Dyrektor Przedszkola: mgr Izabela Jałyńska Osoba przedstawiająca innowację: mgr Anna Adamczak – nauczyciel mianowany pm nr 19 w Olsztynie Tytuł innowacji: „Gimnastyka buzi I języka”



Pobieranie 93.67 Kb.
Data02.05.2016
Rozmiar93.67 Kb.
Opis zasad innowacji pedagogicznej

  • Miejsce realizacji : Przedszkole Miejskie Nr 19 w Olsztynie ul. Puszkina 16, 10-295 Olsztyn, tel.(89)526-59-71



  • Dyrektor Przedszkola: mgr Izabela Jałyńska



  • Osoba przedstawiająca innowację: mgr Anna Adamczak – nauczyciel mianowany PM Nr 19 w Olsztynie



  • Tytuł innowacji: „Gimnastyka buzi i języka” – program profilaktyki logopedycznej



  • Osoby wdrażające innowację:

  • mgr Anna Adamczak - nauczyciel mianowany PM Nr 19 w Olsztynie

  • mgr Ewa Dominik – nauczyciel dyplomowany PM Nr 19 w Olsztynie




  • Typ innowacji: metodyczno-organizacyjna



  • Czas trwania innowacji: Rok szkolny 2012/2013 w okresie od 1.09.2013r. do 30.06.2014r.

  • Zakres innowacji: Dzieci z Przedszkola Miejskiego Nr 19 w Olsztynie – z gr. III (dz. 5 i 6 – letnie).



  • Koszty innowacji i źródła finansowania: Zasoby własne, wsparcie rodziców.



  • Cele innowacji:



  • Cele ogólne (wynikające z podstawy programowej)

  • Stymulowanie rozwoju mowy i języka tak, aby wszystkie dzieci w grupie osiągnęły:

      • sprawność strony artykulacyjnej, gramatycznej i leksykalnej mowy;

      • umiejętność sprawnego komunikowania się z rówieśnikami i dorosłymi z bliższego i dalszego otoczenia;

      • umiejętność komunikowania o swoich potrzebach i stanach emocjonalnych

  • Kształtowanie u dzieci odporności emocjonalnej niezbędnej do radzenia sobie w nowych bądź trudnych sytuacjach oraz do godnego znoszenia porażek,

  • Stwarzanie warunków sprzyjających wspólnej i zgodnej zabawie oraz nauce dzieci o zróżnicowanych możliwościach fizycznych i intelektualnych,

  • Cele główne

  • Stymulacja świadomości językowej, m.in. kształcenie form gramatycznych

  • Praca nad korygowaniem wad wymowy (zaburzeń artykulacyjnych)

  • Pokonanie trudności w mówieniu

  • Podniesienie sprawności porozumiewania się i komunikowania za pomocą języka mówionego

  • Uczenie nawiązywania bliskiego, serdecznego kontaktu z innymi osobami,

  • Identyfikowanie i nazywanie różnych stanów emocjonalnych,

  • Wzmacnianie poczucia wartości dzieci – pomoc w budowaniu pozytywnego obrazu „Ja”

  • Cele szczegółowe innowacji:

  • W stosunku do dziecka:

  • Wyrobienie właściwych nawyków mownych jak: oddech, zamykanie buzi, przełykanie śliny,

  • Usprawnienie motoryki narządów artykulacyjnych oraz ich właściwa koordynacja,

  • Tworzenie sytuacji sprzyjających spontanicznemu wypowiadaniu się,

  • Zachęcenie dziecka do udziału w rozmowie kierowanej, tematycznej,

  • Wzbogacenie słownictwa, reedukcja od strony gramatycznej mowy,

  • Przezwyciężanie trudności artykulacyjnych,

  • Kształtowanie postaw interpersonalnych dzieci,

  • Kształtowanie umiejętności współpracy w grupie,

  • Pokonywanie nieśmiałości w nawiązaniu nowych kontaktów,

  • Zdobycie nowych doświadczeń werbalnych,

  • Wywołanie prawidłowej artykulacji głosek,

  • Utrwalanie prawidłowej wymowy głosek,

  • Skupianie uwagi i współpraca z osobą ćwiczącą.




  • W stosunku do nauczycieli i rodziców

  • Doskonalenie umiejętności organizacyjnych, opiekuńczych i wychowawczych,

  • Wykorzystanie zabaw i ćwiczeń logopedycznych, a wśród nich: ćwiczenia fonacyjne, fonetycznych przekształceń, wyszukiwania tzw. słów kluczowych, metody „Dobrego startu”, metody demonstracji, wyjaśniania, naśladownictwa, uczulania, metody werbo – tonalnej, elementów logorytmiki,

  • Doskonalenie umiejętności współpracy z innymi,

  • Ustalenie harmonogramu wspólnych działań,

  • Przygotowanie dziecka do podjęcia nauki w szkole sferze poznawczej, społeczno-emocjonalnej,

  • Obserwacja dzieci podczas organizowanych wspólnych zajęć,

  • Wypełnienie ankiet ewaluacyjnych,

  • Opracowanie wyników ewaluacji,

  • Organizacja warsztatów dla rodziców,

  • Integracja rodziców i nauczycieli.

  • Opis innowacji :

Mowa w dużej mierze wpływa na całokształt rozwoju dziecka. Daje możliwość precyzyjnej komunikacji, stanowi narzędzie w zdobywaniu informacji, pozwala na wyrażanie swoich myśli, własnych opinii i uczuć. Jest ona atutem w nawiązywaniu kontaktów społecznych, daje możliwość precyzyjnej komunikacji, stanowi narzędzie w zdobywaniu informacji, pozwala na wyrażanie własnych sądów, uczuć i upodobań. Pod koniec wieku przedszkolnego od dziecka oczekuje się poprawnego wymawiania wszystkich dźwięków, swobody w posługiwaniu się mową. Często jednak u dzieci w tym okresie występują zaburzenia mowy, co w późniejszym czasie w znacznym stopniu utrudnia osiąganie sukcesów w szkole. Dlatego powinno się możliwie wcześnie rozpocząć świadome usprawnianie mowy oraz korygowanie wszelkich zaburzeń, bowiem właśnie wczesne rozpoznanie i dobrze prowadzone zajęcia korygujące mogą wyrównać defekty rozwojowe.
Przedszkole, stanowiąc ważny szczebel w rozwoju dziecka, za priorytet swojej działalności przyjmuje jak najlepsze przygotowanie dzieci do szkoły. Zatem intensywne działania nauczycieli, zmierzające ku osiągnięciu przez dziecko pełnej dojrzałości szkolnej, powinny polegać - między innymi - na roztoczeniu opieki nad ostatnią fazą kształtowania się mowy, tak aby była ona już dojrzała, gdy dziecko wstąpi w progi szklone. Chodzi przy tym nie tylko
o bogaty - na miarę wieku - zasób słownikowy, o logiczną, składniową i gramatyczną formę wypowiedzi, ale też o czystą i wyraźną wymowę.
Gdyby rozwój mowy wszystkich dzieci w przedszkolu przebiegał prawidłowo, wystarczyłyby tradycyjne, ujęte programem, zajęcia ortofoniczne. Niestety, tak nie jest, gdyż część dzieci przedszkolnych dotknięta jest różnorakimi zaburzeniami mowy.
Dzieci niechętnie ćwiczą swoją wymowę w tradycyjny sposób. Znajdujące się w innowacji zabawowo potraktowane ćwiczenia świadczą o tym, że nauka poprawnej wymowy nie musi być monotonną i mało ciekawą pracą, ale może zmienić się w wesołą i pełną ciekawych pomysłów przygodę.
Niezależnie od współpracy logopedów z przedszkolami istnieje potrzeba intensywnej, systematycznej pracy, ukierunkowanej na doskonalenie i korygowanie mowy dziecka, dlatego też na potrzeby naszej placówki powstała niniejsza innowacja. Proponowane zajęcia nie zastąpią terapii logopedycznej dzieciom, które nie osiągnęły normy językowej, będą jednak doskonale stymulowały językowe umiejętności, budząc zaciekawienie związanymi z nimi aspektami.
Chciałbym, aby prowadzone przez nas ćwiczenia korygowały istniejące zaburzenia mowy i wspierały prowadzoną terapię logopedyczną.

Powyższa innowacja zgodna jest z podstawą programową wychowania przedszkolnego oraz oparta jest na treściach edukacyjnych zawartych w realizowanym w Przedszkolu Miejskim Nr 19 programie M. Kwaśniewskiej, W. Żaby-Żabińskiej „Nasze Przedszkole. Program edukacji przedszkolnej wspomagający rozwój aktywności dzieci” – wyd. MAC Edukacja.

Realizowana będzie podczas zajęć dydaktyczno - opiekuńczo - wychowawczych.


  • Cechy innowacji:

  • Systematyczność i celowość podejmowanych działań.

  • Opracowanie dokładnego zestawu proponowanych form i technik pracy dostosowanego dla dzieci pięcioletnich i sześcioletnich, uwzględniającego stopniowanie trudności

  • Zintegrowanie innowacji z realizacją zadań wynikających z planu pracy dydaktyczno – wychowawczej (włączenie w tematykę kompleksową).

  • Oczekiwane efekty

  • Umiejętności i wiedza dzieci po realizacji innowacji:

Dziecko:

  • rozwija umiejętności interpersonalne,

  • usprawni motorykę narządów artykulacyjnych

  • wzbogaci słownictwo

  • zdobędzie nowe doświadczenia werbalne

  • utrwali wymowę głosek

  • współpracuje w zabawach i sytuacjach zadaniowych,

  • przestrzega zasad obowiązujących w społeczności dziecięcej,

  • pokonuje nieśmiałość w nawiązywaniu nowych przyjaźni,

  • uważnie słucha innych, zwraca się bezpośrednio do rozmówcy,

  • rozwija umiejętność rytmicznego poruszania się przy muzyce,

  • rozwija funkcję słuchową i wzrokową oraz kinestetyczno-ruchową,

  • rozwija umiejętność wyrażania własnych uczuć, myśli, emocji,

  • panuje nad swoimi emocjami,

  • rozwija wyobraźnię i inwencję twórczą,

  • potrafi z godnością przyjąć porażkę,

  • czerpie radość ze wspólnie wykonywanej pracy,

  • wzmacnia poczucie własnej wartości,

  • kończy rozpoczęte zadanie, pokonuje napotkane trudności,

  • rozładowuje energię,

  • czerpie radość ze wspólnej współpracy,

  • rozwija pewność siebie,

  • rozwija koncentrację i uwagę.

Harmonogram działań.



Rodzaje ćwiczeń – przykłady

  • ĆWICZENIA ODDECHOWE I ODDECHOWO – FONACYJNE

l) ćwiczenia kształtujące prawidłowe nawyki oddechowe w czasie spoczynku - oddychanie przez nos (wdech i wydech nosem lub wdech nosem, wydech ustami).
2) ćwiczenia kształtujące prawidłowe nawyki oddechowe w czasie mówienia:
- ćwiczenia różnicujące fazy oddechowe
- ćwiczenia zwiększające pojemność płuc
- ćwiczenia na rozruszanie przepony
- ćwiczenia wzmacniające wydech
- ćwiczenia wydłużające fazę wydechową
- ćwiczenia różnicujące siłę wydechu
- ćwiczenia z pauzami
- wdech i wydech nosem; wdech nosem, wydech ustami; wdech i wydech ustami
- dmuchanie i chuchanie oraz ćwiczenia oddechowo-ruchowe
- ziewanie i śmiech oraz energiczne wypowiadanie szeptem spółgłosek zwartych (ewentualnie zwarto-szczelinowych), bezdźwięcznych: wargowych lub przedniojęzykowych w połączeniu z tylnojęzykowymi, np. stuk-puk..., tik-tak..., cyk, cyk..., tak-to-tak...;
- chuchanie; dmuchanie np. na skrawki papieru, piórko, wiatraczek; zdmuchiwanie np. płomienia świecy z coraz dalszej odległości; wydmuchiwanie np. baniek mydlanych
- powolne i długie wydmuchiwanie powietrza przez usta; wypowiadanie na jednym wydechu pojedynczych głosek, np. naśladowanie syczenia węża (sss...); wypowiadanie na jednym wydechu coraz dłuższych ciągów, np. liczenie, wyliczanie dni tygodnia, por roku
- wydmuchiwanie powietrza przez usta z jednakową siłą (np. skrzydełka wiatraczka obracają się z jednakową prędkością); wydmuchiwanie powietrza przez usta z niejednakową siłą (np. skrzydełka wiatraczka obracają się z różną prędkością); wypowiadanie pojedynczych głosek z jednakową i różną głośnością
- wydech przez usta z chwilowym zatrzymaniem powietrza; długa wymowa głosek z chwilowym zatrzymaniem powietrza, np. sss; wypowiadanie sylab i wyrazów z chwilowym zatrzymaniem powietrza


  • ĆWICZENIA FONACYJNE

  1. ćwiczenia wstępne, likwidujące napięcie mięśni krtani i gardła - przedłużona wymowa spółgłoski m; ciche mruczenie;

  2. ćwiczenia wyrabiające umiejętność modulowania siły natężenia głosu
    - przedłużona (płynna) wymowa samogłoski a bez zmiany natężenia głosu; kilkakrotna wymowa tej samej samogłoski z krótkimi przerwami (wymowa rytmiczna), np. a a a; wielokrotne powtarzanie określonej samogłoski płynnie i rytmicznie, powoli i szybko; wypowiadanie samogłoski z większym i mniejszym natężeniem głosu (głośniej, ciszej); wypowiadanie na jednym wydechu, z tą samą siłą trzech samogłosek, np. aou, eyi, następnie czterech, pięciu i na koniec wszystkich: aoueyi; wypowiadanie krótkiego zdania szeptem, półgłosem, pełnym głosem, krzycząc; wymawianie szeptem zdania O szyby deszcz dzwoni przy stopniowym zwiększaniu siły szeptu; czytanie fragmentu tekstu (lub recytowanie krótkiego wierszyka) półgłosem, a następnie pełnym głosem;

  3. ćwiczenia wyrabiające umiejętność modulowania wysokości głosu
    - przedłużona wymowa samogłoski a z różną modulacją wysokości głosu (naśladowanie śpiewu kołysanki); wymawianie na jednym wydechu, z różną wysokością trzech samogłosek, np. aou, eyi, następnie czterech, pięciu i na koniec wszystkich: aoueyi (np. naśladowanie wycia syreny samochodowej); wymawianie połączenia samogłosek au z różną intonacją, wyrażającą pytanie, twierdzenie, zdziwienie, gniew, zadowolenie; wypowiadanie zdania z różną intonacją, wyrażającą twierdzenie, pytanie, przeczenie, wątpliwość, drwinę, gniew;

  4. ćwiczenia wyrabiające nawyk kierowania głosu „na maskę"
    - ciche mruczenie przez nos (przy prawidłowym mruczeniu wyczuwa się palcem drganie warg i skrzydełek nosa); przedłużona wymowa głoski m; łączenie przedłużonej wymowy spółgłoski m lub n z samogłoskami ustnymi, np. mmam, mama, nunu.., przy czym sylaby należy wymawiać delikatnie i bez wysiłku; łączenie przedłużonej wymowy spółgłoski m z innymi spółgłoskami, np. mmp, mmb;




  • ĆWICZENIA USPRAWNIAJĄCE NARZĄDY MOWY:

  1. ćwiczenia usprawniające wargi i policzki

  2. ćwiczenia usprawniające żuchwę

  3. ćwiczenia usprawniające język

  4. ćwiczenia usprawniające podniebienie miękkie - szerokie otwieranie i zamykanie ust; ziewanie; cmokanie; dmuchanie; nadymanie policzków
    - ziewanie; naśladowanie żucia; poruszanie żuchwą w różnych kierunkach
    - unoszenie języka w kierunku nosa; liczenie zębów; oblizywanie warg; mlaskanie
    - chuchanie; ziewanie; chrząkanie; dmuchanie; naśladowanie kaszlu; płukanie gardła




  • ĆWICZENIA SŁUCHOWE

l) ćwiczenia kształtujące słuch fizyczny - wsłuchiwanie się w ciszę; rozróżnianie dźwięków z otoczenia, np. darcie papieru, brzęk szkła, kluczy, dzwonek telefonu, śpiew ptaków
2) ćwiczenia kształtujące słuch mowny:
• ćwiczenia słuchu fonemowego
• ćwiczenia słuchu fonetycznego
• ćwiczenia słuchu prozodycznego
• ćwiczenia analizy i syntezy słuchowej
- różnicowanie głosek znacznie się od siebie różniących (np. a - p); różnicowanie głosek podobnych (np. s - sz)
- odróżnianie różnych wymówień tej samej głoski, np. zabawa w chorego węża - kiedy wąż źle się czuje i boli go buzia, brzydko syczy (prowadzący demonstruje s boczne), a kiedy jest zdrowy, ładnie syczy (prawidłowo brzmiąca głoska), zadanie dzieci polega na zasygnalizowaniu, kiedy wąż jest chory
- zgadywanie intencji mówiącego po intonacji wypowiedzi
- wyodrębnianie sylab, głosek w wyrazach, np. wskazywanie wyrazów zawierających określone sylaby, głoski i podział wyrazu na sylaby lub głoski, składanie wyrazu z sylab lub głosek, dobieranie rymów.

  1. ćwiczenia w wypowiadaniu pojedynczych głosek - wypowiadanie głosek, np. naśladowanie szumu wiatru (sz), syku węża (s);

  2. ćwiczenia w wypowiadaniu tekstów:
    - recytacja wierszyków.



  • Plan przebiegu innowacji:

Wrzesień – stworzenie Kodeksu Zasad Współpracy, ustalenie i kształtowanie prawidłowego toru oddechowego, doskonalenie sprawności artykulacyjnej, kształtowanie dojrzałego sposobu przełykania; doskonalenie koordynacji słuchowo – ruchowej; kształtowanie nawyku prawidłowej wymowy głosek ustnych i nosowych na przykładzie głosek m i b;
Październik – kształtowanie prawidłowego nastawienia głosu, rozwijanie słuchu fonemowego; usprawnianie narządów artykulacyjnych; rozwijanie słownictwa; kształtowanie poczucia rytmu; wdrażanie do koncentrowania uwagi na bodźcach słuchowych; wdrażanie do wyrazistej wymowy samogłosek ustnych; zwrócenie uwagi na charakterystyczne cechy głosek tylnojęzykowych k, g;
Listopad – rozwijanie umiejętności syntezy i analizy sylabowej; wdrażanie do koncentracji uwagi; doskonalenie pamięci słuchowej; wprowadzenie opozycji głoska dźwięczna – bezdźwięczna; zapoznanie z prawidłową wymową głoski s i ś;
Grudzień – rozwijanie słuchu fonemowego; zapoznanie ze słownictwem związanym ze świętami Bożego Narodzenia; utrwalanie syntezy i analizy sylabowej;
Styczeń – rozwijanie słuchu fonemowego; rozwijanie percepcji słuchowej; zapoznanie z prawidłową artykulacją głoski sz; rozwijanie świadomości fonologicznej; wdrażanie do prawidłowej artykulacji poprzez zwracanie uwagi na wyrazistość pracy narządów mowy; wzbogacanie słownika dziecka;
Luty – usprawnianie motoryki artykulacyjnej głównie języka, warg; utrwalanie spoczynkowej pozycji języka; doskonalenie syntezy i analizy głoskowej; kształtowanie poczucia rytmu; różnicowanie głosek opozycyjnych s – sz; wdrażanie do uczestnictwa w zabawach grupowych;
Marzec – różnicowanie głosek szeregu syczącego s, z, c; usprawnianie języka, zwrócenie uwagi na jego pionizację; prawidłowa artykulacja głoski l, ćw. przygotowujące do prawidłowej realizacji głoski r;
Kwiecień – wdrażanie do prawidłowej wymowy głosek: sz, ż, cz; rozwijanie słuchu fonemowego;
Maj – wdrażanie do prawidłowej wymowy głosek szeregu szumiącego i syczącego; doskonalenie koordynacji słuchowo – wzrokowej; rozwijanie wyobraźni językowej; wdrażanie do prawidłowej wymowy głoski r;
Czerwiec – utrwalanie prawidłowej artykulacji głoski r, wdrażanie do prawidłowej artykulacji głosek szeregu szumiącego i syczącego; rozwijanie słuchu fonemowego.


  • Sposoby monitorowania i ewaluacji:

W czasie trwania innowacji będzie prowadzona dokumentacja, na podstawie której będzie można podsumować wnioski dotyczące realizacji założonych celów. Ewaluacja opierać się będzie o badania przesiewowe przeprowadzone 2 razy w roku – na początku, na koniec trwania innowacji, przez panią logopedę . Będzie systematycznie prowadzona obserwacja dzieci w zakresie realizowania treści zawartych w programie.

Ewaluacja pokaże na jakim poziomie rozwoju cechy (wysokim, przeciętnym, niskim, bądź brak danej cechy) dzieci osiągnęły rozwój językowy oraz społeczny oraz na jakim poziomie rozwoju cechy dzieci osiągnęły gotowość do podjęcia nauki w szkole w wyżej wymienionych sferach.

Ewaluacja będzie dotyczyła całości innowacji. Szczegółowe wyniki ewaluacji będą przedstawione Radzie Pedagogicznej we wrześniu 2014 r. Uzyskane wyniki pomogą nam w planowaniu dalszej pracy dydaktyczno -wychowawczo-opiekuńczej.

Realizacja innowacji „Na wesoło - język i wargi ćwiczą wkoło” umożliwia mi dokonywanie systematycznej ewaluacji i monitoring poprzez:


  • analizę osiągnięć dziecka w zakresie umiejętności językowych,

  • eksponowaniu prac plastycznych dzieci,

  • obserwację dzieci podczas wykonywania wspólnych zadań.


Narzędziem ewaluacji będą więc:

  • arkusze ewaluacji wypełniane przez dzieci po zajęciach dotyczących: Jak zajęcia mi się podobały, jak się czułem na zajęciach,

  • ankieta dla rodziców,

  • arkusze obserwacji cech rozwojowych – rozwój społeczno-językowy dziecka 5 i 6-letniego wyd. Mac Edukacja,

Ewaluacja przeprowadzona zostanie również na podstawie:


• bezpośredniej obserwacji dzieci;

• analizie ich wypowiedzi, prac;


• rozmowy z dziećmi
• ankiety z rodzicami, nauczycielem

• dokumentacji fotograficznej


• oceny i opinii dyrektora przedszkola
Wyniki ewaluacji zostaną przedstawione dyrektorowi i rodzicom po zakończeniu innowacji.
Harmonogram zajęć/spotkań w roku szkolnym 2013/2014

Miesiąc

Temat zajęć

Uwagi

Wrzesień

Kodeks Zasad Współpracy

Co pomaga nam poprawnie mówić?



Zajęcia organizacyjne; sprawdzenie sposobu artykułowania głosek (badanie mowy)

Zabawy ze zwierzętami

Pojazdy


Głoski ustne i nosowe

Październik

Deszczowe zabawy z rytmem

Jesienne rytmy



Zwrócenie uwagi na głoskę k, g

Spotkanie z samogłoskami

Głoska A i przyjaciele




Prawidłowe wybrzmiewanie samogłosek

Listopad


„Co misie robią zimą?”

„Ptaki’


Głoska dźwięczna –

bezdźwięczna



„Ślimak”

„Wąż”


Głoska s, ś

Grudzień

„Świąteczne ozdoby”

Wzbogacanie słownictwa; kształtowanie świadomości fonologicznej


„Boże Narodzenie”

Rozwijanie słuchu fonemowego


Styczeń

„Karnawałowe maski”

„Zimowy wiatr”


Głoska sz



Rodziny słów

Utrwalanie głoski sz

Luty

Pociąg

Zawody


Różnicowanie fonemów s - sz

„Czarodziejski kosz”

Głoska cz, ż



Marzec

Wąż, mucha i konik polny

Lalki


Różnicowanie głosek s, z, c

Wiosna

Język na defiladzie



Przygotowania do prawidłowej artykulacji r

Kwiecień

Trzy kolory

Utrwalanie prawidłowej wymowy:

sz, ż, cz, dż




Wielkanocne pisanki

Rozwijanie słuchu fonemowego


Maj

Wiosna na łące

Prawidłowa realizacja głosek szeregu szumiącego i syczącego


Zawody

Głoska r


Czerwiec

Urodziny Renaty

Utrwalanie prawidłowej artykulacji głoski r


Wycieczka pociągiem

Utrwalanie wymowy głosek szumiących, syczących i r w zdaniach, wierszu i mowie spontanicznej



Przykładowe scenariusze zajęć
SCENARIUSZ 1

Temat zajęcia: Jesienne rytmy.


Cele:
• rozwijanie słuchu fonemowego
• kształtowanie poczucia rytmu
• doskonalenie prawidłowego sposobu oddychania
• usprawnianie koordynacji słuchowo-ruchowej
Przebieg zajęć:
1. Rozmowa na temat jesiennej przyrody
Prowadzący wita dzieci i proponuje, by opowiedziały o zmianach, jakie zachodzą jesienią
w przyrodzie.
2. Zabawa słuchowa — Jesienna piosenka
Prowadzący odtwarza dzieciom nagranie z dowolną znaną im piosenką o jesieni. Zaprasza je do wspólnego śpiewania i wyklaskania rytmu. Następnie proponuje powtórzenie zabawy bez wykorzystania nagrania muzycznego.
3. Zabawa oddechowa - Liście
Osoba prowadząca kładzie na podłodze wycięte z kartonu drzewo. Na nim umieszcza kolorowe papierowe liście. Poleca dzieciom, by je zdmuchnęły. Zwraca uwagę na prawidłowy tor oddechowy (wdech nosem, wydech ustami).
4. Zabawa słuchowa — Rytm liści
Każde dziecko zbiera pięć listków. Prowadzący przy pomocy bębenka demonstruje rytm składający się najwyżej z pięciu elementów. Poleca dzieciom, aby ułożyły z listków odpowiedni wzór graficzny wystukanego rytmu.
5. Zabawa słuchowo - ruchowa - Tańczące liście
Dzieci naśladują „tańczące" na wietrze liście. Poruszają się w takt zmieniającego się rytmu wystukiwanego przez prowadzącego na bębenku. Gdy dźwięk milknie, dzieci kładą się na podłogę i swobodnie oddychają. Osoba prowadząca przypomina o wdechu nosem i wydechu ustami.
6. Zabawa słuchowa — Jesienna orkiestra
Prowadzący przynosi w koszu papierowe grzybki, jabłka, żołędzie i kasztany, symbolizujące dary jesieni. Każdy uczestnik zabawy wybiera jeden obrazek. Następnie dzieci dobierają się w grupy zgodnie z wybraną ilustracją. Prowadzący informuje je, że będą bawić się w orkiestrę. Rozdaje dzieciom instrumenty: tym, które wylosowały grzybka przyporządkowuje kołatkę, jabłko - trójkąt, żołędzia — bębenek, kasztana - tamburyno (w przypadku braku instrumentów można zaproponować, by dzieci wykonały je same). Następnie pokazuje planszę ze wzorem rytmu. Objaśnia, że każdemu znakowi z planszy odpowiada jeden dźwięk danego instrumentu. Podczas wykonywania utworu, kierujący zabawą wskazuje na planszy poszczególne znaki. Dźwięk wydają te instrumenty, którym przyporządkowany jest dany znak.
7. Zabawa oddechowa - Grzyby
Dzieci kucają na podłodze w wybranych przez siebie miejscach, kulą się i nakrywają ramionami. Prowadzący prosi je, aby wyobraziły sobie, że są małymi grzybkami i przy pomocy ruchów ciała zilustrowały, jak rośnie grzybek. Następnie mówi, że pada ciepły jesienny deszcz, grzyby zaczynają rosnąć, stają się coraz większe. W tym czasie dzieci powoli wyprostowują się. Stając na palcach, biorą głęboki wdech nosem i powoli wydychają powietrze ustami. Zabawę należy powtórzyć, prosząc dzieci, by wybrały sobie inne miejsca.
8. Zabawa ruchowa — Dyrygent
Prowadzący prosi, by dzieci usiadły w kole i z koszyka przykrytego chustą wylosowały „dary jesieni". Osoba, która jako pierwsza wylosuje grzybka, wychodzi z sali. Dziecko, które wylosuje jabłko, zostaje dyrygentem. Jego zadanie polega na wystukaniu rytmu dłońmi, stopami itp. Pozostałe dzieci naśladują zaprezentowane ruchy. Prowadzący zaprasza do sali osobę, która wylosowała grzybka i prosi ją, by odgadła, które z dzieci jest dyrygentem. Zabawę należy powtórzyć zmieniając osobę zgadującą i podającą rytm.
9. Zabawa słuchowo-ruchowa: Wędrujące jabłko
Dzieci siadają, tworząc koło. W rytm jesiennej piosenki odtwarzanej z magnetofonu podają sobie z ręki do ręki jabłko. Osoba, która nie zdąży go oddać w momencie wyłączenia muzyki, kończy zabawę.

10. Prowadzący dziękuje dzieciom za wspólną zabawę.


Pomoce:
• nagranie z piosenką o jesieni
• magnetofon
• kartonowe drzewo
• papierowe łub naturalne liście, po 5 dla każdego dziecka
• bębenek
• Instrumenty muzyczne (mogą być zrobione przez dzieci), w ilości odpowiadającej liczebności grupy
• kosz z wyciętymi z papieru grzybami, jabłkami, kasztanami, żołędziami, po jednym obrazku dla każdego dziecka
• plansza ze wzorem rytmu do zabawy nr 6
• jabłko

SCENARIUSZ 2

Temat zajęcia: Boże Narodzenie.
Cele:
• usprawnianie narządów artykulacyjnych
• zapoznanie ze słownictwem związanym ze świętami Bożego Narodzenia
• utrwalanie syntezy i analizy wyrazowej i sylabowej
• kształtowanie prawidłowego toru oddechowego
Przebieg zajęć:
1. Zagadki - Boże Narodzenie (wg: A. Romanowicz Antologia zagadek) Dzieci rozwiązują zagadki, wprowadzające w tematykę Bożego Narodzenia.

Co to za kochany święty,


Co przynosi nam prezenty.
Kiedy gwiazdka już zaświeci,
On obdarza wszystkie dzieci.
(Mikołaj)

W dzień ich nie widzisz,


A tylko nocą.
Jak srebrne świeczki,
W górze migocą.
(gwiazdy)

Na jakim drzewku, Znaleźć się może. Przy jabłku piernik, Gwiazdka i orzech.


(choinka)
Prowadzący rozdaje dzieciom ilustracje przedstawiające rozwiązania zagadek,
2. Zabawa słuchowo-ruchowa — Sanie Mikołaja
Dzieci ustawiają się w parach symbolizujących zaprzęgi. Jedno dziecko z pary naśladuje stukot kopyt renifera, drugie - dźwięk dzwonka Mikołaja. „Zaprzęgi" poruszają się przy dźwiękach świątecznej piosenki. Gdy muzyka milknie, stają w bezruchu.
3. Zabawa słuchowa — Przygotowania do świąt
Prowadzący rozmawia z dziećmi o przygotowaniach do świąt. Wspólnie układają zdania związane z tym wydarzeniem. Dzieci liczą, z iłu słów składa się ułożone przez nie zdanie, a następnie łączą ze sobą tyle samo papierowych pasków przygotowanych wcześniej przez prowadzącego. W ten sposób tworzą łańcuch, którym udekorują choinkę.
4. Zabawa oddechowa - Aniołki
Prowadzący rozdaje uczestnikom papierowe aniołki zawieszone na nitce. Prosi, aby dzieci dmuchały na nie długim strumieniem powietrza, tak aby postacie jak najdłużej były odchylone od pionu. Zwraca uwagę na prawidłowy tor oddechowy (krótki wdech nosem, długi wydech ustami). Na koniec zabawy dzieci wieszają aniołki na choince.
5. Zabawa słuchowo-artykulacyjna - Prezenty
Osoba prowadząca rozdaje dzieciom papierowe gwiazdki. Pokazuje worek z prezentami, które przywiózł Mikołaj. Prosi, aby każde dziecko wybrało jeden przedmiot, zastanowiło się, ile sylab jest w jego nazwie
i ułożyło przed sobą taką samą liczbę gwiazdek. Następnie sprawdza poprawność odpowiedzi, polecając, aby każda osoba wyklaskała sylabami nazwę swojego przedmiotu.
6. Zabawa oddechowa — Gwiazdki
Dzieci kładą na otwartej dłoni gwiazdki i silnym strumieniem powietrza zdmuchują je. Prowadzący zwraca uwagę na prawidłowy tor oddechowy.
7. Zabawa słuchowo - ruchowa — Łańcuch
Prowadzący wybiera dwie osoby. Pierwszej zasłania oczy, drugiej wręcza dzwonek. Prosi, aby dziecko
z zasłoniętymi oczami ustaliło, słuchając dźwięków dzwonka, gdzie znajduje się osoba dzwoniąca i podało jej rękę. Gdy wykona zadanie, zdejmuje chustę i przejmuje dzwonek, dzwoniąc wskazuje drogę następnej osobie. W ten sposób dzieci tworzą łańcuch, a prowadzący zamyka go w krąg. Uczestnicy przekazują uściskiem dłoni iskierkę świątecznej radości (każde dziecko po kolei przekazuje uścisk dłoni osobie stojącej obok).
8. Osoba prowadząca dziękuje dzieciom za wspólną zabawę, po czym wszyscy składają sobie świąteczne życzenia.
Pomoce:
• ilustracje przedstawiające rozwiązania zagadek (choinka, Mikołaj, gwiazdy)
• nagranie ze świąteczną piosenką
• magnetofon
• paski papieru, z których utworzony zostanie łańcuch
• papierowe aniołki zawieszone na nitce, w ilości odpowiadającej liczbie dzieci
• worek z zabawkami, po jednej dla każdego dziecka
• papierowe gwiazdki, po 4 dla każdego dziecka

SCENARIUSZ 3

Temat zajęcia: Głoska „A” i przyjaciele

Cele:
• zwrócenie uwagi na wyrazistą wymowę samogłosek


• kształtowanie miękkiego nastawienia głosu
• usprawnianie narządów artykulacyjnych
Przebieg zajęć:
1. Zabawa artykulacyjna — Na zakupach
Prowadzący opowiada dzieciom historyjkę, prosząc je wcześniej o powtarzanie we wskazanym miejscu samogłosek imitujących określone dźwięki. Sposób ich artykulacji ilustruje dłonią.
Samogłoska „A” wybrała się na zakupy. Najpierw jechała autobusem po równej asfaltowej drodze (dzieci długo i płynnie wymawiają głoskę a). Następnie wysiadła i maszerowała (wymawiają rytmicznie a, a, a, a). Po chwili przystanął przy niej samochód, którym jechała koleżanka głoski „A"- głoska „O" z mama. „A” pojechała razem z nimi (uczestnicy na jednym wydechu wymawiają aaaaoooo, płynnie przechodząc od głoski a do o). Dojechały do sklepu, obok którego znajdował się duży plac zabaw. Koleżanki poszły pobawić się. Jeździły na koniku (powtarzają rytmicznie na jednym wydechu aaaaoooo). Konik biegł najpierw powoli, potem coraz szybciej (zwiększają tempo wymawiania samogłosek). W pewnym momencie głoska „A" dostrzegła swoich przyjaciół stojących obok dużej ślizgawki (dzieci wyraziście wymawiają samogłoski: i, e, u). Wszyscy byli zadowoleni ze spotkania, słychać było radosny śmiech (wymawiają w różnej tonacji i różnym tempie hi, hi; ha, ha; hę, hę; hu, hu). Razem poszli na zjeżdżalnię (uczestnicy wymawiają oddzielnie każdą z samogłosek: a, o, u, e, i, wydłużając jej brzmienie i stopniując natężenie głosu od maksymalnego do minimalnego). Po zabawie głoska „A" poszła na zakupy. Kupiła pluszowego osiołka i wiele różnych rzeczy.
2. Zabawa artykulacyjna — Co znajduje się w worku?
Prowadzący pokazuje dzieciom worek, w którym znajdują się różne przedmioty. Proponuje, aby każde z nich po kolei włożyło rękę do worka i wybrało jedną rzecz. Następnie dotykając, rozpoznało, co to jest. Kierujący zabawą prosi dzieci, aby nazwały rozpoznane przedmioty, zwracając uwagę na wyrazistą wymowę samogłosek.
3. Zabawa ortofoniczna — Osiołek
Dzieci udają pasące się na łące osiołki. Naśladują głos zwierzęcia, powtarzając zestawienie samogłosek i - o. Na dźwięk dzwonka stają w miejscu, poruszają buzią, imitując żucie trawy. Po obfitym posiłku dzieci-osiołki stają się senne, ziewają (wymawiają aaad). Kładą się i odpoczywają (wdychają powietrze nosem, wydychają ustami, jednocześnie wybrzmiewając samogłoski iiiooo).
4. Zagadki bez fonii - Samogłoski
Prowadzący układa emblematy z literami: a, o, u, e, i, y. „Pokazuje" samogłoski, układając w odpowiedni dla nich sposób narządy mowy, nie wydając dźwięku. Dzieci starają się je rozpoznać po układzie artykulatorów. Wskazują emblemat z odpowiednią literą. Następnie uczestnicy nawzajem zadają sobie samogłoskowe zagadki.
5. Zabawa artykulacyjna — Samogłoskowa kostka
Osoba prowadząca zabawę pokazuje dzieciom kartonową kostkę. Na jej bokach znajdują się litery: a, o, e, u, i. Każde dziecko rzuca nią i wymyśla słowo rozpoczynające się wskazaną samogłoską.
6. Zabawa słuchowo-ruchowa - Zamiana miejsc
Dzieci siadają, tworząc koło. Prowadzący przypina im emblematy z umieszczoną na nich jedną z liter: a, o, u, e, i, y. Następnie wypowiada nazwy dwóch samogłosek. Dzieci, które mają emblematy
z literami odpowiadającymi danej głosce, zamieniają się miejscami.
7. Zabawa słuchowa - Kto mnie woła?
Uczestnicy zabawy siadają w kręgu. Wyznaczone dziecko staje w środku koła z zasłoniętymi oczami. Jego zadanie polega na odgadnięciu imienia dziecka, które go wołało. Prowadzący wskazuje, kto ma wołać odgadującego. Prosi, by dzieci wymawiały imiona śpiewnie, zwracając uwagę na wyrazistą
i dokładną wymowę samogłosek.

8. Osoba prowadząca dziękuje dzieciom za aktywny udział w zabawie.


Pomoce:
• przedmioty w worku, po jednym dla każdego dziecka
• dzwonek
• emblematy z literami a, o, e, i, u, y, w ilości odpowiadającej liczbie dzieci
• kostka z literami a, o, e, i, u
• chusta

Literatura:

  1. Bogdanowicz M., Rymowanki. Przytulanki. Wydawnictwo Fokus, Warszawa 1995.

  2. Chmielewska E., Zabawy logopedyczne i nie tylko, Kielce 1997.

  3. Demel G., Minimum logopedyczne nauczyciela przedszkola, Warszawa 1990.

  4. Kaczmarek L., 12 przykazań logopedycznych.

  5. Skorek E. M. , „100 tekstów do ćwiczeń logopedycznych”, Gdańsk 2005.

  6. Sprawka R., Graban J., Logopedyczne zabawy grupowe dla dzieci od 4 do 7 lat

  7. Krupa D., Pszczółka J., Zabawy logopedyczne na cztery pory roku, Kraków 2010

  8. Góral – Półrola J., Zakrzewska S., chcę mówić poprawnie. Materiały do ćwiczeń logopedycznych, Kielce 1995

  9. Komornicka E., Uczymy się poprawnie mówić sz, ż, cz, dż, Warszawa 1999

  10. Krupa D., Rymowanki – utrwalanki. Materiały do ćwiczeń logopedycznych, Kraków 2004

  11. Nawrocka D., Rodak H., Od obrazka do słowa. Gry rozwijające mowę dziecka, Warszawa 1993

  12. Stadnicka J., Terapia dzieci muzyką, ruchem, mową, Warszawa 1998

  13. Dziamska D., Edukacja przez ruch – kropki, kreski, owale, wiązki

  14. Malkiewicz M., ”Jarmark logopedyczny – wybór zabaw wspomagających rozwój przedszkolaków, Gdańsk 2007

  15. Dennison P., „Kinezjologia edukacyjna dla dzieci”, Międzynarodowy Instytut NeuroKinezjologii Rozwoju Ruchowego i Integracji Odruchów, 2003

  16. Kwaśniewska M. , Żabińska W., „Nasze przedszkole. Program edukacji przedszkolnej wspomagający rozwój aktywności dzieci

  17. Podstawa programowa wychowania przedszkolnego dla przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w szkołach podstawowych oraz innych form wychowania przedszkolnego (Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r.)





©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna