Decyzja nr 15/2014



Pobieranie 64.74 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar64.74 Kb.


Nr: ŻG.8361.185.1.2014.IK15 Lublin, dnia 27 stycznia 2015
D e c y z j a nr 15/2014

Na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz.669 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.) po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Lublinie wymierza przedsiębiorcy–„TURISDIS” Sp. z o. o., 20-207 Lublin, ul. Turystyczna 1, karę pieniężną w wysokości 1411,48 zł (słownie: jeden tysiąc czterysta jedenaście złotych, czterdzieści osiem groszy) z tytułu wprowadzenia do obrotu 8 partii artykułów rolno-spożywczych łącznej wartości 522,77 zł nieodpowiedniej jakości handlowej z uwagi na bezzasadne zastosowanie w oznakowaniu terminów: „domowy”, „aʹla domowy”, „jak domowy”, „wiejski”, „naturalny”, co stanowi naruszenie postanowień art. 6 art. 7 ust. 1 lit. a), art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)


nr 1169/2011z dnia 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE.L. 2011. 304. 18 z późn.zm.), art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy
z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. 2014r., poz. 669 z późn. zm.) w związku z art. 17 ust. 1 oraz art. 2 ust. 2 lit. o) i art. 2 ust.2 lit. p) ww. rozporządzenia nr 1169/2011,
a także art. 16 rozporządzenia(WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego
i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L. 31 z 01.02.2002r. z późn. zm.).
U Z A S A D N I E N I E
Na podstawie art. 3 ust. 1-3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (WE) Nr 882/2004 z dnia 29 kwietnia 2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt
i dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE. L 165 z 30.4.2004, str. 1 ze zm.; sprostowanie:
Dz. U. UE. L 191 z 28.05.2004, str.1 z późn. zm.), art. 17 ust. 3 ustawy z dnia
21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r. , poz. 669 z późn. zm.), w związku z art. 3 ust. 1 pkt 6 oraz art. 3 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o Inspekcji Handlowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz. 148 z późn. zm.) w dniach
26 - 29.08.2014r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Lublinie przeprowadzili kontrolę w hipermarkecie „E. Leclerc” w Lublinie, przy ul. Turystycznej 1, należącym do „TURISDIS” Sp. z o. o., 20-207 Lublin, ul. Turystyczna 1.

Podczas kontroli w obrocie handlowym stwierdzono 8 partii środków spożywczych oznakowanych niezgodnie z przepisami prawa żywnościowego,


z uwagi na bezzasadne zastosowanie terminów: „domowy”, „aʹ la domowy”, „jak domowy”, „wiejski”, „naturalny” w oznakowaniu, następujących produktów:

• „Pasztet domowy” Pasztet drobiowy, drobno rozdrobniony, pieczony


(wg etykiety producenta „PASZTET INDYKPOL”), zakwestionowany
z powodu umieszczenia na wywieszce cenowej, w miejscu sprzedaży produktu, nazwy niezgodnej z nazwą zamieszczoną w oznakowaniu wyrobu, zawierającego w składzie m. in. mięso oddzielone mechanicznie (z indyka
i z kurczaka), białko sojowe oraz substancje dodatkowe: wzmacniacz smaku
E 621 (glutaminian monosodowy), regulatory kwasowości E 262 (octany sodu), konserwanty E 202 (sorbinian potasu), E 214 (p-hydroksybenzoesan etylu);

• „Szynka jak domowa” Wędlina wieprzowa, wędzona, parzona produkcji CEDROB S.A. ul. Płocka 5, 06-400 Ciechanów, która zawierała w składzie m.in. aromat dymu wędzarniczego, białko wieprzowe kolagenowe, błonnik sojowy, białko rzepaku i kukurydzy oraz substancje dodatkowe: stabilizator


E 331 (cytryniany sodu), substancje żelujące i zagęszczające E 407 (karagen), E 425 (konjac), E 415 (guma ksantanowa), wzmacniacz smaku E 621 (glutaminian monosodowy), przeciwutleniacz E 316 (izoaskorbinian sodu);

• „Kiełbasa wiejska z indyka” Produkt drobiowo-wieprzowy, suszony, parzony, wędzony, pieczony produkcji „Centrum Logistyczne Polskie Mięso i Wędliny Łukosz” Sp. z o. o. ul. Bielska 69, 43-520 Chybie, która zawierała w składzie m.in. aromaty, w tym aromat dymu wędzarniczego, substancje dodatkowe: wzmacniacz smaku E 621 (glutaminian monosodowy), przeciwutleniacz E 316 (izoaskorbinian sodu) oraz E 150d (karmel amoniakalno-siarczynowy)


i E 160d (likopen) używane do barwienia jadalnej osłonki;

• „Kiełbasa wiejska 2 BAT MAP” Kiełbasa średnio rozdrobniona, wysokowydajna produkcji Zakładów Mięsnych „Łmeat - Łuków” S.A.,


ul. Przemysłowa 15, 21-400 Łuków, która w składzie zawierała m.in. skrobię ziemniaczaną, białko sojowe, białko wieprzowe, mieszankę błonnika skrobii
i białek ekstrahowanych z grochu i substancje dodatkowe: stabilizatory E 450 (difosforany), E 451 (trifosforany), E 452 (polifosforany), regulator kwasowości E 330 (kwas cytrynowy), przeciwutleniacz E 316 (izoaskorbinian sodu), wzmacniacz smaku E 621(glutaminian monosodowy), barwniki E 120 (koszenila), E150c (karmel amoniakalny);

• „Kiełbasa wiejska z szynki” á 320g Kiełbasa wieprzowa średnio rozdrobniona wędzona, parzona, pieczona produkcji „Madej Wróbel”


Sp. z o. o. ul. Magazynowa 45, 41-700 Ruda Śląska, która w składzie zawierała m.in. błonnik pszenny, białko wieprzowe kolagenowe, aromaty, w tym aromat dymu wędzarniczego i substancje dodatkowe: wzmacniacz smaku E 621 (glutaminian monosodowy), stabilizatory E 450 (difosforany), E 451 (trifosforany), E 452 (polifosforany), regulatory kwasowości E 261 (octan potasu), E 326 (mleczan potasu), przeciwutleniacz E 316 (izoaskorbinian sodu);

• „Śledzik a’la domowy” á 450g/350g Filety śledziowe bez skóry krojone, lekko solone, z warzywami w oleju roślinnym rzepakowym, produkcji „SEKO” S.A. ul. Zakładowa 3, 89-620 Chojnice, zawierające w składzie m.in. substancje dodatkowe: wzmacniacz smaku E 621 (glutaminian sodu), substancję słodzącą E 954 (sacharyny), substancję konserwującą E 211 (benzoesan sodu), regulatory kwasowości E 260 (kwas octowy), E 330 (kwas cytrynowy), E 331(cytryniany sodu), E 262 (octany sodu), przeciwutleniacze


E 301 (askorbinian sodu), E 300 (kwas askorbinowy), E 223 (pirosiarczyn sodu), stabilizator E 296 (kwas jabłkowy);

•„Turek świeży naturalny ser twarogowy termizowany” á 150g produkcji „Mleczarnia Turek” Sp. z o. o., ul. Milewskiego 11, 62-700 Turek, Zakład


w Głubczycach, który w składzie zawierał substancje dodatkowe zagęszczające E 466 (karboksymetyloceluloza), E 410 (mączka chleba świętojańskiego),
E (415 guma ksantanowa),

„Pasztet wiejski” á 190g Konserwa wieprzowo-drobiowa sterylizowana produkcji „ROLNIK” Sp. z o. o. Zakład Przetwórstwa Mięsnego


ul. Pszczyńska10, 43-187 Orzesze, który w składzie zawierał mięso oddzielone mechanicznie, białko sojowe, aromaty i substancje dodatkowe: wzmacniacz smaku E621 (glutaminian monosodowy), E635 (5’-rybonukleotydy disodowe), substancję zagęszczającą E 1422 (acetylowany adypinian diskrobiowy), E 407 (karagen).
Powyższy sposób oznakowania wprowadza konsumentów w błąd, co do charakterystyki środków spożywczych, w szczególności ich nazwy, rodzaju, właściwości, składu i metod produkcji, poprzez sugerowanie, że:

- produkty zawierające w nazwie termin „wiejski”, „domowy” oraz „aʹla domowy’, „jak domowy” („Szynka jak domowa”, „Śledzik aʹ la domowy”, „Kiełbasa wiejska z indyka”, „Kiełbasa wiejska 2 BAT MAP”, „Kiełbasa wiejska z szynki”, „Pasztet wiejski”) lub wprowadzone do obrotu pod nazwą zawierającą termin „domowy” („Pasztet domowy”) zostały wytworzone


z podstawowych składników dostępnych w warunkach gospodarstwa domowego lub wiejskiego, prostą technologią, a więc domowym sposobem lub metodami stosowanymi przy wyrobie produktów wiejskich, a nie w drodze produkcji przemysłowej, wykorzystującej mięso oddzielone mechanicznie oraz składniki funkcjonalne i liczne dozwolone substancje dodatkowe tj. białko sojowe i wieprzowe, błonnik sojowy, aromaty, w tym aromat dymu wędzarniczego, regulatory kwasowości: octany sodu (E 262), octany potasu
(E 261), cytryniany sodu (E 331), wzmacniacze smaku: glutaminian monosodowy (E 621), 5’-rybonukleotydy disodowe (E 635), konserwanty: benzoesan sodu (E 211), sorbinian potasu (E 202), p-hydroksybenzoesan etylu (E 214), stabilizatory: cytryniany sodu (E 331), difosforany (E 450), trifosforany (E 451), polifosforany (E 452), przeciwutleniacze: izoaskorbinian sodu (E 316), askorbinian sodu (E 301), substancje żelujące i zagęszczające: karagen (E 407), konjac (E 425), E 415 (guma ksantanowa), acetylowany adypinian diskrobiowy (E 1422), substancje słodzące: sacharyny (E954), barwniki: karmel amoniakalny (E150c), karmel amoniakalno-siarczynowy
(E 150d), likopen (E 160d), koszenila (E 120);

- produkt zawierający w oznakowaniu termin „naturalny” („Turek świeży naturalny ser twarogowy termizowany”) zgodnie m. in. z kryteriami Food Standards Agency, jest wyrobem wytworzonym wyłącznie ze składników pochodzenia naturalnego, a więc z mleka, z wykorzystaniem jedynie składników niezbędnych do otrzymania wyrobu – kultur bakterii fermentacji mlekowej, i nie zawiera innych składników lub dodatków takich jak: karboksymetyloceluloza (E 466), mączka chleba świętojańskiego (E 410)


i (guma ksantanowa (415).

Zastosowanie w oznakowaniu, w tym w szczególności w nazwie wyrobu terminu „domowy”, „aʹla domowy”, „jak domowy”, „wiejski”, „naturalny” sugeruje, że produkt posiada takie cechy jakości, jakie w świadomości konsumentów posiadają wyroby domowe, wiejskie, naturalne, a więc wyróżnia się wyższą jakością, niż inne produkty tego rodzaju, otrzymane w drodze produkcji przemysłowej opartej na nowoczesnej technologii. Tymczasem oznaczenia handlowe ww. produktów wskazują, że ich skład surowcowy nie odróżnia tych wyrobów od innych podobnych konwencjonalnych środków spożywczych występujących na rynku.


W wyniku przeprowadzonego postępowania pokontrolnego przedsiębiorca „TURISDIS” Sp. z o. o. w Lublinie w piśmie z dnia 29.10.2014r. wyjaśnił,
iż wprowadzając do obrotu handlowego produkty zakwestionowane w czasie kontroli, firma przyjmując je od producentów działała w dobrej wierze. Producenci znając przepisy ustaw nie powinni wprowadzać ich do obrotu. Aby wyeliminować nieprawidłowości, o wynikach kontroli firma powiadomiła producentów zakwestionowanych wyrobów, którzy w większości przypadków zadeklarowali zmianę nazwy produktu („CEDROB” S. A. w Ciechanowie, „Polskie Mięso i Wędliny Łukosz” Sp. z o. o. w Chybie, „Madej Wróbel”
Sp. z o. o. w Rudzie Śląskiej). Z powodu braku odpowiedzi od pozostałych producentów, zakwestionowane wyroby ich produkcji wycofano z obrotu. Ponadto w trakcie kontroli zmieniono nazwę produktu „Pasztet domowy” na właściwą podaną przez producenta tj. „Pasztet Indykpol”. Firma mając na uwadze dobro konsumenta czyni wszelkie starania aby nie powtórzyły się podobne nieprawidłowości.

Niezależnie od powyższego w odpowiedzi na pisma Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Lublinie, producenci zakwestionowanych środków spożywczych wyjaśnili, że dostosują oznaczenia handlowe produktów do postanowień obowiązujących przepisów, zmieniając nazwy następujących wyrobów:

- „Szynka jak domowa” Wędlina wieprzowa, wędzona, parzona produkcji CEDROB S.A. ul. Płocka 5, 06-400 Ciechanów;

- „Kiełbasa wiejska z indyka” Produkt drobiowo-wieprzowy, suszony, parzony, wędzony, pieczony produkcji „Centrum Logistyczne Polskie Mięso i Wędliny Łukosz” Sp. z o. o. ul. Bielska 69, 43-520 Chybie,

- „Śledzik a’la domowy” á 450g/350g Filety śledziowe bez skóry krojone, lekko solone, z warzywami w oleju roślinnym rzepakowym, produkcji „SEKO” S.A.
ul. Zakładowa 3, 89-620 Chojnice;

- „Pasztet wiejski” á 190g konserwy wieprzowo-drobiowej sterylizowanej produkcji ROLNIK Sp. z o. o. Zakład Przetwórstwa Mięsnego, ul. Pszczyńska 10, 43-187 Orzesze;

- „Kiełbasa wiejska z szynki” á 320g Kiełbasa wieprzowa średnio rozdrobniona wędzona, parzona, pieczona produkcji „Madej Wróbel” Sp. z o.o.
ul. Magazynowa 45, 41-700 Ruda Śląska;

Zakłady Mięsne „Łmeat - Łuków” S.A., ul. Przemysłowa 15, 21-400 Łuków - producent wyrobu o nazwie „Kiełbasa wiejska 2 BAT MAP” Kiełbasa średnio rozdrobniona, wysokowydajna, w trosce o dobro klienta postanowił zmienić recepturę ww. wyrobu ograniczając do minimum substancje dodatkowe.

Mleczarnia „TUREK” Sp. z o. o., 62-700 Turek, ul. W. Milewskiego 11, Zakład w Głubczycach, producent wyrobu „Turek świeży naturalny ser twarogowy termizowany” á 150g w piśmie z dnia 29.10.2014r. wyjaśnił, że brak jest aktów prawnych regulujących wprost kwestię stosowania określenia „naturalny” w oznakowaniu środków spożywczych i nie ma klarownych standardów, które definiowałyby to określenie. W zaleceniach FSA (pkt 40)
w przypadku produktów mleczarskich termin „naturalny” jest umieszczany na opakowaniach produktów mleczarskich w celu zasygnalizowania, że ich aromat pochodzi wyłącznie ze składników koniecznych do jego wytworzenia i że nie został zmodyfikowany za pomocą jakichkolwiek innych metod. Aromat i smak naszego produktu pochodzi ze składników podstawowych (mleka i kultur kwasu mlekowego). Na polskim rynku przyjęło się używać określenia „naturalny”
w odniesieniu do smaku serka, który nie zawiera żadnych dodatków smakowych typu „zioła”, aby odróżnić go od tych, do których składniki te zostały dodane. Prawidłowe znakowanie produktów jest dla nas tematem bardzo ważnym, dlatego grafika jak i znakowanie jest na każdym etapie weryfikowane i konsultowane
z przedstawicielem Polskiego Komitetu Normalizacyjnego.

W związku z powyższym w dniu 03.12.2014r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Lublinie wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu handlowego przez przedsiębiorcę –„TURISDIS” Sp. z o. o., 20-207 Lublin, ul. Turystyczna 1, 8 partii artykułów rolno-spożywczych nieodpowiedniej jakości handlowej, z uwagi na bezzasadne zastosowanie w oznakowaniu terminów: „domowy”, „aʹla domowy”, „jak domowy”, „naturalny” „wiejski”.

Strona postępowania - „TURISDIS” Sp. z o. o., 20-207 Lublin,


ul. Turystyczna 1, została również poinformowana o prawie do czynnego udziału w postępowaniu, zapoznania się z aktami sprawy, wypowiadania się co do zebranych dowodów, uzyskania wyjaśnień w sprawie oraz składania wniosków
i zastrzeżeń w siedzibie Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej
w Lublinie.

Strona postępowania nie skorzystała z przysługujących jej praw.


W oparciu o przedstawiony stan faktyczny Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej ustalił i stwierdził:
„TURISDIS” Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą
w Lublinie, ul. Turystyczna 1, jest przedsiębiorcą wpisanym do Rejestru Przedsiębiorców w Sądzie Rejonowym Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku, VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego po numerem 0000100925 i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m.in. handlu detalicznego artykułami żywnościowymi.

W okresie od 13.08.2014r. do 10.09.2014r. w hipermarkecie „E. Leclerc”


w Lublinie, przy ul. Turystycznej 1, wprowadziła do obrotu handlowego 8 partii ww. środków spożywczych oznakowanych niezgodnie z przepisami prawa żywnościowego, na podstawie: faktury vat nr S01/90749165 z dnia 10.09.2014r. z „Indykpol” S.A., ul. Jesienna 3, 10-10-370 Olsztyn, faktury vat nr 2014079692 z dnia 13.08.2014r. z „CEDROB” S.A., 06-400 Ciechanów, ul. Płocka 5, faktury vat nr 309834 z dnia 08.09.2014r. z „Madej Wróbel” Sp. z o. o., 41-700 Ruda Śląska, ul. Magazynowa 45, faktury vat nr 44032357 z dnia 04.09.2024r.
z „Mleczarnia Turek” Sp. z o. o., ul. Milewskiego 11, 62-700 Turek, 48-100 Głubczyce, ul. Raciborska 36, faktury vat nr 201408/0777SST z dnia 22.08.2014r. z Firmy Handlowej „ROLNIK” Sp. J., 43-190 Mikołów,
ul. Przelotowa 7 oraz dokumentów WZ nr 162542/CHY z dnia 04.09.2014r.
z „Centrum Logistyczne Polskie Mięso i Wędliny ŁUKOSZ” Sp. z o.o., 43-520 Chybie, ul. Bielska 69, WZ nr 63195 z dnia 10.09.2014r. z Zakładów Mięsnych „Łmeat - Łuków” S.A., 21-400 Łuków, ul. Przemysłowa 15, WZ nr 492/1/09/14 z dnia 09.09.2014r. z „SEKO” S.A., 89-620 Chojnice, ul. Zakładowa 3.
Zgodnie z treścią art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE. L. 2002, Nr 31, str. 1) podmiot działający na rynku spożywczym oznacza osoby fizyczne lub prawne odpowiedzialne za spełnienie wymogów prawa żywnościowego
w przedsiębiorstwie spożywczym, które w myśl art. 3 ust. 2 ww. rozporządzenia „prowadzi jakąkolwiek działalność związaną z jakimkolwiek etapem produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności”. W myśl art. 17 ust. 1 ww. rozporządzenia

podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów.”


„TURISDIS” Sp. z o.o. z siedzibą w Lublinie, ul. Turystyczna 1, jest podmiotem wpisanym do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzącym we własnym imieniu działalność gospodarczą polegającą m.in. na handlu detalicznym artykułami żywnościowymi. Nie ulega zatem wątpliwości, iż posiada status podmiotu wprowadzającego na rynek środki spożywcze w rozumieniu powoływanego powyżej art. 3 ust. 3 oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002. Tym samym, przedsiębiorca przy wykonywaniu działalności gospodarczej podlega rygorom określonym w ustawie o jakości handlowej i jego działania mogą podlegać ocenie w aspekcie odpowiedzialności za jakość produktów spożywczych będących przedmiotem obrotu towarowego.

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014., poz. 669 z późn. zm.) „wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach


o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta.”

W myśl art. 3 ust. 5 ww. ustawy „jakość handlowa to cechy artykułu rolno-spożywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych


i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji
i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi”.
Oznakowanie środków spożywczych, jak wynika z powyższej definicji jest jednym z elementów jakości handlowej.

Zgodnie z art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE)

nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE. L. 2011. 304. 18 z późn. zm.) zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) 1169/2011”, „każdemu środkowi spożywczemu przeznaczonemu do dostarczania konsumentowi finalnemu lub do zakładów żywienia zbiorowego muszą towarzyszyć informacje na temat żywności zgodnie z niniejszym rozporządzeniem”.

Stosownie do art. 2 ust. 2 lit a) ww. rozporządzenia, informacje na temat żywności oznaczają „informacje dotyczące danego środka spożywczego udostępniane konsumentowi finalnemu za pośrednictwem etykiety, innych materiałów towarzyszących lub innych środków…”

Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ww. rozporządzenia „informacje na temat żywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta” oraz muszą spełniać wymagania określone w art. 7 ust. 1 lit a) cytowanego rozporządzenia, który stanowi, że nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.

Wprowadzenie do obrotu 8 partii środków spożywczych oznakowanych


w sposób sugerujący odmienny od przemysłowego skład surowcowy wyrobu
i sposób produkcji, narusza postanowienia cytowanego art. 7 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1169/2011.

Ponadto treść art. 7 ust. 4 ww. rozporządzenia stanowi, że przepisy zawarte w ust. 1 i 2 stosuje się również do reklamy oraz do prezentacji środków spożywczych.

Zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności „etykietowanie, reklama i prezentacja żywności lub pasz, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, używanych opakowań, sposobu ułożenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie może wprowadzać konsumenta w błąd.”

Zgodnie z wytycznymi Food Standards Agency opracowanymi dla uczestników obrotu rynkowego, w tym dla producentów żywności, konsumentów i służb kontrolnych, termin „naturalny” zastosowany w nazwie wyrobu oznacza, że produkt został wytworzony ze składników naturalnych, tj. składników pochodzenia naturalnego, a nie ze składników wyprodukowanych przez człowieka lub takich, w których powstanie człowiek ingerował. W przypadku produktów mleczarskich termin „naturalny” wskazuje, że produkt został wytworzony z surowców pochodzenia naturalnego, a więc z mleka,


z wykorzystaniem wyłącznie składników koniecznych do otrzymania wyrobu - kultur bakterii fermentacji mlekowej i nie zawiera innych składników i dodatków.

Zastosowanie terminu „naturalny” w celu zasygnalizowania, że produkt jest niearomatyzowanym środkiem spożywczym, nie zawierającym dodatku aromatów i barwników, jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy rzeczywiście aromat produktu pochodzi wyłącznie ze składników koniecznych do jego wytworzenia oraz gdy jest to zwykły środek spożywczy, o tradycyjnym charakterze, do którego nie dodano żadnego składnika, i który został poddany jedynie takiemu przetworzeniu, dzięki któremu nadaje się do spożycia przez ludzi.

Wytyczne Food Standards Agency stanowią, że „przez wprowadzenie w błąd rozumie się stosowanie terminu „naturalny” w odniesieniu do żywności lub jej składników, których skład został zmieniony za pomocą substancji chemicznych lub takich, które składają się z produktów nowych technologii, w tym dodatków do żywności oraz aromatów stanowiących produkt przemysłu chemicznego lub otrzymywanych w wyniku procesów chemicznych.”
Obowiązujące regulacje prawne wskazują, że szczególne miejsce
w przepisach prawa żywnościowego zajmuje nazwa środka spożywczego. W art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r.,o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j. Dz. U. 2014, poz. 669 z późn. zm.) ustawodawca wskazuje, że nazwa, pod którą artykuł rolno-spożywczy wprowadzany jest do obrotu, jest informacją istotną z punktu widzenia jakości handlowej artykułu rolno-spożywczego.

W myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1169/2011 „nazwą środka spożywczego jest jego nazwa przewidziana w przepisach. W przypadku braku takiej nazwy nazwą środka spożywczego jest jego nazwa zwyczajowa, a jeśli nazwa zwyczajowa nie istnieje lub nie jest stosowana, przedstawia się nazwę opisową tego środka spożywczego.”

Zgodnie z postanowieniami art. 2 ust. 2 lit. o) „nazwa zwyczajowa oznacza nazwę, która jest akceptowana jako nazwa środka spożywczego przez konsumentów w państwie członkowskim, w którym żywność ta jest sprzedawana, bez potrzeby jej dalszego wyjaśniania”, zaś art. 2 ust. 2 lit. p) stanowi, iż „nazwa opisowa oznacza nazwę zawierającą opis środka spożywczego, a w razie potrzeby również jego zastosowania, który jest wystarczająco jasny, aby umożliwić konsumentom poznanie rzeczywistego charakteru tego środka spożywczego
i odróżnienie go od innych produktów, z którymi może być pomylony.”

Szczególny charakter nazwy jako elementu oznakowania, potwierdza wyróżnienie jej przez producentów środków spożywczych, poprzez zastosowanie większej czcionki, jej pogrubienie, zmianę kroju lub koloru w następujących produktach: „Szynka jak domowa” produkcji CEDROB S.A., „Kiełbasa wiejska z indyka” produkcji „Centrum Logistyczne Polskie Mięso i Wędliny Łukosz”


Sp. z o. o., „Kiełbasa wiejska z szynki” á 320g produkcji „Madej Wróbel”
Sp. z o. o., „Kiełbasa wiejska 2 BAT MAP” produkcji Zakładów Mięsnych „Łmeat - Łuków” S.A., „Pasztet wiejski” á 190g produkcji „ROLNIK” Sp. z o. o. „Śledzik a’la domowy” á 450g/350g produkcji „SEKO” S.A.

W związku z powyższym, oferowanie do sprzedaży środków spożywczych pod nazwą bezzasadnie zawierającą termin „domowy”, „aʹla domowy”, „jak domowy”, „naturalny”, „wiejski”, w sposób szczególny wprowadza konsumentów w błąd co do cech jakości handlowej produktów, ponieważ nazwa środka spożywczego jest pierwszym i często najważniejszym elementem oznakowania, który wyróżnia produkt, zwracając uwagę konsumentów na dany środek spożywczy, ma wpływ na wybór konsumentów i może stanowić podstawę decyzji o zakupie.


Należy podkreślić, że podane w składzie surowcowym wymienionych wyrobów substancje dodatkowe są zdefiniowane w poszczególnych punktach załącznika I rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. U. UE L 08.354.16 z późn. zm.) jako m. in.: stabilizatory - umożliwiające utrzymanie właściwości fizyczno-chemicznych środków spożywczych w tym: substancje umożliwiające utrzymanie w produkcie jednorodnej dyspersji dwóch lub większej liczby wzajemnie nierozpuszczalnych substancji, zachowujące lub wzmacniające istniejącą barwę produktu, zwiększające zdolność produktu do wiązania, również do tworzenia wiązań poprzecznych pomiędzy białkami, umożliwiających wiązanie się elementów produktu, a więc uzyskiwanie produktu zrekonstytuowanego (pkt 24), regulatory kwasowości- substancje zmieniające lub kontrolujące kwasowość lub zasadowość produktu (pkt 7), substancje zagęszczające - substancje zwiększające lepkość produktu (pkt 25), wzmacniacze smaku - substancje wzmacniające istniejący smak lub zapach produktu (pkt 14), przeciwutleniacze - substancje przedłużające okres przydatności produktu do spożycia poprzez ochronę przed zepsuciem na skutek utleniania, takim jak jełczenie tłuszczu zmiana barwy (pkt 4), substancje konserwujące - substancje przedłużające okres przydatności środków spożywczych do spożycia poprzez ochronę przed zepsuciem spowodowanym obecnością mikroorganizmów lub chroniące przed wzrostem mikroorganizmów patogennych (pkt 3), substancje słodzące - substancje stosowane do nadania środkom spożywczym słodkiego smaku (pkt 1), barwniki - substancje nadające lub przywracające żywności barwę. Uzyskane ze środków spożywczych i innych jadalnych surowców naturalnych poprzez fizyczną lub chemiczną ekstrakcję (pkt 2), skrobie modyfikowane – substancje otrzymywane w wyniku jednego lub większej ilości zabiegów chemicznych na skrobiach spożywczych, które mogły być wcześniej poddane zabiegom fizycznym lub działaniu enzymów i mogą być rozcieńczone lub odbarwione kwasem lub ługiem.

Podanie składników w oznakowaniu wyrobu, nie zwalnia przedsiębiorców z obowiązku zastosowania właściwego dla danego wyrobu nazewnictwa i opisu produktu, które muszą być zgodne z rzeczywistym składem, sposobem produkcji i spełniać wymagania określone w przepisach prawa żywnościowego.

Zgodnie z treścią art. 8 ww. rozporządzenia (WE) nr 178/2002 „prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Ma na celu zapobieganie: oszukańczym lub podstępnym praktykom; fałszowaniu żywności oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd”.

Przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych stanowi, iż „kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej


w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta
w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł.
”.
Celem art. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko środki spożywcze spełniające wymagania w zakresie jakości handlowej wynikające z przepisów prawa żywnościowego i/lub z deklaracji producentów. W związku z powyższym należy zbadać wszystkie okoliczności sprawy zgodnie z zasadami zawartymi w art. 40a ust. 5 ww. ustawy m.in.: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu na rynku artykułów rolno-spożywczych i wielkość jego obrotów.

Badając przesłankę stopnia szkodliwości czynu należy wskazać, iż dla organu punktem odniesienia jest konsument i naruszenie jego interesów, poprzez ocenę rozmiaru i rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości. W świetle zebranego materiału dowodowego należy uznać, że wprowadzenie do obrotu 8 partii środków spożywczych niewłaściwej jakości handlowej, z powodu bezzasadnego oznaczenia terminami: „domowy”, ‘aʹla domowy”, „jak domowy”, „wiejski”, „naturalny” jest czynem, który w istotny sposób narusza prawa i interesy konsumentów, wprowadzając w błąd co do charakterystyki środków spożywczych, w tym ich nazwy, właściwości, składu, metod wytwarzania lub produkcji. Pozbawia konsumentów prawa do wyboru produktu zgodnego z ich oczekiwaniami i podjęcia świadomej decyzji o zakupie.

Badając przesłankę stopnia zawinienia należy wziąć pod uwagę stanowisko doktryny w tej sprawie. Na istotę winy składa się m. in. umyślność lub nieumyślność czynu. Czyn zabroniony o cechach nieumyślności charakteryzuje się na ruszeniem reguł ostrożności w danych okolicznościach, które mogą wynikać z lekkomyślności (nieumyślność świadoma) lub niedbalstwa (nieumyślność nieświadoma). Nieumyślność naruszenia przepisów ustawy nie wyklucza istnienia podstaw do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej określonej w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

W myśl art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1169/2011 „podmiotem działającym na rynku spożywczym odpowiedzialnym za informacje na temat żywności jest podmiot, pod którego nazwą lub firmą jest wprowadzany na rynek dany środek spożywczy…”. W świetle art. 3 pkt 8 Rozporządzenia (WE)


Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustalającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE L 2002 Nr 31,
str 1) „wprowadzenie na rynek oznacza posiadanie żywności w celu sprzedaży,
z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania.”

Ponadto zgodnie z treścią art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1169/2011 „podmioty działające na rynku spożywczym zapewniają przestrzeganie


w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat żywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, że wymogi te są spełnione.”

Podkreślić należy, że obowiązek znajomości i przestrzegania normą prawa ciąży na wszystkich uczestnikach obrotu towarowego, którzy wprowadzają na rynek środki spożywcze, w tym na stronie postępowania. Podmioty profesjonalnie funkcjonujące na rynku powinny posiadać umiejętność przewidzenia, że podejmowane przez nie działania lub brak działań z ich strony, mogą być uznane za niezgodne z prawem i nie mogą skutecznie dowodzić braku świadomości naruszenia norm prawa żywnościowego lub braku odpowiedzialności za postępowanie z nim niezgodne.

Odpowiedzialność w powyższym zakresie ponosi nie tylko producent ale także przedsiębiorca prowadzący obrót handlowy produktami żywnościowymi na każdym etapie, w tym także detalicznym. Powyższą interpretację potwierdza wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 23 listopada 2006r. (Sprawa C-315/05) wydany w trybie prejudycjalnym z którego wynika, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy ogranicza się on jako zwykły dystrybutor do wprowadzenia do obrotu produktu w postaci, w jakiej został mu dostarczony przez producenta.

Należy przyznać, że w zgromadzonym materiale dowodowym nie ma jednoznacznych dowodów wyraźnego zamiaru strony naruszenia przepisu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

W świetle powyższych okoliczności uzasadnione jest stwierdzenie, że działanie strony opisane w sentencji decyzji miało wprawdzie charakter niedbalstwa jednak w konsekwencji przybrało charakter winy nieumyślnej.

Badając przesłankę zakresu naruszenia należy wskazać, że wprowadzenie do obrotu 8 partii środków żywnościowych niewłaściwej jakości handlowej w znacznym stopniu narusza przepisy mające na celu ochronę konsumentów, w tym postanowienia art. 6, art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt a), art. 7 ust. 4, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1169/2011 oraz art. 16 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności.

Badając przesłankę dotychczasowej działalności podmiotu należy aktywność przedsiębiorcy na rynku artykułów rolno-spożywczych ocenić
w aspekcie relacji z Lubelskim Wojewódzkim Inspektorem Inspekcji Handlowej w Lublinie, które mają charakter stopniowalny. Z dokumentacji zgromadzonej
w Wojewódzkim Inspektoracie Inspekcji Handlowej w Lublinie wynika, że strona postępowania w okresie ostatnich 24 miesięcy (od września 2012r. do września 2014r.) po raz pierwszy naruszyła przepisy ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.
Przy miarkowaniu kary jako okoliczność łagodzącą wzięto pod uwagę działania podjęte przez przedsiębiorcę.
Uwzględniono również przychód osiągnięty przez stronę postępowania
w roku 2013, który ustalono na podstawie kopii deklaracji CIT za rok 2013.
Przedstawione wyżej okoliczności pozwalają na nałożenie przez Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Lublinie kary pieniężnej w kwocie 1411,48 zł (słownie: jeden tysiąc czterysta jedenaście złotych, czterdzieści osiem groszy) jako środka wystarczającego do ukarania przedsiębiorcy za naruszenie postanowień art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej.

Stosując zasadę nadrzędności norm prawa unijnego nad ustawodawstwem krajowym treść art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych należy ocenić w świetle art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE)


Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r. ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L 2002, Nr 31, str.1), który wskazuje, że ustanowione środki działania i kary mające zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Z drugiej strony należy podkreślić wymiar edukacyjny i wychowawczy zastosowanego środka i uznać, że kara pieniężna wymierzona w minimalnej wysokości w świetle postanowień art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, odniesie spodziewany skutek na przyszłość.

Decydując o nałożeniu kary i jej wysokości wzięto pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy oraz możliwości finansowe przedsiębiorcy.


Na podstawie art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych karę pieniężną, o której mowa w ust. 1 pkt 3, wymierza, w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli wojewódzki inspektor lub wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem właściwym we wskazanym w decyzji stanie faktycznym jest Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Lublinie.

Zgodnie z art. 104 Kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji.

Decyzja jest zewnętrznym aktem administracyjnym indywidualnym, stanowiącym władcze działanie prawne organu administracji skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych.

W przedmiotowym postępowaniu organem administracji publicznej wydającym decyzję jest Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, który rozstrzyga sprawę w pierwszej instancji w całości, poprzez nałożenie kary pieniężnej.


Zgodnie z treścią art. 40a ust. 6 i 7 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r.
o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity: Dz. U.
z 2014r., poz.669 z późn. zm.) powyższą karę pieniężną stanowiącą dochód budżetu państwa przedsiębiorca – „TURISDIS” Sp. z o.o., 20-207 Lublin,
ul. Turystyczna 1, powinien wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Lublinie, 20-601 Lublin,
ul. T. Zana 38 C, Nr: NBP O/O Lublin 94101013390006482231000000
w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna.
Mając powyższe na uwadze Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Lublinie orzekł jak w sentencji.

Pouczenie:
Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 oraz art. 129 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stronie postępowania służy odwołanie od niniejszej decyzji do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie. Odwołanie należy wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Lublinie, ul. T. Zana 38C,
20-601 Lublin.

Zgodnie z art. 40a ust. 8 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.).


Otrzymują:


  1. „TURISDIS” Sp. z o. o.

ul. Turystyczna 1

20-207 Lublin.



2. a/a



©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna