Decyzja komisji



Pobieranie 6.95 Mb.
Strona11/37
Data28.04.2016
Rozmiar6.95 Mb.
1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   37

B: dobre zachowanie

= struktura dobrze zachowana i dobre perspektywy, niezależnie od klasyfikacji trzeciego podkryterium,


= struktura dobrze zachowana i średnie / ewentualnie niekorzystne perspektywy i odtworzenie łatwe z zastosowaniem średniego wysiłku,
= średnia struktura / częściowo zdegradowana, doskonałe perspektywy oraz odtworzenie łatwe lub możliwe ze średnim wysiłkiem,
= średnia struktura / częściowo zdegradowana, dobre perspektywy i łatwe odtworzenie.
C: średnie lub zmniejszone zachowanie
= wszystkie inne kombinacje.
- OCENA OGÓLNA = A lit. d) z załącznika III: Ogólna ocena wartości terenu dla ochrony danego typu siedliska przyrodniczego.
Kryterium to powinno być wykorzystane dla oceny poprzednich kryteriów w sposób zintegrowany oraz biorąc pod uwagę różne wagi, jakie mogą mieć dla rozważanego siedliska przyrodniczego. Inne aspekty mogą być wzięte pod uwagę w odniesieniu do oceny najbardziej istotnych elementów w celu dokonania ogólnej oceny ich pozytywnego i negatywnego wpływu na ochronę typu siedliska przyrodniczego. „Najbardziej istotne” elementy mogą różnić się w zależności od typu siedliska przyrodniczego; mogą obejmować działalność ludzką zarówno na terenie, jak i na sąsiadujących obszarach, które mogą mieć wpływ na stan ochrony typu siedliska przyrodniczego, strukturę własności gruntów, obecny stan prawny terenu, relacje ekologiczne między różnymi typami siedlisk przyrodniczych i gatunków, itp.
„Najlepsza ocena ekspercka” może być wykorzystywana dla oceny tej ogólnej wartości, a system rankingu wykorzystywany w celu jego wyrażenia powinien być następujący:
A: doskonała wartość
B: dobra wartość,
C: znacząca wartość.
3.2 Gatunki, określone w art. 4 dyrektywy Rady 79/409/EWG oraz gatunki wymienione w załączniku II do dyrektywy Rady 92/43/EWG oraz ocena terenu dla nich
(i) Kod, nazwa i dane na temat populacji gatunków
W przypadku terenów, należy wprowadzić odpowiednio nazwę naukową wszystkich gatunków ptactwa mających znaczenie dla art. 4 ust. 1 i art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG oraz wszystkich gatunków fauny i flory, wymienionych w załączniku II do dyrektywy Rady 92/43/EWG, które występują na terenie, wraz ze wskazaniem ich populacji w obrębie terenu (zob. niżej). Każdy mający znaczenie gatunek ma być również wskazany przez czteroznakowy kod sekwencyjny uzyskany z dodatku C, obejmujący wszystkie wędrujące gatunki ptactwa, powiązane z art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG.
Jako że pewna liczba gatunków fauny, w szczególności wiele gatunków ptactwa, to gatunki wędrowne, teren może mieć znaczenie dla różnych aspektów cyklu życia gatunków. Są one sklasyfikowane poniżej:
- Osiadłe: można je spotkać na terenie przez cały rok,
- lęgowe / wydające potomstwo: używają terenu do gniazdowania i wychowania młodych,
- Zatrzymujące się w czasie wędrówki: używają terenu do wędrówek lub opierzenia się poza miejscem lęgu,
- Zimujące: używają terenu podczas zimy.
Jeśli na danym terenie znajduje się populacja niezamieszkująca danego terenu w więcej niż jednym sezonie, zapisy powinny być wprowadzone do odpowiednich pól.
Jeśli chodzi o obfitość gatunków, należy zawsze wprowadzać dokładne dane dotyczące populacji, o ile takie są znane. Jeśli dokładna liczba nie jest znana, należy podać przedział populacji, do którego należy (1-5, 6-10, 11-50, 51-100, 101.250, 251-500, 501-1 000, 1 001-10 000, > 10 000). Jeśli przedział populacji nie jest znany, lecz są informacje na temat minimalnej lub maksymalnej wielkości populacji, należy wskazać obfitość poprzez <(mniej niż) lub >(więcej niż). Należy wskazać z przyrostkiem, czy wartość populacji jest parami (p) czy osobnikami pojedynczymi (o). W przypadku niektórych gatunków ze specjalnymi systemami rozrodu, należy brać pod uwagę samców i samice oddzielnie: powinny być one poprzedzone przyrostkiem (m) lub (f). W szczególności w przypadku ssaków, płazów / gadów i ryb mogą nie być dostępne żadne informacje liczbowe. W tym przypadku należy zaznaczyć wielkość populacji/gęstość poprzez wskazanie, czy gatunki są powszechne (P), rzadkie (R) lub bardzo rzadkie (B). W braku jakichkolwiek danych na temat populacji należy wskazać ją jako występującą (W).
W przypadku bezkręgowców i roślin w niewielu specyficznych przypadkach, kiedy obfitość gatunków jest znana dla danego terenu, należy podać szacunkową populację lub przedział populacji, zgodnie z powyższym. W innym przypadku należy wskazać czy gatunki są powszechne (P), rzadkie (R) lub bardzo rzadkie (B). W przypadku braku jakichkolwiek danych dotyczących populacji należy wskazać ją jako występującą (W).
Jeśli, w braku jakichkolwiek danych na temat populacji, teren mimo to jest znany jako mający znaczenie dla Wspólnoty w przypadku gatunków, należy opisać charakter populacji w polu tekstowym opisu terenu „Jakość”, nakreślając naturę populacji (np. gęsta, rozproszona lub odizolowana).
Następujące grupy gatunków są rejestrowane oddzielnie: ptaki, ssaki, płazy i gady, ryby, bezkręgowce i rośliny.
(ii) Kryteria oceny terenu dla podanych gatunków z załącznika II (zgodnie z sekcją B załącznika III)
- POPULACJA: = B lit. a) z załącznika III: Rozmiar i gęstość populacji gatunków występujących na terenie w stosunku do populacji występującej w obrębie terytorium państwowego.
Kryterium to istnieje dla oceny względnej wielkości lub gęstości populacji na terenie w stosunku do populacji w danym kraju.
Ten ostatni aspekt jest generalnie raczej trudny do oceny. Optymalny pomiar to udział procentowy, wynikający ze stosunku populacji na terenie do populacji na terytorium państwa. Tak jak w przypadku propozycji dla kryterium A lit. b) należy wykorzystywać szacunek lub przedział klas zgodnie z następującym stopniującym wzorem:
A: 100% ≥ p > 15%,
B: 15% ≥ p > 2%,
C: 2% ≥ p > 0%.
Ponadto wszelkie przypadki, kiedy populacja danego gatunku występuje na danym terenie w sposób nieznaczący, muszą być wykazane w czwartej kategorii:
D: nieznacząca populacja.
W przypadkach kiedy reprezentatywność terenu w odniesieniu do populacji jest klasą „D: nieznaczące”, nie jest wymagane żadne inne wskazanie dla innych kryteriów oceny dotyczących danego typu siedliska przyrodniczego na danym terenie. W tych przypadkach kryteria „Ochrona”, „Izolacja” i „Ocena ogólna” nie powinny być zaznaczone.
- ZACHOWANIE: = B lit. b) z załącznika III: Stopień zachowania cech siedliska przyrodniczego, które są ważne dla gatunków oraz możliwości odtworzenia.
Kryterium to składa się z dwóch podkryteriów:
(i) stopień zachowania cech siedliska przyrodniczego, ważny dla gatunków,
(ii) możliwości odtworzenia.
(i) Stopień zachowania cech siedliska przyrodniczego, ważny dla gatunków
Kryterium (i) wymaga ogólnej oceny cech siedliska przyrodniczego w odniesieniu do wymogów biologicznych danych gatunków. Cechy dotyczące dynamiki populacji są tak samo odpowiednie dla gatunków zwierząt i roślin. Ocenie podlega struktura siedliska przyrodniczego oraz niektórych cech abiotycznych.
„Najlepsza ocena ekspercka” powinna być wykorzystywana do klasyfikacji tego kryterium:
I: elementy w doskonałym stanie,
II: elementy dobrze zachowane;
III: elementy w średnim lub częściowo zdegradowanym stanie,
W przypadkach kiedy podklasa „I: elementy w doskonałym stanie” lub „II: elementy dobrze zachowane” jest podana w kryterium B lit. b) powinna być w całości zaklasyfikowana jako „A: doskonałe zachowanie” lub „B: dobre zachowanie”, Niezależnie od klasyfikacji innego podkryterium.
(ii) Możliwości odtworzenia
W przypadku tego podkryterium, które powinno być brane pod uwagę tylko wtedy, gdy elementy są średnio lub częściowo zdegradowane, należy zastosować podejście analogiczne do tego z kryterium A lit. c) (iii), dodając ocenę żywotności rozważanej populacji. Powinno to zostać wyrażone w systemie klasyfikacji zgodnie z poniższym:
I: łatwe odtworzenie,
II: możliwe odtworzenie ze średnimi wysiłkami,
III: trudne lub niemożliwe odtworzenie.
Synteza: zastosowanie do klasyfikacji dwóch podkryteriów

1   ...   7   8   9   10   11   12   13   14   ...   37


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna