Dla planowania przestrzennego I transportu



Pobieranie 178.12 Kb.
Strona3/3
Data27.04.2016
Rozmiar178.12 Kb.
1   2   3

(1. Transport) W kwestii wpływu transportu na zdrowie pod uwagę brana była przede wszystkim:

  • aktywność fizyczna związana z przemieszczaniem się pieszo, jazdą na rowerze i wykorzystywaniem transportu publicznego;

  • bezpieczeństwo ruchu dla kierujących, pieszych i rowerzystów; oraz

  • jakość powietrza wynikająca z ruchu samochodowego.

Z uwarunkowań już istniejących wskazywano na różną szerokość i stan chodników oraz na silnie niedostatki ścieżek rowerowych. Pod uwagę brany był fakt, że historycznie Obszar Planowania – obejmujący w znacznej mierze tzw. Chińską Dzielnicę (Chinatown) – miał największy w mieście odsetek wypadków z udziałem pieszych i samochodów. Szczególną uwagę zwracało silne zanieczyszczenie powietrza związane z silnym ruchem na pobliskiej międzystanowej drodze szybkiego ruchu (freeway). W raporcie zwracano uwagę, że proponowany plan przebudowy zakładał zwiększenie ruchu samochodowego o dodatkowe 30 do 36 tysięcy podróży dziennie, co przełoży się negatywnie na zdrowie mieszkańców we wszystkich omawianych kwestiach, jeśli nie zostaną podjęte środki zaradcze. Z kolei inne planowane inwestycje – takie jak udogodnienia dla pieszych i rozwiązania wygaszające ruch (zwężenia pasów, progi zwalniające, drogi jednokierunkowe, ścieżki rowerowe) – mają przynieść pozytywne skutki przez ograniczenie wypadków.

(2. Mieszkalnictwo) W kwestii mieszkalnictwa rozpatrywany był przede wszystkim wpływ na zdrowie migracji i kosztów utrzymania. Dane z 2000 roku wskazywały, że średni czynsz brutto w Obszarze Planowania było o 30% niższy niż w reszcie Oakland. Zauważano jednak, że zakładane inwestycje grożą wzrostem kosztów utrzymania w dzielnicy (czynsz, ceny żywności w sklepach) i w rezultacie gentryfikacją – wprowadzaniem się osób zamożnych i wypieraniem ludności mniej majętnej. Aby temu zapobiec wskazywano na konieczność wprowadzenia środków dla utrwalenia przystępności cenowej mieszkań, szczególnie dla osób starszych.

(3. Rozwój ekonomiczny) Determinantami gospodarczymi branymi tu pod uwagę były:

  • charakterystyka siły roboczej – uwzględniająca dochód, wiek, wykształcenie, status zatrudnienia i lokalizację pracy;

  • charakterystyka gospodarcza – gałąź gospodarki, potencjał miejsc pracy, płace i dodatki, oraz kształcenie siły roboczej; a także

  • warunki dla rozwoju przedsiębiorczości (przyciągające inwestycje).

Analiza istniejącej struktury przedsiębiorczości i siły roboczej wskazywała na najsilniejsza reprezentację sektorów (kolejno wg wielkości): usług edukacyjnych, zdrowotnych i opiekuńczych; sztuki, kultury i rekreacji; gastronomii i zakwaterowania; finansów, ubezpieczeń, obrotu nieruchomościami i najmu; handlu; oraz nauki, zarządzania i innych. Nie udało się ustalić jaki odsetek mieszkańców pracuje lokalnie i do jakiego stopnia kwalifikacje mieszkańców wpasowują się w lokalną strukturę gospodarki. W wyniku wdrożenia planu, przewidywane jest stworzenie dodatkowych 4423 miejsc pracy – głównie pracy biurowej, w handlu i zawodach związanych z samochodami. Może to szczególnie wspomóc jednojęzyczną ludność pochodzenia azjatyckiego, dla której bardziej odpowiednie są mniejsze i bliższe zakłady pracy.

(4. Parki) W raporcie badano wpływ planowanych inwestycji na udział terenów zielonych mierzony w akrach na 1000 mieszkańców; geograficzną dostępność parków; oraz programy i inne funkcje oferowane przez parki. Wskazano, na fakt, że już przed realizacją planów dostępność parków dla mieszkańców tego obszaru była mniejsza od średniej dla Oakland, i że parki te należy uznać na przeludnione z perspektywy istniejących wytycznych. Proponowane powiększenie terenów zielonych – w świetle oczekiwanego przyrostu populacji – uznane zostało za zabieg niewystarczający. W raporcie wskazano też na konieczność uwzględnienia opinii samych mieszkańców i ich kulturowe oczekiwania w planowaniu tego aspektu (m.in. miejsca dla gimnastyki medytacyjnej tai chi).

(5. Bezpieczeństwo publiczne) W kontekście przestępczości i przemocy zwrócona została uwaga na to, że obszar objęty planowaniem jest postrzegany jako niebezpieczny. Raport omawia rekomendowane środki zapobiegania przestępczości przez planowanie środowiskowe (crime prevention through environmental design, CPTED) – zwiększanie aktywności handlowej i usługowej, redukcja natężenia i prędkości ruchu samochodowego na rzecz ruchu pieszego (wymuszanie większej ostrożności), lepsze oświetlenie ulic, oraz zwiększenie spójności społecznej. Środki te są uwzględnione w planie i powinny prowadzić do zwiększenia bezpieczeństwa.

Twórcy raportu wskazywali, że wiele z proponowanych rozwiązań będzie miało zasadniczo pozytywny skutek zdrowotny. Prognozują oni jednak także szereg negatywnych skutków – głownie: gentryfikację, zwiększenie ryzyka wypadków i pogorszenie jakości powietrza. Raport zawiera szereg wskazówek dla uniknięcia takich konsekwencji i dla poprawy sytuacji zdrowotnej mieszkańców. Podstawowe i najbardziej realne w realizacji rekomendacje z raportu ujęte zostały zwięźle w postaci czterech wskazań ogólnych i – składających się na nie – siedmiu szczegółowych rekomendacji:



  1. Tworzenie bezpiecznych przestrzeni publicznych:

    1. Zwiększenie ruchu pieszych i tworzenie miejsc zatrudnienia przez przyciąganie drobnego biznesu.

    2. Tworzenie przyjaznych, bezpiecznych i przepustowych rozwiązań przez lepsze oświetlenie i udogodnienia dla pieszych w celu poprawy okolicy Chinatown i Laney College.

    3. Poprawienie połączeń miedzy kluczowymi celami podróży, szczególnie Chinatown i Laney College.

  2. Promowanie bezpiecznych ulic:

    1. Zmniejszenie ruchu samochodowego przez okolicę.

    2. Poprawa i utrzymanie chodników.

    3. Zapewnienie czystości i bezpieczeństwa ulic i skrzyżowań.

  3. Poprawienie służb policyjnych:

    1. Utworzenie dodatkowego posterunku policyjnego przy stacji Lake Merrit.

  4. Włącznie programów i polityk prewencji przemocy.

5. Polski kontekst instytucjonalny dla HIA w planowaniu przestrzennym i transportu: zarys

Obowiązująca ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku (Dz. U. 2003 nr 80 poz. 717 ze zmianami) (UPZP) wskazuje w artykule 1, ust.1, pkt. 5, że „w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza”: „wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych”. Stanowi to legalną podbudowę zastosowania HIA w tym obszarze.



Rys. 3. Relacje miedzy przedmiotami analizy: terminologia stosowana w prawie polskim

Plany” / „koncepcje” / „studia”

PRZESTRZENNEGO ZAGOSPODAROWANIA:

kraju / województwa / gminy



PROGRAM REWITALIZACJI

dzielnic / etc.




„Plan” / „program” / „strategia”

krajowa / gminna



ROZWOJU TRANSPORTU

publicznego / budowy dróg / etc.



W polskim systemie prawno-administracynym planowanie przestrzenne stanowi proces nadrzędny dla dwóch typów działań stanowiących bardziej konkretny przedmiot zainteresowania niniejszego raportu: mianowicie realizacji programów rewitalizacji danych obszarów (np. dzielnic miasta) oraz formułowania planów rozwoju transportu (kraju, województwa, gminy). Zarówno programy rewitalizacji jak i plany rozwoju transportu muszą powstawać na bazie odpowiednich planów przestrzennego zagospodarowania. Polsce, w przypadku dokumentów planowania przestrzennego i transportu, uwzględnia się różnorodną terminologię: „plan”, „koncepcja”, „studium”, „strategia”. Istnieją między nimi pewne różnice prawne, które szerzej zostaną omówione w kolejnych częściach raportu. W tym miejscu wypada wskazać, że na poziomie gminy (miasta) tzw. „miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego” – będący aktem prawa lokalnego (stanowiący więc źródło praw i obowiązków obywateli, i będący wiążącą podstawą decyzji administracyjnych) – jest tylko i wyłącznie dokumentem opracowywanym fakultatywnie. Obligatoryjne „studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego” (SUiKZP) ma charakter wyłącznie aktu kierownictw wewnętrznego.57

Rys. 4.: Planowanie przestrzenne i transportu w systemie polskiej administracji publicznej w Polsce. Opracowanie: Zabdyr-Jamróz M. [2014]

Najważniejsze z aktów prawnych regulujących kwestię planowania przestrzennego i transportu w Polsce:



  • Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 nr 80 poz. 717)

    • Akty wykonawcze:

      • Uchwała Nr 239 Rady Ministrów z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie przyjęcia Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030 (M.P. 2012 nr 0 poz. 252)

      • Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie wzoru rejestru decyzji o warunkach zabudowy oraz wzorów rejestrów decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego( Dz.U. 2004 nr 130 poz. 1385)

      • Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. 2004 nr 118 poz. 1233)

      • Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. 2003 nr 164 poz. 1589)

      • Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 nr 164 poz. 1588)

      • Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 2003 nr 164 poz. 1587)

    • Dyrektywy europejskie:

      • Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli

      • Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE

      • Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG

      • Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko

      • Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk naturalnych oraz dzikiej fauny i flory

      • Dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko naturalne

    • Orzeczenia TK:

      • Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt K 17/08 (Dz.U. 2010 nr 137 poz. 926)

      • Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt P 58/08 (Dz.U. 2010 nr 24 poz. 124)

      • Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 marca 2007 r. sygn. akt K 54/05 (Dz.U. 2007 nr 48 poz. 326)

      • Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt K 22/04 (Dz.U. 2005 nr 57 poz. 503)

Inne relewantne regulacje i dokumenty:



  • Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 1997 Nr 115 poz. 741)

  • Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. 2006 Nr 227 poz. 1658)

  • Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13, Nr 228, poz. 1368, z 2014 r. poz. 423, 915)

Przykładowe dokumenty:



Program Budowy Dróg Krajowych

http://www.mir.gov.pl/transport/infrastruktura_drogowa/program_budowy_drog_krajowych/strony/start.aspx



Strategia Rozwoju Transportu

http://www.mir.gov.pl/Transport/Zrownowazony_transport/SRT/Strony/start.aspx



Program rewitalizacji dzielnic Krakowa

http://rewitalizacja.krakow.pl/programy_rewitalizacji/7349,artykul,lpr__quot_starej_quot__nowej_huty.html



Zintegrowany Plan Rozwoju Transportu Publicznego dla Krakowa

https://www.bip.krakow.pl/?sub_dok_id=21490




1 Będę wdzięczny za przekazywanie uwagi i komentarzy na adres: michal.zabdyr.jamroz@gmail.com

2 Raport opracowany na zamówienie Ministerstwa Zdrowia w ramach projektu „Ograniczanie społecznych nierówności w zdrowiu", Programu PL 13 współfinansowanego ze środków Norweskiego Mechanizmu Finansowego 2009-2014 – w ramach konsorcjum „Nauka i Zdrowie (umowa nr A-AE-KN-12/5/2013).

3 Jason Corburn, “Confronting the Challenges in Reconnecting Urban Planning and Public Health,” American Journal of Public Health 94, no. 4 (April 2004): 541–46.

4 Edwart T. Hall, Ukryty Wymiar (Warszawa, 2001), 46.

5 Anthony G. Capon, “Health Impacts of Urban Development: Key Considerations,” New South Wales Public Health Bulletin 18, no. 9–10 (October 2007): 155–56.

6 Steven Cummins and Sally Macintyre, “The Location of Food Stores in Urban Areas: A Case Study in Glasgow,” British Food Journal 101, no. 7 (August 1, 1999): 545–53.

7 Martin Powell, “On the Outside Looking in: Medical Geography, Medical Geographers and Access to Health Care,” Health & Place 1, no. 1 (March 1995): 41–50.

8 Steven Cummins and Sally Macintyre, “‘Food Deserts’—evidence and Assumption in Health Policy Making,” BMJ : British Medical Journal 325, no. 7361 (August 24, 2002): 436–38; Capon, “Health Impacts of Urban Development.”

9 Powell, “On the Outside Looking in.”

10 Capon, “Health Impacts of Urban Development.”

11 Myung-Rae Cho, “The Politics of Urban Nature Restoration: The Case of Cheonggyecheon Restoration in Seoul, Korea,” International Development Planning Review 32, no. 2 (January 1, 2010): 145–65.

12 Ann Forsyth, Carissa Schively Slotterback, and Kevin Krizek, “Health Impact Assessment (HIA) for Planners: What Tools Are Useful?,” Journal of Planning Literature 24, no. 3 (February 1, 2010): 1.

13 Jan Fałkowski, Beata Łopaciuk-Gonczaryk, and Aneta Kargol-Wasiluk, “Partycypacja Obywatelska W Gminach Województwa Podlaskiego Z Punktu Widzenia Przedstawicieli Władz Samorządowych,” in Jakość Rządzenia W Polsce. Jak Ją Badać, Monitorować I Poprawiać? (Warszawa, 2013), 315–39.

14 Ustawa O Planowaniu I Zagospodarowaniu Przestrzennym Z Dnia 27 Marca 2003 Roku (Dz. U. 2003 nr 80 poz. 717 ze zmianami, 2003).

15 PTS, System Planowania Przestrzeni W Polsce (Warszawa: Zespół ds. konsultacji społecznych Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, 2012).

16 Andrzej Jędraszko, Zagospodarowanie Przestrzenne W Polsce: Drogi I Bezdroża Regulacji Ustawowych (Warszawa: Unia Metropolii Polskich, 2005).

17 IGPiK, Gospodarka Przestrzenna Gmin - Harmonizowanie Interesów Publicznych I Prywatnych, vol. III (Kraków: Instytut Gospodarki Przestrzennej i Mieszkalnictwa, 1998).

18 Barton Reid, “The New Urbanism as a Way of Life : The Relationship between Inner City Revitalization in Canada and the Rise of the New Middle Class,” 1985.

19 Yannis Papadopoulos, “On the Embeddedness of Deliberative Systems: Why Elitist Innovations Matter More,” in Deliberative Systems, ed. John Parkinson and Jane Mansbridge (New York: Cambridge University Press, 2012), 125.

20 Erica Ison, “Health Impact Assessment in a Network of European Cities,” Journal of Urban Health 90, no. 1 (May 30, 2012): 8.

21 WHO, “WHO | Tools and Methods,” accessed March 29, 2015, http://www.who.int/hia/tools/en/.

22 Forsyth, Slotterback, and Krizek, “Health Impact Assessment (HIA) for Planners.”

23 Marleen Bekker, The Politics of Healthy Policies: Redesigning Health Impact Assessment to Integrate Health in Public Policy (Eburon Uitgeverij B.V., 2007).

24 Opracowane na podstawie: Forsyth, Slotterback, and Krizek, “Health Impact Assessment (HIA) for Planners,” 6, 10; Reid Ewing and Richard Kreutzer, Understanding the Relationship between Public Health and the Built Environment: A Report Prepared for the LEED-ND Core Committee, 2006, http://www.usgbc.org/DisplayPage.aspx?CMSPageID=148; Design for Health, Building Public Understanding: The Link between Health and Planning, 2007, http://www.designforhealth.net/resources/hiaprimchecklist.html; Design for Health, Health Impact Assessment Level 1: Preliminary Checklist. Version 2.1, 2007, http://www.designforhealth.net/resources/hiarapidassessment.html; Design for Health, Health Impact Assessment Level 2: Rapid Health Assessment Toolkit, 2007, http://www.designforhealth.net/resources/hiathresholdanalysis.html; Design for Health, Health Impact Assessment Level 3: Threshold Analysis, 2007, http://www.designforhealth.net/resources/checklists.html; Design for Health, Health Impact Assessment Level 1: Preliminary Checklist. Version 2.1.

25 Erica Ison, Rapid Appraisal Tool for Health Impact Assessment: A Task-Based Approach (Oxford, UK: Institute of Health Sciences, 2002); Erica Ison, “Rapid Appraisal Techniques,” in Health Impact Assessment, ed. John Kemm, Jayne Parry, and Stephen Palmer (Oxford, UK: Institute of Health Sciences, 2002), 115–30; Eva Elliott and Gareth Williams, “Developing a Civic Intelligence: Local Involvement in HIA,” Environmental Impact Assessment Review 24, no. 2 (February 2004): 231–43; Jason Corburn, Street Science: Community Knowledge and Environmental Health Justice, 1 edition (Cambridge, MA: The MIT Press, 2005); Sue Greig, Neil Parry, and Barbara Rimmington, “Promoting Sustainable Regeneration: Learning from a Case Study in Participatory HIA,” Environmental Impact Assessment Review 24, no. 2 (February 2004): 255–67; Matthew Kearney, “Walking the Walk? Community Participation in HIA: A Qualitative Interview Study,” Environmental Impact Assessment Review 24, no. 2 (February 2004): 217–29; JR Kemm, “Can Health Impact Assessment Fulfil the Expectations It Raises?,” Public Health 114, no. 6 (November 2000): 431–33; Martin Birley, “Health Impact Assessment, Integration and Critical Appraisal,” Impact Assessment and Project Appraisal 21, no. 4 (December 1, 2003): 313–21; Karen McCaig, “Canadian Insights: The Challenges of an Integrated Environmental Assessment Framework,” Environmental Impact Assessment Review, Health Impact Assesment, 25, no. 7–8 (October 2005): 737–46.

26 Ellis A. M Franssen, Brigit A. M Staatsen, and Erik Lebret, “Assessing Health Consequences in an Environmental Impact Assessment: The Case of Amsterdam Airport Schiphol,” Environmental Impact Assessment Review 22, no. 6 (November 2002): 633–53.

27 Forsyth, Slotterback, and Krizek, “Health Impact Assessment (HIA) for Planners.”

28 Phillip Atkinson and Anthea Cooke, “Developing a Framework to Assess Costs and Benefits of Health Impact Assessment,” Environmental Impact Assessment Review, Health Impact Assesment, 25, no. 7–8 (October 2005): 791–98.

29 Forsyth, Slotterback, and Krizek, “Health Impact Assessment (HIA) for Planners.”

30 Andrew L. Dannenberg et al., “Growing the Field of Health Impact Assessment in the United States: An Agenda for Research and Practice,” American Journal of Public Health 96, no. 2 (February 2006): 262–70.

31 National Research Council (US) Committee on Health ImpactAssessment, “Elements of a Health Impact Assessment,” 2011, http://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK83540/.

32 Sherry R. Arnstein, “A Ladder of Citizen Participation,” Journal of the American Institute of Planners 35, no. 4 (1969): 216–24.

33 Ibid.

34 Matthias Wismar and Kelly Ernst, “Is HIA Effective? A Synthesis of Concepts, Methodologies and Results,” in The Effectiveness of Health Impact Assessment: Scope and Limitations of Supporting Decision-Making in Europe (Copenhagen: World Health Organization, 2007), 15–35; Eva Elliott and Sarah Francis, “Making Effective Links to Decision-Making: Key Challenges for Health Impact Assessment,” Environmental Impact Assessment Review, Health Impact Assesment, 25, no. 7–8 (October 2005): 747–57.

35 Sarah Curtis, Ben Cave, and Adam Coutts, “Is Urban Regeneration Good for Health? Perceptions and Theories of the Health Impacts of Urban Change,” Environment and Planning C: Government and Policy 20, no. 4 (2002): 517–34; Andrew Cook and John Kemm, “Health Impact Assessment of Proposal to Burn Tyres in a Cement Plant,” Environmental Impact Assessment Review 24, no. 2 (February 2004): 207–16.

36 N. Krieger et al., “Assessing Health Impact Assessment: Multidisciplinary and International Perspectives,” Journal of Epidemiology and Community Health 57, no. 9 (September 1, 2003): 659–62.

37 John Kemm, “The Future Challenges for HIA,” Environmental Impact Assessment Review, Health Impact Assesment, 25, no. 7–8 (October 2005): 799–807.

38 “Classical-modernist institutions will have to readjust in order to prevent end-of-pipe deadlocks.”: Maarten A. Hajer and Hendrik Wagenaar, eds., “A Frame in the fields: Policymaking and the Reinvention of Politics,” in Deliberative Policy Analysis: Understanding Governance in the Network Society (Cambridge, UK: Cambridge University Press, 2003), 110.

39 „W obliczu […] oznak rozpadu podziału pracy [między ekspertami a twórcami polityki] reformatorzy polityczni wskazują tendencję do poszukiwania uniwersalnego rozwiązania. W szczególności ekspertom niekiedy zalecano nie tylko pogłębienie wiedzy o polityce, lecz także wykształcenie większej świadomości politycznej, większego wyrafinowania i mniejszej niewinności. Istnieje powiedzenie, że niewinność w polityce, podobnie jak niewinność w innych sferach, pociąga za sobą koszty. Występują koszty osobiste, wstyd za naiwność spotęgowany protekcjonalnym pozbawieniem znajomych. Występują koszty społeczne, na przykład gdy kompetentna opinia ekspercka nie jest uwzględniana, ponieważ została wydana w niestosownym czasie lub w niezrozumiały sposób, ewentualnie tak, że ubliża ona kluczowemu aktorowi politycznemu lub poglądowi. W tych argumentach politycznie naiwna opinia ekspercka przedstawiana jest jako zła opinia.”: James G. March and Johan P. Olsen, Instytucje: Organizacyjne Podstawy Polityki, trans. Dariusz Sielski (Warszwa, PL: SCHOLAR, 2005), 43.

40 “Kraków: Mariusz Waszkiewicz. To on Zablokował Przebudowę Szkieletora,” Krakow, accessed March 29, 2015, http://krakow.naszemiasto.pl/artykul/krakow-mariusz-waszkiewicz-to-on-zablokowal-przebudowe,1204403,artgal,t,id,tm.html.

41 John Kemm and Jayne Parry, “What Is HIA? Introduction and Overview,” in Health Impact Assessment, ed. Stephen Palmer (Oxford, UK: Oxford University Press, 2004); J. M. Parry and J. R. Kemm, “Criteria for Use in the Evaluation of Health Impact Assessments,” Public Health 119, no. 12 (December 2005): 1122–29; J. Mindell et al., “Health Impact Assessment as an Agent of Policy Change: Improving the Health Impacts of the Mayor of London’s Draft Transport Strategy,” Journal of Epidemiology and Community Health 58, no. 3 (March 1, 2004): 169–74.

42 Charles-Edward Amory Winslow, “The Untilled Fields of Public Health,” Science 1306, no. 51 (January 9, 1920): 23–33.

43 Bruno Latour, Polityka Natury (Warszawa, 2009).

44 Bekker, The Politics of Healthy Policies.

45 Forsyth, Slotterback, and Krizek, “Health Impact Assessment (HIA) for Planners,” 8.

46 Ibid., 7.

47 Zygmunt Bauman, Płynna Nowoczesność (Kraków, 2006).

48 Hajer and Wagenaar, “A Frame in the fields: Policymaking and the Reinvention of Politics,” 96–97.

49 HIP, Lake Merritt Station Area Plan Health Impact Assessment (Human Impact Partners, June 2012).

50 http://www.bart.gov

51 http://web.peralta.edu

52 http://www.humanimpact.org/about-us/

53 https://www.myphilanthropedia.org

54 http://apen4ej.org/who-we-are/

55 http://www.ebaldc.org

56 http://www.asianhealthservices.org

57 PTS, System planowania przestrzeni w Polsce, Zespół ds. konsultacji społecznych Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, Warszawa 2012, http://www.gisplay.pl/urbanistyka/planowanie-przestrzenne-w-polsce.html

Strona z
1   2   3


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna