Dawna sekcja czwarta



Pobieranie 1.04 Mb.
Strona8/38
Data29.04.2016
Rozmiar1.04 Mb.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   38

C. Transfer z Polski w dniu 6 czerwca 2003 r.


103. Według skarżącego w dniu 6 czerwca 2003 r. został on potajemnie przetransportowany samolotem przeznaczonym do transportów o kodzie N379P z bazy lotniczej w Szymanach w Polsce do Rabatu w Maroko.

Samolot Gulfstream V, zwany także „Guantánamo Express”, został opisany w dokumencie roboczym o numerze 8 dołączonym do Raportu Favy (PE 380.984v02-00) jako „jeden z cieszących się złą sławą samolotów używanych przez CIA do transportu więźniów”. Może on przewozić do 18 pasażerów, ale zazwyczaj jest przystosowany dla 8 pasażerów.

104. Fakt lądowania i startu N379P na lotnisku w Szymanach jest wspomniany w piśmie polskiej Straży Granicznej do Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka z dnia 23 lipca 2010 r. (patrz również paragraf 292 poniżej):

N379P, 6 czerwca 2003

Przylot/pasażerowie: 1, załoga: 2; Odlot/pasażerowie: 0, załoga: 2

105. Raport Marty'ego z 2007 roku określał N379P jako „samolot przeznaczony do wydań” , który leciał z Kabulu i poprzedniego dnia, tj. 5 czerwca 2003 r., lądował na lotnisku w Szymanach (patrz paragraf 258 poniżej).

106. Dane dotyczące lotu zawarte w raporcie Marty'ego z 2007 roku były następnie analizowane przez Centrum Praw Człowieka i Sprawiedliwości Międzynarodowej („CHRGJ”), które w swoim raporcie opublikowanym w dniu 9 marca 2010 r. („Raport CHRGJ”) potwierdziło, że przemieszczanie się samolotu N379P między 3-7 czerwca 2003 roku „odpowiada najbardziej typowym cechom trasy transportu więźniów CIA”. Dane zebrane i zbadane w Raporcie CHRGJ świadczą o tym, że samolot Gulfstream V, zarejestrowany w Federalnej Administracji Lotnictwa USA pod numerem N379P, wystartował z lotniska Dulles, Waszyngton D.C. we wtorek 3 czerwca o godzinie 23:33 czasu uniwersalnego i wyruszył w czterodniowy lot, podczas którego lądował i startował w sześciu różnych państwach, w tym w Niemczech, Uzbekistanie, Afganistanie, Polsce, Maroko i Portugalii. Samolot powrócił z Portugalii na lotnisko Dulles w dniu 7 czerwca 2003 r. (aby uzyskać więcej informacji patrz również paragraf 291 poniżej).

D. Kolejne transfery skarżącego podczas przetrzymywania przez CIA (od 6 czerwca 2003 r. do 6 września 2006 r.)


107. Według skarżącego po jego transferze z Polski był on przetrzymywany w Rabacie w Maroko do dnia 22 września 2003 r., skąd został następnie przetransportowany do bazy marynarki wojennej USA w Zatoce Guantánamo.

108. W dniu 27 marca 2004 r. CIA przetransportowała skarżącego z Zatoki Guantánamo do Rabatu.

109. W nieznanym terminie został on przewieziony do tajnego ośrodka przetrzymywań CIA w Bukareszcie w Rumunii (rzekomo nazwanym „Bright Light”) i pozostał tam dopóki nie został ostatecznie – najprawdopodobniej nie później niż w dniu 6 września 2006 r. – przetransportowany do Zatoki Guantánamo. Bardziej szczegółowe informacje o jego rzekomym przetrzymywaniu w Rumunii przedstawiono w jego skardze nr 33234/12 wniesionej przeciwko Rumunii (patrz „Stan faktyczny” dostępny na stronie internetowej Trybunału, www.echr.coe.int).

E. Przetrzymywanie skarżącego w Zatoce Guantánamo i jego proces przed Komisją Wojskową (od dnia 6 września 2006 r. do chwili obecnej)


110. W dniu 6 września 2006 r. prezydent Bush publicznie przyznał, że 14 „szczególnie ważnych więźniów”, w tym skarżący, zostało przekazanych z Programu HVD prowadzonego przez CIA w ręce Departamentu Obrony do Więzienia Guantánamo (patrz również paragraf 71 powyżej).

111. Prawdopodobnie nie później niż od dnia 6 września 2006 r. skarżący był przetrzymywany w bazie marynarki wojennej USA w Zatoce Guantánamo. Do tego czasu przez prawie 4 lata był przetrzymywany w nieujawnionym miejscu.


1. Rozprawa przed Trybunałem ds. Weryfikacji Statusu Kombatantów


112. W dniu 14 marca 2007 r. skarżący został wysłuchany przez Trybunał ds. Weryfikacji Statusu Bojowników, którego zadaniem było zweryfikowanie wszystkich informacji związanych z pytaniem, czy skarżący spełnił kryteria umożliwiające nadanie mu statusu „wrogiego bojownika” (tj. osoby, która wchodziła w skład lub wspierała szeregi Talibów lub Al-Kaidy lub siły sprzymierzone, zaangażowane w działania wojenne przeciwko Stanom Zjednoczonymi lub koalicjantom, w tym osoby, która brała udział w działaniach wojennych lub bezpośrednio wspierała takie, aby pomóc wrogim siłom zbrojnym). Rozprawa odbyła się przy drzwiach zamkniętych. Skarżącemu nie przyznano pomocy prawnej z urzędu podczas tej rozprawy. Został dla niego wyznaczony „przedstawiciel osobisty”, jednakże osoba ta nie działała jako obrońca, a oświadczenia skarżącego składane wobec tego przedstawiciela nie były objęte tajemnicą adwokacką. Skarżący nie miał dostępu do jakichkolwiek tajnych zeznań świadczących przeciwko niemu. Nie miał również prawa skonfrontować jakichkolwiek oskarżeń przedstawionych podczas tej rozprawy.

113. Według częściowo ocenzurowanej transkrypcji tej rozprawy skarżący stwierdził, że „zeznawał pod wpływem tortur, a gdy już zeznał, osoby przetrzymujące go były zadowolone i przestawały go torturować”. Stwierdził również, że wymyślał podczas tortur różne historie, aby uniknąć tortur. Powiedział: „od czasu, gdy zostałem aresztowany pięć lat temu, byłem przez nich torturowany. Działo się to podczas przesłuchań. Raz torturowali mnie w jeden sposób, innym razem torturowali mnie inaczej”. Odpowiedź skarżącego na pytanie Przewodniczącego Trybunału odnośnie do opisu stosowanych metod zawarta w transkrypcji rozprawy jest w dużej mierze ocenzurowana. Jednakże w nieocenzurowanej części stwierdził on: „zanim zostałem aresztowany potrafiłem przebiec około dziesięciu kilometrów. Teraz nie potrafię chodzić dłużej niż dziesięć minut. Nerwy w moim ciele są opuchnięte”. Stwierdził również: „topili mnie w wodzie. Więc mówiłem: tak, tak”. Dalsze szczegóły dotyczące jego własnego opisu traktowania zawarte w transkrypcji zostały ocenzurowane.


2. Proces przed komisją wojskową


114. W dniu 30 czerwca 2008 r. celem rozpoczęcia procesu przed komisją wojskową Rząd USA postawił skarżącemu zarzuty, w tym te dotyczące zamachu bombowego na USS Cole w dniu 12 października 2000 r.

115. W dniu 2 października 2008 r. obrońca skarżącego złożył w jego imieniu w federalnym sądzie rejonowym w Dystrykcie Columbia wniosek o wydanie prawomocnego nakazu zatrzymania. Najprawdopodobniej powyższy wniosek nadal oczekuje na rozpoznanie.

116. W dniu 19 grudnia 2008 r. Organ Powołujący upoważnił Rząd do wnioskowania przed komisją wojskową o karę śmierci.

117. Niezwłocznie po skierowaniu zarzutów, obrona złożyła do komisji wojskowej wniosek kwestionujący rządowe metody transportu skarżącego na rozprawy do Guantánamo, powołując się na fakt, że szkodziły one jego zdrowiu oraz że naruszały jego prawo do swobodnego i nieograniczonego dostępu do obrońcy.

118. Wkrótce po złożeniu tego wniosku, w dniu 9 lutego 2009 r., postawiono skarżącego w stan oskarżenia, co stanowiło początek jego procesu przed komisją wojskową.

119. W dniu 22 stycznia 2009 r. Prezydent Obama wydał Rozporządzenie Wykonawcze, na podstawie którego nakazał wstrzymać wszystkie postępowania przed komisjami do czasu rozpatrzenia przez Administrację wszystkich przypadków osadzenia w Guantánamo. W odpowiedzi na ten rozkaz Rząd poprosił o 120-dniowe odroczenie jego stosowania w odniesieniu do aktu oskarżenia z dnia 9 lutego 2009 r.

120. W dniu 25 stycznia 2009 r. sędzia wojskowy powołany do komisji wojskowej prowadzącej postępowanie w sprawie skarżącego odrzucił wniosek Rządu o odroczenie procesu. Ponadto sędzia wojskowy nakazał, aby na wniosek obrony rozprawa dotycząca transportu skarżącego odbyła się niezwłocznie po wniesieniu aktu oskarżenia. W odpowiedzi na ten nakaz, obrona złożyła powiadomienie, że zamierza przedstawić dowody dotyczące sposobu traktowania skarżącego w trakcie jego przetrzymywania przez CIA.

Kilka godzin po złożeniu powiadomienia, w dniu 5 lutego 2009 r., Rząd USA oficjalnie wycofał zarzuty przedstawione komisji wojskowej, wyłączając tym samym sprawę skarżącego spod właściwości sędziego wojskowego.

121. W marcu 2011 roku Prezydent Obama ogłosił, że zniesie trwający od dwóch lat zakaz wszczynania nowych procesów wojskowych wobec osób zatrzymanych znajdujących się w amerykańskiej bazie marynarki wojennej w Zatoce Guantánamo.

122. W dniu 20 kwietnia 2011 r. oskarżyciele komisji wojskowej Stanów Zjednoczonych postawili skarżącemu zarzuty podlegające karze śmierci za jego rzekomą rolę w zamachu na USS Cole w 2000 roku i w zamachu na francuski cywilny tankowiec MV Limburg w Zatoce Adeńskiej w 2002 roku. Zarzuty przeciwko niemu obejmowały terroryzm, atak na cywili, atak na obiekty cywilne, umyślne spowodowanie poważnych obrażeń ciała, narażenie okrętu na niebezpieczeństwo, zdradę lub podstęp, zabójstwo z pogwałceniem prawa wojennego, usiłowanie zabójstwa z pogwałceniem prawa wojennego, spiskowanie celem popełnienia aktu terrorystycznego i zabójstwa z naruszeniem prawa wojennego, zniszczenie mienia z naruszeniem prawa wojennego oraz usiłowanie zniszczenia mienia z naruszeniem prawa wojennego. Skarżący był wyznaczony do wzięcia udziału w rozprawie przed komisją wojskową, mimo że Rząd Stanów Zjednoczonych uprzednio oskarżył przed sądem federalnym USA dwóch z rzekomych współspiskowców w zamachu bombowym na USS Cole – Jamala Ahmeda Mohammeda Al-Badawiego i Fahda Al-Quso. W przedmiotowym oskarżeniu, wniesionym w dniu 15 maja 2003 r., tj. kiedy skarżący był potajemnie przetrzymywany przez CIA w Polsce, określono go jako współspiskowca w zamachu bombowym na USS Cole niepostawionego w stan oskarżenia.

123. Oskarżyciele komisji wojskowej ogłosili, że zagrożone karą śmierci zarzuty postawione skarżącemu będą poddane niezależnej weryfikacji ze strony Bruce'a MacDonalda – „organu powołującego” komisje wojskowe, w celu podjęcia decyzji, czy oddalić zarzuty lub przekazać niektóre lub aby podjął on decyzję, czy oddalić wszystkie zarzuty albo przekazać niektóre, wszystkie lub żaden z nich do rozpatrzenia przez komisję wojskową.

124. W dniu 27 kwietnia 2011 r. Pan MacDonald poinformował przydzielonego skarżącemu obrońcę wojskowego USA, że do dnia 30 czerwca 2011 r. należy złożyć pisemne oświadczenia przeciwko karze śmierci.

125. Rozprawa komisji wojskowej w sprawie skarżącego rozpoczęła się w dniu 17 stycznia 2012 r. Pierwsze dwa dni procesu poświęcone były głównie rozpatrzeniu wniosków przedprocesowych.

126. W dniu 22 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił sporządzoną na wniosek Rządu USA opinię psychiatry Rządu USA na temat stanu psychicznego skarżącego. Zgodnie z tą opinią Pan Al Nashiri cierpiał na zespół stresu pourazowego.

127. Postępowanie przed komisją wojskową przeciwko skarżącemu jest w toku. Data kolejnej rozprawy skarżącego przed komisją wojskową została wyznaczona na dzień 2 września 2014 r.

1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   ...   38


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna