Dla planowania przestrzennego I transportu



Pobieranie 178.12 Kb.
Strona2/3
Data27.04.2016
Rozmiar178.12 Kb.
1   2   3

3. Dylematy HIA w planowaniu przestrzeni i transportu

3a. Skuteczność i efektywność HIA

Oczywistym celem HIA ma być eliminacja negatywnych i/lub uzyskanie pozytywnych skutków zdrowotnych w realizacji danego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie mniej ważny jest wymiar społeczny – szczególnie kwestia nierówności społecznych. W tym sensie celem jest unikanie powiększania się, a najlepiej i zmniejszanie nierówności społecznych. Powodem jest silne skorelowanie tych ostatnich z nierównościami zdrowotnymi. Jednakże, przy trudności w oszacowaniu korzyści (lub braku strat) zdrowotnych oraz przy odległej perspektywie czasowej takich szacunków (często przekraczających perspektywy czasowe kadencji danego urzędu) na pierwszy plan wchodzi doraźny koszt HIA. Dopiero niedawno zaczęto rozwijać instrumenty oceny efektywności kosztowej HIA.28

Pojawia się też pytanie, czy nie da się tych samych celów osiągnąć bez zastosowania HIA. Jest ono istotne szczególnie w kontekście dodatkowych kosztów – administracyjnych, czasu, itp. – jakie może pociągnąć zastosowanie HIA.29 Dlatego kluczowe jest by HIA nie była traktowana jako sztywny katalog obowiązkowych procedur administracyjnych, które generują jeszcze więcej „papierkowej roboty”. Ma to być raczej poręczny zestaw uporządkowanych narzędzi, które stosować można elastycznie w różnych kontekstach instytucjonalnych i możliwych sytuacjach praktycznych.

Z tej perspektywy, istotnym zadaniem jest identyfikacja już istniejących narzędzi i procedur, które faktycznie – choć nie nazwane – wpisują się w metodologię HIA i ewentualne uzupełnienie ich oraz uporządkowanie. Celem HIA nie powinno być mnożenie bytów ponad miarę, a jedynie znalezienie narzędzia systematycznego uwzględniania zdrowia w planowaniu przestrzennym. Przy tym należy minimalizować koszty dodatkowych: zarówno bezpośrednie – koszt dodatkowych ekspertyz – jak i instytucjonalne – modyfikacji procedur czy tworzenia nowych organów, co generuje koszty adaptacyjne i procesowe. Paradoksalnie, wdrożenie właściwych metod HIA powinno zwiększyć efektywność kosztową procesu decyzyjnego przez jego uporządkowanie i uczynienie bardziej wydajnym.



3b. Oddziaływanie HIA na kształt polityki

Metody HIA ma służyć włączeniu zdrowia (jako wiedzy i działalności) do kwestii z pozoru od zdrowia odległych (Health In All Policies). Tym samym chodzi o „wtrącanie się” w daną politykę podmiotów dysponujących wiedzą na temat zdrowia obywateli.30 Mogą to być:



  • eksperci/profesjonaliści/funkcjonariusze zdrowia publicznego – predestynowani do tego z założenia;

  • przedstawiciele interesariuszy – mogący wnieść dodatkową perspektywę);

  • ale też sami obywatele – potencjalnie zdolni wnieść swoje doświadczenia i potrzeby, a także legitymizować rozstrzygnięcie dotyczące tego czy dane ryzyko zdrowotne jest dopuszczalne.

Należy więc traktować HIA jako instrument obywatelskiej partycypacji służący poprawie jakościowego – a nie tylko ilościowego – wymiaru demokracji.

HIA jest metodą pozyskiwania wiedzy w odniesieniu do poszczególnych rozpoznawanych uwarunkowań zdrowotnych, co wymaga poszerzenia uczestnictwa (ekspertów, interesariuszy, może nawet obywateli) w procesie planowania. Pytając „jak pozyskiwać wiedzę?” pytamy w istocie: „jak dobierać uczestników?”: którzy eksperci i interesariusze mogą wyrazić istotną opinię. Część specjalistów zauważa wręcz, że „zaangażowanie interesariuszy – mimo różnorodności podejść: […] – jest konsekwentnie uznawane za podstawowy element praktyki HIA i powinno być uważane za nieodłączny jej element.”31 Stąd nieodzownym będzie wykorzystanie szablonu „drabiny partycypacji społecznej” (S. Arnstein) opracowanego właśnie w obszarze planowania miejskiego (rys. 2).32



Rys. 2. Drabina partycypacji społecznej. Na podstawie: S. Arnstein33

8

Kontrola obywatelska

Uspołecznienie władzy

7

Delegowanie

6

Partnerstwo

5

Ugłaskiwanie

Partycypacja pozorna („tokenizm”)

4

Konsultacje

3

Informowanie

2

Terapia

Brak uczestnictwa

1

Manipulacja

Koncepcja drabiny jest o tyle użyteczna, że ujawnia specyficznie polityczny wymiar HIA, która może być stosowana przez decydentów z różnymi intencjami. HIA może być przeprowadzona rzetelnie, ale zdobyte w jej wyniku informacje mogą zostać zignorowane przy ostatecznych postanowieniach (konsultacje). Może być też przeprowadzona w celu „ugłaskania” – albo wręcz uciszenia – potencjalnych oponentów danego planu wykazując, że brakuje dla niego zdrowotnych przeciwwskazań. W tych dwóch przypadkach mamy do czynienia z tzw. „oportunistycznym” HIA.34 Według typologii Arnstein byłby to element partycypacji pozornej, czy też symbolicznej („tokenizm”), co jednak niekoniecznie znaczy, że uchybiono tu zasadom samej oceny skutków zdrowotnych. Faktycznym zagrożeniem dla metody HIA jest presja decydentów by „wyprodukowała” ona oczekiwany rezultat – tj. taki, który będzie zgodny z wolą zleceniodawców badania czy społecznymi oczekiwaniami.35 Wiele zależy od intencji zleceniodawcy, od finansowania i wykonawcy oraz konstrukcji samego procesu; brakuje jednak w metodologii HIA wskazówek jak uporać się z tego typu problemami.36 W najgorszym razie HIA może zostać wykorzystane jako narzędzie manipulacji lub „terapii” (czyli „niepartycypacji”).

Jednakże, nawet przy bardziej optymistycznej wizji zastosowania narzędzia, pozostaje problem tego jaki wpływ będzie mieć wypracowana ocena HIA na ostateczną decyzję i kształt polityki czy planu przestrzennego zagospodarowania. Metodologia HIA nie aspiruje do rangi procedury, która ma zastąpić proces decyzyjny.37 Jej elastyczność – w tym i brak wiążącego charakteru – jest do pewnego stopnia założeniem tego narzędzia. Jednak brak jasności czy etap oceny i rekomendacji – trafiając wreszcie do decydentów – wpłynie na rzeczywistość, podważa sensowność stosowania HIA w ogóle.

Problem jest jednak nie tylko to czy ekspertyza wypracowana w procesie HIA dotrze do uszu decydentów politycznych. Może nawet bardziej poważnym dylematem jest to, czy celem HIA nie jest zastąpienie demokratycznej polityki przez merytokratyczną ekspertyzę. Takie postawienie sprawy – antagonizm miedzy nauką a polityką – istnieć może tylko ze szkodą dla tej pierwszej. Wiedza naukowa, pozbawiona politycznego wsparcia jest skazana na marginalizację. To wiedzie do kolejnego istotnego wyzwania stojącego przed HIA.



3c. HIA jako element procesu politycznego

Nie wolno zapominać, że planowanie przestrzenne, jako proces władczy dotykający bezpośrednio licznych grup obywateli, jest procesem na wskroś politycznym – generującym konflikt interesów i wizji społecznego rozwoju. Mówimy tu o decyzjach, które na lata zdeterminują zarówno jakość życia zwykłych mieszkańców, jak i aktywność dużych podmiotów gospodarczych (firmy deweloperskie, sektor budowlany, ale i handel, transport, gastronomia, turystyka). Nie jest więc zaskoczeniem, że HIA może stanowić element dodatkowo komplikujący proces planowania przestrzennego, przez dodawanie nowego zestawu aktorów i zadań.

Pojawia się niebezpieczeństwo, że ujawnienie potencjalnej szkodliwości zdrowotnej danych rozwiązań planistycznych stanie się pretekstem czy wręcz paliwem dla protestów społecznych. Rezultatem tego miałaby być jeszcze większa niechęć decydentów do stosowania HIA, które prócz generowania kosztów administracyjnych, zwiększałoby koszty polityczne (protesty, spadek poparcia). Widmo „zatorów przy implementacji” (end of pipe deadlocks)38 – w tym przypadku: blokowania ważnych inwestycji budowlanych – jest wyraźne, szczególnie gdy HIA miałoby stanowić tylko metodę ujawniania wad proponowanego planu. Stawia to w szczególnie kłopotliwej pozycji choćby ekspertów zdrowia publicznego, którzy narażają się na ryzyko popełnienia „grzechu politycznej naiwności” (tj. wyrażenia stanowiska, które jest rzetelne, ale nie w smak władzy).39

Można jednak potraktować HIA nie jako źródło politycznego ryzyka, ale raczej mechanizm rozbrajania potencjalnych konfliktów politycznych. Jest to perspektywa szczególnie atrakcyjna w kontekście stopniowo budzącej się oddolnej aktywności obywatelskiej w Polsce – lokalnych ruchów społecznych (tzw. „ruchów miejskich”) aktywnych ostatnimi czasy szczególnie przy kwestiach zagospodarowania przestrzennego terenów miejskich (parki, tereny zielone). Ponadto, tradycyjnie, czyli odgórnie prowadzona polityka planowania przestrzennego i tak natrafia na zatory z najprzeróżniejszych względów. Wynika to wyraźnie z niedojrzałości obywatelskiej partycypacji, która sprawia, że – w kontekście arogancji decydentów i nietransparentności procesu kształtowania przestrzeni – zawziętość, brak woli kompromisu („pieniactwo” i „sekciarstwo”) mogą kwitnąć przy wykorzystaniu szeregu legalnych instrumentów blokowania działań (w tym drogi sądowej).40

Fenomeny te sprawiają, że zatory przy implementacji z powodu protestów społecznych i tak są już poważnym problemem. Metodologia HIA – jako dająca wyraźnie miejsce dla partycypacji społecznej – może stanowić właśnie element procesu komunikowania społecznego i rozbrajania potencjalnych napięć społeczno-politycznych. HIA mogłoby stanowić instrument zarówno uwzględniania społecznych oczekiwań, jak i budzącego zaufanie informowania czy uspokajania niepokojów. W tym wypadku kryterium efektywności byłby finalny brak społecznej kontestacji danej polityki. Likwidowałoby to koszty obstrukcji przy implementacji, czy koszty wycofania się z danej decyzji przy rozpoczętej już implementacji (zmarnowane inwestycje budowlane, procesy sądowe, itp.).

3d. Wiedza naukowa w procesie politycznym

W tym miejscu ujawnia się problematyczność wiedzy naukowej jako podstawy decyzji politycznej. Wiąże się to z kwestią jakości HIA i dostarczanego przezeń „produktu” – oceny skutków i rekomendacji (rzetelności dostarczonej wiedzy, trafności predykcji ale i transparencję oraz inkluzyjność przebiegu).41

Prócz politycznego uwikłania HIA, metoda ta, jako zorientowana na najnowszą wiedzę w dziedzinie zdrowia publicznego, musi zmierzyć się ze specyficznym statusem nauki w procesie politycznym. Jest ona bowiem – szczególnie na etapie poprzedzającym wdrożenie danej decyzji – problematyczną podstawa dla decyzji: wiąże się z jawną niepewnością, nie-ostatecznością, brakiem pełnych danych, niejasnością związków przyczynowych. Wszystko to czyni naukę przedmiotem wręcz politycznej kontrowersji. Decydenci wciąż będą pytać: czy dana ocena czy rekomendacja jest pewna? Poznawczy sceptycyzm nauki – jawne przyznawanie się do swoich ograniczeń, ciągłe samo-kwestionowanie i nieostateczność teorii naukowych (nieistnienie „praw nauki”) – czyli wszystko to, co stanowiłoby normalnie o sile tej domeny wiedzy ludzkiej – w polityce jest ogromnie problematyczne. Decydenci i obywatele domagają się pewności, jednoznacznego przekazu. Kiedy ekspert rzetelnie przyznaje, że tej pewności nie może zagwarantować staje się bezużyteczny. Samo potoczne (nie)rozumienie czym jest wiedza naukowa stanowi istotny problem.

Tutaj ujawnia się druga rola zdrowia publicznego, jako nie tylko nauki, ale i sztuki – jak mówi klasyczna definicja Winslowa:42 sztuki działania politycznego, tj. przy ograniczonych zasobach materialnych i czasu; w warunkach konfliktu politycznego, ale przy rzetelnym uwzględnianiu najbardziej istotnych przesłanek. W tym kontekście HIA prezentuje się nie tylko jako metoda zdobywania wiedzy, ale też – jeśli nie przede wszystkim – właściwego prezentowania tej wiedzy aktorom polityki. Jak wskazuje Bruno Latour w Polityce natury, naukę powinnyśmy traktować w sposób na wskroś polityczny – jako język, w którym mówi do nas natura, czyniąc z tej ostatniej właśnie aktora polityki. Jego uwagi szczególnie odnosiły się do problemów ludzkiej ingerencji w środowisko, ale miały bezpośrednie odniesienie do zdrowia publicznego – gdyż ingerencja ta powoduje sprzężenie zwrotne, uderzając później w ludzi: powodując epidemie, susze, czy powodzie.43 Celem więc „polityki natury” jest pogodzenie się z niepewnością i przejście nad nią do porządku dziennego – porzucenie fałszywego przekonania, że nauka daje wiedzę ostatecznie prawdziwą. Latour proponuje, żebyśmy także z naturą wchodzili w polityczne kompromisy – negocjowali swoją pozycję, traktując wiedzę naukową jako komunikat od jednego z istotniejszych aktorów polityki. Natura nie jest bowiem tylko biernym przedmiotem działania, gdyż sama może na nas oddziaływać – odpowiadając na nasze próby jej przekształcenia.

HIA jest w stanie potencjalnie dopomóc w redefinicji statusu nauki, stanowiąc instrument tzw. przywództwa partycypacyjnego – zorientowanego na kompromis i zdolnego do tworzenia koalicji, ale także otwartego na renegocjację podjętej decyzji. Decyzja bowiem – jak wskazuje się szczególnie w najnowszej literaturze przedmiotu – nie powinna nigdy kończyć procesu zbierania informacji w HIA.44 Najistotniejsze, że metodologia ta służyć może zbudowaniu trwałego kanału rzetelnego informowania i wymiany wiedzy naukowej. Oferuje ona umiejętność przełamania impasu, gdy debata ma już tylko charakter obstrukcyjny. Wyrażanym wprost celem HIA – wynikającym z jej partycypacyjnego nastawienia – jest zwiększanie społecznej świadomości dotyczącej determinantów zdrowia w obszarze planowania przestrzennego i transportu. Do tego stopnia, że metodę tę traktuje się wręcz jako mechanizm stymulowania publicznej debaty nad danymi planami przez uzupełnianie jej o nowe informacje.45

3e. Problem próżni instytucjonalnej

W kontekście osadzenia instytucjonalnego zauważa się, że HIA jest – przez swoją międzysektorowość i interdyscyplinarność – z założenia „bezdomną procedurą”. Wymaga współpracy wielu podmiotów, jednak sama nie ma ugruntowania w systemie władzy; nade wszystko: nie ma własnego budżetu. Jest to potencjalnie jedno z poważniejszych zagrożeń dla metody.46 Z drugiej jednak strony – właśnie przez swoją „lotność” – może stanowić adekwatną odpowiedź na wyzwania współczesności. W czasach, w których sztywna instytucjonalizacja nie zdaje już egzaminu, mogłaby trafnie uzupełniać istniejące struktury prawno-administracyjne i polityczne. Jest to kolejny wymiar przywództwa partycypacyjnego, na którego składa się HIA.

Elastyczne potraktowanie HIA pozwolić może na wypełnienie wyraźnej próżni instytucjonalnej powstającej w realiach „społeczeństwa płynnej ponowoczesności” (network socjety).47 Specyfika tego ostatniego polega przede wszystkim na coraz słabszej instytucjonalizacji sieci problemowych (issue networks) –– wynikającej z osłabienia ludzkiej potrzeby stowarzyszania się na stałe. Współcześnie co raz częściej brakuje dyżurnych „społecznych partnerów” dla władzy. Generuje to problem realnego braku legitymizacji decyzji, które podejmowane są przy udziale wyłącznie tradycyjnie umocowanych interesariuszy – zinstytucjonalizowanych ale często słabo reprezentatywnych dla interesu społecznego (niczym historyczne rotten boroughs). Zjawisko powstających ad hoc ruchów miejskich jest tu szczególnie symptomatyczne. W ich wypadku to jakiś konkretny plan polityki wywołuje powstanie wspólnoty problemowej (community of fate).48 Przykładowo, w Krakowie plany organizacji zimowej olimpiady czy przeznaczenia Zakrzówka pod zabudowę wielorodzinną doprowadziły do powstania szeregu stowarzyszeń: „Kraków Przeciw Igrzyskom” oraz „Zielony Zakrzówek”. Wspólnoty takie zwykle szybko rozpływają się w „płynnej nowoczesności”, gdy tylko ich sympatycy uznają, że cel inicjatywy został zrealizowany (wyjaśniałby trudności z instytucjonalizacją takich ruchów na potrzeby polityki lokalnej, jak w przypadku stowarzyszenia „Kraków Przeciw Igrzyskom”).

4. Przykład zastosowania: Lake Merritt Station Area Plan (Oakland, Kalifornia, 2012)

4a. Wprowadzenie

Z perspektywy niniejszego raportu interesującym przykładem zastosowani HIA w planowaniu przestrzennym jest dokument Lake Merritt Station Area Plan Health Impact Assessment z 2012 roku.49 Dotyczy on planu zagospodarowania fragmentu Amerykańskiego miasta Oakland w stanie Kalifornia i powstał w kontekście rozwijania szybkiej kolei dla rejonu Zatoki San Francisco – tzw. BART (Bay Area Rapid Transit). Wyodrębniona część objęta planem – tzw. Obszar Planowania (Planning Area) – to rejon w promieniu pół mili (ok. 800 metrów), czyli 10-minutowego spaceru od stacji BART o nazwie Lake Merrit.

Przeprowadzona w tym wypadku szybka, partycypacyjna HIA odnosiła się, więc do Planu Zagospodarowania Okolicy Stacji Lake Meritt [Station Area Plan (SAP) for the Lake Merritt BART Station (LMB)]. Plan tworzony był wspólnie przez:


  • urząd miasta Oakland,

  • system szybkich kolei międzymiejskich BART,50

  • oraz dystrykt wyższych uczelni zawodowych Peralta (Peralta Community College District) 51 – obejmujący m.in. Laney College położony w bezpośredniej bliskości stacji Lake Meritt.

Przeprowadzona HIA odnosiła się do różnych etapów powstającego planu. Bazowała na wstępnych analizach intensywności ruchu i miejskich planach koncepcyjnych transportu. Uzupełniała ona wyniki – uznanego za niewystarczający – raportu z oceny skutków środowiskowych (EIA). HIA była finansowana ze środków Federalnej Administracji Transportu (Federal Transit Administration, FTA) w ramach partycypacyjnego projektu pilotażowego (Public Transportation Participation Pilot Program). Zasadnicza cześć HIA przeprowadzona została między styczniem 2010 a grudniem 2011 roku pod przewodnictwem Human Impact Partners (HIP) – kalifornijskiej organizacji pozarządowej zajmującej się problemami nierówności zdrowotnych: głównie przy wykorzystaniu narzędzia HIA.52 Decyzja o przeprowadzaniu HIA względem tego planu podjęta została pod wpływem podnoszonych przez społeczności lokalne obaw i postulatów. Urząd miasta Oakland od samego początku był zainteresowany wkładem obywateli w kształtowanie tego planu zagospodarowania przestrzennego.

To, co czyni ten przykład zastosowania HIA ciekawym, to fakt, że dotyczył on szeregu zazębiających się kontekstów społeczno-przestrzennych. Zasadniczym celem był wpływ rozwoju szybkiej kolei międzymiejskiej na funkcjonowanie tego obszaru miasta, który będzie punktem przesiadkowym dla licznych mieszkańców wyjeżdżających stamtąd do pracy, a także studentów pobliskiego Community College. Projekt zorientowany był na poprawę bezpieczeństwa ruchu, prewencję przestępczości, utworzenie nowych miejsc pracy oraz zwiększenie wykorzystania Laney College. Istotnym wątkiem projektu była także kwestia jakości życia społeczności lokalnej złożonej głównie z mniejszości pochodzenia chińskiego – z jej historyczno-kulturową specyfiką a także strukturą wiekową.

W omawianym planie przyjęto wszechstronne spojrzenie na kwestię planowania przestrzennego – z konieczności uwzględniając kontekst dużo szerszy. Odpowiada to docelowemu zakresowi polskiego planowania przestrzennego, które – zgodnie z zapisami prawa – determinować ma także plany transportu drogowego i szynowego. Brane pod uwagę determinanty zdrowia stanowią dobrą wskazówkę na temat tego, co powinno być w przyszłości przedmiotem pogłębionej analizy polskich planów zagospodarowania przestrzennego.

4b. Interesariusze

Prócz wskazanych wyżej zleceniodawców planu Lake Merritt Station Area i wykonawcy HIA, w samo jej przeprowadzenie włączony był szereg innych podmiotów – zgodnie z zasadami partycypacji społecznej. Na potrzeby HIA powołany został Komitet Kierowniczy (Steering Committee), w którego skład wchodzili reprezentanci szeregu organizacji zaangażowanych w sprawy społeczności lokalnych i kwestie zdrowia publicznego (tylko 4 pierwsze organizacje był grantobiorcami). Były to:



  • Human Impact Partners (HIP) – jako lider i naczelny wykonawca HIA;

  • Public Health Law & Policy (PHLP) – koordynator pierwszego etapu;53

  • Asian Pacific Environmental Network (APEN);54

  • TransForm;

  • East Bay Asian Local Development Corporation (EBALDC);55

  • a także Asian Health Services (AHS) – lokalny świadczeniodawca podstawowej opiek zdrowotnej oferujący usługi przedstawicielom mniejszości pochodzenia azjatyckiego.56

Wszystkie te organizacje zaangażowane były w opracowanie analizy HIA w poszczególnych jej etapach.

4c. Proces

W omawianym przypadku zastosowano standardowy schemat postępowania w HIA dla planowania przestrzennego:



1. Screening przeprowadzono w okresie od stycznia do kwietnia 2010 roku. Miał on charakter niesformalizowany – nie powołano jeszcze wtedy Komitetu Kierowniczego, kontakt zaś koordynowany był przez organizację Public Health Law & Policy (PHLP). Polegał na serii rozmów telefonicznych reprezentantów PHLP z przedstawicielami pozostałych organizacji, które później utworzyły Komitet. Na tym etapie zidentyfikowano zasadnicze problemy zdrowotne dla Planu. W wyniku tych działań, jak i wcześniejszych głosów i obaw podnoszonych wśród społeczności lokalnej, podjęta została decyzja o dalszych działaniach ze względu na potencjalnie istotne znaczenie zdrowotne Planu dla społeczności.

2. Scoping trwał od kwietnia do grudnia 2010 roku. Na tym etapie powołano do życia Komitet Kierowniczy. W kluczowym momencie, we wrześniu 2010 roku Human Impact Partners (HIP) zaangażował planistów urzędu miasta Oakland do ustalenia harmonogramu i zakresu przeprowadzanej analizy. Zakres HIA uwzględniał wytyczne (Guiding Principles) opracowane w 2009 roku wspólnie przez urząd miasta, Asian Health Services (AHS) i lokalną Izbę Gospodarczą (Oakland Chinatown Chamber of Commerce). Ze względu na ograniczenia finansowe konieczna była redukcja uwzględnianych zagadnień w stosunku do tych wytycznych. Ustalono adekwatną listę priorytetów. Skupiano się na tych aspektach planu, co do których istniała szansa na skuteczne interwencje. Ostateczny projekt HIA przedstawiony został do zatwierdzenia Komitetowi Kierowniczemu i urzędowi miasta.

3. Ograniczona ocena (limited analysis) skutków zdrowotnych przeprowadzona została w odniesieniu do poszczególnych dokumentów związanych z Obszarem Planowania na różnych etapach ich powstawania: w czerwcu i lipcu 2011 oraz listopadzie 2011. Proces przebiegał na zasadzie korespondencyjnej. Analizy przeprowadzane były w znacznej mierze w oparciu o już istniejące dokumenty opracowane przez instytucje publiczne i pozarządowe. Do HIA wykorzystano różne metody badań społecznych łącznie z „ankietami obserwacyjnymi” (observational survey) i konsultacjami społecznymi – w drodze grup fokusowych i tzw. „herbatek sąsiedzkich” (Neighborhood Teas) dla sklepikarzy, studentów, rodzin, oraz właścicieli nieruchomości. Na podstawie zebranych danych przygotowane zostały rekomendacje adekwatnie do wyodrębnionych determinantów zdrowotnych.

4. Raport HIA został udostępniony w formie elektronicznej wraz z załącznikami dokumentującymi proces badawczy. Inne aktywności upowszechniające rezultaty HIA obejmowały spotkania z urzędnikami miejskimi (czerwiec–listopad 2011) oraz omawianie istotnych fragmentów na posiedzeniach Rady Miasta Oakland (marzec 2012).

5. Monitoring przewidziany w raporcie uwzględnia kontynuację upowszechniania rezultatów HIA i wywieranie społecznego nacisku na decydentów dla uwzględnienia przedstawionych rekomendacji w drodze partycypacyjnej i demokratycznej – przez pociągania decydentów do odpowiedzialności politycznej za działania, do których się zobowiązali. Twórcy raportu oczekują realizacji co najmniej czterech z siedmiu przedstawionych rekomendacji; spodziewają się także realizacji konkretnych polityk zmniejszających ryzyko zdrowotne we wskazanych obszarach determinantów (patrz: rekomendacje niżej).

4d. Uwzględnione determinanty zdrowia i rekomendacje

Komitet Kierowniczy wyróżnił pięć obszarów uwarunkowań zdrowia stanowiących przedmiot głównego zainteresowania HIA. Kryterium wyróżnienia było szczególne znaczenie dla wspólnoty lokalnej. Wyróżniono następujące obszary determinantów: (1) transport, (2) mieszkalnictwo, (3) rozwój ekonomiczny, (4) parki i (5) bezpieczeństwo publiczne.


1   2   3


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna