Decyzja wykonawcza komisji



Pobieranie 1.45 Mb.
Strona1/19
Data05.05.2016
Rozmiar1.45 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   19


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia XXX r.

w sprawie stanowisk, jakie ma przyjąć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa utworzonego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi, w odniesieniu do zmiany załączników 7 i 8 do tej Umowy

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając decyzję 2002/309/WE, Euratom Rady i - w odniesieniu do Umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej - Komisji, z dnia 4 kwietnia 2002 r. w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską1, w szczególności jej art. 5 ust. 2 akapit drugi tiret czwarte i piąte,

a także mając na uwadze, co następuje:


  1. Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotycząca handlu produktami rolnymi2 (zwana dalej „Umową”) weszła w życie z dniem 1 czerwca 2002 r.

  2. W art. 6 Umowy ustanawia się Wspólny Komitet ds. Rolnictwa (zwany dalej „Komitetem”), którego zadaniem jest zarządzanie umową i zapewnienie jej prawidłowego funkcjonowania.

  3. Zgodnie z art. 6 ust. 4 i 7 Umowy, w dniu 21 października 2003 r. Komitet ustanowił swój wewnętrzny regulamin3 oraz powołał grupy robocze niezbędne do zarządzania załącznikami do Umowy4.

  4. Zgodnie z art. 11 Umowy Komitet może podjąć decyzję o zmianie załączników do Umowy.

  5. Dwustronna grupa robocza ds. produktów sektora wina zebrała się, aby zbadać potrzebę aktualizacji załącznika 7, z myślą o opracowaniu dla Komitetu propozycji idących w tym kierunku, w celu dostosowania wspomnianego załącznika.

  6. Dwustronna grupa robocza ds. napojów spirytusowych zebrała się, aby zbadać potrzebę aktualizacji załącznika 8, z myślą o opracowaniu dla Komitetu zaleceń idących w tym kierunku, w celu dostosowania wspomnianego załącznika.

  7. W związku z tym Unia powinna przyjąć w ramach Komitetu stanowiska określone w projektach decyzji załączonych do niniejszej decyzji.

  8. Szef delegacji Unii Europejskiej wyraża w ramach Komitetu zgodę Unii Europejskiej dotyczącą ostatecznej wersji projektu decyzji Komitetu.

  9. Środki przewidziane w niniejszej decyzji w sprawie stanowiska Unii, jakie ma przyjąć Komisja w ramach Komitetu, aby zmienić załącznik 7 do Umowy, są zgodne z opinią komitetu, o którym mowa w art. 195 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/20075.

  10. Środki przewidziane w niniejszej decyzji w sprawie stanowiska Unii, jakie ma przyjąć Komisja w ramach Komitetu, aby zmienić załącznik 8, są zgodne z opinią komitetu, o którym mowa w art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 1601/916, oraz opinią komitetu, o którym mowa w art. 25 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/20087.

STANOWI CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

Stanowiska Unii Europejskiej w ramach Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa, utworzonego na mocy art. 6 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi, opiera się na projektach decyzji Komitetu załączonych jako załącznik I i II do niniejszej decyzji.



Artykuł 2

Decyzje Komitetu zostają opublikowane po ich przyjęciu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia […] r.

W imieniu Komisji

Dacian Cioloș
Członek Komisji


ZAŁĄCZNIK I

PROJEKT

DECYZJA nr …/2012
WSPÓLNEGO KOMITETU DS. ROLNICTWA,
ustanowionego w Umowie między Wspólnotą Europejską
a Konfederacją Szwajcarską
dotyczącej handlu produktami rolnymi


z dnia […] r.

w sprawie zmiany załącznika 7 do Umowy
między Wspólnotą Europejską z jednej strony
a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony,
dotyczącej handlu produktami rolnymi

WSPÓLNY KOMITET DS. ROLNICTWA,

uwzględniając Umowę między Wspólnotą Europejską z jednej strony, i Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony, dotyczącą handlu produktami rolnymi8 (zwaną dalej „Umową”), w szczególności jej art. 11,

a także mając na uwadze, co następuje:



  1. Umowa weszła w życie z dniem 1 czerwca 2002 r.

  2. Celem załącznika 7 do Umowy jest ułatwienie i propagowanie dwustronnego handlu produktami sektora wina.

  3. Na mocy art. 27 ust. 1 i 2 załącznika 7 do Umowy, grupa robocza ds. produktów sektora wina bada każdą sprawę dotyczącą załącznika 7 i jego wykonania oraz kieruje do Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa propozycje. Grupa ta zbiera się, aby zbadać w szczególności potrzebę aktualizacji załącznika 7, wynikającą ze zmiany prawodawstwa Stron oraz ze zmiany struktury tego załącznika, w celu uspójnienia załącznika 7 z innymi umowami międzynarodowymi Unii Europejskiej dotyczącymi produktów sektora wina.

  4. Należy dostosować załącznik 7 do Umowy, aby uwzględnić zmiany prawodawstwa Stron i zarazem zmianę struktury załącznika 7.

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Załącznik 7 do Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską dotyczącej handlu produktami rolnymi oraz dodatki do niego zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej decyzji.



Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej przyjęciu przez Wspólny Komitet ds. Rolnictwa.

Sporządzono w […] dnia […] r.

W imieniu Wspólnego Komitetu ds. Rolnictwa




Przewodniczący i Szef Delegacji UE

Szef Delegacji Szwajcarii

Sekretarz Komitetu

ZAŁĄCZNIK 7

DOTYCZĄCY HANDLU PRODUKTAMI SEKTORA WINA

Artykuł 1



Cele

Strony postanawiają, zgodnie z zasadami niedyskryminacji i wzajemności, ułatwiać i wspierać handel produktami sektora wina pochodzącymi z ich terytoriów, na warunkach ustanowionych w niniejszym załączniku.

Artykuł 2

Zakres stosowania

Niniejszy załącznik stosuje się do produktów sektora wina, zgodnie z definicją zawartą w przepisach wymienionych w dodatku 1.

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszego załącznika oraz o ile załącznik ten wyraźnie nie stanowi inaczej, następujące określenia oznaczają:



    1. „produkt sektora wina pochodzący z”, z podaną dalej nazwą jednej ze Stron: produkt w rozumieniu art. 2 wyprodukowany na terytorium danej Strony z winogron zebranych w całości na jej terytorium lub na obszarze określonym w dodatku 2, zgodnie z przepisami niniejszego załącznika;

    2. „oznaczenie geograficzne” oznacza: każdą nazwę, w tym nazwę pochodzenia, w rozumieniu art. 22 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej załączonego do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (dalej zwanego „TRIPS”), które zostało uznane w przepisach ustawowych i wykonawczych Strony do celów opisu i prezentacji produktu sektora wina, o którym mowa w art. 2, pochodzącego z jej terytorium lub terytorium określonego w dodatku 2;

    3. „określenie tradycyjne”: oznacza tradycyjnie stosowaną nazwę, odnoszącą się w szczególności do metody produkcji lub do jakości, koloru, rodzaju produktu sektora wina, o którym mowa w dodatku 2, uznawaną na mocy przepisów ustawowych i wykonawczych Strony do celów opisu i prezentacji danego produktu pochodzącego z terytorium tej Strony;

    4. „nazwa chroniona”: oznacza oznaczenie geograficzne lub określenie tradycyjne, o którym mowa odpowiednio w literach b) i c), chronione na mocy niniejszego załącznika;

    5. „opis”: oznacza wyrażenia zamieszczone na etykiecie, w dokumentacji towarzyszącej produktowi sektora wina, o którym mowa w art. 2, podczas przewozu, w dokumentach handlowych, zwłaszcza na fakturach i dowodach dostawy oraz w reklamie;

    6. „etykietowanie”: oznacza wszystkie opisy i inne zapisy, znaki, wzory lub znaki towarowe, które wyróżniają dany produkt sektora wina, o którym mowa w art. 2, oraz które występują na tym samym pojemniku, w tym na jego zamknięciu, przyczepionej do niego przywieszce lub osłonie szyjki butelki;

    7. „prezentacja”: oznacza nazwy stosowane na pojemnikach i ich zamknięciach, na etykietach i opakowaniach;

    8. „opakowanie”: oznacza opakowania zabezpieczające, takie jak papier, słomiane osłony wszelkich rodzajów, kartony i skrzynie, wykorzystywane podczas przewozu jednego lub więcej pojemników lub podczas prezentacji do sprzedaży konsumentowi końcowemu;

    9. „przepisy dotyczące handlu produktami sektora wina” oznaczają: wszelkie przepisy przewidziane w niniejszym załączniku;

    10. „właściwy organ” oznacza: oznacza każdy organ lub każdą służbę wyznaczoną przez Stronę w celu nadzorowania stosowania przepisów dotyczących produkcji i handlu produktami sektora wina;

    11. „organ wyznaczony do kontaktów” oznacza: urzędowy organ lub właściwy organ wyznaczony przez Stronę w celu zapewnienia odpowiednich kontaktów z organem wyznaczonym do kontaktów drugiej ze Stron;

    12. „organ wnioskujący” oznacza: oznacza właściwy organ wyznaczony w tym celu przez Stronę, który występuje z wnioskiem o udzielenie pomocy w obszarach objętych niniejszym tytułem;

    13. „organ, do którego kierowany jest wniosek” oznacza: urzędowy organ lub właściwy organ wyznaczony w tym celu przez Stronę, który przyjmuje wniosek o udzielenie pomocy w obszarach objętych niniejszym tytułem;

    14. „naruszenie” oznacza: każde naruszenie przepisów dotyczących produkcji i handlu produktami sektora wina oraz każdą próbę naruszenia tych przepisów.

TYTUŁ I

PRZEPISY STOSOWANE PRZY PRZYWOZIE I WPROWADZANIU DO OBROTU

Artykuł 4



Etykietowanie, prezentacja, dokumenty towarzyszące

  1. Handel między Stronami produktami sektora wina, o których mowa w art. 2, pochodzącymi z ich terytoriów, odbywa się zgodnie z przepisami technicznymi określonymi w niniejszym załączniku. Przepisy techniczne oznaczają wszystkie przepisy wymienione w dodatku 3, odnoszące się do definicji produktów sektora wina, praktyk enologicznych, składu wspomnianych produktów, towarzyszących ich dokumentów oraz zasad regulujących ich przewóz oraz wprowadzenie do obrotu.

  2. Komitet może podjąć decyzję o zmianie definicji „przepisów technicznych”, o których mowa w ust. 1.

  3. Postanowienia aktów prawnych, o których mowa w dodatku 3, odnoszące się do wejścia w życie tych aktów lub ich wykonania, nie mają zastosowania do celów niniejszego załącznika.

  4. Niniejszy załącznik jest bez uszczerbku dla stosowania krajowych lub unijnych przepisów dotyczących systemu podatkowego i związanych z nim środków kontroli.

TYTUŁ II

WZAJEMNA OCHRONA NAZW PRODUKTÓW SEKTORA WINA, O KTÓRYCH MOWA W ART. 2

Artykuł 5



Nazwy chronione

W odniesieniu do produktów sektora wina pochodzących z Unii Europejskiej i Szwajcarii, następujące nazwy znajdujące się w dodatku 4 podlegają ochronie:



    1. nazwy lub odniesienia odnoszące się do państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub do Szwajcarii, skąd pochodzi wino;

    2. terminy specyficzne;

    3. nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficzne;

    4. określenia tradycyjne.

Artykuł 6

Nazwy lub odniesienia oznaczające państwa członkowskie Unii Europejskiej i Szwajcarię

  1. W celu zidentyfikowania pochodzenia win w Szwajcarii nazwy i odniesienia do państw członkowskich Unii Europejskiej służące do oznaczania tych produktów:

        1. są zastrzeżone dla win pochodzących z danego państwa członkowskiego;

        2. są stosowane wyłącznie w odniesieniu do produktów sektora wina pochodzących z Unii Europejskiej, na warunkach określonych w przepisach ustawowych i wykonawczych Unii Europejskiej.

  2. W celu zidentyfikowania pochodzenia win w Unii Europejskiej nazwy i odniesienia do Szwajcarii służące do oznaczania tych produktów:

        1. są zastrzeżone dla win pochodzących ze Szwajcarii;

        2. są stosowane wyłącznie w odniesieniu do produktów sektora wina pochodzących ze Szwajcarii, na warunkach określonych w przepisach ustawowych i wykonawczych Szwajcarii.

Artykuł 7

Inne terminy

  1. Terminy takie jak: „chroniona nazwa pochodzenia” i „chronione oznaczenie geograficzne”, w tym ich skróty „CHNP” i „CHOG”, terminy „Sekt” i „crémant”, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 607/2009, są zastrzeżone dla win pochodzących z danego państwa członkowskiego i mogą być stosowane wyłącznie na warunkach określonych w przepisach ustawowych i wykonawczych Unii Europejskiej.

  2. Bez uszczerbku dla art. 10 terminy takie jak: „appellation d'origine contrôlée” („rejestrowana nazwa pochodzenia”), w tym jej skrót „AOC”, i termin „vin de pays”, o których mowa w art. 63 ustawy federalnej o rolnictwie (la loi fédérale sur l’Agriculture), są zastrzeżone dla win pochodzących ze Szwajcarii i mogą być stosowane wyłącznie na warunkach określonych w ustawodawstwie szwajcarskim.

Termin „vin de table”, o którym mowa w art. 63 ustawy federalnej o rolnictwie, jest zastrzeżony dla win pochodzących ze Szwajcarii i może być stosowany wyłącznie na warunkach określonych w ustawodawstwie szwajcarskim.

Artykuł 8



Ochrona nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych

  1. W Szwajcarii nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficzne Unii Europejskiej wymienione w dodatku 4 część A:

I. podlegają ochronie i są zastrzeżone dla win pochodzących z Unii Europejskiej;

II. mogą być stosowane wyłącznie w odniesieniu do produktów sektora wina Unii Europejskiej, na warunkach określonych w przepisach ustawowych i wykonawczych Unii Europejskiej.

W Unii Europejskiej nazwy pochodzenia i oznaczenia geograficzne Szwajcarii wymienione w dodatku 4 część B:

I. podlegają ochronie i są zastrzeżone dla win pochodzących ze Szwajcarii;



II. mogą być stosowane wyłącznie w odniesieniu do produktów sektora wina pochodzących ze Szwajcarii, na warunkach określonych w przepisach ustawowych i wykonawczych Szwajcarii.

  1. Strony podejmują wszelkie niezbędne środki zgodnie z niniejszym załącznikiem, w celu wzajemnej ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych wymienionych w dodatku 4 i stosowanych do opisu i prezentacji win pochodzących z terytoriów Stron. Każda ze Stron wprowadza odpowiednie środki prawne dla zapewnienia skutecznej ochrony i niedopuszczenia do użycia nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, znajdujących się w wykazie w dodatku 4, do celów opisu wina niepochodzącego z miejsca określonego w tej nazwie pochodzenia lub oznaczeniu geograficznym.

  2. Ochrona przewidziana w ust. 1 ma zastosowanie nawet w przypadku gdy:

        1. 0wskazane jest prawdziwe pochodzenie wina;

        2. 0nazwa pochodzenia lub oznaczenie geograficzne jest przetłumaczone bądź było przedmiotem transkrypcji lub transliteracji, lub

        3. stosowanym nazwom towarzyszą terminy takie jak: „rodzaj”, „typ”, „sposób”, „na wzór”, „metoda” lub inne podobne określenia.

  3. W przypadku jednobrzmiących nazw pochodzenia lub oznaczeń geograficznych wymienionych w dodatku 4, każde z nich jest chronione, o ile stosowane jest w dobrej wierze oraz o ile, w konkretnych warunkach stosowania określonych przez Strony w ramach Komitetu, zapewnione jest równe traktowanie zainteresowanych producentów, a konsument nie jest wprowadzany w błąd.

  4. Jeżeli oznaczenie geograficzne wymienione w dodatku 4 jest identyczne z oznaczeniem geograficznym państwa trzeciego, zastosowanie mają przepisy art. 23 ust. 3 Porozumienia TRIPS.

  5. Postanowienia niniejszego załącznika w żadnym wypadku nie naruszają prawa jakiejkolwiek osoby do stosowania w handlu jej nazwiska lub nazwiska jej poprzedników w celach komercyjnych, pod warunkiem że takie nazwisko nie będzie używane w sposób wprowadzający konsumentów w błąd.

  6. Żadne postanowienie niniejszego załącznika nie zobowiązuje Umawiającej się Strony do ochrony nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego drugiej Umawiającej się Strony wymienionych w dodatku 4, ale które nie są lub przestały być chronione w kraju pochodzenia lub wyszły tam z użycia.

  7. Umawiające się Strony potwierdzają, że prawa i obowiązki wynikające z niniejszego załącznika dotyczą wyłącznie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, których wykaz znajduje się w dodatku 4.

  8. Bez uszczerbku dla porozumienia TRIPS, niniejszy załącznik uzupełnia i precyzuje prawa i obowiązki odnoszące się do ochrony nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych w każdej ze Stron.

Jednakże Strony zrzekają się swojego prawa do powoływania się na przepisy art. 24 ust. 4, 6 i 7 porozumienia TRIPS w celu odmowy przyznania ochrony nazwie drugiej Strony, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w dodatku 5 do niniejszego załącznika.

  1. Wyłączna ochrona przewidziana w niniejszym artykule ma zastosowanie do nazwy „Champagne” wymienionej w wykazie Unii Europejskiej znajdującym się w dodatku 4 do niniejszego załącznika.

Artykuł 9

Związek między nazwami pochodzenia i oznaczeniami geograficznymi a znakami towarowymi

  1. Umawiające się Strony nie mają obowiązku chronienia nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, jeśli w świetle reputacji i renomy wcześniej stosowanego znaku towarowego ochrona mogłaby wprowadzić konsumentów w błąd, co do prawdziwego pochodzenia wina.

  2. Każda Strona ma prawo, z urzędu lub na wniosek zainteresowanej strony, odmowy całkowitej lub częściowej rejestracji znaku towarowego produktu sektora wina, o którym mowa w art. 2, zawierającego nazwę pochodzenia lub oznaczenie geograficzne wymienione w dodatku 4 lub będącego taką nazwą lub oznaczeniem, jeżeli dany produkt nie pochodzi z miejsca podanego w nazwie pochodzenia lub oznaczeniu geograficznym.

  3. Każda Strona ma prawo, z urzędu lub na wniosek zainteresowanej strony, odrzucić całkowicie lub częściowo rejestrację znaku towarowego produktu sektora wina, o którym mowa w art. 2, zawierającego nazwę pochodzenia lub oznaczenie geograficzne wymienione w dodatku 4 lub będącego taką nazwą lub oznaczeniem, jeżeli nazwa taka lub oznaczenie odnoszą się do produktu, który nie spełnia warunków wymaganych dla nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego.

  4. Znak towarowy, który jest stosowany w sytuacji, o której mowa w poprzednim ustępie, i odnośnie do którego wniosek został w dobrej wierze złożony, zarejestrowany – lub przyjęty zwyczajowo w dobrej wierze na obszarze jednej ze Stron (w tym w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej), jeżeli przepisy przewidują taką możliwość – przed datą objęcia ochroną nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego drugiej Strony na mocy niniejszego załącznika, może nadal być stosowany nie naruszając ochrony nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że brak jest podstaw do jego unieważnienia w ustawodawstwie zainteresowanej Strony.

Artykuł 10

Ochrona określeń tradycyjnych

  1. W Szwajcarii określenia tradycyjne Unii Europejskiej wymienione w dodatku 4 część A:

        1. nie są stosowane do celów opisu lub prezentacji wina pochodzącego ze Szwajcarii;

        2. mogą być stosowane do opisu lub prezentacji wina pochodzącego z Unii Europejskiej wyłącznie w odniesieniu do wina, którego pochodzenie i kategorię i język opisu wymieniono w dodatku, oraz na warunkach przewidzianych w przepisach ustawowych i wykonawczych Unii Europejskiej.

W Unii Europejskiej określenia tradycyjne Szwajcarii wymienione w dodatku 4 część B:

        1. nie są stosowane do celów opisu lub prezentacji wina pochodzącego z Unii Europejskiej;

        2. mogą być stosowane do opisu lub prezentacji wina pochodzącego ze Szwajcarii wyłącznie w odniesieniu do wina, którego pochodzenie, kategorię i język opisu wymieniono w dodatku, oraz na warunkach przewidzianych we szwajcarskich przepisach ustawowych i wykonawczych.

  1. W zastosowaniu niniejszej Umowy Strony przyjmują niezbędne środki, by zgodnie z przepisami niniejszego artykułu zapewnić ochronę określeń tradycyjnych wymienionych w dodatku 4, stosowanych do opisu i prezentacji win pochodzących z terytoriów odpowiednich Stron. W tym celu Strony gwarantują skuteczną ochronę prawną przed stosowaniem wspomnianych określeń tradycyjnych do opisu wina, które do tych określeń nie jest uprawnione, nawet gdy określeniom tradycyjnym towarzyszą takie wyrażenia jak „rodzaj”, „typ”, „sposób”, „na wzór”, „metoda” lub inne podobne określenia.

  2. Ochrona określenia tradycyjnego ma zastosowanie wyłącznie do:

        1. języka lub języków, w których określenie to jest zapisane w wykazie w dodatku 4;

        2. kategorii wina, w odniesieniu do której dane określenie jest objęte ochroną na rzecz Unii Europejskiej, lub klasy wina, w odniesieniu do której dane określenie jest objęte ochroną na rzecz Szwajcarii, jak określono w dodatku 4.

  3. W przypadku jednobrzmiących określeń tradycyjnych wymienionych w dodatku 4, każde z nich jest chronione, pod warunkiem że stosowane jest w dobrej wierze oraz o ile, w konkretnych warunkach stosowania określonych przez Umawiające się Strony w ramach Komitetu, zapewnione jest równe traktowanie zainteresowanych producentów, a konsument nie zostaje wprowadzony w błąd.

  4. Jeżeli określenie tradycyjne wymienione w dodatku 4 jest identyczne z określeniem tradycyjnym stosowanym do produktu sektora wina niepochodzącego z terytorium jednej ze Stron, to ostatnie określenie może być stosowane do celów opisu i prezentacji produktu sektora wina, pod warunkiem że jest ono tradycyjnie i stale używane, jego używanie w tym celu jest przedmiotem regulacji kraju pochodzenia, konsument zaś nie zostaje wprowadzony w błąd co do prawdziwego pochodzenia przedmiotowego wina.

  5. Postanowienia niniejszego załącznika w żadnym wypadku nie naruszają prawa jakiejkolwiek osoby do stosowania w handlu jej nazwiska lub nazwiska jej poprzedników w celach komercyjnych, pod warunkiem że takie nazwisko nie będzie używane w sposób wprowadzający konsumentów w błąd.

  6. Każda Strona ma prawo, z urzędu lub na wniosek zainteresowanej Strony, odmowy całkowitej lub częściowej rejestracji znaku towarowego produktu sektora wina, o którym mowa w art. 2, zawierającego określenie tradycyjne wymienione w dodatku 4 lub będącego takim określeniem, jeżeli dany znak nie dotyczy produktów sektora wina pochodzących z miejsca geograficznego związanego z danym określeniem tradycyjnym.

Każda Strona ma prawo, z urzędu lub na wniosek zainteresowanej Strony, odrzucić całkowicie lub częściowo rejestrację znaku towarowego produktu sektora wina, o którym mowa w art. 2, zawierającego określenie tradycyjne wymienione w dodatku 4 lub będącego takim określeniem, jeżeli dany znak nie dotyczy produktów sektora wina pochodzących z miejsca geograficznego związanego z danym określeniem tradycyjnym.

Znak towarowy, który jest stosowany w sytuacji, o której mowa w poprzednim ustępie, i odnośnie do którego wniosek został w dobrej wierze złożony, zarejestrowany – lub przyjęty zwyczajowo na obszarze jednej ze Stron (w tym w jednym z państw członkowskich Unii) przed datą objęcia ochroną określenia tradycyjnego drugiej Strony na mocy niniejszego załącznika, może nadal być stosowany, jeżeli odpowiednie przepisy prawa zainteresowanej Strony przewidują taką możliwość.



  1. Żadne postanowienie niniejszego załącznika nie zobowiązuje Stron do ochrony określenia tradycyjnego wymienionego w dodatku 4, które nie jest lub przestało być chronione w kraju pochodzenia lub wyszło z użycia w kraju pochodzenia.

Artykuł 11
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   19


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna