Dla powiatu grodziskiego



Pobieranie 482.49 Kb.
Strona9/18
Data28.04.2016
Rozmiar482.49 Kb.
1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   18

3.7 Powierzchnia ziemi. Gleby

Udział poszczególnych form wykorzystania gruntów na terenie powiatu grodziskiego przedstawiono na rysunku 1. (źródło: informacja starostwa, oficjalne informacje statystyczne za rok 2012).




Powiat grodziski charakteryzuje niska lesistość, niższa zarówno od średniej wojewódzkiej (23,5%) jak i od średniej dla Polski (ok. 29,4%). W stosunku do powierzchni powiatu grunty leśne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione stanowią ok. 14,2 %, z czego 11% stanowią grunty leśne.

Pozytywną cechą wykorzystania gruntów jest natomiast stosunkowo duży udział trwałych użytków zielonych, wyższy niż średnia dla województwa.

Brak jest wystarczającego rozpoznania jakości gleb na terenie powiatu grodziskiego. Tym niemniej, ze względu na brak lokalnych, przemysłowych źródeł emisji zanieczyszczeń, należy domniemywać, że gleby nie należą na tym terenie do szczególnie narażonego
na skażenie elementu środowiska. Większego stężenia zanieczyszczeń – przede wszystkim metalami ciężkimi, ale także węglowodorami aromatycznymi - należy oczekiwać jedynie
w sąsiedztwie głównych tras komunikacyjnych.

W ostatnich latach wzrasta natomiast zagrożenie gleb rolniczych i leśnych


ich przekwalifikowaniem na cele nierolnicze i nieleśne, co związane jest z ogromną presją urbanizacyjną i wyznaczaniem nowych obszarów pod zabudowę mieszkalną na terenie powiatu grodziskiego. Na terenach zurbanizowanych proces ten prowadzi do znacznego uszczuplenia powierzchni biologicznie czynnej, która jest stale zabudowywana.

Stosunkowo dobrze rozpoznana jest jakość gleb pod względem ich przydatności rolniczej. Na terenie powiatu użytki rolne stanowią ok. 70,9 % powierzchni geodezyjnej powiatu, 49% tej wartości stanowią grunty orne, 9,7% - pastwiska, 6,8 % - łąki, 1,9 % sady. Pozostałą powierzchnie stanowią inne użytki rolne takie jak: grunty rolne zabudowane, grunty pod stawami i pod rowami.

W ostatnich latach nie nastąpiła znacząca zmiana źródeł zagrożenia dla gleb na terenie powiatu. Do najważniejszych z nich należy zaliczyć:


  • wpływ zanieczyszczeń z transportu drogowego - Żabia Wola, Milanówek, Grodzisk Mazowiecki, Jaktorów;

  • zabudowa terenów czynnych biologicznie, przekształcanie terenów rolniczych i leśnych w działki budowlane – praktycznie wszystkie gminy;

  • nieuporządkowana gospodarka odpadami (nielegalne usuwanie i składowanie odpadów w miejscach do tego nie przeznaczonych) – praktycznie wszystkie gminy;

  • nieuporządkowana gospodarka ściekowa (infiltracja zanieczyszczeń z nieszczelnych szamb, wywóz odpadów płynnych na pola).



Wnioski i rekomendacje

  • Stan zanieczyszczenia gleb na terenie powiatu grodziskiego jest bardzo słabo poznany. Dlatego też trudno jest w chwili obecnej określić takie źródła zanieczyszczeń,
    w odniesieniu do których należałoby podjąć szybkie i zdecydowane działania.

  • Wzrastającym zagrożeniem dla gleb terenu powiatu jest presja urbanizacyjna, której skutkiem jest trwałe zabudowanie terenów czynnych biologicznie.

  • Konieczne jest przeprowadzenie na terenie powiatu badań mających na celu określenie stanu jakości występujących tu gleb.



3.8 Hałas


Brak jest szczegółowych danych o zagrożeniu hałasem poszczególnych obszarów


na terenie powiatu. W ostatnich latach odnotowano spadek zgłoszeń dotyczącej tej uciążliwości środowiskowej (rok 2012 – 2 zgłoszenia).

Do głównych źródeł uciążliwości akustycznej na omawianym terenie należą:



  • ruch samochodowy (w tym przede wszystkim ruch ciężkich pojazdów),

  • źródła punktowe (zarówno związane z działalnością gospodarczą – np. przemysł
    i rzemiosło itp.),

Wysoki poziom uciążliwości akustycznej związany jest z przebiegiem przez obszar powiatu dróg krajowych, wojewódzkich i linii kolejowych. Wydaje się, że źródła liniowe największą uciążliwość akustyczną stanowią dla Milanówka, Grodziska Mazowieckiego, Żabiej Woli i Jaktorowa, gdzie przez obszary zabudowane przebiega zarówno droga wojewódzka o dużym natężeniu ruchu jak i (lub) linia kolejowa. Wyrywkowe badania przeprowadzone na terenie miasta Milanówka wykazały, że strefami narażonymi


na ponadnormatywny hałas są tereny sąsiadujące z drogą wojewódzką nr 719 oraz tereny przyległe do torów linii kolejowej. Należy przypuszczać, że podobny problem występuje także w innych miastach powiatu. Interpretując wyniki badań poziomu uciążliwości hałasu wykonane na terenie województwa mazowieckiego przez MWIOŚ można uznać,
że na terenach sąsiadujących z drogami krajowymi i wojewódzkimi występują stałe przekroczenia dopuszczalnego poziomu dźwięku.


Wnioski i rekomendacje

  • Dla terenu powiatu i należących do niego gmin nie wykonano map akustycznych, dlatego też trudno jest w chwili obecnej określić takie źródła emisji, w odniesieniu
    do których należałoby podjąć szybkie i zdecydowane działania.

  • Konieczne jest przeprowadzenie badań mających na celu określenie miejsc, na których występuje zagrożenie klimatu akustycznego



3.9 Ochrona przyrody


Szata roślinna omawianego terenu została silnie przekształcona w wyniku wielowiekowej aktywności człowieka. Efektem tego jest dominacja w krajobrazie użytków rolnych i bardzo mały udział lasów w strukturze obszarowej powiatu. Tym niemniej na tym terenie znajdują się stosunkowo liczne obiekty przyrodnicze objęte różnorodnymi formami ochrony. Zarówno ze względu na ich unikatowość, bliskość aglomeracji warszawskiej i zachodzącą urbanizację wszystkie te obiekty wymagają szczególnej opieki i ochrony.




Tereny chronione
W powiecie grodziskim obszary chronione związane są z terenami: leśnymi, polno-leśnymi, dolinowo-łąkowymi, oraz parkowymi (w Podkowie Leśnej i Milanówku). Obszary chronione w powiecie grodziskim są powiązane z występowaniem ciągu ekologicznego wzdłuż rzek: Mrowna, Rokicianka, Rokitnica, Pisia Tuczna, Pisia i Karczunek.

W większości obszary chronione (w tym też projektowane) obejmują tereny leśne, które stanowią naturalne strefy retencji. Gromadzą one i wiążą nadmiar wód powierzchniowych podczas okresów wezbrań w rzekach, a w czasie suszy powolnie oddają nagromadzone zapasy wody, co oznacza zdecydowany wzrost retencyjności zlewni.

Obszary chronione związane są również z dolinami rzecznymi (głównie tereny dolinowo-łąkowe) i zastoiskami. W powiecie grodziskim doliny rzeczne budują często osady takie jak torfy, mursze, oraz mady i namuły rzeczne. Osady te charakteryzują się wysokimi zdolnościami sorpcyjnymi (szczególnie metali ciężkich), co czyni obszary ich występowania strefami przechwytującymi zanieczyszczenia i skażenia. Obecność tego typu osadów wpływa na ograniczenie rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w środowisku przyrodniczym i tworzy naturalny płaszcz ochronny, chroniący wody podziemne przed zanieczyszczeniem. Jednak takie strefy dolinne muszą być pod stałą obserwacją i ochroną, zważywszy na ich podatność do kumulacji metali ciężkich w tych rejonach, gdzie na te strefy mogłyby oddziaływać zanieczyszczone wody powierzchniowe. Rozbudowane strefy ekologiczne w bezpośrednim sąsiedztwie koryt rzecznych zawsze powodują wyraźny spadek zawartości składników biogenicznych w szczególności związków azotu. Są to tzw. strefy ekotonowe mające ogromny wpływ nie tylko na zawartość samych składników biogenicznych, ale także stanowiące naturalne siedlisko bytowania wielu gatunków roślin i zwierząt. Stąd też tego typu strefy dolinne stanowią naturalne ciągi ekologiczne o bardzo dużych wartościach przyrodniczych.
Wykaz obszarów chronionych i opis elementów chronionych.

Na obszarze powiatu grodziskiego znajdują się trzy formy ochrony przyrody: rezerwaty przyrody, obszary chronionego krajobrazu i zespoły przyrodniczo-krajobrazowe.



Rezerwat „Parów Sójek” – o powierzchni 3,84 ha ma charakter leśny. Zlokalizowany jest nad płytkim strumieniem w Podkowie Leśnej. Występują w nim lasy grądowe i łęgowe,
z pomnikowymi okazami dębów i grabów oraz z bogatym runem leśnym, w którego skład wchodzą bardzo rzadkie gatunki roślin.

Rezerwat im. B. Hryniewieckiego – o powierzchni 24,73 ha ma charakter leśny.

Występują w tym rezerwacie zbiorowiska roślinne borów mieszanych i dąbrów z bogatym runem leśnym. Przeważa w nim starodrzew z szeroko rozpowszechnionym dębem szypułkowym, sosną z domieszką lipy, grabu i brzozy. Zlokalizowany jest on na obszarze gminy Podkowa Leśna.



Rezerwat „Zaborów” im. W. Tyrakowskiego – o powierzchni 11,08 ha ma charakter faunistyczny. W jego skład wchodzi las liściasty, różnowiekowy z dębem, lipą, grabem
i sosną. Rezerwat ten jest miejscem lęgowym dla wielu gatunków ptaków. Położony jest
on na obszarze gminy Podkowa Leśna.

Opisane wyżej rezerwaty należą do regionalnego ciągu ekologicznego związanego z dolinami rzek: Mrowna, Zimna Woda i Rokitnica.



Rezerwat „Skulskie Dęby” – o powierzchni 30,07 ha ma charakter leśny. Złożony jest głównie z naturalnego starodrzewu dębowego, z towarzyszeniem innych zbiorowisk leśnych, wraz z enklawami roślinności torfowiskowej. Teren tego rezerwatu znajduje się w obrębię gminy Żabia Wola.

Rezerwat „Skulski Las” – o powierzchni 316,92 ha ma charakter leśny.
Na rezerwat ten składają się kompleksy lasów liściastych z licznymi drzewami pomnikowymi, oraz wyspowym stanowiskiem buka, poza granicami jego zwartego zasięgu. Obszar tego rezerwatu administracyjnie należy do gminy Żabia Wola. Rezerwat ten stanowi istotną część ciągu ekologicznego doliny rzek Pisia Tuczna i Karczunek.
W powiecie znajdują się trzy zespoły przyrodniczo-krajobrazowe:

Wydmy Międzyborskie – teren o pow. 25,44 ha, powstały po ustąpieniu lodowca 11-12 tysięcy lat temu, położony na gruntach Nadleśnictwa w północnej części Międzyborowa. Najwyższa wydma wznosi się na wysokość 10,5 m ponad poziom terenu. W drzewostanie dominują sosny, brzozy i dęby.

Leśny Park Miejski w Mieście Ogrodzie Podkowie Leśnej- o powierzchni 14ha. Podobnie jak cała Podkowa Leśna jest wpisany do rejestru zabytków i znajduje się w Warszawskim Obszarze Chronionego Krajobrazu. Posiada szczególne walory krajobrazowe ze względu na unikatowe na terenie Mazowsza wydmy o wysokości 120 m. n.p.m., bogatą szatę roślinną o dużej bioróżnorodności (ok. 500 gatunków roślin naczyniowych, mszaków i grzybów), pomnikowe drzewa oraz wiele gatunków roślin rzadkich (43 gatunki), roślin chronionych (6 gatunków), takich jak: lilia złotogłów (rosnąca na siedmiu stanowiskach w liczbie ponad 60 sztuk), kopytnik pospolity, barwinek pospolity, śnieżyczka przebiśnieg, konwalia majowa, bluszcz pospolity (płożący się po ziemi i drzewach).

Turczynek - znajduje się 4 km od centrum Milanówka, zlokalizowany w miejscu, gdzie zbiegają się granice trzech miast-ogrodów: Milanówka, Brwinowa i Podkowy Leśnej. Składa się on z dwóch willi otoczonych parkiem przechodzącym w zwartą zieleń parku leśnego. Zlokalizowany jest w centrum dawnej posiadłości „Turczynek” na dużej, leśnej działce o powierzchni 10 ha.

Rejon Milanówka i Podkowy Leśnej to głównie tereny miejskie przeważnie parkowe,


są to obszary występowania szczególnie cennej szaty roślinnej. Ponadto w Podkowie Leśnej występują zdeponowane w plejstocenie trzy granitowe głazy narzutowe pomniki przyrody nieożywionej.
W południowej części gminy Grodzisk Mazowiecki ochronie podlegają: obszary dolinowo-łąkowe wzdłuż rzek Mrowna, Rokicianka, Rokitnica, wraz z okolicznymi kompleksami leśnymi i terenami polno-leśnymi.
Obszary chronionego krajobrazu - na terenie powiatu grodziskiego zostały zaklasyfikowane do niższej klasy pod względem ich wartości ekologiczno-przyrodniczej. Na terenie powiatu występują dwa takie obszary: rejon Milanówka i Podkowy Leśnej i południowa część gminy Grodzisk Mazowiecki – Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu i część terenu gminy Jaktorów – Obszar Chronionego Krajobrazu Bolimowsko – Radziejowicki z doliną środkowej Rawki.

Warszawski Obszar Chronionego Krajobrazu - obejmuje swoim zasięgiem niemal 150 tysięcy hektarów, powstał ze względu na wyróżniający się krajobraz dolin rzecznych Wisły i Narwi. Ochronie podlegają również ekosystemy związane z dopływami tych rzek. W skład obszaru wchodzą również duże kompleksy leśne stanowiące niejako otulinę dla najcenniejszych przyrodniczo dolin rzecznych.

Bolimowsko – Radziejowicki z doliną środkowej Rawki Obszar Chronionego Krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych


z turystyką i wypoczynkiem oraz ze względu na pełnienie funkcji korytarzy ekologicznych.
Utrudnieniem w egzekwowaniu wymagań ochrony przyrody jest fakt, iż znaczna ilość obiektów chronionych (pomniki przyrody, parki, rezerwaty itp.) znajduje się w rękach prywatnych. Przy braku odpowiednich instrumentów finansowych pozwalających
na skłanianie właścicieli do prowadzenia właściwej gospodarki obiektami chronionymi,
a także ze względu na słabość administracji ochrony środowiska, powoduje to ograniczoną możliwość wpływania administracji publicznej na właścicieli, aby prowadzona przez nich działalność nie wpływała negatywnie na środowisko przyrodnicze.

Jak się wydaje najważniejsze, wspólne dla całego powiatu źródła zagrożenia przyrody ożywionej na tym terenie to:



  • szybki proces urbanizacji tego terenu spowodowany przekształcaniem terenów rolnych
    i innych w obszary zabudowy mieszkaniowej, dzieleniem siedlisk i zabudowywanie coraz mniejszych działek itp. Z rozwojem zabudowy mieszkaniowej wiąże się konieczność rozbudowy infrastruktury technicznej (drogi, wodociągi i kanalizacja, telefony itp., sieć handlowo - usługowa).

  • niski priorytet ochrony przyrody ożywionej w odniesieniu do innych zadań, wynikający w znacznej mierze z niskiej świadomości ekologicznej społeczeństwa (np. mieszkańcy częściej domagają się rozbudowy infrastruktury niż zapewnienia właściwej ochrony obszarów przyrodniczo cennych),

  • obawa części mieszkańców i władz przed obejmowaniem ochroną przyrody nowych obszarów, co ograniczałoby możliwość rozwoju gospodarczego na tych terenach.

Za specyficzne dla poszczególnych gmin źródła zagrożenia dla stanu przyrody należy uznać:



  • obniżenie zwierciadła wód gruntowych,

  • zanieczyszczenie gruntu i wód podziemnych w wyniku niewłaściwego postępowania
    ze ściekami i odpadami,

  • niszczenie drzewostanu i runa leśnego na działkach leśnych (zarówno przez osoby penetrujące lasy jak i przez prywatnych właścicieli),

  • nielegalne wycinanie drzew przy pracach budowlanych i na działkach przeznaczonych pod zabudowę,

  • niewłaściwy sposób użytkowania obszarów chronionych przez zwiedzających oraz osoby posiadające nieruchomości w ich pobliżu,

  • brak właściwego nadzoru nad obszarami cennymi przyrodniczo,

  • niska świadomość społeczna powodująca, że tereny przyrodnicze nie są w sposób właściwy chronione.


Wnioski i rekomendacje

  • Pomimo silnego przekształcenia zbiorowisk przyrodniczych na terenie powiatu występują liczne obiekty cenne przyrodniczo, z których część objęta jest różnymi formami ochrony prawnej.

  • Głównymi źródłami zagrożenia przyrody na omawianym teranie jest szybko postępujący proces urbanizacji oraz niska świadomość ekologiczna co powoduje niski priorytet działań na rzecz ochrony przyrody.



1   ...   5   6   7   8   9   10   11   12   ...   18


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna