Elementy strachu



Pobieranie 67.24 Kb.
Data10.05.2016
Rozmiar67.24 Kb.
ZABURZENIA LĘKOWE

Różnica między strachem a lękiem:

strach  obawę budzą konkretne przedmioty

lęk  uczucie ogólnej niepewności wobec nieokreślonego zagrożenia



ELEMENTY STRACHU:

  1. elementy poznawcze  rozpoznanie bezpośredniego zagrożenia życia lub części ciała

wywołują cielesne reakcje strachu

  1. elementy somatyczne  natychmiastowa reakcja organizmu na niebezpieczeństwo

czyli składniki reakcji gotowości

    • zmiany zewnętrzne

    • rozszerzone źrenice

    • pot

    • blada twarz

    • zmiany wewnętrzne – zasoby wewnętrzne mobilizują się w reakcji pogotowia (reakcja walki/ucieczki)

    • przyspieszenie nie rytmu serca

    • skurcz śledziony

    • przyspieszenie oddechu

    • więcej czerwonych krwinek

    • poziom podwyższ. adrenaliny

    • itd. ..

  1. elementy emocjonalne  uczucie przerażenia i paniki,

tez mdłości, drżenie, mrowienie skóry, dziwne wrażenie w żołądku

  1. elementy behawioralneucieczka, bezruch, walka

  • mimowolne reakcje niepokoju

  • reakcje sprawcze

Klasyczne warunkowanie strachu  dotąd obojętny bodziec łączy się z traumatycznym przeżyciem

ulica – bodziec warunkowy

spotkanie z chuliganami – bodziec bezwarunkowy

strach – reakcja warunkowa



Najważniejsze zachowania instrumentalne:

  • usuwanie się

  • bezruch

  • walka

reakcja ucieczki – uciekam po zdarzeniu

reakcja unikania – uciekam przed



STOPIEŃ NATEŻENIA STRACHU

strach i fobia tworzą kontinuum, różnią się stopniem, a nie rodzajem



poziom fobia

reakcji Sk

strachu W

Ś

N

N Ś W Sk


rzeczywisty poziom zagrożenia

normalny strach

RÓŻNICA MIĘDZY LĘKIEM A STRACHEM

lęk – 4 elementy te same co strach

istotna różnica – Ele. poznawczy  oczekiwanie bardziej rozproszonego i niejasnego zagrożenia

lęk: brak pewności co robić, wciąż próbujemy odkryć co jest bodźcem zagrażającym, szukamy wskazówek, trwamy w gotowości

źródło lęku – bardziej nierealne zagrożenie

ZABURZENIA, W KTÓRYCH CZŁOWIEK DOŚWIADCZA STRACHU

FOBIA

Fobia – stała reakcja strachu nieproporcjonalna do rzeczywistego zagrożenia

Objawy fobii:


  1. utrzymujący się strach przed określonymi sytuacjami, nieproporcjonalny do rzeczywistości

  2. silny strach/panika w rzeczywistym kontakcie z niebezpieczeństwem

  3. rozpoznanie że strach jest nadmierny i nieuzasadniony

  4. unikanie sytuacji fonicznych

  5. objawy których nie można przypisać innym zaburzeniom

*** strach przed kwiatami – antofobia

***strach przed liczbą 13 – triksedekofobia

*** strach przed śniegiem – blanchofobia

FOBIA SPECYFICZNA

to ok. połowa wszystkich fobii

dotyczy Ok. 11.3% mieszkańców USA, tylko 1% dorosłych na fobie dotkliwe, że nie wychodzą z domów

5 klas fobii specyficznych:


  1. fobie przed zwierzętami ( np. koty, psy, ptaki, szczury, węże, owady)

  2. fobie przed środowiskiem naturalnym (np. brud, wysokość, ciemność, woda, prąd, wiatr)

  3. fobie sytuacyjne (np. mosty, windy, samoloty, tunele, zamknięte pomieszczenia, publiczne środki transportu)

  4. fobie przed krwią, zastrzykiem, skaleczeniem

  5. inne fobie (np. choroba, śmierć)

Fobie przed zwierzętami

    • zaczynają się we wczesnym dzieciństwie

    • najcz. ustępują z wiekiem

    • częściej występują u kobiet

Fobie przed środowiskiem naturalnym

  • występują nieco częściej niż przed zwierzętami

  • zwykle zaczynają się w dzieciństwie

  • kobiety = mężczyźni

Fobie sytuacyjne

Fobie przed krwią, zastrzykiem, zranieniem

  • Ok 4% populacji je przejawia przynajmniej w stopniu umiarkowanym

  • nieco częściej u kobiet niż u mężczyzn

  • zaczynają się w późnym dzieciństwie

Inne rodzaje fobii

  • m.in. fobie przed udławieniem się, zwymiotowaniem bądź zarażeniem się jakąś chorobą (=nozofobia)

  • k = m

  • fobia przed rakiem  częściej u k niż u m.

  • fobia przed chorobami wenerycznymi  u m.

FOBIA SPOŁECZNA

osoby boją się bycia obserwowanym np. student nie kończy pisać egzaminu bo boi się że zacznie się trząść kiedy nauczyciel na niego spojrzy



Fobia może być:

  • uogólniona – unikanie wszelkich rozmów, randek itp.

  • specyficzna – jeden rodzaj sytuacji społecznych jak rozmowa z przełożonym

  • wpływ na treść – kultura

  • powstają w dzieciństwie, bardzo rzadko po 25 r. ż.

  • k. częściej niż m, u biednych częściej

Fobie specyficzne i społeczne często współwystępują z innymi zaburzeniami. Współwystępowanie lęku i depresji – h: nie są to emocje podstawowe, lecz każda z nich jest częścią ogólniejszego stanu samopoczucia zwanego negatywnym afektem

ETIOLOGIA FOBII

A. WYJAŚNIENIA BIOLOGICZNE

  1. charakter genetyczny

  • genotyp  fobie częściej występują u obydwu bliźniąt jednojajowych

  • podatność genetyczna

  1. procesy neurofizjologiczne

    • nieprawidłowości dróg serotoniny i dopaminy w układzie limnicznym, który wydaje się szczególnie związany z lękiem

    • niski poziom kwasu gamma-aminomasłowego (GABA), który normalnie przyczynia się do hamowania pobudzenia fizjologicznego

    • działanie ciała migdałowatego, obszaru układu limnicznego, związanego z tworzeniem się skojarzeń emocjonalnych

B. WYJAŚNIENIA BEHAWIORALNE

Klasyczne warunkowanie strachu  dotąd obojętny bodziec łączy się z traumatycznym przeżyciem

Fobii uczymy się tak samo jak strachu

reakcja warunkowa jest reakcją fobiczną, a bodziec warunkowy jest przedmiotem fobii



C. SELEKTYWNOŚĆ FOBII

  • Fobie są selektywne. Ewolucja mogła wyselekcjonować pewien zbiór obiektów, które kiedyś były niebezpieczne dla człowieka i sprawić, że łatwo kojarzą się z urazem.

  • Fobie mogą rozwijać się przez obserwację – dośw. dość rezusami

  • U ludzkich dzieci – fobie wskutek warunkowania „zastępczego” czyli przez obserwowanie przejawów fobii u rodziców i rówieśników

  • selektywność irracjonalność fobii  przygotowane warunkowanie klasyczne tylko pewne obiekty stają się przedmiotem warunkowania klasycznego fobii

D. TRWAŁOŚĆ FOBII

  • fobia jest z definicji odporna na zmianę

  • trudno ulegają

  • wygasaniu , a niektóre utrzymują się całe życie

  • odporność na wygasanie uwarunkowania przygotowanego ewolucyjnie

ZABURZENIA PO STRESIE URAZOWYM

PTSD – post–traumatic stress disorder

CHARAKTERYSTYKA ZABURZEŃ PO STRESIE POURAZOWYM

  • Przedmioty – zwyczajne

  • Przyczyny – niecodzienne np. konfrontacja z zagrożeniem lub śmiercią powodująca reakcje przerażenia i bezradności

  • DSM-IV: jest to doświadczenie bycia świadkiem lub zetknięcie się z wydarzeniem bądź wydarzeniami, wydarzeniami których zachodzi niebezpieczeństwo śmierci lub zranienia, albo zagrożenie nienaruszalności fizycznej własnej osoby czy innych osób (m.in. gwałt, prześladowanie, widok tragicznego wypadku, strzał do kogoś, popełnienie innego okrucieństwa)

  • istotna reakcja na ten „stresor” – silny strach, groza, bezradność i rozpacz

  • kryteria zaburzeń:

  1. przeżywanie urazu ciągle na nowo w snach, przebłyskach pamięci i w rozmyślaniach

  2. obojętność na świat, unikanie bodźców (np. myśli, uczuć, miejsc, ludzi), które przypominają pacjentowi o urazie

  3. doświadczenie objawów lęku i pobudzenia, które nie występowały przed urazem, takich jak zaburzenia snu, nadmierna czujność, trudności ze skupieniem uwagi, wyolbrzymione reakcje przestrachu i wybuchy gniewu

  4. niemożność przypomnienia sobie ważnych szczegółów traumatycznego wydarzenia

  5. ograniczenie zainteresowań i aktywności, poczucie wyobcowania lub wyłączenia spośród innych, co znacząco utrudnia normalne funkcjonowanie

  6. utrzymanie się objawów przez ponad miesiąc

  • prawdopodobieństwo wystąpienia w ciągu życia: 7,8% i 2 razy częściej u k niż m.

  • w 1 miesiącu po urazie – ostre zaburzenia stresowe

  • klęski żywiołowe

  • katastrofy spowodowane przez człowieka

  • gwałt

    • I reakcja kobiety po zgwałceniu – faza dezorganizacji

albo styl emocjonalny ekspresyjny: strach, gniew, lęk, płacz

albo styl emocjonalny kontrolowany: napięcie pod pozorami spokoju



    • w ciągu 2 tyg. rozpoznaje się u 95% ofiar zaburzenia stresu pourazowego

    • większość – przejście z fazy dezorganizacji do fazy reorganizacji – zapewnienie sobie bezpieczeństwa

PRZEBIEG ZABURZEŃ PO STRESIE URAZOWYM

  • DSM-IV:

  • objawy „ostre” – trwają mniej niż 3 miesiące

  • objawy „przewlekłe” – trwają dłużej niż 3 miesiące

  • objawy „opóźnione” – pojawiają się 6 lub więcej miesięcy po doznaniu urazu

PODATNOŚĆ NA ZABURZENIA STRESU TRAUMATYCZNEGO

najważniejszy jest stopień zagrożenia życia



  • osoby najzdrowsze psychicznie i najlepiej przygotowane do przeżycia traumy są najmniej narażone na zaburzenia stresu pourazowego

  • osoby, które przed traumatycznym przeżyciem mają zachwianą równowagę psychiczną są najbardziej zagrożone

  • ludzie bierni i słabo wykształceni częściej ulegają zaburzeniom stresu pourazowego niż osoby o wyższym poziomie wykształcenia i o lepszej sytuacji społeczno – ekonomicznej

  • podatność na PTSD zależy od predyspozycji genetycznych

  • różnice układów nerwowych związanych ze stresem pourazowym; liczne zmiany nerwowe i hormonalne

  • ...ciało modzelowate....doczytać str. 206



ZABURZENIA, W KTÓRYCH CZŁOWIEK DOŚWIADCZA LĘKU

LĘK PANICZNY

  • Lęk paniczny polega na powracających napadach przerażenia

  • Stany Zjednoczone – 1,7% dorosłych

  • Niemcy – 2,6%, Włochy – 2,9%

  • Tajwan – 0,4%

  • kobiety 2 do 3 razy częściej niż mężczyźni

  • przeciętny wiek ujawniania się zaburzeń – koniec drugiej dekady życia

  • DSM-IV wyróżnia lęk paniczny z agorafobią i bez agorafobii

  • z agorafobiąboja się wychodzić z domu, przebywać w tłumie; często zaczyna się od napadu paniki, później pacjent boi się że nastąpi kolejny napad, gdy znajdzie się w miejscu publicznym

OBJAWY NAPADU PANIKI

napad paniki składa się z 4 elementów strachu z przewagą elementu emocjonalnego i fizycznego



  • emocjonalnie – silny niepokój, przerażenie, poczucie wyobcowania

  • fizycznie – ostra reakcja pogotowia (brak tchu, zawroty głowy, kołatanie serca, drżenie, dreszcze lub ból w klatce piersiowej)

  • poznawczo – wydaje się że ma się zawał serca i umiera albo wymiotuje i traci panowanie nad sobą

  • napady paniki są objawem rozpoznawczym lęku panicznego i występują w dwóch formach:

  1. nieoczekiwanej (samoistnej, bez zapowiedzi)

  2. wywołanej sytuacją („zapowiadanej”)

    • rozpoznanie lęku panicznego: napady są częste – 3 w ciągu 3 tygodni lub 4 w miesiącu i jeśli występuje silny strach przed utratą kontroli

ETIOLOGIA LĘKU PANICZNEGO

napad paniki jest nagły i ostry



A. PODEJŚCIE BIOLOGICZNE I POZNAWCZE

4 pytania biologów:

  1. Czy zaburzenia mogą być wywołane czynnikami biologicznymi? – TAK

  2. Czy są dziedziczne? – TAK

  3. Czy można na nie oddziaływać za pomocą leków? – TAK

  4. Czy mają w nich udział określone obszary lub czynności mózgu? – TAK

Argumenty za podejściem biologicznym:

  1. napady paniki można wywołać środkami chemicznymi  mleczan sodu, johimbina

  2. zaburzenia lęku panicznego są dziedziczne  bliźnięta monozygotyczne: 25-30% że u drugiego też wystąpi zaburzenie

  3. środki farmakologiczne okazują się skuteczne w kontrolowaniu napadów paniki

    • środki przeciwdepresyjne: związki trójpierścieniowe, inhibitory MAO, nietypowe środki przeciwdepresyjne lub najkorzystniej Sari

    • benzodiazepiny np. xanax, klonopina

pod ich wpływem zmniejsza się też lęk uogólniony i depresja

  1. zaburzenia lęku panicznego można przypisać określonym obszarom mózgu

  • miejsce sinawe

  • normalny proces hamowania ulega zakłóceniu wskutek niedoboru serotoniny

  • doczytać str. 212

Biologiczne i poznawcze wyjaśnienia paniki

Fakt

Wyjaśnienie biologiczne

Wyjaśnienie poznawcze

Napady paniki mogą być wywołane wlewami mleczanu sodu i johimbiną

Mleczan sodu powoduje napady paniki u osób z zaburzeniami, ponieważ tego rodzaju środki wywołują panikę u osób biochemicznie podatnych

Osoby z zaburzeniami lęku panicznego wpadają w panikę pod wpływem tych środków, ponieważ błędnie interpretują spowodowane substancją chemiczną przyspieszenie pracy serca i oddychania; ich przekonanie wzbudza ostry lęk nasilający objawy

Większa zgodność zaburzeń lęku panicznego u bliźniąt jednojajowych niż u dwujajowych

Podatność biologiczna wywołująca panikę jest dziedziczną wadą nerwowego systemu alarmowego

Podatność na zaburzenia lęku panicznego jest dziedziczna, ponieważ dziedziczna jest nadwrażliwość na pewne objawy lub dziedziczna jest przyspieszona praca serca

Pacjenci z zaburzeniami lęku panicznego popadają w stan przerażenia i wykazują słabsze hamowanie reakcji alarmowej

Słaba regulacja reakcji alarmowej jest spowodowana dziedziczną nieprawidłowością mózgu i nie poddaje się kontroli pacjenta

Słaba regulacja reakcji alarmowej jest objawem paniki, która w rzeczywistości jest wynikiem czynności poznawczych pacjenta

Środki przeciwdepresyjne i przeciwlękowe łagodzą panikę

Leki hamują procesy biochemiczne, które powodują panikę

Leki hamują objawy, które są błędnie interpretowane w sposób wywołujący panikę

AGORAFOBIA

    • Agorafobia pojawia się zwykle w związku z paniką

    • agorafobia = dosłownie „strach przed rynkiem”

    • 2 ważne fakty:

    1. większość przypadków zaczyna się od napadów paniki

    2. pacjent nie boi się samego rynku czy miejsca zgromadzeń, ale tego, że dozna w takim miejscu napadu paniki, będzie bezradny i nikt nie przyjdzie mu z pomocą

      • agorafobia to ogólniejsze zaburzenia lękowe

      • DSM-IV agorafobia klasyfikowana jako podtyp zaburzeń leku panicznego

      • agorafobia może pojawiać się bez pełnego napadu paniki

      • DSM-IV: „agorafobia bez zaburzeń lęku panicznego” – pacjent boi się wychodzić z domu i przebywać w miejscach publicznych, aby nie poczuć objawów przypominających panikę, jak słabość, zawroty głowy, utrata kontroli nad pęcherzem lub biegunka

OBJAWY AGORAFOBII:

  • osoby z agorafobią objawiają się również otwartych przestrzeni, tłumów, ulic, sytuacji, w których ucieczka może być trudna albo w których może zabraknąć pomocy w wypadku nagłego zachorowania

  • osoby takie za wszelką cenę starają się unikać takich miejsc

  • boja się też obiektów związanych z otwartą przestrzenią: gładkiej powierzchni wody, płaskich krajobrazów, ulic, podroży pociągiem, słonecznych dni

  • zachorowalność w ciągu życia – 3%

  • kobiety 2 razy częściej niż mężczyźni

  • pierwszy napad paniki pojawia się w okresie późnej adolescencji

  • osoby te są skłonne do napadów paniki nawet gdy nie znajdują się w sytuacji fonicznej

  • mają więcej problemów psychicznych niż ci z prawdziwymi fobiami

  • często wykazują ogólnie większe nasilenie lęku i depresji

  • 70% spośród 55% pacjentów agorafobią i lękiem panicznym cierpiało na depresję

  • często również nadużywanie narkotyków

  • niekiedy + zaburzenia obsesyjno – kompulsywne

  • nieleczona – czasami ustępuje, a potem powraca, a czasami nie ustępuje

PRZYCZYNY AGORAFOBII:

  • podstawowa rola – panika

  • występuje strach przed nagłym zachorowaniem:

    • agorafobia z paniką – strach przed pełnoobjawowym napadem

    • agorafobia bez paniki – przedmiotem obaw są tylko niektóry objawy, jak zawroty głowy, słabość i wymioty

  • warunkowanie klasyczne

    • agorafobia z paniką

bodziec warunkowy – „agora” (zespół bodźców w których może nastąpić panika)

bodziec bezwarunkowy – pierwszy napad paniki

reakcja bezwarunkowa – reakcja paniki

reakcja warunkowa – strach i unikanie „agory”



    • agorafobia bez paniki:

bodziec bezwarunkowy i reakcja warunkowa – objawy przypominające panikę

UOGÓLNIONE ZABURZENIA LĘKOWE

  • lęk uogólniony jest przewlekły i może trwać miesiącami z mniej lub bardziej stałymi elementami

  • DSM-IV: rozpoznanie wymaga 6 miesięcy, w których większość dni przepełniona jest objawami i nasilonym lękiem

OBJAWY I PRZEBIEG UOGÓLNIONYCH ZABURZEŃ LĘKOWYCH

  • Człowiek nie potrafi opanować niepokoju i lęku, a objawy bywają przyczyną bardzo złego samopoczucia oraz problemów w pracy i stosunkach między ludźmi

  • emocjonalnie:

    • pacjent odczuwa bezradność, zdenerwowanie, napięcie, czujność i ciągłe rozdrażnienie

  • poznawczo:

    • pacjent spodziewa się czegoś strasznego, lecz nie wie, co to będzie

  • fizycznie:

    • pacjent doświadcza ciągłego napięcia mięśni

    • zwiększona aktywność beta w płatach czołowych, zwł. w lewej półkuli  silny niepokój

    • pacjent łatwo się męczy, ma trudności z koncentracją, jest drażliwy, odczuwa napięcie i źle śpi

  • behawioralnie:

    • pacjent nie może znaleźć sobie miejsca, próbując skupić się na czymś, co go uwolni od niepokoju

  • prawdopodobieństwo w ciągu życia wynosi 5,1%

  • częściej występują u kobiet

  • do pewnego stopnia są dziedziczne

  • występują częściej u mniej zamożnych i niższym wykształceniu; najwięcej przypadków wśród czarnych Amerykanów

  • częściej w krajach zurbanizowanych

ETIOLOGIA UOGÓLNIONYCH ZABURZEŃ LĘKOWYCH

  • teoria biologiczna

  • behawioralny system hamowania = miejsce sinawe, cześć układu limnicznego (zwł. ciało migdałowate) i kora przedczołowa  mają udział w doświadczaniu lęku

  • ciągłe pobudzenie behawioralnego systemu hamowania w tych zaburzeniach

  • przyczyna ciągłego pobudzenia: wzniecanie (zjawisko neurofizjologiczne), polega na tym, że w grupach wielokrotnie pobudzanych neuronów obniża się próg następnego pobudzenia, otwierając „przetarte” szlaki

  • częste doświadczenia strachu ułatwiają jego doświadczanie

  • główny neuroprzekaźnik – GABA, zaburzenia przy niedoborze

  • teoria poznawcza

    • brak kontroli i nieprzewidywalność

    • rola nieadaptacyjnych myśli

    • powracanie takich myśli (np. każdą nieznaną sytuację należy uważać za niebezpieczną) prowadzi do obaw i lęku

ZABURZENIA OBSESYJNO - KOMPULSYWNE

  • 2 elementy: obsesje i kompulsje

  • obsesje – powracające myśli, wyobrażenia lub impulsy, które przenikają do świadomości, często są niespójne i trudno się ich pozbyć lub nimi kierować

  • człowiek jest ich świadomy, również ich przesadności, nieracjonalności i niepożądania, stara się je wypierać lub zastępować kompulsjami

  • kompulsje – reakcje na obsesyjne myśli; polegają na sztywnych rytuałach (np. mycie rąk) lub na czynnościach umysłowych (np. liczenie)

    • cel kompulsji – przeciwdziałanie złemu samopoczuciu albo odwracanie jakiś groźnych zdarzeń lub sytuacji

    • działania są nierealistyczne i nieadekwatne

  • różnica między obsesjami w wymiarze klinicznym od myśli natrętnych

    • obsesje budzą niechęć i zakłócają świadomość

    • obsesje biorą się z wnętrza, a nie z sytuacji zewnętrznej

    • obsesje są bardzo trudne do opanowania

OBSESJA, LĘK I DEPRESJA

  • ścisły związek z lekiem

    • obsesje są bardzo męczące, powodują silny niepokój wewnętrzny  złe przeczucia i obawy

    • rytuał może łagodzić i przezwyciężać lęk

    • kompulsje to sposób radzenia sobie z lekiem

    • powstrzymywanie kompulsji  wzrasta rozdrażnienie, pojawia się lęk

  • ścisły związek z depresją

    • 66-67% osób z zaburzeniami obsesyjno – kompulsywnymi cierpi w jakimś okresie życia na depresję

    • 6-35% pacjentów z depresją miewa obsesje

    • w okresach depresji częstotliwość obsesji wzmaga się

    • pacjenci z zaburzeniami obsesyjno – kompulsywnymi częściej ulegają depresji i na odwrót

    • kryteria depresji spełnia 35-50% pacjentów z zaburzeniami obsesyjno – kompulsywnymi

PODATNOŚĆ NA ZABURZENIA OBSESYJNO – KOMPULSYWNE

  • 2-3% dorosłych

  • kobiety dwukrotnie bardziej podatne niż m.

  • mężczyźni częściej miewają kompulsje a kobiety – obsesje

  • częściowo dziedziczne

  • u krewnych często zdarzają się różnego rodzaju zaburzenia lękowe lub subkliniczne

  • mogą się pojawiać po traumatycznym doświadczeniu

  • powstają stopniowo:

  • u chłopców: zaczynają się w dzieciństwie i wczesnej adolescencji

  • u kobiet – we wczesnej dorosłości

  • u mężczyzn – częściej „sprawdzanie”

  • u kobiet – „czyszczenie”

  • różnica między osobowością obsesyjno – kompulsywne a zaburzeniami o. – k.

  • stopień akceptacji: osoba z . o.-k. uważa własne cechy za nieprzyjemne, niepożądane i męczące

  • większość pacjentów z z. o-k nie miała nigdy osobowości o.-k., a u ludzi z ta osobowością rzadko rozwijają się z. o-k

  • kryteria zaburzeń:

  • nadmierna dbałość o czystość

  • sprawdzanie

  • wątpliwości

TEORIE ZABURZEŃ OBSESYJNO – KOMPULSUWNYCH

Poglądy na zaburzenia obsesyjno - kompulsywne

Pogląd teoretyczny

Kto cierpi na zaburzenia?

Na czym polegają zaburzenia?

Dlaczego zaburzenia się utrzymują?

Jak się je leczy?

Teoria psychody-namiczna

Osoby z silnymi pragnieniami i nieświadomymi konfliktami (np. z myślami o zranie-niu lub zamordow- aniu własnego dziecka czy matki)Bezpośredni mechanizm przynoszący ulgę – przemieszczenie i sublimacja

Obsesyjna myśl powstaje jako obrona przed jeszcze bardziej nieakceptowaną myślą

Obsesja i towarzysząca jej kompulsja utrzymują się, ponieważ skutecznie chronią przed lękiem

Nieświadome konflikty są rozpoznawane i przepracowane

Teoria poznawczo- behawioralna

Osoby, które nie mogą się oderwać od kłopotliwych myśli, często w połączeniu z depresją

Obsesyjne myśli (wyst. również u osób normalnych) stają się częste i uporczywe, a depresja jednocześnie osłabia zdolność do ich odrzucania

Pacjenci odkrywają rytuał, który przejściowo łagodzi lęk, a następnie jest wzmacniany przez powtórzenia

Reakcje hamujące kompulsje wygaszają obsesje

Pogląd wynikający z neuronauki

Osoby z nadwrażliwością obwodu łączącego korę prążkowaną ze wzgórzem

Powtarzające się zachowania mogą być słabo hamowane; lęk może być nieodpowiednio tłumiony, informacje filtrujące lub nieistotne mogą być niewłaściwe

Obsesyjne myśli i kompulsywne czynności są skierowane na przedmioty i sytuacje, które w wyniku przygotowania ewolucyjnego uważamy za groźne

Leki (np. klomipramina) ograniczają nadczynność obwodu łączącego korę prążkowaną ze wzgórzem

NIEPOKÓJ CODZIENNY

  • może urastać do nieakceptowanego poziomu i zakłócać normalne funkcjonowanie

  • metody terapii:

  • progresywna relaksacja

  • medytacja







©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna