Dla powiatu grodziskiego



Pobieranie 482.49 Kb.
Strona3/18
Data28.04.2016
Rozmiar482.49 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   18

1.4 Wytyczne dla gmin dotyczące sporządzania programów ochrony środowiska

Podstawowym obowiązkiem sporządzającego program ochrony środowiska dla gminy jest określenie celów ekologicznych do uzyskania których gmina uchwalając program zamierza dotrzeć. Koniecznym będzie także określenie priorytetów ekologicznych, gdyż determinują one wskazania programu na obszarze całej gminy. Realizacji priorytetów służyć będą działania, których lista jest częścią składową opracowania. Niezbędne jest też określenie poziomów celów jakich osiągnięcie możliwe będzie do uzyskania dzięki wdrożeniu programów ochrony środowiska w gminie i wynikać będzie z poziomu realizacji celów założonych w programie.

Schematem i niejako ramą konstrukcyjną programów ochrony środowiska dla gminy jest określenie rodzajów i harmonogramu wdrażania wszelkich działań proekologicznych ujętych w planie z wyszczególnieniem i rozbiciem na okresy realizacji.

Całość spinana będzie poprzez określenie zarówno mechanizmów prawno-ekonomicznych pozwalających osiągnąć założone cele jak i wskazanie zarówno kosztów uzyskania założonych poziomów jak i źródeł ich pozyskania.

Oparty na takich fundamentalnych założeniach program będzie czytelny i łatwy
do monitorowania co jest niezbędnym wymogiem kontroli realizacji i wprowadzania niezbędnych korekt pod wpływem różnego rozwoju sytuacji.

2. CHARAKTERYSTYKA POWIATU GRODZISKIEGO WRAZ Z PODZIAŁEM ADMINISTRACYJNYM



Powiat Grodziski jest jednym z 42 powiatów województwa mazowieckiego. Dysponuje ogromnym potencjałem: gruntami pod inwestycje przemysłowe i mieszkaniowe, terenami atrakcyjnymi turystycznie i rekreacyjnie. Położony jest w odległości ok. 30 km na południowy zachód od Warszawy. Liczy ponad 80 tys. mieszkańców i ma powierzchnię 367 km kw.
MAPA WOJEWÓDZTWA MAZOWIECKIEGO

Powiat Grodziski - lokalizacja

W jego skład wchodzi sześć gmin: Grodzisk Mazowiecki, Baranów, Jaktorów, Milanówek, Podkowa Leśna i Żabia Wola.



Powiat Grodziski

  1. Gmina Baranów,

  2. Gmina Grodzisk Mazowiecki,

  3. Gmina Jaktorów,

  4. Gmina Milanówek,

  5. Gmina Podkowa Leśna,

  6. Gmina Żabia Wola.

W skład powiatu wchodzą:

• gminy miejskie: Milanówek, Podkowa Leśna

• gminy miejsko-wiejskie: Grodzisk Mazowiecki

• gminy wiejskie: Baranów, Jaktorów, Żabia Wola

Po północnej stronie Powiatu przebiega fragment Autostrada A2, docelowo łączącej granicę państwa z Niemcami w Świecku koło Słubic, województwo lubuskie, z granicą państwa z Białorusią w Kukurykach, województwo lubelskie.

Trasa szybkiego ruchu Warszawa - Katowice przecina Powiat na terenie gminy Żabia Wola, stąd łatwo można się dostać do Podkowy Leśnej, Milanówka i Grodziska Mazowieckiego. Trasa Warszawa-Łódź, stanowi oś komunikacyjną powiatu, przecina teren gmin Podkowa Leśna, Milanówek, Grodzisk Mazowiecki i Jaktorów.

Położenie Powiatu względem Warszawy wraz z głównymi szlakami komunikacyjnymi


Powiaty podejmując decyzje dotyczące ich rozwoju korzystają z dokumentów strategicznych. Strategia rozwoju powiatu pozwala na długoletnie planowanie działań w powiecie oraz ma wpływ na możliwości skutecznego zarządzania powiatem, jak również korzystania z funduszy unijnych.

Strategia, jako merytoryczne opracowanie diagnostyczno-planistyczne pozwala uporządkować i usystematyzować aktywność powiatu w perspektywie 10 lat. Strategia Rozwoju Powiatu Grodziskiego składa się z dwóch części. Pierwsza ma charakter analityczno-diagnostyczny – „Profil Społeczno-Gospodarczy Powiatu”, druga planistyczno-projekcyjny – „Strategia Rozwoju” sensu stricto.

W ramach pierwszej części zgromadzono i usystematyzowano informacje tworzące wieloaspektowy obraz społeczno-gospodarczy Powiatu. Rozdziały poświęcono ogólnej charakterystyce Powiatu, analizie demograficznej, społecznej oraz ekonomiczno-gospodarczej. W poszczególnych rozdziałach znalazły się szczegółowe informacje na temat struktury ludności, ruchów demograficznych, rynku pracy, przedsiębiorczości, edukacji, ochrony zdrowia, kultury, służb publicznych, infrastruktury technicznej, ochrony środowiska. Powyższe dane posłużyły do zobrazowania pewnych trendów rozwojowych, dynamiki przemian społeczno-gospodarczych, określenia potencjału, wskazania zagrożeń i szans.

W części drugiej Strategii znalazło się wskazanie wizji i misji Powiatu. Określenie celów strategicznych, operacyjnych oraz konkretnych projektów ze wskazaniem terminu realizacji oraz źródeł finansowania. Ostatni element części planistycznej stanowi przedstawienie mierników i wskaźników monitoringu realizacji Strategii Rozwoju Powiatu Grodziskiego.


Największym priorytetem inwestycyjnym dla władz miasta i gminy Grodzisk Mazowiecki jest rozbudowa i modernizacja infrastruktury technicznej. Co roku ok. 30 % budżetu gminy przeznaczone jest na sukcesywne uzbrajanie terenów, budowę i modernizację dróg oraz rozbudowę sieci wodociągowej i kanalizacyjnej.

Obecnie już 86 % mieszkańców gminy korzysta z sieci wodociągowej, a prawie 60 % z sieci kanalizacyjnej. W grudniu 2009 roku zakończyła się inwestycja, dofinansowana z unijnego Funduszu Spójności kwotą ok. 12 mln zł.

W efekcie wszystkie miejscowości w południowej części gminy zostały podłączone
do wodociągu i kanalizacji. Modernizacja oczyszczalni polegała na wybudowaniu nowych obiektów oraz modernizacji istniejących, celem zapewnienia biologicznego usuwania azotu i fosforu oraz uzyskania efektu oczyszczania ścieków zgodnego z wymaganiami przepisów polskich i Unii Europejskiej.

Teren Gminy Grodzisk Mazowiecki jest generalnie równinny, przecięty dolinami trzech niedużych rzek: Rokitnicy, Rokicianki i Mrownej, które płyną z południa na północ - zgodnie z nachyleniem powierzchni. Najwyżej położony punkt gminy znajduje
się w okolicach wsi Marynin (143,8 m n.p.m.), a najniższy w korycie rzeki Rokitnicy, koło wsi Żuków (88,6 m n.p.m.). Pod względem krajobrazowym gminę możemy podzielić na dwie części. 

Część północna użytkowana jest głównie rolniczo i przemysłowo. Brak jest na tym obszarze większych skupisk leśnych, ale za to obficie występują stawy powstałe w dawnych wyrobiskach glinianych (Natolin, Chrzanów, Kraśnicza Wola) z typową roślinnością szuwarową.

Południowa część gminy to tereny idealne pod budownictwo mieszkaniowe. Malowniczy, typowo mazowiecki krajobraz, urozmaicają niewielkie kompleksy leśne w okolicach wsi Mościska, Marynin i Książenice. Są to głównie lasy mieszane sosnowo-dębowe.

Kilka dobrze zachowanych starych parków z bogatym drzewostanem i pomnikowymi okazami drzew możemy znaleźć zarówno na terenie miasta (Park Skarbków oraz park otaczający willę "Kaprys") jak i we wsiach: Chlebnia, Kłudzienko, Kozery, Kraśnicza Wola, Książenice, Stare Kłudno.




Ilość pomników przyrody i ich różnorodność w gminie Grodzisk Mazowiecki jest większa niż w pozostałych gminach Mazowsza. Należy do nich m.in. najwyższe drzewo gminy znajdujące się w parku zabytkowym we wsi Chlebnia - wiąz szypułkowy o wysokości 35 m i obwodzie pnia 3,9 m. Za pomnik przyrody uznane zostało również najgrubsze drzewo gminy - wierzba biała o obwodzie pnia 6,5 m i wysokości 28 m rosnąca w paku zabytkowym we wsi Kozery.
Zaledwie 18 km na północ od Grodziska Mazowieckiego znajduje się Kampinoski Park Narodowy - jedyny tak duży kompleks leśny położony w bezpośrednim sąsiedztwie stolicy. Natomiast na terenie gminy dużą wartość, jako ostoja rzadkich gatunków flory i fauny, mają stawy we wsi Kraśnicza Wola, a także doliny rzek.

1506 ha południowej części gminy wchodzi w skład Warszawskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Można tu często spotkać sarny, dziki, kuny i zające, a także różne gatunki ptaków drapieżnych (jastrzębie, sokoły, krogulce i sowy) oraz ptaków wodnych (żurawie, łabędzie i perkozy).


Obecnie trwają starania, aby w celu lepszej ochrony tego wyjątkowego rejonu, na terenie powiatu grodziskiego utworzyć Park Krajobrazowy "Ziemia Chełmońskiego".

(Projektowany Park Krajobrazowy im. Józefa Chełmońskiego leży na terenie gmin: Mszczonów, Radziejowice, Grodzisk, Żabia Wola, Pniewy, Tarczyn i Nadarzyn.


Obszar proponowany do objęcia ochroną ma niezaprzeczalne wartości przyrodnicze
i kulturowe. Należą do nich przede wszystkim: urozmaicony, malowniczy krajobraz
z typowym mazowieckim pejzażem, łąkami i rzędami wierzb; parki podworskie, obecność wielu rzadkich, ginących lub zagrożonych gatunków roślin i zwierząt, liczne pomniki przyrody i zabytkowe aleje oraz bardzo cenne i dość liczne tutaj ekosystemy źródliskowe.

Na terenie projektowanego Parku Krajobrazowego znajduje się kilka rezerwatów przyrody:

- rezerwat Grąd Osuchowski w gminie Mszczonów;

- rezerwat Młochowski Grąd w gminie Nadarzyn;

- rezerwaty Młochowski Łęg w dolinie Utraty i rezerwat leśno-krajobrazowy Las Skulski
w gminie Żabia Wola oraz rezerwat Dąbrowa Radziejowicka w gminie Radziejowice;

- rezerwat Skulskie Dęby;

oraz liczne obiekty architektoniczne, zwykle otoczone kompleksami parkowymi.

Najcenniejsze z nich to:

- zabytkowe rezydencje pałacowo-parkowe w Młochowie i Radziejowicach;

- pałace i pałacyki w Grzegorzewicach, Michrowie i Rozalinie;

- dwory w Petrykozach i Radziejowicach;

- murowane kościoły w Radziejowicach, Tarczynie i Żelechowie;

- drewniane kościółki w Rembertowie i Skułach.

Teren proponowanego Parku nie ma sobie podobnych na Mazowszu. Jego ochrona, zdaniem projektodawców, ma ogromne znaczenie dla zachowania ciągłości kulturowej i tradycji narodowej.



Ludność
Ogólna liczba ludności gminy wynosi 41 299, w tym:
- mieszkańcy miasta – 28 689
- mieszkańcy terenów wiejskich - 12 610

Gęstość zaludnienia – 386 osób/km².


Gmina Baranów została utworzona z dniem 01 grudnia 1972 r. Uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie Nr XX/93/72 z dnia 01 grudnia 1972r. na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. (Dz. U. Nr 49, z 1972 roku pozycja 314). Gmina Baranów położona jest w zachodniej części województwa mazowieckiego, w powiecie Grodzisk Mazowiecki. Graniczy z gminami: Wiskitki, Jaktorów, Grodzisk Mazowiecki, Błonie, Teresin. Gmina tradycyjnie była i jest gminą typowo rolniczą. Dochód z rolnictwa stanowi jedno z podstawowych źródeł utrzymania, mieszkańcy podejmują działalność gospodarczą innego rodzaju na niewielką skalę. W okresie od 1997 do 2000 roku obserwuje się znaczny wzrost zainteresowania budownictwem mieszkaniowym. W przeciągu tych lat Rada Gminy zatwierdziła 5 zmian planu zagospodarowania, a kilka nowych zmian jest w toku opracowywania, polegających na wprowadzeniu nowych terenów zabudowy mieszkaniowej, głównie w miejscowościach Boża Wola, Kaski, Baranów, Stanisławów. Zurbanizowanie niesie za sobą konieczność rozwoju infrastruktury społecznej i technicznej. Tereny preferowane dla rozwoju inwestycji zlokalizowane są przede wszystkim wzdłuż drogi relacji Wiskitki – Błonie w okolicy miejscowości Pułapina Nowa i Stara oraz Cegłów, a także
w bliskości autostrady A2 w rejonie miejscowości Holendry Baranowskie i wzdłuż drogi relacji Baranów – Jaktorów. Brak uciążliwych zakładów przemysłowych, a w związku z tym niewielkie zanieczyszczenie środowiska oraz bliskość wielkiej aglomeracji warszawskiej
i dogodne połączenia z komunikacyjne stwarzają warunki do przekształcania się gminy
w bazę noclegowo – rekreacyjną dla mieszkańców okolicznych miast. Wskazane byłoby
na tym terenie większe zainwestowanie w urządzenia związane z rozwojem turystyki rekreacji oraz w sieci infrastruktury technicznej. Siłą gminy jest stosunkowo duży procent ludności w wieku produkcyjnym i dodatni przyrost naturalny. Gmina posiada wysoki udział areałów gruntowych rolnych wysokiej bonitacji, co sprzyja produkcji rolnej na dużą skalę. Bliski rynek zbytu produktów rolniczych daje szansę na racjonalne wykorzystanie gruntów rolnych. Dobrze zachowane środowisko przyrodnicze, walory krajobrazowe, czystość powietrza przyciągają ludność z okolicznych miast, a szczególnie z aglomeracji warszawskiej do osiedlania się na terenie gminy, a również turystów do odpoczynku na łonie natury. Sprzyjają temu dogodne połączenia komunikacyjne. Szansę rozwoju gminy stanowi samo położenie w pobliżu wielkiej aglomeracji Warszawskiej oraz dogodna komunikacja
z Warszawą i okolicznymi miastami. Gmina stwarza możliwość rozwoju dla różnych form działalności gospodarczej, coraz więcej terenów jest uzbrojonych w sieci infrastruktury technicznej. Gmina posiada możliwość sięgania po finanse z Funduszu Pracy, Narodowego
i Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, Ekofunduszu itp. Stworzenie programu rozwoju wsi i dostosowania rolnictwa do potrzeb gospodarki rynkowej, szkolenie rolników i ograniczenie tworzenia małoareałowych gospodarstw rolnych jest dużą szansą dla podniesienia poziomu rolnictwa i stworzenia z niego opłacalnej dziedziny gospodarki na tym terenie. Gmina posiada „Strategię Rozwoju”. Za cel nadrzędny rozwoju gminy uznano: zrównoważony rozwój rolnictwa, budownictwa mieszkaniowego, usług
i działalności produkcyjno-gospodarczej.

Gmina Jaktorów jest gminą wiejską położoną w województwie mazowieckim w powiecie grodziskim. Graniczy z gminą Radziejowice, z miastem Żyrardów, gminą Wiskitki, z gminą Baranów i z gminą Grodzisk Mazowiecki.

Powierzchnia gminy wynosi 5 524 ha, w tym użytki rolne - 4 290 ha (co stanowi 78%), lasy i grunty leśne - 485 ha (7%) oraz pozostałe grunty - 749 ha (15%). Obszar ten zamieszkuje ok. 10 000 osób w 17 wsiach, podzielonych na 14 sołectw: Bieganów, Budy-Grzybek, Budy Michałowskie, Stare Budy A, Stare Budy B, Budy Zosine, Chyliczki, Grądy, Henryszew, Jaktorów A, Jaktorów B, Jaktorów – Kolonia, Międzyborów, Sade Budy. Przez teren gminy przechodzi droga wojewódzka nr 719 oraz linia kolejowa relacji Skierniewice - Warszawa i linia kolejowa CMK. Gmina Jaktorów leży w obrębie południowo-wschodniej części mezoregionu Równiny Łowicko-Błońskiej. Warunki naturalne terenu gminy Jaktorów, tj. rzeźba terenu, jakość gleb, zasoby wód powierzchniowych i gruntowych, pokrycie terenu i klimat, należy ocenić jako korzystne dla osadnictwa i działalności gospodarczej. Gmina Jaktorów leży w obrębie zlewni IV rzędu dwóch niewielkich rzek: Tucznej i Wierzbianki. Tereny gminy Jak­torów znajdują się na byłym kompleksie rozległej Puszczy Jaktorowskiej, będącej częścią dóbr królewskich, rozciągających się między Mszczonowem, Radziejowicami, Kuklówką, Grodziskiem Mazowieckim, Wiskitkami, Błoniem, Szymanowem, Sochaczewem. Walory krajobrazowe gminy podnosi teren Wydm Międzyborowskich i malownicza dolina rzeki Tucznej. Doliny rzeczne przecinające gminę mają znaczenie ponad lokalne. Wraz z przyległymi kompleksami leśnymi tworzą one korytarze powiązań ekologicznych o znaczeniu regionalnym. Gmina nie posiada własnych, uciążliwych źródeł emisji przemysłowych, jednak narażona jest na przenoszone zachodnimi i wschodnimi wiatrami zanieczyszczenia emitowane przez zakłady przemysłowe znajdujące się na terenie Żyrardowa i Grodziska Mazowieckiego. Starając się ten stan zachować i nie dopuścić do zwiększania zanieczyszczenia, gmina od wielu lat prowadzi  działania proekologiczne. Do roku 1996 wybudowano sieć gazową, która obejmuje swym zasięgiem dwa największe tereny zabudowy zwartej Jaktorów i Międzyborów. W roku 1997 przystąpiono do budowy sieci wodociągowej, a od 2007 roku budowana jest sieć kanalizacyjna. Położenie gminy na skrzyżowaniu ważnych szlaków komunikacyjnych, pomiędzy Żyrardowem a Grodziskiem Mazowieckim, w zasadzie w zasięgu aglomeracji warszawskiej, przesądza o strukturze zatrudnienia mieszkańców, warunkuje poziom i styl życia wielu rodzin, ma decydujący wpływ na kierunek rozwoju całej gminy. Bliskość miast aglomeracji warszawskiej to jednocześnie ważny, a raczej decydujący atut gminy: z centrum gminy do centrum Warszawy jest zaledwie 45 km! Następny atut to duże zasoby wolnych terenów pod zabudowę, znacznie tańszych niż w aglomeracji warszawskiej. Średnia cena gruntów przemysłowych i pod budownictwo mieszkaniowe kształtuje się w granicach 70 do 100 PLN za 1 m2. W bliskim sąsiedztwie autostrady A-2 znajduje się kilkusethektarowy kompleks możliwy w perspektywie do wykorzystania inwestycyjnego, sportowo-rekreacyjnego, pod zabudowę osiedlową, albo wszystkie te funkcje może spełniać łącznie. Środkiem gminy biegnie droga krajowa Nr 719 oraz trasa kolejowa z Warszawy (historyczny szlak Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej) a także Centralna Magistrala Kolejowa. Przedstawione możliwości sprawiają, że Gmina Jaktorów jawi się jako atrakcyjny, zielony teren zarówno
dla zamieszkania jak i rozwoju przedsiębiorczości. Przedstawione wcześniej atuty: położenie geograficzne, dogodność połączeń komunikacyjnych, możliwości pozyskania terenów sprawiają, iż Gmina Jaktorów jest atrakcyjna dla wszelkiego rodzaju działalności gospodarczej. Władze gminy oraz Rada Gminy zorientowane są na rozwój gospodarczy gminy, co gwarantuje sprzyjający klimat dla potencjalnych inwestorów, zarówno krajowych jak i zagranicznych. Gmina posiada Program Ochrony Środowiska na lata 2007-2010 z perspektywą na lata 2011-2013.

Na terenie gminy Jaktorów we wsi Międzyborów został utworzony Zespół Przyrodniczo–Krajobrazowy Wydmy Międzyborowskie – pomnik przyrody nieożywionej, ciekawy i rzadki na niżu teren, ukształtowany przez przechodzący tędy 11-12 tysięcy lat temu lodowiec.



W południowo-zachodniej części powiatu na terenie gminy Jaktorów położony jest Obszar Chronionego Krajobrazu Bolimowsko-Radziejowski z Doliną Środkowej Rawki. Obszar ten zajmuje również tereny należące do powiatu żyrardowskiego. Dolina rz. Rawki w całości będąca rezerwatem przyrody oraz dolinki Białki i Chojnatki z bogato rzeźbionymi stromymi zboczami w sąsiedztwie terenów leśnych i łąkowych stanowią atrakcyjny teren dla wielu form rekreacji. Wody rzek zachowały wysoki stopień czystości, część lasów spełnia funkcje wodochronne.

Gmina miejska Milanówek Dzieje współczesnego Milanówka rozpoczęły się w 1899 r., kiedy właściciel majątku Milanówek, Michał Lasocki, utworzył spółkę, która dokonała podziału folwarku milanowskiego na działki i rozpoczęła pozyskiwanie osadników, głównie wśród mieszkańców Warszawy. Z dniem 1 stycznia 1951 roku weszło w życie Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 listopada 1950 roku nadające gminie Milanówek prawa miejskie. Milanówek jako jedno z niewielu miast może pochwalić się licznymi pomnikami przyrody. Na powierzchni 1352 ha, jaką zajmuje miasto, jest aż 267 pomników przyrody, a wśród nich są 3 głazy narzutowe, 1 zegar słoneczny, stanowiący kolekcję 13 sztuk głazów narzutowych, 251 drzew: 130 dębów szypułkowych, 14 lip drobnolistnych, 3 sosny zwyczajne, 3 topole białe, 3 dęby czerwone, 1 klon jawor, 1 modrzew europejski, 1 tulipanowiec, 1 morwa, 1 topola włoska, 2 grusze polne, 3 wierzby: biała, krucha i płacząca, 4 aleje drzew pomnikowych, w skład których wchodzi : 29 lip drobnolistnych, 36 klonów pospolitych, 14 kasztanowców zwyczajnych, 9 dębów szypułkowych „Fastigiata”. Cenne drzewa skoncentrowane są przede wszystkim w centrum miasta w obrębie tzw. strefy ochrony konserwatorskiej, czyli najstarszej części miasta, gdzie znajduje się wiele obiektów zabytkowych pamiętających czasy powstałego przed 100 laty letniska. Razem z zabytkowymi budynkami starodrzew decyduje o dzisiejszych walorach Milanówka, jako miasta atrakcyjnego do zamieszkania. Drzewa pomniki przyrody otoczone są troskliwą opieką władz miejskich. Co kilka lat poddaje się je zabiegom pielęgnacyjnym, tak aby w jak najlepszej kondycji zdrowotnej mogły być przekazane w spuściźnie przyszłym pokoleniom. Znamienne jest to, że drzew pomnikowych w Milanówku przybywa i jest kolejna grupa "kandydatów" czekających na wciągnięcie na listę pomników przyrody.
Władze miasta cieszy to, że właściciele nieruchomości, w pobliżu których usytuowane
są drzewa szczególnie wartościowe, chętnie aprobują podjęcie kroków mających na celu uznanie tych drzew za pomniki przyrody. A należy zaznaczyć, że drzewa pomniki przyrody powodują ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, ponieważ posiadają strefę ochronną – w promieniu 15 m od pnia drzewa, gdzie zabronione jest wznoszenie jakichkolwiek obiektów budowlanych oraz prowadzenie prac ziemnych. Starodrzew na terenie Milanówka dodatkowo chroniony jest poprzez wprowadzone zespołowe formy ochrony przyrody:
Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy „Turczynek” utworzony uchwałą Rady Miasta Milanówka w 1992 r. położony w północno-wschodniej części miasta i Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu ustanowiony przez Wojewodę Warszawskiego w 1997 r. Na VI Sesji RMM w dniu 30 marca 2007 r., na mocy uchwały nr 46/VI/07 Radni przyjęli „Gminny program ochrony jerzyka i innych ptaków chronionych związanych z budynkami wielorodzinnymi w Milanówku”, który ma na celu wskazanie mieszkańcom i zarządcom budynków wielorodzinnych, jak właściwie postępować odnośnie gatunków ptaków chronionych w naszym mieście. Gmina posiada Program Ochrony Środowiska na lata 2012-2015 z perspektywą do 2019 roku.
Gmina Podkowa Leśna – dawna gmina wiejska o charakterze miejskim w woj. warszawskim (dzisiejsze woj. mazowieckie), której siedzibą była w latach 1948-1954, miejscowość Podkowa Leśna. Za początek miasta Podkowa Leśna uznaje się rok 1925. Gmina została utworzona w dniu 1 lipca 1948 roku w woj. warszawskim, w powiecie grodziskim, z części obszaru gmin Helenów (gromady Podkowa Leśna i Letnisko Młochówek) i Młochów. Podkowa Leśna - jest Miastem – Ogrodem położonym 25 km na pd-zach od Warszawy na Równinie Łowicko – Błońskiej, na terenie Lasów Młochowskich,
z których do dziś przetrwała tylko część położona na północ od Młochowa, między Nadarzynem i Podkową. Lasy otaczają miasto z trzech stron: od wschodu, południa
i zachodu. Pomimo, iż Podkowa Leśna leży blisko aglomeracji warszawskiej, w lasach zachowały się skupiska starodrzewu oraz wiele gatunków zwierząt i roślin. Na obszarze gminy znajduje się Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy „Leśny Park Miejski w Mieście- Ogrodzie Podkowie Leśnej. Także tutaj ma swój zasięg Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu. Podkowa Leśna jest atrakcyjnym celem kilkugodzinnych lub całodniowych wycieczek za miasto dla spragnionych świeżego powietrza, dla miłośników przyrody, a także dla osób zainteresowanych przeszłością. W naturalnym, leśnym otoczeniu powstało tu
w latach dwudziestych unikalne osiedle, które od początku swego istnienia ściąga wiele znanych postaci z życia kulturalnego, naukowego i politycznego. Architektura Podkowy Leśnej daje niepowtarzalną okazję poznania stylów i mód w przedwojennym, ale także i we współczesnym budownictwie domów jednorodzinnych i większych obiektów, takich jak kościół pod wezwaniem Św. Krzysztofa, budynek stacji kolejki WKD Podkowa Leśna Główna i dawny Klub Sportowy (kasyno) w parku. W zachowanych wnętrzach domu Iwaszkiewiczów w Stawisku odbywają się koncerty, wykłady, wystawy. Walory naturalne tego terenu, czyste, świeże powietrze i osłona przed południowo – wschodnimi wiatrami – już ponad 80 lat temu przesądziły o lokalizacji pierwszego w Polsce miasta – ogrodu. W poszyciu leśnym spotyka się jagody i wiele gatunków rzadkich kwiatów leśnych. Żyją tu lisy, zające, kuny leśne i wiele ptaków, wśród nich także synogarlice, gołębie grzywacze, a na obrzeżach kuropatwy i bażanty.

Chronione Obiekty Przyrodnicze
Parów Sójek

Jest to rezerwat przyrody znajdujący się w zachodniej części miasta. Obejmuje powierzchnię 3,84 ha. Zajmuje resztki naturalnych lasów grądowych i łęgowych w otoczeniu zabudowy miejskiej. Rosną tu liczące 130 lat dęby szypułkowe, a oprócz nich lipy, graby, jesiony


i wiązy. W runie spotkać można kopytnik, ćmę miodunkę, czyściec leśny, niecierpek i chmiel.
Żyje tu wiele gatunków ptaków, wśród nich sójki, od których pochodzi nazwa rezerwatu.

Rezerwat Im. Bolesława Hryniewieckiego

Obejmuje powierzchnię 24,7 ha. Rezerwat ten jest otwarty dla turystów. Położony jest


na zachodnim skraju uroczyska leśnego "Zaborów”. Obejmuje jeden z najstarszych drzewostanów dębowo – sosnowych na Mazowszu. Rosnące w nim drzewa liczą sobie 160 – 170 lat. Mieszkają tu lisy, sarny, zające, nietoperze, wiewiórki, krety, gniazdują sójki, kukułki, dzięcioły, drozdy i dudki. W runie występują gatunki charakterystyczne dla świetlistej dąbrowy – pięciornik biały, miodunka wąskolistna, janowiec barwierski i konwalia majowa.

Rezerwat "Zaborów" Im. Witolda Tyrakowskiego

Rezerwat ten obejmuje powierzchnię 10,26 ha. Jest zamknięty dla ruchu turystycznego. Graniczy z zabudową miasta od strony wschodniej. Chroni las grądowy z miejscami gniazdowania 26 gatunków ptaków, w tym tak rzadkich jak dzięcioł pstry średni, dzięcioł czarny, dudek, muchołówka mała i gróbodzib. Prócz nich żyją także: dzięcioł zielony, dzięcioł pstry duży, krętogłów, pełzacz leśny, kowalik, sikora modra, sikora czarnogłowa, sikora bogatka. 18 gatunków ptaków gniazduje w dziuplach w licznych tu starych dębach, lipach i grabach.



Park Miejski

Leży między przystankami Podkowa Leśna Główna i Podkowa Leśna Zachodnia.


Obejmuje 14 ha. Lasu sosnowo – dębowego rosnącego na wydmach. Można tu spotkać wiewiórki, jeże, czasem zająca, a w maju usłyszeć słowika. Znakomity teren spacerowy; zimą atrakcyjny dla narciarzy na biegówkach.


Aleja Lipowa

Dawna droga gruntowa, obecnie ulica Lipowa z trzema rzędami lip i szerokim pasem ziemnej drogi dla pieszych i rowerzystów. Ma długość około 400 metrów, ciągnie się od ulicy Jana Pawła II do rozwidlenia przy pomniku żołnierzy AK.




Ogród Przy Kościele Pod Wezwaniem Świętego Krzysztofa

Początkowo projektowany jako „zielony kościół”, stanowienie przedłużenie kościoła murowanego, nawiązujący do symboliki i tradycji religijnej. Zrealizowany tylko częściowo. Wokół kościoła i przed nim, na ulicy Jana Pawła II zespół głazów narzutowych. W sąsiedztwie, na terenie Ogrodu Matki i Dziecka, zabytkowa lipa.


Park w Stawisku

Zajmuje obszar 18 ha. W zachodniej części Podkowy Leśnej, wokół domu zbudowanego przez Stanisława Lilpopa dla córki Anny i jej męża Jarosława Iwaszkiewicza. Pierwotnie zajmował on teren 35 ha. Północna część parku została odcięta w latach 60. szosą Warszawa – Skierniewice i wkrótce zmieniła właściciela. Na lekko pofalowanym terenie rosną zespoły ponad stuletniego drzewostanu z pojedynczymi dębami szypułkowymi, których wiek sięga 200 i więcej lat. Z dziewięciu starych sosen, nazwanych przez Iwaszkiewicza Muzami i często przywoływanych w jego twórczości, zachowało się pięć.

Podkowa Leśna posiada Program Ochrony Środowiska na lata 2011-2014 roku z perspektywą do roku 2018.
Gmina Żabia Wola gmina wiejska położona jest w południowo – zachodniej części województwa mazowieckiego, w powiecie grodziskim. Od północy graniczy z gminą Grodziski Mazowiecki (powiat grodziski) oraz gminą Nadarzyn (powiat Pruszkowski);
od zachodu z gminą Radziejowice (powiat żyrardowski), od południowo – zachodniej strony z gminą Mszczonów (powiat żyrardowski) od południowo – wschodniej strony z gminami Tarczyn i Pniewy (powiat grójecki). Wg podziału Kondrackiego obszar gminy położony jest na pograniczu dwóch makroregionów: niziny środkowo-mazowieckiej (318.7) i wzniesień południowo-mazowieckich (318.8) w obrębie mezoregionów: Równiny Łowicko – Błońskiej (318.72) i Wysoczyzny Rawskiej (318.83). Gmina Żabia Wola jest położona w obrębie mezoregionu Wysoczyzny Rawskiej – jej północnej części zwanej Wysoczyzną Mazowiecką. Rzeźba powierzchni terenu jest stosunkowo urozmaicona. Na obszarze gminy dominują grunty korzystne dla posadowienia budynków. Grunty nie nadające się do bezpośredniego posadowienia budynków występują głównie w dnach dolin rzecznych i obniżeń bezodpływowych. Na niewielkich obszarach występują złoża kopalin pospolitych (Bartoszówka), które są eksploatowane powierzchniowo. Gmina charakteryzuje się niezbyt korzystnymi warunkami dla produkcji rolnej. Na większości obszarów występują gleby niskich klas bonitacyjnych (V i VI klasa). Około 1/5 gminy zajmują lasy i grunty leśne. Część kompleksów leśnych znajduje się pod ochroną. Doliny rzeczne z przyległymi lasami tworzą korytarze ekologiczne o znaczeniu ponadlokalnym i nie powinny być przegradzane i zabudowywane. Warunki naturalne terenu – ukształtowanie terenu, szata roślinna, zasoby wód powierzchniowych i gruntowych należy ocenić jako korzystne dla osadnictwa i działalności gospodarczej.

Na ternie gminy wstępują dwa rezerwaty przyrody: „Skulski Las” oraz „Skulskie Dęby”.

Na terenie Gminy Żabia Wola znajduje się 51 pomników przyrody są to drzewa. W stosunku do pomników przyrody zabrania się:

1. niszczenia, uszkadzania lub przekształcania obiektu,

2. wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu,

3. uszkadzania i zanieczyszczania gleby,

4. wysypywania, zakopywania i wylewania odpadów lub innych nieczystości,

5. zaśmiecania obiektu i terenów wokół niego,

6. dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody i zrównoważone wykorzystywanie użytków rolnych i leśnych.

Wokół pomników przyrody ustala się otulinę ochronną o promieniu 15m.

Gmina posiada Program Ochrony Środowiska na lata 2011 – 2014 z perspektywą do roku 2018.

1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   18


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna