Epifaniczne wykłady pisma śWIĘtego „Ścieżka sprawiedliwych jest jak świecące światło, które coraz bardziej świeci aż do dnia doskonałego”



Pobieranie 2.46 Mb.
Strona1/40
Data01.05.2016
Rozmiar2.46 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   40
EPIFANICZNE

WYKŁADY

PISMA ŚWIĘTEGO

„Ścieżka sprawiedliwych jest jak świecące

światło, które coraz bardziej świeci

aż do dnia doskonałego”



TOM 8

KSIĘGA LICZB

- 4 Mojżeszowa -

(Rozdziały 1-10; 26)


„Albowiem zakon, zawierając w sobie tylko cień przyszłych dobrych rzeczy, a nie dokładny obraz rzeczy (Żyd. 10:1). Te rzeczy są typem nas ... Te wszystkie rzeczy spotkały ich jako typy ... Popatrzcie na Izrael według ciała (1 Kor. 10:6,11,18). Będzie On Świątynią,

lecz kamieniem potknięcia i skałą obrazy dla obydwu

domów Izraela”. (Iz. 8:14 – Przekład Ulepszony).


Wydawca


PAUL S. L. JOHNSON

-1938-

DZIEŁO TO JEST POŚWIĘCONE

Królowi Królów i Panu Panów

DLA POŻYTKU

JEGO POŚWIĘCONYCH ŚWIĘTYCH

OCZEKUJĄCYCH USYNOWIENIA

I

Paul


„DOMOWNIKÓW WIARY”

oraz dla


WZDYCHAJĄCEGO STWORZENIA, CIERPIĄCEGO

I OCZEKUJĄCEGO OBJAWIENIA SYNÓW BOŻYCH


„Abym objaśnił wszystkim, jaka jest społeczność onej tajemnicy,

zakrytej od wieków w Bogu”. „W której hojnie udzielił

nam wszelkiej mądrości i roztropności, oznajmiwszy

nam tajemnicę woli swojej według upodoba-

nia swego, które postanowił w samym

sobie; aby w dyspensacji pełni cza-

sów w jedno zgromadził

wszystkie rzeczy w

Chrystusie”

Efez. 3:4,5,9; 1:8-10

COPYRIGHT © 1938 by PAUL S.L. JOHNSON

As Executive Trustee of the Laymen’s Home Missionary Movement


Polish language edition published by Ś.R.M. „EPIFANIA” Copyright © 2009

ISBN 83-914598-2-9 (całość)

ISBN 83-914598-1-0 (tom 8)
Świecki Ruch Misyjny „Epifania” Zarząd Główny

ul. Zdobywców Kosmosu 17, 05-100 Nowy Dwór Mazowiecki

e-mail: srme@epifania.pl

http://epifania.pl



PRZEDMOWA WYDAWCY

NINIEJSZE opracowanie raczej nie stanowi budulca dla początkującego studenta Biblii. Zanim ktokolwiek będzie mógł przyswoić sobie treść tej książki, musi posiąść wiele informacji. Dziecko Boże najpierw musi chronologicznie przejść przez prawdy Pierwszego Adwentu, równoległych okresów oraz Żniw, a także być zaznajomione ze światłem świecącym w czasie Paruzji, pochodzącym od „onego Sługi”. Gdy dojdziemy do tego momentu, będziemy gotowi na dalsze światło, jakie nadeszło w cudownym postępie prawdy okresu Epifanii. Zaprawdę błogosławieni są ci, którzy osiągnęli przynajmniej ten punkt; po jego osiągnięciu powinniśmy jednak mieć świadomość, że wciąż jesteśmy opóźnieni o 95 lat w stosunku do rozwoju teraźniejszej prawdy. Treść niniejszego tomu ma na celu wypełnienie części luki, jaka istnieje w sercach i umysłach ludu Bożego od przejścia Pastora Russella poza zasłonę, 31 października 1916 roku.

Jako autor tego dzieła, Brat Johnson, podtrzymujący nauki Brata Russella, został użyty przez Pana do podania szczegółowych informacji dotyczących różnych grup usprawiedliwionych i poświęconych braci, jacy żyli w czasie Wieku Ewangelii (z których część okazała się częściowo lub całkowicie niewierna), typicznie przedstawionych przede wszystkim w Pismach Starego Testamentu. W czasie służby Brata Russella Pan w szczególny sposób używał Pism Nowego Testamentu (światła słońca) jako źródła oświecenia dla początkowego okresu Żniwa; w czasie urzędowania Brata Johnsona w okresie Epifanii Jego wolą było używanie Starego Testamentu (światła księżyca).

Chociaż rozważania te nie skupiają się na naukach Biblii stanowiących „mleko” Słowa, lecz raczej na „twardym pokarmie” (Żyd.5:12-14), zawierają one niezbędny element chrześcijańskiej nauki oraz to, co z pewnego punktu widzenia być może jest najważniejsze. Mając na uwadze te myśli, polecam zbadanie niniejszego tomu wszystkim braciom, bez względu na to, do jakiego powołania zostali zaproszeni. Zgłębiajcie jego treść z umysłem i sercem wolnym od jakichkolwiek z góry przyjętych poglądów czy uprzedzeń, tak by zwyciężył duch Pana.

Niech Bóg pobłogosławi Wasze wysiłki w poszukiwaniu dalszej prawdy ze Słowa,

Ralph M. Herzig

Chester Springs, PA., U.S.A.

Październik, 2009.



PRZEDMOWA AUTORA

W PRZEDMOWIE do E 3 przedstawione są biblijne i rzeczowe dowody na to, jakie wersety należy uważać za typiczne. Jeden z nich podaje, że bezpośrednie stwierdzenie Biblii odnośnie tego, że dany fakt, księga lub grupa ksiąg są typiczne, jest dowodem ich typicznego znaczenia. Porównanie Żyd. 10:1 oraz Gal. 4:21,22 – w połączeniu z bardzo licznymi typicznymi aluzjami do wielu odnośnych wydarzeń – dowodzi, że typiczny jest cały Pięcioksiąg (w Biblii hebrajskiej nazywany Zakonem), a więc typiczna jest każda osoba, zasada i rzecz, o których on traktuje. Dowodzi to zatem, że typiczne są osoby, zasady i rzeczy, o których traktuje 4 Księga Mojżeszowa. Ten fakt jest podstawą sposobu, w jaki zostanie potraktowana 4 Mojżeszowa w tym i kilku następnych tomach tego dzieła, gdzie zostanie ona zbadana z punktu widzenia typu i antytypu. Zgodnie z wersetami zacytowanymi na naszej pierwszej stronie, Izrael z 4 Mojżeszowej jest traktowany jako typ chrześcijańskiego Kościoła – nominalnego i prawdziwego. I właśnie z tego punktu widzenia w niniejszym tomie omówimy 4 Moj. 1-10; 26.

Początkowo mieliśmy zamiar rozważyć w tym tomie około połowy 4 Księgi Mojżeszowej, ale to sprawiłoby, że książka ta liczyłaby około 1000 stron – zbyt dużo jak na tom tego dzieła. Dlatego postanowiliśmy omówić tutaj tylko tę część 4 Mojżeszowej, która dotyczy organizacji nominalnego i prawdziwego Izraela cielesnego, jako typu organizacji nominalnego i prawdziwego Izraela duchowego, jako świętych narodów. Tom ten obejmuje więc tylko 4 Moj. 1-10; 26. Oznacza to, że fragmenty pozostałej części 4 Mojżeszowej zostaną omówione w E 9 oraz w którymś tomie po E 10. Stosowność omówienia 4 Moj.11-14; 31 w E 9, który będzie dotyczył Posłannika Paruzji, stanie się oczywista na podstawie faktu, że jest on wielokrotnie związany z antytypami tych rozdziałów. Jeśli Pan pozwoli, jeszcze jeden tom tej serii poza E 9 zostanie poświęcony Posłannikowi Paruzji, ponieważ bardzo wiele innych wersetów, a nawet całe księgi, typicznie przedstawiają jego dzieło. Jeśli będzie to wolą Pana, przynajmniej dwa tomy tego dzieła będą też poświęcone wyjaśnieniu Księgi Objawienia. Niniejsza seria będzie zatem liczyć co najmniej czternaście tomów.

Mamy kilka powodów, by tak szczegółowo pisać na temat 4 Mojżeszowej. Jednym z nich jest nasza ogólna misja uzupełniania biblijnych wyjaśnień Posłannika Paruzji, tak by zinterpretować te fragmenty Biblii, których wyjaśnienia on nie podał lub podał jedynie ogólnikowo, by w ten sposób, dzięki naszemu wspólnemu wysiłkowi cała Biblia na czasie (Rzym. 15:4) została zrozumiana przez Kościół, zanim opuści on świat. Zajmujemy się 4 Mojżeszową także dlatego, by umożliwić Kościołowi poznanie stosownych wydarzeń z historii Kościoła, niezbędnych jako podstawa do zbadania Księgi Objawienia; spodziewamy się, że zajmiemy się również 5 Mojżeszową (jednak mniej szczegółowo), ponieważ te dwie księgi są typem znacznej części tego, co symbolizuje Objawienie. Taki związek tych dwóch ksiąg Mojżesza do Objawienia jest pokazany przez słup w świątnicy najświętszej, przedstawiający Księgę Objawienia, stojący po tej samej stronie świątnicy najświętszej co dwie narożne deski będące typem tych ksiąg, przy czym słup symbolizujący Objawienie przylega do środkowej jednej trzeciej szerokości deski symbolizującej 4 Mojżeszową. Takie usytuowanie pokazuje, że 4 Mojżeszowa jest jeszcze bardziej związana z Objawieniem niż 5 Mojżeszowa.

Odpowiednie zbadanie tej księgi wzmocni przekonanie tych pokornych, cichych, głodnych, uczciwych i dobrych wśród poświęconych, że pewne cudowne głębie i bogactwa Boskiej mądrości i wiedzy w typiczny sposób zostały ukryte na właściwy czas w 4 Księdze Mojżeszowej. Wielce powiększy też ono ich wiedzę i ocenę dla Boskiego charakteru, Słowa i dzieł. A wszystko to przyczyni się do jeszcze większego uwielbienia dla Boga przez nich oraz przynoszenia korzyści drugim i samemu sobie. Osiągnięcie tych celów między innymi było dążeniem przyświecającym napisaniu tej książki. Wierzymy, że wszyscy, którzy będą ją czytać i badać, łączą się z autorem w modlitwie o osiągnięcie tych zamierzeń.

Wasz brat i sługa,

PAUL S.L. JOHNSON

Philadelphia, Pa., U.S.A.

16 lipca 1938



SPIS TREŚCI

ROZDZIAŁ I



IZRAELICI WIEKU EWANGELII

4 Moj. 1; 2; 26.

Uwagi ogólne na temat izraelitów wieku ewangelii – Szczegóły

na temat izraelitów wieku ewangelii – Pytania bereańskie 7

ROZDZIAŁ II

LEWICI WIEKU EWANGELII

4 Moj. 3; 4

Ogólne uwagi na temat lewitów wieku ewangelii – Gerszonici

– Kehatyci – Merarici – Nakrywanie naczyń i sprzętów

– Pytania bereańskie 27

ROZDZIAŁ III



GRZESZNICY I NAZAREJCZYCY WIEKU EWANGELII

4 Moj. 5; 6

Trzy klasy grzeszników wieku ewangelii – Grzesznicy w kościele

– Nazarejczycy wieku ewangelii – Pytania bereańskie 109

ROZDZIAŁ IV

OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII

4 Moj. 7:1-29

Ich wspólne ofiary – Ofiary antytypicznego nachszona –Antytypicz-

nego netanaela – Antytypicznego eliaba – Pytania bereańskie 169

ROZDZIAŁ V

OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII (cd.)

4 Moj. 7:30–47

Ofiary antytypicznego elisura – Antytypicznego szelumiela - Antytypicznego eliasafa – Pytania bereańskie 225

ROZDZIAŁ VI



OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII (cd.)

4 Moj. 7:48-65

Ofiary antytypicznego eliszamy – Ofiary antytypicznego gamlie-

la – Ofiary antytypicznego abidana – Pytania bereańskie 297

ROZDZIAŁ VII

OFIARY KSIĄŻĄT WIEKU EWANGELII (dokończenie)

4 Moj. 7:66-8:4

Ofiary antytypicznego achiezera – Antytypicznego pagiela – An-tytypicznego achira – Streszczenie ofiar książąt wieku ewange-

lii – Mojżesz i aaron wieku ewangelii jako odbiorcy i dawcy praw-

dy – Pytania bereańskie 381

ROZDZIAŁ VIII



OCZYSZCZENIE, POŚWIĘCENIE I SŁUŻBA LEWITÓW WIEKU EWANGELII

4 Moj. 8:5-26

Oczyszczenie lewitów wieku ewangelii – Poświęcenie lewitów wieku ewangelii – Fakty dotyczące oczyszczenia i poświęcenia lewitów wieku ewangelii – Służba lewitów wieku ewangelii

- Pytania bereańskie 481

ROZDZIAŁ IX

DWIE PASCHY ORAZ SŁUP OBŁOKU I OGNIA

4 Moj. 9


Pascha wieku ewangelii – Pascha wieku tysiąclecia – Słup obłoku

– Słup ognia – Pytania bereańskie 603

ROZDZIAŁ X

TRĄBY I MARSZE WIEKU EWANGELII

4 Moj. 10

Dwie trąby wieku ewangelii – Ich zastosowania – Ich użytkowni-

cy – Marsze wieku ewangelii – Pytania bereańskie 659

Warownym grodem jest nasz Bóg,

On tarczą dla nas, naszą zbroją.

Pomaga przetrwać pośród prób,

Które nas ciągle niepokoją.

Tu na nas czyha stary wróg,

On zabiłby nas, gdyby mógł.

Ramiona mocne ma, potężne,

Aż strach odczuwa serce mężne.

Na ziemi nie ma mu równego.

O własnych siłach próżny trud,

Los nasz wnet byłby przesądzony.

Lecz walczy za nas, dał Go Bóg,

Ktoś, kto zapewni nam obronę.

Spytacie: kto to, jak Go zwą?

To Jezus Chrystus, tak, to On.

Potężny władca, syn Jehowy,

On tylko walczyć jest gotowy

I nie ustąpi z pola bitewnego.

ROZDZIAŁ I

IZRAELICI WIEKU EWANGELII

4 Moj. 1;2;26.

Uwagi ogólne na temat izraelitów wieku ewangelii – Szczegóły

na temat izraelitów wieku ewangelii – Pytania bereańskie



WSZYSCY wiemy, że typiczne postacie są często używane do przedstawienia różnych antytypów. Na przykład Ezaw użyty jest do reprezentowania drugorzędnych klas wybranych: (1) nominalnego cielesnego Izraela (Rzym. 9:10-13); (2) nominalnego duchowego Izraela (Iz. 63:1-6; Abd. 1:1-21); oraz (3) Wielkiej Kompanii (Żyd. 12:16,17). Jakub to kolejny stosowny przykład, będący typem (1) prawdziwego cielesnego Izraela (Abd. 1: 10-18); (2) prawdziwego duchowego Izraela (Rzym. 9:10-13). Zasada ta stosuje się też do żon Jakuba Lei (dzika krowa) i Racheli (owca): ta pierwsza przedstawia (1) nominalny cielesny Izrael i jego obietnice; (2) nominalny duchowy Izrael i jego obietnice; oraz (3) pewne szafarskie prawdy i sług stosujących je do rozwijania sekt. Rachela przedstawia natomiast (1) prawdziwy cielesny Izrael i jego obietnice; (2) prawdziwy duchowy Izrael i jego obietnice (Ruty 4:11; Jer. 31:15; Mat 2:18; Komentarze bereańskie); oraz (3) pewne szafarskie prawdy i sług stosujących je do rozwijania Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii. Przyjmując Leę i Rachelę jako typy pewnych prawd i sług odpowiednio stosujących je do trzeciego punktu podanych powyżej definicji, w 1 Moj. 29:31-30:25; 35:16-18 znajdujemy bardzo ciekawe rzeczy. W tej historii Jakub reprezentuje sług prawdy, przy pomocy Boskiego Słowa powołujących do życia (1 Król. 17:17-24) dobre ruchy wśród nominalnego i prawdziwego ludu Bożego Wieku Ewangelii. Historia zaczyna się po ucieczce Jakuba od Ezawa, która jest typem tego, jak słudzy Pana uciekali od prześladowczego

cielesnego Izraela w czasie Żniwa i tuż po Żniwie Wieku Żydowskiego. Laban reprezentuje wodzów, kler wśród nominalnego ludu Bożego, w czasie Wieku Ewangelii. Tak jak Jakub wiernie służył Labanowi, tak prawdziwi słudzy Boga między Żniwami służyli wodzom nominalnego duchowego Izraela. Jak Jakub służył Labanowi za Rachelę, lecz oszukany najpierw otrzymał Leę, tak prawdziwi słudzy Boga spodziewali się, że zostaną przyłączeni do prawd i sług stosujących je do prawdziwego ludu Bożego w celu uzyskania owoców w służbie, lecz zostali oszukani i przyłączeni do prawd i sług stosujących je do budowania sekt dla nominalnego ludu Bożego, wśród którego mieli zdobywać owoce służby. Dopiero później zostali przyłączeni do prawd i sług stosujących je do prawdziwego ludu Bożego. Te prawdy i słudzy pozostawali jednak niepłodni, jeśli chodzi o stworzenie owocnego ruchu prawdziwego ludu Bożego jako takiego. Początek takie go ruchu (Józef) nastąpił dopiero w roku 1846, kiedy zostało zakończone oczyszczanie Świątyni. Bilha (bojaźliwa) służąca Racheli, wydaje się reprezentować chrześcijańskie prawdy, związane z antytypiczną Rachelą, oraz sług stosujących je do budowy dwóch sekt, które w dużym stopniu skłaniały się ku sprawom związanym z Maluczkim Stadkiem. Zylpa (padająca) przedstawia natomiast pewne prawdy i sług stosujących je do budowy dwóch sekt bliższych Maluczkiemu Stadku niż sekty reprezentowane przez dzieci Lei.

(2) Z Leą Jakub miał sześciu synów i jedną córkę; z Bilhą – dwóch synów; z Zylpą – dwóch synów i z Rachelą – dwóch synów. Z punktu widzenia Wieku Ewangelii, a nie z punktu przedstawionego w 1 Moj. 49, stwierdzamy, że historia początku wszystkich ruchów, które klerykaliści zamienili później na sekty (z wyjątkiem antytypicznego Józefa i Beniamina), podana jest w spładzaniu dzieci Jakuba. Jakub spładzający dzieci reprezentuje prawdziwych sług rozpoczynających pewne dobre ruchy podczas Wieku Ewangelii. Narodzenie się jego dzieci, z wyjątkiem Józefa i Beniamina, reprezentuje natomiast powstawanie sekciarzy i systemów z dobrych ruchów rozpoczętych przez wiernych. Podajemy poniżej listę synów Jakuba,

w typie i antytypie, w chronologicznej kolejności ich urodzenia, dla rozjaśnienia zarówno typu, jak i antytypu:



  • Ruben – Kościół grekokatolicki;

  • Symeon – Kościół rzymskokatolicki;

  • Lewi – Kościół luterański;

  • Juda – Kościół kalwiński;

  • Dan – Kościół baptystów;

  • Naftali – Kościół unitarian-uniwersalistów;

  • Gad – Kościół episkopalny;

  • Aszer – Kościół metodystyczny;

  • Issachar – Kościół Chrześcijan;

  • Zebulon – Kościół adwentystów;

  • Józef – oczyszczona Świątynia, Maluczkie Stadko;

  • BeniaminWielka Kompania;

  • Dina – Kościół zwolenników Towarzystwa

(3) Z tego punktu widzenia historia związków Jakuba z jego żonami, dziećmi oraz Labanem podaje historię pewnych aspektów nominalnego i prawdziwego Kościoła Wieku Ewangelii.

(4) Chociaż spojrzenie na 13 pokoleń w 4 Moj. 1 i 2 jest w dużym stopniu związane z powyższym, jest ono nieco odmienne. Jest tak częściowo dlatego, że pokolenie Lewiego jest traktowane z całkowicie innego punktu widzenia; częściowo dlatego, że Efraim i Manasses nie byli ani spłodzeni przez Jakuba, ani urodzeni przez żadną z jego żon; a częściowo dlatego, że Dina w ogóle nie pojawia się w obrazie 4 Moj. By zrozumieć wydarzenia z 4 Moj., musimy pamiętać, że zgodnie z odniesieniami św. Pawła do tej księgi z 1 Kor. 10:1-14 i Żyd. 3:1-4:3, podaje nam ona podwójny obraz, co jest również pokazane (1) w dwukrotnym wymienieniu, wyliczeniu i porządku pokoleń i ich hetmanów (4 Moj. (a) 1:2-46; (b) 2:3-34); (2) w dwukrotnym oddzieleniu Lewitów od Izraelitów (4 Moj. (a) 1:47-53; (b) 3:6-13); oraz (3) w dwukrotnym wymienieniu służby trzech grup Lewitów (4 Moj. (a) 3:25,26,31,36,37; (b) 4:4-15,24-28,31-33).

(5) Według drugiego odniesienia św. Pawła księga ta ma zastosowanie do całego Wieku Ewangelii, a według pierwszego z nich – do końców Wieków, szczególnie do końca Wieku Ewangelii. Z pierwszego punktu widzenia liczenie dwunastu pokoleń w rozdziałach 1 i 2 jest typem opisu różnych denominacji aż do Kościoła adwentystów i łącznie z nim. Słowa dotyczące synów Lewiego przedstawiają tymczasowo usprawiedliwionych (Lewitów) oraz poświęconych (kapłanów). Twierdzimy, że Lewici przedstawiają tutaj tymczasowo usprawiedliwionych w czasie tego Wieku jako całości, ponieważ nie było wówczas Wielkiej Kompanii jako klasy, chociaż były jednostki (1 Kor. 5:5; 1 Tym. 1:19,20), które w zmartwychwstaniu zostaną umieszczone w Wielkiej Kompanii. Typy kładą wyraźny nacisk na obecność jednostek z Wielkiej Kompanii dopiero po roku 1829 (co widać w przypadku Głupich Panien i Elizeusza), chociaż nie były one jeszcze wtedy objawione jako klasa, co miało swój początek dopiero w jesieni 1916. By dać nam drugi antytypiczny zarys, obraz jest więc miejscami podwójny. W drugim typicznym zarysie 12 pokoleń reprezentuje te jednostki z 12 denominacji, które się nie poświęcają, lecz częściowo zachowują wiarę w okup i sprawiedliwość, tworząc przejściowy obóz, tj. Obóz łączący czas między Wiekami Ewangelii i Tysiąclecia. Synowie Lewiego reprezentują natomiast Maluczkie Stadko i Wielką Kompanię (Mal. 3:2-4). Jeśli zapomnimy o tym podwójnym obrazie, znajdziemy się na morzu bez steru i kompasu wśród sztormu i kłębiących się fal, szukając przystani prawdy odnośnie do typów Przybytku na pustyni. Nasi bracia z Towarzystwa bardzo błądzą na temat Przybytku, tymczasowego usprawiedliwienia itp. (czego dowodzi Strażnica z 1 czerwca 1920), ponieważ nie dostrzegają tego podwójnego obrazu i widzą tylko jeden – ten skończony, przy końcu Wieku.

(6) Zauważamy, że w 4 Moj. 1 i 2 kolejność pokoleń nie jest taka sama jak kolejność narodzin dzieci Jakuba. Różnica

ta wydaje się wynikać z następujących powodów: Chronologiczna kolejność narodzin denominacji oraz ruchów Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii jako takich pokazana jest w kolejności narodzin dzieci Jakuba, natomiast kolejność, w jakiej 12 pokoleń jest wymienionych w 4 Moj. 1 i 2, wydaje się wskazywać na kolejność użycia, charakteru, znaczenia lub związku. Co więcej, w obrazie z 4 Moj. 1 i 2 pojawiają się sekty kongregacjonalne i fanatyczne, których nie ma w 1 Moj. 29,30 i 35 – Kościół kongregacjonalny jest uwzględniony w kościele kalwińskim, a sekty fanatyczne powiązane ze wszystkimi denominacjami. Z jednej strony Maluczkie Stadko i Wielka Kompania są w 1 Moj. pokazane przez Józefa i Beniamina; z drugiej – przez Lewiego, w drugim obrazie z 4 Moj. 1 i 2. Poza grupą trzech pokoleń od strony wschodniej oraz grupą trzech pokoleń od strony południowej, które wymienione są w odwrotnej kolejności, nie ma różnicy w kolejności ich przedstawienia w tych dwóch rozdziałach. Podajemy to, co wydaje się nam być kolejnością antytypu drugiego rozdziału: (1) Juda – prezbiterianie; (2) Issachar – chrześcijanie; (3) Zebulon – adwentyści. Obozujący po wschodniej stronie antytypicznego Przybytku, jako swego głównego poglądu Boskiego planu bronią pojęcia Mocy, pierwszego przymiotu Boga, jaki został wyraźnie objawiony. (4) Ruben – grekokatolicy; (5) Symeon – rzymskokatolicy; (6) Gad – episkopalianie. Obozujący po południowej stronie antytypicznego Przybytku, jako swego głównego poglądu Boskiego planu bronią pojęcia Mądrości, drugiego Boskiego przymiotu, jaki został objawiony. (7) Efraim – luteranie; (8) Manasses – kongregacjonaliści; (9) Beniamin – sekty fanatyczne. Obozujący po zachodniej stronie antytypicznego Przybytku, jako swego głównego poglądu Boskiego planu bronią pojęcia Sprawiedliwości, trzeciego przymiotu Boga, jaki został objawiony. (10) Dan – baptyści; (11) Aszer – metodyści; (12) Naftali – unitarianie-uniwersaliści. Obozujący po północnej stronie antytypicznego

Przybytku, jako swego głównego poglądu Boskiego planu bronią pojęcia Miłości, czwartego i ostatniego przymiotu Boga, jaki został objawiony. Te cztery przymioty – Moc, Mądrość, Sprawiedliwość i Miłość – oraz podobieństwo w pewnych naukach doktrynalnych, organizacyjnych i praktycznych wydają się być antytypem czterech sztandarów czterech obozów dwunastu pokoleń. Pod pojęciem sekty fanatyczne między innymi rozumiemy następujące sekty: kwakrów, grupy zielonoświątkowe, mormonów, leczących wiarą itp. Innymi słowy, grupa ta obejmuje tych, którzy są bardziej pobudzani uczuciami niż Słowem Bożym. To właśnie z powodu tej szczególnej cechy Jakub, typ prawdziwych sług prawdy, nie jest przedstawiony jako spładzający typ tych grup w obrazie Beniamina w opisie 1 Moj., chociaż Beniaminici wydają się ich reprezentować w 4 Moj. Są oni rozwijani przez ducha błędu, nie ducha prawdy, i dlatego nie mają za swego ojca antytypicznego Jakuba.

(7) Możemy rozumieć, że hetmani tych pokoleń (4 Moj. 1:5-18) w każdym przypadku reprezentują wodzów (nie jednego, lecz wielu) w każdej z tych różnych denominacji. Wodzowie ci pomagali oczywiście Jezusowi i Kościołowi (Mojżeszowi i Aaronowi) opisywać, wytyczać granice, określać itp. („liczyć wieże jego” – Ps. 48:13, tj. opisywać najmocniejsze prawdy, wieże Kościoła), różne sekty, których byli wodzami. Nie są nimi reformatorzy tacy jak Luter, Zwingli, Hubmaier itp., którzy rozpoczynali te ruchy, ponieważ należą oni do antytypicznego Jakuba, natomiast ci pierwsi zamieniali te ruchy w sekty.

(8) Z punktu widzenia obrazu Wieku Ewangelii 12 pokoleń przedstawia wszystkich wyznaniowych chrześcijan, natomiast pokolenie Lewiego, składające się z Lewitów i kapłanów, przedstawia tymczasowo usprawiedliwionych i poświęconych. Jak uczył nasz drogi Pastor, jest to zupełnie oczywiste na podstawie (1) zastosowania przez św. Pawła faktów

z 4 Księgi Mojżeszowej (Żyd. 3:1-4:3) do wyznaniowego chrześcijańskiego Kościoła w całym Wieku Ewangelii; na podstawie faktu (2), że podczas Wieku Ewangelii, aż do czasu końca, nie było Lewitów w znaczeniu Wielkiej Kompanii; na podstawie faktu (3), że do roku 1916 wszystkie nowe stworzenia były traktowane przez Boga jako Kapłani, a więc (4) przed końcem Wieku antytypicznymi Lewitami byli tymczasowo usprawiedliwieni wierzący, ponieważ oprócz Kapłanów tylko oni wykonywali służbę na rzecz Świątyni. Zatem to, co podane jest o Lewitach w początkowych rozdziałach 4 Mojżeszowej, ma podwójne zastosowanie: (1) do tymczasowo usprawiedliwionych przez cały Wiek; oraz (2) do Wielkiej Kompanii pod koniec tego Wieku. Tylko z tych dwóch punktów widzenia jesteśmy w stanie zharmonizować z jednej strony słowa św. Pawła z 1 Kor. 10:1-14 z Żyd. 3:1-4:2, a z drugiej strony – typiczne fakty z 4 Moj. na temat Lewitów z historią prawdziwego i nominalnego kościoła Ewangelii: (1) w czasie tego Wieku oraz (2) przy końcu tego Wieku. On Sługa miał zatem rację w Cieniach Przybytku, ucząc, iż Lewici reprezentują usprawiedliwionych wierzących jako różnych od poświęconych wierzących; miał rację ucząc w Strażnicach, począwszy od 1907 roku, że Lewici są typem Wielkiej Kompanii; miał też rację ucząc w tomie VI, że dla celów Tysiąclecia Lewici są typem Starożytnych Godnych itd., ponieważ wydarzenia 4 Księgi Mojżeszowej niewątpliwie są także typem spraw Tysiąclecia. Tylko wąskie spojrzenie, pomijające pewne wersety, fakty i zdrowy rozsądek, skłania niektórych z ludu prawdy do zaprzeczania, że Lewici obrazują także tymczasowo usprawiedliwionych.

(9) Pod wyrażeniem „według domów ojców ich” (4 Moj. 1:2,18 itp.) rozumiemy różne podziały istniejące w każdej denominacji. Dla przykładu, jest wiele sekt metodystycznych, takich jak Metodystyczna Episkopalna Północ, Metodystyczne

Episkopalne Południe, Metodyści Wesleya itp. itd. Powodem, dla którego w ten sposób rozumiemy to wyrażenie, jest to, że równoległe wyrażenie odnoszące się do Lewitów (4 Moj. 3:15,20 itd.) dotyczy różnych podziałów w każdej z trzech grup Lewitów, których antytypy w postaci Wielkiej Kompanii są obecnie zupełnie oczywiste jako podziały wśród jej różnych grup.

(10) W dwunastu pokoleniach jako zdolnych do wojny liczono tylko tych od dwudziestego roku życia. Jest to ilustracją tego, że w każdej denominacji chrześcijaństwa Pan uznaje za pełnych członków różnych denominacji tylko tych, którzy są dostatecznie dojrzali w wiedzy i charakterze, by bronić swych własnych sekciarskich doktryn i atakować doktryny przeciwne. Mężczyźni nie reprezentują w antytypie samych mężczyzn, lecz mężczyzn i kobiety, którzy są dostatecznie dojrzali, by walczyć w interesie swych denominacji.

(11) Publiczne zebranie i liczenie całego zgromadzenia przez Mojżesza, Aarona itp. (4 Moj. 1:18) reprezentuje, jak Chrystus, Kościół oraz wodzowie denominacji przez cały Wiek Ewangelii opisują itd. różne denominacje, oraz ich poszczególne sekty w publiczny sposób w całym chrześcijaństwie, zwracając uwagę wszystkich wyznawców chrześcijaństwa, szczególnie wiernych, oraz tak kierując warunkami, by każdy zajął swe denominacyjne i sekciarskie stanowisko („podawali swoje pochodzenie”). Najpierw stało się tak wśród grekokatolików (antytypiczny Ruben; 4 Moj. 1:20,21), na początku Wieku Ewangelii, a następnie objęło rzymskokatolików (antytypicznego Symeona; 4 Moj. 1:22,23). Później wymienieni są episkopalianie (antytypiczny Gad) – nie w celu pokazania kolejności chronologicznej, lecz związku duchowego w doktrynie, organizacji i praktyce z greko i rzymskokatolikami. Podobnie jest w pozostałych denominacjach, których typami są pozostałe pokolenia: w kolejności prezentacji ich typów w pozostałej części tego rozdziału podana jest nie tyle chronologiczna kolejność ich powstawania, co kolejność ich znaczenia i związku

w doktrynie, organizacji i praktyce, która wyznacza kolejność prezentacji ich typów.

(12) Zupełnie oczywiste jest, dlaczego antytypiczni Lewici (4 Moj. 1:47-49), czy to jako (1) tymczasowo usprawiedliwieni, czy jako (2) Wielka Kompania, nie mogli być opisani (policzeni) wśród nieusprawiedliwionych i niepoświęconych sekciarzy. Powodem, dla którego tymczasowo usprawiedliwieni lub Wielka Kompania nie są ujęci w prawdziwym opisie takich sekciarzy, jest to, że należą oni do zupełnie innych klas.

(13) Sztandary pokoleń oraz znaki rodowe (4 Moj. 2:2 itp.) są typem denominacyjnych wierzeń i sekciarskich wyznań wiary – mieszaniną prawdy i błędu w denominacyjnych i sekciarskich doktrynach, statutach i praktykach (Ps. 74:4). Izraelici obozujący obok swych sztandarów i znaków rodowych reprezentują denominacyjnych i sekciarskich wojowników gromadzących się wokół swych wierzeń i wyznań wiary, gotowych do symbolicznej walki na ich rzecz. Sztandar, znak rodowy może także reprezentować czystą prawdę (Iz. 62:10 itp.). Antytypiczni Lewici ani nie mieli, ani nie mają walczyć o denominacyjne wierzenia, ani sekciarskie wyznania wiary. Mieli i mają być gotowi do służby prawdziwemu Kościołowi i nominalnemu ludowi Bożemu. W każdym symbolicznym marszu tzn. w ogólnych doświadczeniach postępu w wiedzy, charakterze i służbie ze strony prawdziwego i nominalnego ludu Pana, mieli i mają pomagać mu w postępowaniu aż do końca jego doświadczeń. Mieli i mają bronić (obozując wokół Przybytku) prawdziwego Kościoła. Inni próbujący służyć w ten sposób doznają symbolicznej śmierci – odłączenia od nominalnego ludu Bożego (4 Moj. 1:50-53). Jakże znamienną typiczną historię części nominalnego ludu Bożego pod względem organizacyjnym znajdujemy w tych dwóch rozdziałach!

(14) Powyżej przeanalizowaliśmy Izraelitów Wieku Ewangelii jako składających się z dwunastu grup, tj. denominacji.

Punkt widzenia pokazany w narodzeniu pierwszych dziesięciu synów Jakuba w 1 Moj. 29 i 30 oraz w dwunastu pokoleniach z 4 Moj. 1 i 2 dotyczy dziesięciu i dwunastu grup, denominacji, bez wskazywania na jakiekolwiek szczególne podziały w każdej z tych grup, denominacji. Te dwa fragmenty Biblii przedstawiają denominacje chrześcijaństwa jako ogólne grupy rozwinięte w tej liczbie, bez podawania szczegółowych podziałów, z których miały się one składać w skończonym obrazie. Chodzi więc o początek i rozwój tych ogólnych grup, z pominięciem jakichkolwiek późniejszych podziałów wśród nich. Natomiast w 4 Moj. 26 przedstawiony jest inny punkt widzenia. Tutaj pokazany jest skończony obraz Izraelitów Wieku Ewangelii. Ten skończony obraz pokazuje, jak przy końcu Wieku każda z tych denominacji miała składać się z dwóch lub większej liczby sekt (jak wykażemy, podziały wśród baptystów są pominięte w skończonym obrazie), a następnie, jak niektóre z tych sekt miały być dalej dzielone na jeszcze mniejsze grupy. Obrazy różnią się zatem od siebie, ponieważ 1 Moj. 29 i 30 oraz 4 Moj. 1 i 2 podają opis ogólny, natomiast obraz z 4 Moj. 26 podaje szczegóły na temat sekt dwunastu denominacji chrześcijaństwa. Pamiętając o tym rozróżnieniu, przekonamy się, że antytypy 4 Moj. 26 są nie tylko bardzo jasne, lecz swymi licznymi szczegółami dowodzą również, że nasze rozumie nie 1 Moj. 29 i 30 oraz 4 Moj. 1 i 2 jest właściwe.

(15) Wyrażenie „po tej pladze” (w.1) wskazuje, że antytypiczne liczenie: opisywanie, określanie, wytyczanie granic itd. denominacji z 4 Moj. 26 miało nastąpić po trzecim – połączeniowym, zjednoczeniowym przesiewaniu [tzw. kombinacjonizmie – przypis tł.], trwającym od 1891 do 1894 roku. Werset ten dowodzi więc, że to antytypiczne liczenie należy do końca Wieku. Moab (od ojca) zwykle wydaje się przedstawiać upartych, głównych przesiewaczy (5 Moj. 23:3; 1 Moj. 19:30-38.

Ammon jest typem klerykałów). Pola Moabu (w.3) wydają się przedstawiać stałe miejsca aktywności upartych przesiewaczy, co z pewnością okazuje się być prawdą w kręgach sekciarskich w prawdzie i poza nią. Jordan reprezentuje tutaj narody chrześcijaństwa, a Jerycho – kościół nominalny. Antytyp wersetu 3 wydaje się następujący: Jezus jako Wykonawca dla Boga (Mojżesz) oraz klasa Chrystusa (Eleazar) jako Najwyższy Kapłan Świata, blisko związany z narodami chrześcijaństwa (Jordanem) oraz kościołem nominalnym (Jerycho), aktywny w stosunku do trwałych miejsc (pól) upartych przesiewaczy (Moabu), opisuje, wytycza granice, określa itd. różne denominacje oraz ich kolejne podziały pod koniec Wieku. Jak już zauważyliśmy, Ruben (syn, patrzeć, spekulować!) przedstawia Kościół grekokatolicki, który jest bardzo spekulatywny. Z Rubena powstały cztery podziały (w.5,6), będące typem czterech podziałów Kościoła grekokatolickiego, orientalnego. Chanoch (nauka) reprezentuje nestoriańską część Kościoła greckiego; Palu (cudowny) – część grekokatolicką Kościoła, pod patriarchą Konstantynopola, zwykle i dla podkreślenia nazywającego siebie Kościołem grekokatolickim; Chesron (kwitnący) – syryjską, ortodoksyjną część Kościoła grekokatolickiego; Karmi (winiarz) – koptyjską część Kościoła grekokatolickiego. Zauważamy (w.7), że przy drugim liczeniu w pokoleniu Rubena było 43 730 wojowników, podczas gdy przy pierwszym ich liczba wynosiła 46 500 (4 Moj. 1:21). Jest to ilustracją faktu, że pod koniec Wieku będzie stosunkowo mniej grekokatolików zdolnych do obrony swych własnych poglądów niż we wcześniejszym okresie tego Kościoła, gdy był on jeszcze niepodzielony. Eliab (mój Bóg jest Ojcem), syn Palu (w.8), wydaje się przedstawiać słowiański dział tej części Kościoła grekokatolickiego, która dla podkreślenia używa tej nazwy. Jego trzej synowie: Nemuel (dzień Boga), Datan (wiosna) oraz Abiram (mój Ojciec jest wysoki, wielki; w.9) przy drugim

liczeniu – lecz nie zawsze, np. przy buncie Korego, Datana i Abirama (4 Moj. 16) – wydają się kolejno przedstawiać rosyjską, rumuńską i bułgarską część słowiańskiego Kościoła grekokatolickiego. Jak można zauważyć, pominięty jest tu Kościół jugosłowiański. Jest to wynikiem faktu, że na wiosnę 1914 roku doszło do unii między Kościołem rzymskokatolickim a Serbią, co doprowadziło do zamordowania arcyksięcia Austrii i w ten sposób stało się bezpośrednią przyczyną wojny światowej. Wybuch wojny został więc poprzedzony pełną unią Rzymu i Serbii. Takie zachowanie się Serbii było wystarczające, by usunąć ją ze społeczności grekokatolickiej, w której dotąd się znajdowała.

(16) Następnie podane są liczby i podziały pokolenia Symeona (uważny; w.12-14). Jak już zauważyliśmy, Symeon reprezentuje Kościół rzymskokatolicki. Jego pięciu synów: Nemuel (dzień Boga), Jamin (prawa ręka), Jachin (utwierdzony), Zerach (świt) oraz Szaul (pożądany) wydają się być typem Kościoła katolickiego jako kościoła państwowego, kolejno w następujących krajach Europy: Polsce, Austrii, Niemczech, Jugosławii i Hiszpanii. Rzymskokatolicki Kościół Francji, Włoch itd. nie jest pokazany w tym typie, ponieważ w czasie Paruzji i na początku Epifanii nie było w tych krajach prawnej unii kościoła i państwa. Nemuel i Zerach właściwie mogą obrazować kolejno polski i jugosłowiański Kościół katolicki, ponieważ stał się on kościołem państwowym w Polsce w czasie dnia Boga, Dnia Pomsty, a w Jugosławii stał się takim w Świcie Tysiąclecia. Austriacki Kościół katolicki od wieków jest prawą ręką (Jamin) Rzymu. Rzym jest mocno utwierdzony (Jachin) w Niemczech, a hiszpański Kościół katolicki z pewnością jest wielce pożądany i doceniany przez Rzym. Liczba Symeonitów w czasie drugiego spisu (22 200; w.14) była znacznie niższa niż podczas pierwszego (59 300; 4 Moj. 1:23), co wskazuje na fakt, że Kościół rzymskokatolicki posiada

obecnie odpowiednio mniej chętnych do obrony go jako kościoła państwowego, niż było to we wcześniejszej epoce.

(17) Gad (gromada), typ Kościoła episkopalnego, jest podany jako następny (w.15-18). Z Gada powstało siedem grup: Sefon (północ) odpowiada brytyjskiemu Kościołowi episkopalnemu; Chaggi (uroczysty) – kanadyjskiemu Kościołowi episkopalnemu; Szuni (chrząknięcie) – indyjskiemu Kościołowi episkopalnemu; Ozni (uważny) – australijskiemu Kościołowi episkopalnemu; Eri (czujny) – nowozelandzkiemu Kościołowi episkopalnemu; Arod (spadek, obniżenie) – południowoafrykańskiemu Kościołowi episkopalnemu; a Areli (bohaterowie) – amerykańskiemu Kościołowi episkopalnemu. Drugie liczenie (w.18) pokazało mniejszą liczbę Gadytów (40 500) niż pierwsze (45 650; 4 Moj. 1:25), co wskazuje na to, że obecnych wojowników episkopalianizmu jest odpowiednio mniej niż poprzednio.

(18) Jak zauważyliśmy, Juda (wychwalany), reprezentuje Kościół kalwiński. Er (stróż) i Onan (silny; w.19) przedstawiają kolejno austriackich kalwinistów i francuskich hugenotów, którzy zostali całkowicie zniszczeni przez katolików, i to przy użyciu siły. Szela (prośba, petycja; w.20) wydaje się reprezentować niemieckich kalwinistów, zwykle zwanych reformowanymi, którzy zawsze szukali łask u rządu; Peres (wyłom) – brytyjskich kalwinistów, którzy z pewnością dokonali wielkiego wyłomu przeciwko Rzymowi; natomiast Zerach (świt) – kontynentalnych kalwinistów, innych niż niemieccy, którzy wszędzie tam, gdzie działali, wprowadzali nową epokę pod względem religijnym i politycznym. Tak jak Peres miał dwóch synów (w.21) – Chesrona (kwitnący) oraz Chamula (ocalony), tak brytyjscy kalwiniści rozwinęli dwie kalwińskie grupy tego Kościoła: amerykańską i kanadyjską. Przy drugim liczeniu Juda miał większą liczbę wojowników (76 500; w.22) niż przy pierwszym (74 600; 4 Moj. 1:27), co jest typem faktu,

że kalwiniści, prezbiterianie proporcjonalnie powiększyli grono zdolnych do obrony ich wyznania.

(19) Antytypiczny Issachar (wynajem, wypożyczenie) to denominacja Chrześcijan, Uczniów (w.23). Z tej denominacji powstały cztery grupy: Północna Grupa Liberalna, antytypiczny Tola (robak); Północna Grupa Konserwatywna, antytypiczny Pua (miesiąc); Południowa Grupa Liberalna, antytypiczny Jaszub (on powraca); oraz Południowa Grupa Konserwatywna, antytypiczny Szimron (straż). Podobnie do Judy, Issachar był liczniejszy przy drugim spisie (w.25) niż przy pierwszym (4 Moj. 1:29), co wskazuje na fakt, że wśród Chrześcijan znajduje się obecnie odpowiednio więcej wojowników niż w czasach minionych.

(20) Antytypiczny Zebulon (mieszkanie) to denominacja adwentystów, składająca się z trzech podziałów: Adwentystów Powtórnego Przyjścia (Second Adventists), Adwentystów Dnia Siódmego (Seventh Day Adventists) oraz Kościoła Adwentystów Bożych (Church of God Adventists), będących kolejno antytypami (w.26) Sereda (strach), Elona (dąb, silny) oraz Jachleela (on ma nadzieję w Bogu). Także Zebulon był liczniejszy przy drugim spisie (w.27) niż przy pierwszym, wskazując na fakt, że adwentyści odpowiednio powiększyli liczbę swych wojowników.

(21) Kościół kongregacjonalny to antytypiczny Manasses (zapomniany). Machir (handlarz; w.29) reprezentuje angielskich kongregacjonalistów, zanim oddzielili się oni od innych grup. Byli to pierwsi kongregacjonaliści. Gilead (skalisty) przedstawia angielskich kongregacjonalistów, którzy oddzielili się od innych grup, szczególnie od prezbiterian. Wśród nich powstali (w.30) walijscy kongregacjonaliści, antytypiczny Jezer (on pomaga); szkoccy kongregacjonaliści, antytypiczny Chelek (dział, część); oceaniczni kongregacjonaliści (w.31), antytypiczny Asriel (Bóg wiąże); kanadyjscy kongregacjonaliści, antytypiczny Szechem (ramię); australijscy kongregacjonaliści (w.32), antytypiczny Szemida (on zna moje imię); oraz amerykańscy kongregacjonaliści, antytypiczny Chefer (zarumieniony). Selofchad (bolesna rana) reprezentuje kongregacjonalizm

praktykowany w denominacjach poza denominacją kongregacjonalną, zadający jej bolesną ranę swymi odmiennymi poglądami (w.33). Jest pięć denominacji, które częściowo praktykują kongregacjonalną formę rządzenia się kościoła: luteranie, antytypiczna Machla (tańcząca); baptyści, antytypiczna Noa (wędrująca); Chrześcijanie, Uczniowie, antytypiczna Chogla (kuropatwa); adwentyści, antytypiczna Milka (królowa), oraz unitarianie-uniwersaliści, antytypiczna Tirsa (radość, uciecha). Także Manasses był liczniejszy przy drugim spisie (52 700; w.34) niż przy pierwszym (32 200; 4 Moj. 1:35), co ma takie samo typiczne znaczenie, jak w podobnych wyżej wspomnianych przypadkach.

(22) Kościół luterański to antytypiczny Efraim (podwójnie owocny; w.35); tak jak jego typ, składa się on z trzech wielkich grup: niemieckiego Kościoła luterańskiego, antytypicznego Szutelacha (zasiew, plantacja); skandynawskiego Kościoła luterańskiego, antytypicznego Bechera (pierworodny, pierwiastek, pierwociny); oraz amerykańskiego Kościoła luterańskiego, antytypicznego Tachana (obozowisko). Eran (czujny), syn Szutelacha (w.36), wydaje się przedstawiać luteran krajów bałtyckich, którzy zostali rozwinięci bezpośrednio przez niemieckich luteran, których stanowili większość. Przy drugim liczeniu Efraim był mniej liczny (32 500; w.37) niż podczas pierwszego (40 500; 4 Moj. 1:33), co jest typem faktu, że liczba jego wojowników została odpowiednio zmniejszona.

(23) Antytypiczny Beniamin (syn prawej ręki) to sekty fanatyczne. Składają się one (w.38) z mormonów, antytypicznego Beli (zniszczenie); kwakrów, antytypicznego Aszbeli (myśl Boga); Ludu Świętości, antytypicznego Achirama (mój brat jest wysoki); grup zielonoświątkowych, antytypicznego Szefufama (wąż; w.39); oraz leczących wiarą, antytypicznego Chufama (ukryty). Mormoni składają się z dwóch grup: brighamistów [Brighamites, od założyciela Brighama Younga – przypis tł.] oraz świętych dni ostatnich [Latter Day Saints, oficjalna nazwa tego Kościoła – przypis tł.], będących kolejno antytypami Arda (potomek władców) oraz Naamana (przyjemny). W czasie drugiego spisu Beniamin

był bardziej liczny (45 600; w.41) niż w czasie pierwszego (35 400; 4 Moj. 1:37).

(24) Jak już się dowiedzieliśmy, Dan (sędzia) obrazuje denominację baptystów. By pokazać fakt, że wszyscy oni, bez względu na ich odłam, kładą szczególny nacisk tylko na jedną doktrynę – zanurzenie dorosłych wierzących – podany jest tylko jeden podział Danitów: Szucham (grabarz, tzn. ten, który grzebie umarłych, tj. w grobie wodnym). Także Dan był bardziej liczny w czasie drugiego spisu (64 400; w.43) niż w czasie pierwszego (62 700; 4 Moj. 1:39).

(25) Aszer (szczęśliwy) jest typem Kościoła metodystów. Metodyści składają się z trzech grup: metodyści kalwińscy, antytypiczny Jimna (powodzenie; w.44); metodyści Wesleya, antytypiczny Jiszwa (równy, wyrównany); oraz metodyści episkopalni, antytypiczny Beria (dar). Metodystyczny Kościół episkopalny jest podzielony na dwie grupy: Metodystyczny Episkopalny Kościół Północy, antytypiczny Cheber (towarzysz) oraz Metodystyczny Episkopalny Kościół Południa, antytypiczny Malkiel (mój król jest Bogiem). Sarach (księżniczka), córka Aszera, wydaje się przedstawiać Uświęconych [Sanctificationists – ruch głównie wśród kobiet, które uważały, że w małżeństwie należy żyć w celibacie – przypis tł.], Perfekcjonistów, rozrzuconych po wszystkich grupach metodystów i nietworzących żadnej własnej oddzielnej grupy. W drugim spisie Aszer również był bardziej liczny (53 400; w.47) niż w pierwszym (41 500; 4 Moj. 1:41).

(26) Naftali (walczący; w.48) reprezentuje unitarian w szerokim znaczeniu tego terminu, nie tylko tych, którzy w Stanach Zjednoczonych nazywani są unitarianami. Cztery podziały Naftalitów przedstawiają cztery grupy chrześcijan, które wierzą w jedność Boga w przeciwieństwie do trynitarskiego poglądu o Bogu. Są nimi: współcześni arianie, antytypiczny Jachseel (Bóg rozdziela); socynianie, antytypiczny Guni (chroniony); sekta, która w Ameryce nazywa siebie unitarianami, antytypiczny Jeser (forma, kształt); oraz uniwersaliści, antytypiczny Szillem (zapłata). Naftali był mniej liczny w czasie drugiego spisu (45 400;

w.50) niż w czasie pierwszego (53 400; 4 Moj. 1:43), co jest typem faktu, że obecnie jest odpowiednio mniej wojowników wyznania unitarian niż poprzednio.

(27) Ktoś mógłby powiedzieć, że powyższe uwagi na temat Izraelitów Wieku Ewangelii to czysta spekulacja. Tacy zapominają jednak, że w Żyd. 3:7-4:13 Apostoł Paweł bezpośrednio naucza, że nominalny i prawdziwy cielesny Izrael jest typem nominalnego i prawdziwego Izraela duchowego. Wykorzystanie przez niego w typie i antytypie pięciu przesiewań (1 Kor. 10:1-14) dowodzi, że dotyczy to także Żniw. Nie jest więc spekulowaniem, lecz faktem nauczanym przez Biblię, że w 4 Mojżeszowej Izrael jest typem prawdziwego i nominalnego ludu Bożego Wieku Ewangelii. Skoro Izrael z Wieku Żydowskiego składał się z dwunastu pokoleń, skoro Izrael Wieku Tysiąclecia będzie składał się z dwunastu pokoleń (Mat. 19:28), i skoro prawdziwy Izrael Wieku Ewangelii składa się z dwunastu duchowych pokoleń, dlaczego nominalni Izraelici Wieku Ewangelii nie mieliby się składać z dwunastu pokoleń – dwunastu denominacji chrześcijaństwa? Niezaprzeczalnym faktem jest to, że tak jak w cielesnym Izraelu było dwanaście i tylko dwanaście pokoleń nielewickich, tak w Izraelu duchowym jest dwanaście i tylko dwanaście denominacji, ponieważ Lewici i Kapłani Wieku Ewangelii nie są denominacją. Fakt, że 4 Moj. 26:1-50 podaje nam dalsze podziały dwunastu pokoleń, które – jak widzimy – dokładnie odpowiadają kolejnym podziałom dwunastu denominacji chrześcijaństwa, to następny dowód na to, że nasze rozumienie tego tematu nie jest spekulacją, lecz biblijną, rozsądną i zgodną z faktami prawdą, za którą oddajmy chwałę Ojcu Światłości jako jej Dawcy.

  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   40


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna