Dziewczynka z kotem



Pobieranie 56.38 Kb.
Data05.05.2016
Rozmiar56.38 Kb.



SPECTATOR - WIĘCEJ NIŻ KINO

Przedstawia film:



DZIEWCZYNKA Z KOTEM
TYTUŁ ORYGINALNY: Incompresa



W filmie zobaczymy Charlotte Gainsbourg. Jednym z twórców muzyki jest Brian Molko gitarzysta i wokalista zespołu PLACEBO.

PREMIERA: 5 grudnia 2014

DZIEWCZYNKA Z KOTEM

Produkcja: Włochy, Francja 2014

Czas : 103 min.


TWÓRCY

Reżyseria: Asia Argento

Scenariusz i dialogi: Asia Argento i Barbara Alberti

Zdjęcia: Nicola Pecorini

Montaż: Filippo Barbieri

Kostiumy: Nicoletta Ercole



Muzyka: Brian Molko

Asia Argento

James Marlon Megas

Gilles Weinzaepflen

Justin Pearson

Luke Henshaw

Gabriel Serbian

OBSADA

Matka: Charlotte Gainsbourg

Ojciec: Gabriel Garko

Aria: Giulia Salerno

Lucrezia: Carolina Poccioni

Donatina: Anna Lou Castoldi

Angelica: Alice Pea

Adriano: Andrea Russo

Ciccio: Riccardo Russo

Maria Teresa: Sofia Patron

Manuel Ginori : Max Gazze

Ricky: Justin Pearson

oraz…


Gianmarco Tognazzi
FESTIWALE:

2014 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes: sekcja Un Certain Regard

2014 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Karlowych Varach: sekcja Horyzonty

2014 Międzynarodowy Festiwal Filmowy T – mobile Nowe Horyzonty we Wrocławiu: sekcja Panorama

2014 Festiwal Filmowy w Nowym Yorku: sekcja Main Slate

2014 Festiwal Filmowy Raindance: nominacja: Najlepszy Film w Konkurs Międzynarodowym

2014 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Busan: sekcja World Cinema

2014 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Rio de Janerio: sekcja: Panorama światowa

2014 Festiwal Filmowy Nouveau Cinema w Montrealu: sekcja: TEMPS Ø

2014 Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Tokyo: sekcja World Focus

2014 Festiwal Filmowy w Sztokholmie: sekcja: Open Zone
O FILMIE:

Aria ma dziewięć lat, kiedy staje się mimowolnym świadkiem burzliwego rozstania rodziców. Czuje się odrzucona i niekochana, gdyż sławni rodzice bardziej skupiają się na własnych karierach i walce między sobą.

Dziewczynka za wszelką cenę próbuje skupić na sobie ich uwagę, ale bezskutecznie.

Dlatego pozostaje jej samotnie przemierzanie ulicami głośnego Rzymu, wierząc, że jej aniołem stróżem jest czarny kot o imieniu Dac.


RECENZJE:
THE HOLLYWOOD REPORTER, Deborah young

Gainsbourg i włoski gwiazdor telewizyjny Garbiel Garko grają dysfunkcyjnych rodziców trzech córek, z których tylko dziewięcioletnia Aria jest ich wspólnym dzieckiem. On jest przystojny, ona gra na pianinie i pochodzi ze szwedzkiej burżuazji. Podczas rodzinnych obiadów dają pokaz egotyzmu, nienawiści do siebie nawzajem i braku szacunku dla dzieci. Publiczność reaguje nerwowym śmiechem w scenach, które przypominając filmy Ulricha Seilda i Todda Solondza.

Gdy ojciec wychodzi z domu, trzaskając drzwiami, matka obiecuje córkom rejs po Karaibach, a sama zajmuje się kochankiem. Podróż nie dochodzi do skutku, bo to ona wyjeżdża z podejrzanym typkiem Dodo na romantyczne wakacje. Aria ma w tym czasie zamieszkać z ojcem, ale tak naprawdę czuje, że w żadnym z domów nie jest mile widziana.

Gainsbourg i Garko zagrali doskonale, ale gwiazdą jest tak naprawdę zdumiewająca Salerno (która gra w filmach, odkąd skończyła 5 lat) w roli blondynki Arii. Patrzymy na świat jej błękitnymi oczami, doświadczamy jej samotności i zagubienia. Jej jedyną przyjaciółką jest Angelica, z której Aria bierze przykład i nawet obcina włosy, żeby wyglądać podobnie. Poza tym dziewczynka zabiera z ulicy czarnego kota, którego nazywa Dac. Niestety, przesądnemu ojcu nie podoba się, że zwierzak chodzi po domu i śpi na jego scenariuszach. Dac rozsypuje sól, tłucze lustro, a ponadto przynosi do domu martwe ptaki, co jest złym znakiem dla postaci granej przez Garko.

Aria robi wszystko, żeby zwrócić na siebie uwagę, donosi nawet na swoich rodziców na policję i doprowadza do ich aresztowania. Gdy oboje wyrzucają ją ze swoich mieszkań, pozostaje jej jedynie całonocna włóczęga z kotem i bezdomnymi.

Agresja rodziców sprawia, że Aria nie potrafi się odnaleźć w życiu, a w szkole też sobie nie radzi. W 1984 roku rodzice wciąż mogą stosować kary cielesne, a nastolatki są agresywne wobec rówieśników. Nastrój opresji podkreśla muzyka – mieszanka rocka, punka, Mozarta i utworów reżyserki.



VOGUE, Olivier Lalanne
NICZYJA CÓRKA
Film Asi Argento, odważny, szczery i wciągający, opowiada o ciężkim życiu dziewczyny, która przypomina reżyserkę.
Dziewczynka z kotem to obraz naturalistyczny, oglądając go, mamy wrażenie, że doświadczamy życia autentycznych osób. Aria, która w filmie osadzonym w latach 80. ma dziewięć lat, przeżywa separację rodziców, znanych artystów, którzy nie interesują się swoją córką. Matka (niezwykła rola Charlotte Gainbourg) jest pianistką o nimfomańskich skłonnościach, nie ma zwyczaju planować życia więcej niż kilka dni do przodu. Ojciec, przeciętny aktor, farbuje włosy w stylu Helmuta Begrera, jest przeraźliwie przesądny i żyje przekonaniem, że pewnego dnia otrzyma rolę w filmie artystycznym, która zmieni jego życie.

Aria ma dwie siostry (z poprzednich związków obojga rodziców). Jedna z nich – otyła miłośniczka różu – zrobi wszystko, żeby ojciec zwracał uwagę na nią, a nie na Arię. Dziewczynka żyje na emocjonalnej pustyni, czuje się odrzucona przez wszystkich – zapomniana przez rodzinę, pogardzana przez rówieśników. Jednym pocieszeniem jest dla niej czarny kot, którego wszędzie ze sobą zabiera, i świat fantazji, który buduje we własnej głowie. Argento portretuje młodość w sposób czuły, przypominający filmy Sofii Coppoli. Dla reżyserki ważne są szczegóły, pokazuje, co sprawia radość i smutek nastoletniej Arii. Film jest obrazem chaosu, szaleństwa i prawdy, które dotykają widza i nie pozostawiają go obojętnym. Warto wspomnieć, że jedną z ról gra córka Argento.




WYWIAD Z ASIĄ ARGENTO:
Opowiadasz o dziewięciolatce, która próbuje odnaleźć swoje miejsce, wbrew egocentrycznym rodzicom. Czy film jest autobiograficzny?
Asia Argento: Nie, Aria nie ma nic wspólnego z Asią. Opowiadam o wszystkich dzieciach, które czują się nierozumiane, ja też się tak czułam. Dlatego niektóre wydarzenia są inspirowane moim dzieciństwem, ale nakręcenie go nie było dla mnie rodzajem terapii.
Czy bycie matką pomogło ci napisać scenariusz?
Na pewno nie bezpośrednio, ale moja córka wystąpiła w tym filmie, gra siostrę Arii, tę z długimi włosami. Już przy kręceniu poprzedniego filmu zauważyłam, że bardzo lubię pracować z dziećmi, więc chciałam teraz powtórzyć to doświadczenie. Gdyby Aria była traktowana jak prawdziwy członek rodziny, to nie przeżyłaby traumy. Wierzę, że dzieci trzeba traktować jak równe nam istoty i taką zasadę wyznaję na planie. Praca z nimi sprawia, że nie tracę kontaktu z dzieckiem w sobie.
Czy praca z dziecięcymi aktorami jest łatwa?
Zaprosiłam wszystkie dzieci na dwa tygodnie do siebie, zanim zaczęliśmy kręcić, to pomogło im się zintegrować. Starałam się ich słuchać, zrozumieć ich osobowości, wprowadziłam nawet pewne zmiany w scenariuszu, żeby bardziej odpowiadał ich zachowaniu, sposobowi mówienia. Na szczęście większość dzieci nie miała wcześniej doświadczeń filmowych, więc poddawali się moim sugestiom, występując przed kamerą.
Giulia Salermo, która odtwarza rolę Arii, grała już wcześnie w filmie...
Bycie aktorką było dla niej wielkim marzeniem. Przed kamerą zmieniła się całkowicie w Arię, dokonała wspaniałej interpretacji tej postaci. Giulia jest niezwykła, wyjątkowa, niepodobna do innych. Na początku robiłam długie ujęcia zbliżeń jej twarzy, było w niej coś magnetycznego, głębokiego. Giulia gra na wiolonczeli, ma w sobie muzykę, gra, jakby odczytywała kolejne nuty, ma niesamowite poczucie rytmu. Grała wcześnie w filmach, ale nie utraciła na szczęście swojej niewinności, a jednocześnie stała się prawdziwą aktorką.
W pewnym momencie nawiązujesz do filmu Niezrozumiany Luigiego Comenciniego z 1967. Czy to ważny dla ciebie obraz?
Miałam na jego puncie obsesję, gdy byłam dzieckiem. Uważam, że każde dziecko czuje się w pewien sposób skrzywdzone przez rodziców, przyjaciół czy nauczycieli. Comencini wspaniale to pokazał. Oglądałam ten film i płakałam. Postanowiłam obejrzeć go ponownie podczas pisania scenariusza i znów się wzruszyłam. Reżyser pokazał, że dzieciństwo jest jak rana, która wynika z niezrozumienia, utraty, złego traktowania.

Ale bohater tamtego filmu nie wzbudza sympatii, cierpienie sprawia, że staje się dziwakiem, a na końcu dochodzi do pojednania, bo jego ojciec zaczyna rozumieć swoją winę. Aria jest inna, nie rozumie świata dorosłych i stara się postępować po swojemu, więc cierpi mniej. W przeciwieństwie do swoich sióstr nie zgadza się być zabaweczką swoich rodziców. One natomiast pozwalają sobą manipulować, żeby uzyskać akceptację. Aria jest dla nich zbyt inteligentna, ale też dziwna, odpychają ją, bo nie wiedzą, co z nią zrobić. Jak pokazują badania w USA, 70% ojców i 65% matek najbardziej lubi swoje pierwsze dziecko.


Zdecydowałaś się pokazać rodziców jako egotyczne potwory, jednocześnie mają oni coś z gwiazd rocka. Dążyłaś w stronę karykatury?
Oni nie są potworami! Ich egotyzm jest zabawny, wciąż zmieniają zdanie, posuwają się do ostateczności. Dzięki temu, że zrobiłam gwiazdę z ojca, mogłam pokazać dylematy Arii w kontaktach z rówieśnikami. Na przykład w pewnej scenie idzie ona ulicą z przyjaciółką, a inne dzieci na nie patrzą. I wtedy Aria pyta: „Dlaczego za mną łazicie? Bo chcecie dotrzeć do mojego ojca?”. Ale im chodzi o nią, ona nie zdaje sobie sprawy, że to ona może budzić zainteresowanie, bo w domu ojciec zagarnia całą przestrzeń. Chciałam również zerwać ze stereotypem włoskiego kina, gdzie rodzina zawsze jest święta. Współczesne rodziny są inne, więcej w nich luzu, takie są również moje osobiste doświadczenia, bo moje dzieci pochodzą z dwóch różnych związków.
Osadziłaś film w realiach lat 80., żeby zdystansować widza i odciąć się od pewnych konwencji fabularnych?
Gdybym zrobiła film współczesny, miałabym problemy z pokazaniem wyobcowania Arii, bo teraz dzieci mają komórki, play station i serwisy społecznościowe. Mogą się zamknąć w pokoju i mają wciąż cały świat w zasięgu ręki. W latach 80. było inaczej. Pokazałam to również wizualnie – obrazy są jakby wyblakłe, jakby straciły nieco barwy, wyglądają jak sprane polaroidy.
Aria wciąż krąży po tych samych ulicach, powtarzalność jej wędrówek uzmysławia nam jej samotność…
Wędrówka z walizką i kotem w klatce – cóż za symboliczny widok. Przygniata ją ciężar bagażu, doświadczenia, samotności. Aria zawsze jest pomiędzy: pomiędzy różnymi miejscami, emocjami, światami. Jej sytuacja jest podobna do sytuacji bohatera Czterystu batów Truffauta. Od tego obrazka zaczęłam tworzyć scenariusz. Aria jest sama, nie wie, dokąd iść, aż nagle spostrzega, że znajduje się w nędznym ogródku z faszystowską architekturą. Oprócz niej są tam tylko zabłąkane koty. Czujemy, że bohaterka znajduje się na skraju tragedii, ale udaje jej się wydostać z tarapatów.
Comencini zrobił film melodramatyczny, natomiast ty nawet w tragedii poszukujesz lekkości i zabawy.
Słowa, które na końcu wypowiada Aria są moim mottem: „Powiedziałam to nie po to, żeby robić z siebie ofiarę, ale żebyś mnie lepiej poznał. I żebyś był dla mnie lepszy”. Aria cierpi, ponieważ rodzice i siostry są wobec niej okrutni, ale do końca się nie poddaje. Na początku filmu możemy przeczytać w jej dzienniku, że uważa się za silną osobę, że jest najlepsza. Ona siebie kocha, dlatego jest w stanie wszystko przetrwać. Wie, że w końcu sytuacja zmieni się na lepsze, że ona nie ponosi winy za niedoskonałość świata.
Matkę zagrała Charlotte Gainsbourg. Napisałeś tę rolę specjalnie dla niej?
Tak. Zakochałam się w niej, gdy zobaczyłam ją w Złośnicy. Od tamtego czasu widziałam w niej siostrę, a może nawet bratnią duszę. Kiedyś zapytano mnie, kogo widziałabym w swoich filmach, gdybym sama w nich nie grała, i powiedziałam: Charlotte Gainsbourg! Moje marzenie się spełniło. Ona jest wspaniała, delikatna, wychodzi pięknie na zdjęciach, jest cała poezją. Miałam szczęście, że spotkałam ją na planie filmu Do not disturb (Nie przeszkadzać).
Dlaczego sama nie zagrałaś tej roli?
Reżyserowanie mojego poprzedniego filmu The heart is deceitful above all things (Serce jest najbardziej zwodnicze) było dla mnie tak traumatycznym przeżyciem, że potrzebowałam 10 lat odpoczynku od kręcenia. Zorientowałam się wtedy, że nie jestem dobrą aktorką, bo nie ma we mnie pragnienia grania. Ostania rola, z której jestem zadowolona, to występ w Transylwanii Tony’ego Gatlifa z 2006 roku, potem się już tylko powtarzałam. Ale dzięki aktorstwu nauczyłam się reżyserować, więc 30 lat doświadczenia na coś się przydało. Abel Ferrara i Tony Gatlif byli wspaniałymi nauczycielami. To po pracy przy Hotelu New Rose zdecydowałam, że chcę stanąć za kamerą.
Co powiesz o kreacji Gabriela Garko, który zagrał ojca?
Zrobił wiele filmów telewizyjnych, we Włoszech jest gwiazdą. Telewizja we Włoszech i Francji zamyka drzwi przed karierą filmową, co jest głupie. Z sylwetki Garko przypomina mi włoskich aktorów z lat 70. i 80., takich jak Franco Nero i Giuliano Gemma: jest wysoki, przystojny, ma silną osobowość. Gabriel potrafi być męski, a jednocześnie umie się z siebie śmiać, potrafi zagrać dużo więcej niż przystojnego faceta. Jako ojciec był moim zdaniem bardzo wiarygodny.
Czy było dla ciebie ważne, żeby oboje rodzice byli fizycznie atrakcyjni?
To jest opinia Arii, ona ich tak widzi. Idealizuje ich, podziwia ich fizyczne piękno, a jednocześnie nie zauważa brzydoty ich postępowania.
Muzyka jest dla ciebie ważna w życiu. A w filmach?
Muzyka to jakby film w filmie, dźwięki mają własną, złożoną osobowość. Sama napisałam przewodni temat filmu, który potem został zinterpretowany przez amerykańskich muzyków. Muzyka, którą gra filmowa matka, została w dużej części skomponowana przez mojego pradziadka, Alfredo Casellę. Ponadto użyłam w filmie utworów z lat 80., ale wybrałam mniej znane kawałki, bo chciałam uniknąć oczywistości.


O REŻYSERCE: ASIA ARGENTO

Włoska aktorka, piosenkarka, modelka i reżyserka. Urodziła się 20 września 1975 roku w Rzymie, we Włoszech. Jest córką włoskiej aktorki Darii Nicolodi oraz Dario Argente - włoskiego reżysera, producenta oraz autora scenariuszy. Jego filmy wywarły duży wpływ na rozwój współczesnego horroru. Karierę aktorską rozpoczęła w wieku 9 lat małą rolą w filmie Sergio Citti „Sogni e bisagni”. Pojawiła się także w epizodycznej roli w filmie swojego ojca „Demony 2”. Kiedy miała 14 lat zagrała w filmie „Kościół” (La Chiesa) w reżyserii Michele Soavi, a w wieku 18 lat w filmie „Uraz” ( „Trauma”) Dario Argento zagrała anorektyczkę, która poszukuje mordercy swoich rodziców.

W 1994 roku otrzymała nagrodę David di Donatello (włoskiego Oscara) dla Najlepszej Aktorki za film „Perdiamoci di vista!”. Od 1998 Argento zaczęła pojawiać się w anglojęzycznych filmach takich jak „Inna Beatrycze” ( „B. Monkey”) w reż. Michaela Radforda i „ Hotel New Rose” („New Rose Hotel.”) w reż. Abela Ferrara. Udowodniła swoja wszechstronność oraz umiejętności językowe, rolą Charlotte de Sauve w “Królowej Margo” w 1994.

Asia jest również autorką kilku nowel, publikowanych w takich prestiżowych magazynach, jak: Dynamo, L'Espresso, Sette, Village i Max. Jej pierwsza powieść, "I Love You Kirk" została wydana w październiku 1999.

W 2000 roku Asia Argento napisała scenariusz oraz wyreżyserowała swój pierwszy film „Scarlet Diva”, w którym zagrała główną rolę . W 2000 roku Asia zagrała w serialowej wersji "Nędzników", w której wystąpili również Gerard Depardieu i John Malkovich. 4 lata później zrobiła drugi film „The Heart Is Deceitful Above All Things”, oparty na książce Lauray Albert pt. “JT LeRoy”.

W 2003 roku zagrała w teledysku „This Picture” grupy Placebo, oraz zaśpiewała wraz z liderem Placebo, Brianem Molko na płycie z coverami „Je t'aime... moi non plus" (2003).

W maju 2013 Argneto wydała swoją debiutancką "Total Entropy”. Koncertowała w Niemczech, Francji i Anglii. W 2014 roku jej film „Dziewczynka z kotem” zakwalifikował się do konkursu Un Certain Regard MFF w Cannes.
FILMOGRAFIA – ASIA ARGENTO
2014 Dziewczynka z kotem

2005 The heart is deceitful above all things

2000 Scarlet Diva

FILMOGRAFIA – GIULIA SALERNO
FILMY KINOWE
2014 Dziewczynka z kotem

2012 Ci vediamo domain

2007 Un giorno perfetto

Tutta la vita davanti


FILMY TELEWIZYJNE
2011 Distretto di polizia 11’

2010 Sos Befana

2009 Rytm życia

Preferisco il paradise

2008 Butta la luna 2

Un medico in famiglia 6


WYBRANA FILMOGRAFIA – CHARLOTTE GAINSBOURG
FILMY KINOWE

2014 Dziewczynka z kotem

2013-14 Nimfomanka cz. 1 i 2

2013 Do not disturb (Nie przeszkadzać)

2011 Melancholia

2010 Drzewo

2009 Zagadka przeznaczenia

Zagubieni w miłości

Antychryst

2007 I’m Not There. Gdzie indziej jestem

2006 Złote wrota

Jak we śnie

2005 Leming

2003 21 gramów

2001 Moja żona jest aktorką

2000 Felix i Lola


FILMOGRAFIA – GABRIEL GARKO
FILMY KINOWE
2014 Dziewczynka z kotem

2008 Aspettando il sole

2007 Una moglie bellissima

2002 Wieczna Callas

Senso ’45

2001 On, ona i on

1998 Paparazzi
FILMY TELEWIZYJNE
2014 L’onore e il rispetto, sezon 4

Rodolfo Valentino. La leggenda

Il peccato e la vergogna 2

2012 L'onore e il rispetto – sezon 3

2011 Viso d'angelo

Sangue caldo

2010 Il peccato e la vergogna

Caldo criminale

2009 L’onore e il rispetto 2

2008 Il sangue e la rosa

2006 L’onore e il rispetto

2005 I colori della vita

2003 Il bello delle donne 3”

2002 Il bello delle donne 2”

2001 Il bello delle donne

Occhi verde veleno

Il morso del serpente

1999 Villa Ada

Trestelle

1997 Angelo nero

Ma-Shamal

La villa dei misteri

Una donna in fuga

1996 La signora della citta



SPECTATOR MACIEJ POZNEROWICZ

Ul. Ks. Jerzego Popiełuszki 17 B lok. 22, 01-595 Warszawa



PR: joanna@spectator.com.pl DYSTRYBUCJA/MARKETING: dominika@spectator.com.pl
www.spectator.com.pl


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna