tej podstawie ICRC sporządził Raport o Traktowaniu Czternastu „Szczególnie Ważnych Więźniów” przetrzymywanych przez CIA z lutego 2007 roku („Raport ICRC z 2007 roku”; więcej odniesień do odnośnych fragmentów tego raportu zawierają paragrafy 281–282 poniżej).

Relacja skarżącego nt. niewłaściwego traktowania w jego „trzecim miejscu zatrzymania” – które, jak napisał w swoim wniosku, znajdowało się w Polsce – odnotowana przez ICRC brzmi następująco:

1.3.2.


DŁUGOTRWAŁE STANIE W POZYCJI NAPIĘTEJ

Dziesięć z czternastu osób twierdziło, że zostały zmuszone do długotrwałego stania w pozycji napiętej, podczas którego ich nadgarstki były przykute nad głową do pręta lub haka przymocowanego do sufitu bez przerwy przez dwa lub trzy dni albo przez dwa lub trzy miesiące z przerwami. Wszystkie te osoby, które twierdziły, że były przetrzymywane w tej pozycji, pozostawały rzekomo nagie podczas całego stosowania tej formy niewłaściwego traktowania.

Przykładowo,... Al Nashiri [twierdził, że był zakuty w kajdany w tej pozycji] przez co najmniej dwa dni w Afganistanie i ponownie przez kilka dni w swoim trzecim miejscu osadzenia.

...1.3.10. GROŹBY

Dziewięć z czternastu osób twierdziło, że zostały poddane groźbom niewłaściwego traktowania. Siedem z tych przypadków przybrało formę gróźb słownych, w tym gróźb niewłaściwego traktowania w formie „podtapiania wodą”, wstrząsów elektrycznych, infekcji wirusem HIV, sodomii osoby zatrzymanej oraz aresztowania i zgwałcenia jego rodziny, tortur, doprowadzenia blisko śmierci i przesłuchania, w którym „nie obowiązują żadne reguły.

... Pan Al Nashiri twierdził, że w swoim trzecim miejscu osadzenia był straszony sodomią oraz aresztowaniem i zgwałceniem jego rodziny.

102. Czternaście Osób Zatrzymanych o Wysokiej Wartości, w tym Pan Al Nashiri, przedstawiło ICRC następujący wspólny opis swojego przetrzymywania w „czarnych dziurach” CIA:

1.2. PRZETRZYMYWANIE W STAŁEJ IZOLACJI BEZ KONTAKTU ZE ŚWIATEM ZEWNĘTRZNYM

Przez cały okres, w trakcie którego byli przetrzymywani w ramach programu CIA - trwający od szesnastu miesięcy aż do prawie czterech i pół roku, a dla jedenastu z czternastu osób trwającego ponad trzy lata – osoby zatrzymane były przetrzymywane w stałej izolacji bez kontaktu ze światem zewnętrznym. Nie wiedziały, gdzie są przetrzymywane, nie miały kontaktu z innymi osobami poza przesłuchującymi lub strażnikami. Nawet strażnicy byli zwykle zamaskowani a ich porozumiewanie się z osobami zatrzymanymi ograniczało się do bezwzględnego minimum. Żadna z nich nie miała jakiegokolwiek faktycznego – nie mówiąc już o regularnym – kontaktu z innymi osobami zatrzymanymi poza okazjonalnymi przesłuchaniami, kiedy byli konfrontowani z inną osobą zatrzymaną. Żadna z nich nie miała kontaktu z prawnikiem. Czternaście osób nie miało żadnego dostępu do wiadomości ze świata zewnętrznego, poza późniejszymi etapami swojego zatrzymania, kiedy część z nich okazjonalnie otrzymywała wydruki wiadomości sportowych z Internetu, a jedna twierdziła, że dostawała gazety.

Żadna z czternastu osób nie miała jakiegokolwiek kontaktu ze swoją rodziną, zarówno listownego, jak i przez bezpośrednie wizyty rodziny lub rozmowy telefoniczne. Tym samym nie miały możliwości poinformowania rodzin o swoim losie..

Ponadto osobom zatrzymanym odmówiono możliwości kontaktu z niezależną osobą trzecią.

1.3. INNE METODY NIEWŁAŚCIWEGO TRAKTOWANIA

... Czternaście osób w okresie przetrzymywania poddano niezwykle ostremu reżimowi charakteryzującemu się niewłaściwym traktowaniem. Początkowy okres przesłuchania, trwający od kilku dni do kilku miesięcy, był najbardziej nieprzyjazny, ponieważ posłuszeństwo było wymuszane stosowaniem rozmaitych form niewłaściwego traktowania fizycznego i psychologicznego. Najprawdopodobniej następowało potem przesłuchanie oparte na nagrodach ze stopniowo poprawiającymi się warunkami przytrzymywania, chociaż potęgowane groźbami powrotu do dawnych metod.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   ...   38


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna