Decyzja komisji



Pobieranie 6.95 Mb.
Strona12/37
Data28.04.2016
Rozmiar6.95 Mb.
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   ...   37

A: doskonałe zachowanie

= elementy w doskonałym stanie, niezależnie od klasyfikacji możliwości odtworzenia,



B: dobre zachowanie

= elementy dobrze zachowane, niezależnie od klasyfikacji możliwości odtworzenia,


= elementy w średnim lub częściowo zdegradowanym stanie oraz łatwe do odtworzenia

C: średnia lub zmniejszone zachowanie

= wszystkie inne kombinacje.


- IZOLACJA: = B lit. c) z załącznika III: Stopień izolacji populacji występującej na terenie w stosunku do naturalnego przedziału gatunków.
Kryterium to może być interpretowane jako przybliżony pomiar wkładu danej populacji do różnorodności genetycznej gatunków z jednej strony oraz słabości danej specyficznej populacji z drugiej strony. Przy wykorzystaniu nazbyt uproszczonego podejścia, można powiedzieć, że im bardziej populacja jest odizolowana (w stosunku do swojego naturalnego przedziału), tym większy jest jej wkład do różnorodności genetycznej gatunków. W rezultacie termin „izolacja” powinien być rozważany w szerszym kontekście, mając zastosowanie w równym stopniu do gatunków ściśle endemicznych, podgatunków/odmian/ras, jak również do podpopulacji metapopulacji. W tym kontekście wykorzystuje się następującą klasyfikację:
A: populacja (prawie) odizolowana,
B: populacja nie odizolowana, lecz na skraju obszaru rozmieszczenia,
C: populacja nie odizolowana w ramach poszerzonego przedziału rozmieszczenia.
- OGÓLNA OCENA = B lit. d) z załącznika III: Ocena globalna wartości terenu dla ochrony danych gatunków.
Kryterium to odnosi się do ogólnej oceny wartości terenu dla ochrony danych gatunków. Może być to wykorzystywane w celu zsumowania poprzednich kryteriów, jak również w celu oceny innych cech terenu, które może być postrzegane jako mające znaczenie dla podanych gatunków. Powyższe cechy mogą być różne w zależności od gatunku oraz mogą obejmować działalność człowieka na terenie lub w jego pobliżu, która może mieć wpływ na stan ochrony gatunków, gospodarkę gruntami, ustawową ochronę terenu, relacje ekologiczne między różnymi typami siedlisk przyrodniczych oraz gatunków, itp.
„Najlepsza ocena ekspercka” może być użyta do ogólnej oceny, przy wykorzystaniu następującego systemu rankingu:
A: doskonała wartość
B: dobra wartość,
C: znacząca wartość.
3.3. Pozostałe gatunki (należy wypełnić, jeśli to ma znaczenie)
Wszystkie inne ważne gatunki flory i fauny mogą być później wprowadzone, jeśli mają one znaczenie dla ochrony i zarządzania terenem, zgodnie z następującą procedurą:
- Należy zaznaczyć kratkę odpowiedniej grupy gatunków,
- Należy podać nazwę naukową gatunku,
- Należy podać regularne maksymalne dane dotyczące populacji dla gatunków, o ile to możliwe. Jeśli nie ma danych ilościowych, należy wskazać obfitość gatunków półilościowo lub ilościowo wykorzystując uwagę opisaną w ppkt. 3.2i..
- Proszę wskazać motywację dla umieszczenia w wykazie każdego gatunku, wykorzystując następujące kategorie:


  • A. Krajowy Czerwonych Danych







  • C. Konwencje międzynarodowe (w tym berneńska, z Bonn i na temat różnorodności biologicznej),




  • D. Inne przyczyny.

Dodatkowe szczegóły dotyczące motywacji dla wprowadzenia do wykazu poszczególnych gatunków, szczególnie gdy chodzi o D, mogą zostać podane w ppkt. 4.2, który jest wolnym polem tekstowym przeznaczonym do opisania jakości i znaczenia terenu).


Kody z dodatku III nie są tutaj wykorzystywane, ani nie ma oceny terenu dla gatunków.
4. OPIS TERENU
Punkt ten jest przeznaczony głównie dla tekstowego opisu podstawowych cech terenu i ma on dwa cele:
- pozwala na zapisanie podstawowych informacji, które nie są dokładnie odzwierciedlone w wykazie kodowym,
- zapewnia zwięzły i zasadniczy opis terenu, kiedy pokazane są szczegóły.
4.1. Ogólny charakter terenu (obowiązkowe)
Pole to powinno dostarczyć ogólny „obraz” terenu. Należy tu podsumować rozległe właściwości terenu, rozpoczynając od wskazania podziału terenu na rozległe klasy siedlisk przyrodniczych z wykorzystaniem najlepszej eksperckiej oceny dla oszacowania ich procentu pokrycia (powyższe klasy siedlisk przyrodniczych są sformułowane uprzednio w odpowiednim polu). Całkowite pokrycie klas siedlisk przyrodniczych powinno wynosić 100% i odpowiadać całkowitej powierzchni terenu.
W tym miejscu opisuje się główne cechy geologiczne, geomorfologiczne i krajobrazowe mające znaczenie. Jeśli ma to znaczenie, należy wskazać dominujące typy roślinności. Również należy wymienić inne siedliska przyrodnicze spoza załącznika I mające znaczenie dla ochrony terenu. Jeśli dalsze szczegółowe rozbicie informacji na temat klas siedlisk przyrodniczych ma znaczenie dla ochrony terenu (np. czy dehesas lub winnice), można to podać w sekcji tekstowej, zwanej „inne cechy terenu”. Informacja na temat małych linearnych i mozaikowych obszarach zadrzewionych (żywopłoty, krzewy, linie drzew) również powinny być przedstawione w tym ogólnym miejscu tekstowym.
4.2. Jakość i znaczenie (obowiązkowe)
Należy wprowadzić ogólne wskazanie jakości i znaczenia terenu w świetle celów ochrony wynikających z dyrektyw.
W przypadku terenów podmokłych o międzynarodowym znaczeniu, które regularnie zatrzymują 20 000 ptactwa wodnego, fakt ten powinien być wprowadzony w tym miejscu. Jeśli gatunek jest wymieniony w ppkt. 3.3 z motywacją D, należy wskazać podstawę dla jego włączenia.
4.3. Wrażliwość (obowiązkowe)
Wskazać charakter i zakres oddziaływania na teren ze strony człowieka i innych czynników oraz słabość znajdujących się tam siedlisk przyrodniczych i ekosystemów. Pole to powinno obejmować opis ważnych elementów niedokładnie objętych danymi kodowanymi zawartymi w ppkt. 6.1.
4.4. Wyznaczenie terenu (należy wypełnić, jeśli ma to znaczenie)
Opisać wszelkie aspekty wyznaczenia terenu, które nie zostały dokładnie objęte kodami wykorzystanymi w polach kodów wyznaczenia terenu (patrz pkt 5).
4.5. Struktura własności (należy wypełnić, jeśli ma to znaczenie)
Należy wprowadzić ogólny opis struktury własności terenu (np. „prywatna”, „państwowa”, „ochrona przez NGO”). O ile to możliwe należy włączyć szacunek odsetka powierzchni terenu w każdej klasie własności.
4.6. Dokumentacja (należy wypełnić, jeśli ma to znaczenie)
Dla każdego terenu dokonuje się odniesienie do stosownych publikacji i/lub danych statystycznych dotyczących terenu, jeśli są dostępne. Wprowadzanie informacji powinno być dokonywane według standardowej konwencji dla odniesień naukowych. Dokumenty niepublikowane lub zawiadomienia dotyczące informacji podanej w formie zapisów, także powinny być wprowadzone, jeśli to użyteczne.
4.7. Historia (nie wypełnia się)
Pole to zostanie wykorzystane przez właściwe służby Komisji w celu utrzymania rejestru faz , poprzez który obecny zapis terenów rozwija się. Przykłady zapisywanych informacji obejmują:


  • wstępną notyfikację,




  • poprawę błędów,




  • zmiany wynikające z aktualnych zmian fizycznych terenu.

W każdym przypadku pole historii składa się z trzech podpól:




  • data zmiany,




  • nazwa zmienianego pola,




  • opis dokonanych zmian.


5. OCHRONA TERENU ORAZ POWIĄZANIE Z TERENAMI Z CORINE BIOTOPE
W odniesieniu do zapisanych relacji, określonych w ppkt. 5.1 i 5.2 poniżej, mapa wyraźnie pokazująca granice tych powiązanych terenów musi zostać dostarczona (patrz dodatkowo pkt 7 objaśnień w celu uzyskania dalszych wyjaśnień na ten temat))
5.1. Status ochrony na poziomie krajowym i regionalnym (dodatek D) (obowiązkowe)
W przypadku każdego Państwa Członkowskiego dodatek D zawiera sekwencyjny wykaz stosownych rodzajów wyznaczenia ochrony przyrody, które korzystają z ochrony ustawowej wraz z ich definicją na poziomie narodowym / regionalnym. Trzy wykazy rodzajów ochrony obejmują następujące trzy kategorie:
A. Rodzaje wyznaczenia wykorzystywane w celu ochrony fauny, flory, siedlisk przyrodniczych i krajobrazów (ostatnie jeśli mają znaczenie dla ochrony fauny, flory oraz siedlisk przyrodniczych);
B. Przepisy zgodnie z aktami administracyjnymi i prawnymi dotyczącymi poszczególnych sektorów, w szczególności leśnictwa, zapewniają odpowiednią ochronę fauny, flory i siedlisk przyrodniczych;
C. Prawo prywatne zapewniające trwałą ochronę fauny, flory lub siedlisk przyrodniczych.
Rodzaje ochrony są uszeregowane według restryktywności ochrony, poczynając od najbardziej restryktywnych przepisów.
Jeśli nie ma statusu ochrony dla terenu, ważne jest wskazanie tego z wykorzystaniem krajowego kodu odpowiadającemu wyrażeniu „Brak statusu ochrony”.
Dla każdego terenu, należy wprowadzić kody odpowiednich rodzajów wyznaczenia, wraz z procentem pokrycia w obrębie terenu dla każdego rodzaju wyznaczenia. Informacja zapisana w tym polu jest na poziomie różnych rodzajów wyznaczenia. Jeśli do zapisanego terenu jest włączonych kilka rezerwatów przyrody tego samego rodzaju, wprowadza się procent całkowitej powierzchni pokrytej tymi rezerwatami.
Stosunek poszczególnych wyznaczonych obszarów do terenu jest zapisywany oddzielnie (patrz ppkt. 5.2).
5.2. Tereny, z którymi dany teren jest powiązany (sąsiadujące tereny oraz tereny należące do różnych rodzajów wyznaczenia (należy wypełnić, jeśli to ma znaczenie)
Ta część formularza danych pozwala na wskazanie sąsiadujących terenów lub terenów należących do różnych rodzajów wyznaczenia, które nakładają się na siebie lub sąsiadują z sobą. Wzajemne relacje między różnymi rodzajami są również określane przez krzyżowe odniesienia. Wszelkie ewentualne relacje są zakodowane z wykorzystaniem jednego z poniższych:
- rodzaje są zbieżne (należy użyć kodu =),


  • opisany teren obejmuje inny teren całkowicie (należy użyć kodu +),

- inny teren obejmuje opisany teren całkowicie (należy użyć kodu -),


- dwa tereny częściowo pokrywają się (należy użyć kodu *).
Oprócz wprowadzania powyższych kodów, należy wprowadzić udział procentowy opisanego terenu, który nakłada się na inny teren.
- Sąsiadujące tereny są oznaczone „/”
Ponadto, formularz uwzględnia możliwe rodzaje wyznaczenia na poziomie międzynarodowym (np. konwencje Ramsar, biogenetyczna, europejskie dyplomy, barcelońska, biosfery, światowego dziedzictwa) i po pierwsze pewne pole tekstowe przeznaczone na wpisanie krajowych wyznaczeń z nazwą terenu wraz z rodzajem powiązania, procentem pokrycia w odniesieniu do opisanego terenu. Pozwala to na krzyżowe odniesienia do bazy danych wyznaczonych obszarów.
5.3. Powiązania z terenami z Corine biotope (należy wypełnić, jeśli ma to znaczenie)
W przypadku wszystkich opisywanych terenów, które pokrywają się z terenami z Corine biotope, należy zapisać kod terenu Corine, rodzaj pokrywania się (z wykorzystaniem uwagi w ppkt. 5.2) oraz procent opisanego terenu, który pokrywa się z terenem Corine.
6. INFORMACJE NA TEMAT CZYNNIKÓW I RODZAJÓW DZIAŁALNOŚCI NA I WOKÓŁ TERENU
6.1. Ogólne czynniki i odsetek powierzchni terenu im podlegający (dodatek E) (należy wypełnić, jeśli ma to znaczenie)
Czynniki związane z wszelką działalnością ludzką oraz naturalnymi procesami, które mogą mieć wpływ albo pozytywny, albo negatywny na ochronę i zarządzanie terenem (wymienione w dodatku E). Rozważając czynniki i rodzaje działalności w obrębie terenu:


  • należy wprowadzić odpowiednie kody z dodatku E,




  • należy wskazać intensywność ich wpływu na teren z wykorzystaniem następujących kategorii:




  • A: wysoki wpływ




  • B: średni wpływ




  • C: niski wpływ,




  • należy podać udział procentowy powierzchni terenu podlegający wpływom,




  • należy wskazać czy ich wpływ jest pozytywny (+), neutralny (0) czy negatywny (-).

Należy również opisać czynniki i rodzaje działalności w otoczeniu terenu. Otoczenie to obszar, na którym zewnętrzne czynniki i rodzaje działalności mogą mieć wpływ na integralność terenu. Będzie to zależeć między innymi od lokalnej topografii, charakteru terenu oraz rodzaju działalności ludzkiej.


Jeśli istnieją istotne czynniki lub rodzaje działalności, które nie są zawarte w tym wykazie, należy je wskazać w polu tekstowym „wrażliwość” w ppkt. 4.3.
6.2. Zarządzanie terenem
Organ odpowiedzialny za zarządzanie terenem (należy wypełnić, jeśli ma to znaczenie)
Należy wprowadzić pełne odniesienie, w tym nazwę, adres oraz telefon/faks organu i/lub osoby odpowiedzialnej za zarządzanie terenem.
Informacja na temat planów zarządzania terenem oraz praktyki, włączając tradycyjne działania ludzkie (należy wypełnić, jeśli to ma znaczenie).
Zwięzły przegląd planów zarządzania podjętych lub przygotowywanych, wraz z programem działań. Powinny one również brać pod uwagę zagrożenia dla opisanych terenów ze strony działalności ludzkiej w związku z polem na temat wrażliwości (ppkt. 4.3.).
Jak już to zostało wskazane we wprowadzeniu, informacje tego rodzaju mogą w wielu przypadkach być ważnym elementem przy dokonywaniu szacunku stopnia sukcesu podczas oceny środków ochrony proponowanych na mocy LIFE lub innych instrumentów finansowych. Należy zacytować wszelkie opublikowane plany.
7. MAPA TERENU (obowiązkowe)
Poprzez mapowanie granic terenu, informacje na temat terenu mogą być bardziej dokładnie odniesione przestrzennie. Kiedy można skorzystać z danych cyfrowych w szerszym kontekście środowiska, za pomocą cyfrowego pokrywania się z innymi warstwami danych (np. wynikami projektu Land Cover, jakości gleb i wód lub danych planowania przestrzennego),umożliwia to wykorzystanie danych w wielu aplikacjach, które wymagają dokładnych informacji na temat stosunków przestrzennych. Na przykład, dane stają się bardziej użyteczne jako pomoc w dokonywaniu oceny wpływu na środowisko.
Wszystkie tereny powinny zostać naniesione na mapę w takim samym stopniu szczegółowości i jakości jak urzędowo publikowane mapy topograficzne i powinny spełniać wszystkie normy właściwych instytucji topograficznych, ze skalą 1: 100 000 lub najbliższą możliwą skalą, z liniami o grubości mniejszej niż 0,4 mm. Wykorzystując tę skalę, kiedy występuje kilka pobliskich terenów, należy wykorzystać tę samą mapę dla wszystkich terenów.
Jeśli granice terenu są również dostępne z systemu informacji geograficznej, w odniesieniu do serii map wykorzystywanych do operacji cyfrowych, skala, projekcja map i parametry, powyższe dane cyfrowe powinny być dostępne a informacja ich dotycząca powinna zostać włączona do formularza.
Obszary odpowiadające głównym kategoriom wyznaczenia posiadające najwyższy stopień ochrony muszą być naniesione na drugą mapę z dokładnie tymi samymi cechami jak na pierwszej mapie.
Ponadto, jeśli to jest dostępne, zdjęcie lotnicze terenu może być uznane za bardzo pomocne w „zrozumieniu” charakteru terenu.
8. SLAJDY I INNY MATERIAŁ FOTOGRAFICZNY (do dostarczenia, jeśli ma to znaczenie)
Wykaz slajdów i innego materiału fotograficznego należy przesłać razem z formularzem, w odniesieniu do tematu, miejsca oraz daty zapisania. Chociaż jest to opcjonalne, materiał fotograficzny jest użyteczny dla „zrozumienia” ogólnej formy danego terenu, szczególnie, kiedy pojawiają się problemy lub skargi w odniesieniu do poszczególnego terenu. Ponadto, slajdy te mogą być wykorzystywane przez Komisję dla celów informacyjnych lub edukacyjnych dotyczących sieci Natura 2000.
Numer slajdu, wskazany w formularzu musi być również podany na kopii slajdu. W odniesieniu do wszystkich slajdów i fotografii autor i prawa autorskie również powinny być podane.

SIEĆ NATURA 2000

DODATKI DO FORMULARZA DANYCH



Dodatek A:
Wykaz wszystkich regionów w Unii Europejskiej określonych przez Eurostat w systemie kodowania NUTS



REGIONY

Nomenklatura Jednostek Terytorialnych

do Celów Statystycznych

NUTS

Marzec 1995
1   ...   8   9   10   11   12   13   14   15   ...   37


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna