Estetyka starożytna, Presokratycy, Pitagorejczycy)



Pobieranie 59.25 Kb.
Data06.05.2016
Rozmiar59.25 Kb.
ESTETYKA
03.10.2010 (Estetyka starożytna, Presokratycy, Pitagorejczycy)
*Grecja – pierwotna, archaiczna myśl o sztuce.

Poznawana na podst. Zachowanych ruin.


Ateny: VI-IV w. p.n.e. rozkwit demokracji. Osiąga szczyt za czasów Peryklesa. Dwa razy w miesiącu zwoływano zgromadzenie ludności.
Rozkwit sztuki rzeźbiarskiej w V w. p.n.e. oraz teatru (grecka tragedia). Sztuki teatralne wybierane przez radę: Ischylos, Eurypides – autorzy tragedii greckiej.
Grecja archaiczna – tragedia wyrosła z obrzędów religijnych, była daleka od realizmu.
Eurypides – winą za upadek tragedii było jej urealnienie, odejście od tematu boskiego: ”Dla trzeźwości odszedł od boskości”. 406 r. p.n.e. umiera. W jego tragediach grają trzej aktorzy, nie on sam, jak u poprzedników.
Sztuka grecka – była sztuką kanoniczną. Geometryczna idealizacja charakteryzowała Grecję archaiczną, zaś klasyczna była bliższa naturalności, skupiano się również na pięknie.

Piękno było proporcją (złoty podział 1/3 do 2/3) np. Wenus z Milo, Apollo Belwederski, Panteon.


Kanon (architektura): budowle z odchyleniami tak by z odpowiedniej perspektywy wydawały się proporcjonalne np. ilość wcięć w kolumnie. Tak naprawdę nie były one równe.
Kanon (rzeźba): ideałem proporcji był dobrze zbudowany człowiek, proporcja była postrzegana następująco: długość głowy powinna 7 razy mieścić się w długości ciała. Do tej zasady stosował się m.in. Leonardo da Vinci (Człowiek Witruwiański - Przedstawia figurę nagiego mężczyzny w dwóch nałożonych na siebie pozycjach, wpisaną w okrąg i kwadrat).
*Wielka Teoria Piękna – duży wkład w jej powstanie mieli pitagorejczycy. Świat jest zbudowany z matematycznych równań. Piękno polega na harmonii, łączy poszczególne składniki np. ład, kosmos, dąży do idealnej muzyki. (Idealny akord powstanie z wyliczeń matematycznych). Harmonia jest cechą układu części.
*Presokratyków łączą zainteresowania filozofią przyrody. Odrzucają jednocześnie tradycyjne, mityczne wyjaśnienia zjawisk fizycznych. Postawili oni pytanie o pratworzywo - arché, z którego został zbudowany świat. Pierwszą odpowiedź – zasadą świata jest woda - dał Tales z Miletu. Podawano także inne stany materii: Anaksymenes zaproponował powietrze, aHeraklit – ogień. Wielka synteza, którą opracował Empedokles przyjmowała cztery żywioły, wodę, ogień, powietrze i ziemię, jako podstawowe elementy (substancje), z których zbudowane są wszystkie rzeczy materialne. Teoria ta dominowała w antycznej i średniowiecznej fizyce. Następnie presokratycy postawili problem powstawania i przemijania rzeczy. Proponowaną przez Empedoklesa przyczynę tych zmian były kosmiczne siły miłości i nienawiści, zbliżające do siebie albo oddalające cztery żywioły, z których zbudowany był świat.

10.10.2010 (Jońska filozofia, Sofiści, Sokrates, Platon)


*Pierwsza szkoła filozoficzna – jońskiej filozofii przyrody
Tales – VI w. p.n.e. (pierwszy filozof) był twórcą pierwszego nie mitologicznego wyjaśnienia jak powstał świat.
Demokryt z Abwery IV w. p.n.e. był uczniem Leucyna.

  1. Głosił, iż świat zrobiony jest z atomów (drewna, wody, metalu) łączących się za pomocą haczyków np. drzewo jest drzewem bo ma dużo atomów drzewa między którymi jest pustka (dlatego właśnie możemy pokroić jabłko). Atomy SA w ciągłym ruchu. Postrzegał świat mechanicznie.

  2. Sztuka jest naśladowaniem i w 100% jest zależna od przyrody. Demokryt był hedonistą.

  3. Odróżnienie sztuki od poezji, gdyż wymaga ona pierwiastka szaleństwa: „Nikt nie będzie poetą, jeśli nie rozpromieni się jego duch”.

  4. Malarstwo sceniczne, scenograficzne, wytwarza iluzję, odsuwa nas od rzeczywistości. Nie stara się wytyczyć norm rozwoju sztuki lecz poprzez obserwacje ją poznaję.

  5. Cztery podstawowe barwy malarstwa – czarny, biały, czerwony, żółty

  6. Uważał muzykę za zbyteczną, dodatkową.

  7. Piękno – prostota. (Jeśli nie zachowamy miary, rzeczy piękne przestaną być takie).

*Sofista – IV w. p.n.e. – nazwa, określenie nauczyciela, filozofa. Główne hasło: „Człowiek i jego kultura w centrum wszechświata.


Protagoras – „Człowiek jest miarą wszechrzeczy.”
Autorzy zestawienia sztuki z przyrodą. Sztuką jest to co jest świadomym wytworem człowieka. Dwie grupy: użyteczne i sprawiające przyjemność.

W Grecji jest spójność piękna, prawdy i dobra. To co dobre jest też piękne. Nie ma podziału na estetykę dobra i naukę piękna. „Piękne jest pomagać przyjaciołom, brzydkie wrogom.”

Bliski sofistom jest Gorgiasz – prekursor teorii sztuki, Sławne paradoksy Gorgiasza, spisane w dziele O naturze albo o niebycie: - nie ma nic,

- jeśli by było to nie da się poznać,

- a jeśli poznamy to nie da się o tym mówić.

Słowa mają potęgę, mogą sterować naszymi emocjami, cieszą, smucą itp.


*Sokrates

469-399 r. p.n.e. – największy przeciwnik sofistów. Popierał słowo mówione, był przeciwnikiem pisania. Nauczał Platona i Ksenofonta.


W rozważaniach nad sztuką badał twórców. Dzielił sztukę na dwa rodzaje. Sztukę naśladowczą: rzeźba, malarstwo (kopiowanie przyrody), oraz sztukę rzemieślniczą – szewc, tworzący buty których nie ma w przyrodzie. Sztuka zdaniem Sokratesa nie przedstawia tylko piękna ciała lecz piękno ducha. Sokrates był z wykształcenia kamieniarzem. Piękno wiąże się z użytecznością. Łyżka drewniana jest piękniejsza od złotej, gdyż jest trwalsza, tańsza i przyjemniejsza w użyciu.

Syleny – figury przydrożne przedstawiające brzydką postać, po otworzeniu w środku znajdowała się kolejna mniejsza figura, piękniejsza, zazwyczaj boga.


*Platon

- człowiek rodzi się z wiedzą, później, całe życie tylko przypomina sobie tą wiedzę.

- „Uczta” – Jeżeli dla czegoś warto żyć, to na pewno dla piękna.

- „Hippiasz Większy” – dialog, najpiękniejsza jego mądrość.


Piękno dla sofistów to stosowność, przydatność, przyjemność, przyjemna użyteczność. Platon nie zgadzał się z tymi założeniami. Piękne dla Platona jest: mądrość i cnota. Trzeba odróżniać piękno prawdziwe od piękna pozornego. W dialogu „Prawa” Platon nawiązuje do wielkiej teorii piękna pitagorejczyków. Według Platona piękny jest trójkąt. Wierzył że dusza człowieka mieszka w głowie, stąd cienka szyja by oddzielić duszę od ciała. Zdaniem Platona dusza jest nieśmiertelna, po śmierci ciała, odbywa podróż po zaświatach ucząc się, spotyka piękno, nim znajdzie kolejne ciało. Sztuka według Platona jest niepotrzebna bo jest niewierną kopią kopi piękna, według jego teorii wszechświat był stworzony z materii i idei (słońca), budowniczy (Demiurg) odcisnął idee w materii i tak stworzył nasz świat, który jest kopią wszechświata. A sztuka kopią świata.
24.10.2010
*Arystoteles
- autor tekstów o poetach, pięknie i muzyce

- napisał traktat o tragedii który był częścią większej całości (prawdopodobnie była tez część o komedii).

- sztuka jest czynnością ludzką, polega na urzeczywistnianiu wszystkiego co człowiek ma w duszy. Wytwory sztuki nie SA niezbędne dla ludzkiego życia.

- wytwory przyrody są konieczne i oczywiste np. drzewo wyda owoc – prawo natury.

- sztuka jest zawsze wytwarzaniem lecz nie zawsze wytwarzanie jest sztuką.

- sztuką jest świadome i celowe wykorzystanie wiedzy i warsztatu.

- trwała dyspozycja

- sztuka może rodzić się w momencie wykorzystania wiedzy, jak również wtedy gdy przeprowadzamy doświadczenia ( codzienne czynności).

- podział sztuk ze względu na przyrodę:

a) uzupełnienie przyrody w tym czego nie stworzyła np. garncarstwo, tkactwo, budowanie domu

b) naśladują przyrodę (grecka mimesis) w tym co stworzyła np. rzeźba, malarstwo, poezja i część muzyki

- odtwarzanie niektórych aspektów natury, naśladowanie. W sztuce podoba się to co w życiu realnym nas nie interesuje np. wiersz Boudlera „Padlina”, w realnym życiu nie zwróciłaby naszej uwagi, w sztuce interesuje, szokuje. Sztukę można upiększać, artysta nie jest niewolnikiem kopiowania.

- sztuka jest ogólna, zaś historia jest szczegółowa. Ma uchwycić to co ogólne, typowe. Dotrzeć do sedna przedmiotu, może nawiązywać do historycznych wydarzeń. Poezja nie występuje wtedy gdy mamy do czynienia z rymem lub typową konstrukcją, lecz gdy mówi o ogóle.

- piękno wymaga ładu, symetrii, proporcji

- sztuka lepiej jeśli jest nieprawdziwa ale budząca wiarygodność, niż odwrotnie, niewiarygodna ale prawdziwa.
Definicja tragedii:

- przedstawienie naśladowcze

- posługuję się mową (ozdobną)

- akcja poważna

- opowiadanie historii ustami bohaterów - dialog, nie narracja

- określona wielkość, akcja, fabuła do zapamiętania

- wzbudza litość i trwogę ( w sztuce i bohaterach widzimy siebie i swoje sytuacje życiowe, podczas np. projekcji filmu przenosimy siebie na ekran, dlatego podobają nam się filmy które odzwierciedlają nas) i powodują oczyszczenie, katharsis.

- nie każda sztuka może wywołać katharsis

- teatr, muzyka, taniec – wywołują katharsis, zaś malarstwo już nie

- celem ludzi jest szczęście, dążenie do niego, sztuka daję to szczęście.


Cztery ścieżki życia:

- ze względu na przyjemności fizyczne,

- zarabianie pieniędzy,

- oddanie się polityce,

- kontemplacja,

- Prawda polega na zgodności z rzeczywistością. Prawdziwość w sztuce polega na zupełnie czymś innym. Ponieważ sztuka tworzy na swoje potrzeby rzeczywistość np. na dworze pada a akcja sztuki rozgrywa się w słoneczny dzień.

- oceną sztuki powinni zajmować się tylko specjaliści, mimo iż każdy ją tak naprawdę ocenia. Artysta powinien słuchać publiczności i tworzyć pod jej oczekiwania.
*Aleksander Macedoński

- uczeń Arystotelesa

- odwołuję się do nauk Platona, Sokratesa i Arystotelesa
21.11.2010
*Cyceron
- powtarza podział sztuki na służebne i wolne

- podział na sztuki dla oczu i dla uszu (poezja, sztuka słowa)

- sztuka jako wytwór czy sposób myślenia zajmuje się pięknem. Sztuka naśladuję piękno np. przyrody, więc jako naśladowca jest zgoła gorsza.

- sztuka tworzy iluzję więc jest formą fałszu. Wprowadza iluzję, naśladując rzeczywistość sprawia, że mamy ja w małej pigułce.

- potrzeba naśladowania piękna, naśladowania go wyróżnia ludzi spośród innych stworzeń. Tworzenie w sensie umysłowym bądź działania (zmysł – umysł) są tak samo ważne.

- trzeba sztukę obserwować, patrzeć jak się zmienia, bądź rozwija. Dopiero wtedy możemy o niej coś powiedzieć. Łatwiej z pięknem obcować, przezywać, niż o nim opowiadać.

- piękno i dobro są tak samo ważne (Piękno=Dobro=Prawda).

*Od  323 roku p.n.e.– do 30 r. p.n.e. – okres hellenistyczny

- Jan z Damaszku – „Miłość do Boga jest prawdziwą filozofią”

- duchowe aspekty ważniejsze od rozumu. Próby pogodzenia filozofii starożytnej z nową, potężną religią katolicką. Dopiero filozofia św. Augusta zostaje przyjęta przez kościół.

- rozpad cesarstwa rzymskiego - Bizancjum czerpie z filozofii greckiej.

- wszechświat jest piękny, u katolików dochodzi aspekt: wszystko co Bóg stworzył jest piękne i dobre. Istnienie świata jest dowodem na to że Bóg istnieje, Bóg istnieje dlatego świat jest piękny.


*Pismo Święte

- Księga Mądrości – (liczby, wagi i miary): wymienianie tych trzech form świadczy o tym iż w Starym Testamencie nie odchodzono od wielkiej teorii piękna, odwoływano się do niej, Bóg stworzył świat według proporcji i według schematu powszechnie przyjętego.

- w Nowym Testamencie akcent piękna pojawia się w aspekcie moralnym (piękne jest czynienie dobra, dusza) piękno fizyczne zostało całkowicie zepchnięte na dalszy plan.
*św. Augustyn

- ur. 13 listopada 354 w Tagaście, zm. 28 sierpnia 430 w Hipponie

- źródłem inspiracji była filozofia Cycerona, przeczytawszy pisma Platona zapoznał się z teorią blasku ( z pięknem mamy do czynienia codziennie, absolutne piękno).

- „Czy coś podoba się bo jest piękne, czy jest piękne i dlatego mi się podoba?” św. Augustyn oponował za tym iż cos nam się podoba dlatego bo jest piękne.

- piękna nie można opisać matematycznie, gdyż Boga nie można tak opisać, nie można go obliczyć, jest piękny ponad miarę.

- rytm jest nadany przez Boga, świat funkcjonuję według tego rytmu. Nie ma Boga, nie ma rytmu, to on porządkuję świat ( nawiązanie do filozofii pitagorejskiej).

- kontrast – piękno świata wywodzi się z przeciwieństw (nawiązanie do filozofii Heraklita).

- w przeżyciu estetycznym najpierw mamy kontakt fizyczny np. dotykamy, potem estetyczny (duchowy). Ten drugi wcale nie jest mniej ważny.

- jeśli jest coś co nam się podoba, jest dla nas piękne, a jednak z czasem nasz zachwyt opada i nie zachwycamy się już nim tak, wystarczy pokazać go komuś kogo lubimy, a zachwyt może powrócić.

- zło nie jest wytworem Boga, jest tylko brakiem jego działania, brzydota jest brakiem obecności piękna. św. Augustyn poszedł dalej i uznał że w każdej brzydkiej osobie, rzeczy itp. Jest choć mała cząstka piękna.

- piękno Boga nie powinno być kopiowane, przenoszone np. na obrazy, gdyż Boże piękno nie jest dla oczu cielesnych tylko dla oczu duszy.

- piękno świata jest niczym wobec piękna Boga. Człowiek nie jest w stanie go odtworzyć.

- nie da się stworzyć ogólnej teorii sztuki, do każdej podchodzi się indywidualnie.

Obraz = zmysł wzroku

Książka = czytanie, itd.

Każdą inaczej się przeżywa, do każdej trzeba inaczej podejść i wykonać inne działanie.


*św. Tomasz

- (ur. 1225, zm. 7 marca 1274)

- nie jest bezpośrednio znany umysłowi ludzkiemu ani Bóg, ani dusza, ani żadne prawdy ogólne

- Człowiek rodzi się bez wiedzy i zdobywa ją dopiero w czasie życia.

- wiara i wiedza stanowią dwie różne dziedziny poznania, które w poszukiwaniach prawdy o świecie uzupełniają się wzajemnie

- rozum poznaje nie tylko rzeczy materialne, ale również Boga, Jego istnienie, Jego własności, Jego działanie.

- Istnieją jednak prawdy dla rozumu niedostępne, jak Trójca Świętagrzech pierworodny, wcieleniestworzenie świata w czasie

- Za istnieniem Boga przemawia pięć argumentów, nazywanych drogami:

a) jeśli istnieje ruch, to istnieje pierwszy poruszyciel

b) jeśli każda rzecz ma swą przyczynę, istnieje pierwsza przyczyna sprawcza

c) jeśli byty przygodne nie istnieją w sposób konieczny (pojawiają się na świecie i przemijają), musi istnieć byt konieczny 

d) jeśli rzeczy wykazują różną doskonałość, to istnieje byt najdoskonalszy

19.12.2010
V – VI w. – największy rozwój renesansu

IV w. – gotyckie katedry, nauki Dantego

IV/V w. – scholastyka - Bóg jako podstawowy punkt odniesienia

- via moderna – twórca jest Ockham (nie należy mnożyć bytów na wiele części).

- prąd mistyczny - Tomasz z Kempis

- w renesansie pojawia się traktat (Cenino Cenini)

- we Włoszech 1300 to wiek XIII, nie jak u nas XIV

- punktem wyjścia dla sztuki renesansu była poezja m.in. Dantego, najbardziej rozwinęły się sztuki plastyczne, ceniono indywidualizm i naturalizm.

- renesans powstał na skutek oderwania od wszystkiego co ma związek ze średniowieczem

- Alberti jest jednym z największych myślicieli renesansowych

- rozwój i rozprzestrzenianie języka włoskiego (toskański, rozpowszechniony dzięki Petrarce)

- powstaje druk

- powrót do starożytności, wyniesienie człowieka na piedestał

- Florencja: rodzina Medyceuszy

- ośrodki intelektualne: Wenecja (punkt handlowy, republika)

Padwa (rozwój nowych koncepcji)

- włoski renesans i jego trzy etapy:

a) V wiek – rozwój humanizmu

b) 1500-1527 – klasyczne odrodzenie

c) 1527-1600 – Saco di Roma – podpisanie

*Estetyka renesansowych Włoch:

- odkrycie filozofii Arystotelesa (Padwa)

- odkrycie filozofii Platona w ujęciu neoplatońskim (mistycyzm)

- mistyka liczb

- Witruwiusz (Marcus Vitruvius Pollio) – zostają odnalezione jego pracę:

a) piękno zgodne z rozumem

b) piękno jako zgodność części

c) wzór piękna ciała, jako dobrze zbudowane

d) piękno to natura

e) obcowanie człowieka z pięknem


- renesans odwołuję się do prac Cycerona
*Mikołaj z Kuzy

- (ur. ok. 1400, zm. 11 sierpnia 1464 w Todi)

- autor traktatu o umyśle (Demente)

- odwołuje się do średniowiecznego mistycyzmu

- wierny czytelnik Platona

- funkcją sztuki jest układanie i zespalanie części, tworzenie

- odejście od scholastyki średniowiecznej

- człowiek jest odpowiedzialny za świat wokół siebie

- sztuki wytwórcze

- ceni bardziej sztuki wytwórcze (łyżka, łodzie) niż malarstwo, sztukę kopiującą. Sztuka jest dziełem umysłu.

- poznanie: dostosowanie umysły do tego co widzi

- wykonanie: dostosowanie sztuki do tego co umysł wymyślił

- nie wystarczy sam pomysł, trzeba to umieć jeszcze wykonać

- wszystko co operuje proporcją jest porównawcze

- umysł ludzki jest niczym nie skrępowany, rolą artysty jest umieć przekształcić to co wymyślone na wytworzone

- podział sztuk: garncarstwo, stolarstwo, tkactwo, malarstwo, rzeźba

- to co wytwarzamy nigdy nie będzie tak doskonałe jak to co powstanie w naszym umyśle

- najpiękniejsze jest to co Boskie, jego wytwór, choć i tak piękniejszym jest to co powstało w Bożym umyśle.


16.01.2010
* Marsilio Ficino

- piękno mówi samo za siebie: „Pokaż piękno i nie musisz nic mówić.” (piękno jako blask)

- piękno np. w przyrodzie, jest dowodem na istnienie Boga

- estetyka metafizyczna (harmonia wszechświata)

- piękno i sztuka = dobro i prawda

- natura piękniejsza niż sztuka, będzie jej inspiracją, jednocześnie sztuka może ulepszać formy natury, lub przedstawiać nowe formy nie istniejące w naturze.

- sztuka powinna polegać na obliczeniach ( malarstwo, rzeźba , teatr) jedynie poezja wykracza ponad to gdyż wymaga natchnienia (boskiego szału)

- poezja, stan ducha, gdzie dusza powraca do raju

- muzyka jako połączenie natchnienia z techniką
*Leon Battista Alberti

- ur. 14 lutego 1404 w Genui, zm. 25 kwietnia 1472 w Rzymie

- concinitas (harmonia świata)

- piękno postrzegamy jako doświadczenie

- piękno jako oś centralna myśli filozoficznej

- artysta jako twórca piękna

- poszukiwanie doskonałej proporcji, znajdującej się w kwestii artysty

- nie ma jednej wspólnej proporcji, każdy przedmiot ma swoją


*wiek XVI – Cinquciento
- sztuki: malarstwo, rzeźba/sztuki plastyczne

- Raffaello (Rafael Santi), Michał Anioł (Michelangelo Buonarroti), Tycjan, da Vinci

- najważniejsze miasta: Mediolan (da Vinci)

Florencja (Michał Anioł)

Wenecja (Tycjan, Giorgione)

Rzym (stolica cesarstwa i papiestwa)

- „Ostatnia wieczerza” 1495-98r. (Leonardo da Vinci)

- „Dawid” 1501r. – Michał Anioł

- projekt bazyliki św. Piotra, 1505r.

- kaplica Sykstyńska, 1508r. – Michał Anioł


- estetyka klasyczna poszukuje proporcji, idealizm. Skupia się na pięknie formy.

- sztuka wyrasta z konieczności nie z ekspresji artysty

- architektura i sztuka w klasycznym renesansie jest monumentalna np. zburzono starą bazylikę, świątynię w Watykanie by wybudować (Konstantyn Wielki) bazylikę św. Piotra, korzystając z dobrodziejstw epoki renesansu.
*Raffaello

- pozostały dwa listy :

a) „Baltazar hrabia Castiglione”

- potrzeba co najmniej dwóch modelek by stworzyć piękne dzieło,

b) „do papieża Leona X” (czy jakoś tak ;] )
- gotyckie ostrołuki odpowiadają drzewom, gotyk jest mniej wytrzymały i nie cieszy tak oka.

- odejście od piękna na rzecz użyteczności


*Myśliciele:

- Giovanni Pico della Mirandola (Mowa o godności człowieka)

- Baltazar hrabia Castiglione (Dworzanin)

- Pietro Bombo (De imitatione)

Postulaty:

- piękno polega na harmonii, właściwy układ części

- gracia (wdzięk), istotny warunek piękna, niczym sól dla potraw

- prawdziwa sztuka jest wtedy gdy nie wygląda jak sztuka, jest naturalna, nie sztuczna

- piękno = dobro, urocze i święte
23.01.2010
*Leonardo da Vinci

- ur. 15 kwietnia 1452 r. w Anchiano niedaleko Vinci we Włoszech, zm. 2 maja 1519 r. w Clos Lucé we Francji

- większość jego notatek była pisana odwrotnie, wspak

- 1651r. „Traktat o malarstwie” (zebrane przez uczniów zapiski Leonarda)

- wskazówki jak dzielić twarz ludzka by była najdoskonalsza

- doświadczenie i matematyczne równania SA punktem wyjścia do tworzenia dzieła

- wzrokocentryzm: oko, wzrok jako najważniejszy zmysł

- malarstwo jako najważniejsza sztuka, jest filozofią, wymaga opanowania wzorów, perspektywa, światłocień

- sztuka ważniejsza od innych nauk, postrzeganie jakościowe i ilościowe

- malarstwo jest tworzeniem przedstawiającym postrzeganie artysty, jego pogląd, nie tylko odtwarza i naśladuje

- „sztuka jest to Boża wnuczka”, Bóg stworzył świat, artysta przekształca, odtwarza świat

- artysta to kuzyn Boga, ma możliwość tworzenia

- malarstwo vs. poezja = malarstwo przedstawia rzeczy a nie słowa, przedstawia świat takim jakim jest, nie ogranicza nas językowo, malarstwa nie można kopiować tak jak poezja jest kopiowana za pomocą druku, słowa nas nudzą, obrazy nie. Obraz daje nam odbiór całkowity od razu, poezja stopniowo.

- malarstwo vs. muzyka = muzyka jest czasowa, zanika i przemija

- malarstwo vs. rzeźba: rzeźba jest trójwymiarowa, odtwórcza, malarstwo potrzebuje techniki by na płaszczyźnie przedstawić trójwymiar, malarstwo jest barwne, zróżnicowane, przedstawia więcej scen, ma większe przesłanie niż rzeźba.

- doskonałych proporcji jest wiele, inne dla każdego stworzenia, jest tyle doskonałych proporcji ilu pięknych ludzi, proporcje się zmieniają w zależności od ruchu postaci

- dobry malarz nie tylko przedstawi swojego modela, lecz także jego duszę

- inwencja/wynalazczość, jako cecha artysty

- „kolor się zmienia w zależności od tła”

- „zieleń zestawiona z ciemnym kolorem, nabiera niebieski odcień”


*Michał Anioł

- ur. 6 marca 1475 r. w Caprese, prowincji Toskanii we Włoszech, zm. 18 lutego 1564 r. w Rzymie

- Michelangelo Buonarroti

- przełom klasycznego renesansu i baroku

- kaplica Sykstyńska ( klasyczny renesans)

- projekt bazyliki św. Piotra, Sąd Ostateczny na ścianie ołtarza kaplicy Sykstyńskiej (barok)

- piękno i doskonałość sytuuję sztukę jako nieśmiertelną

- piękno to wartość przyrody

- artysta może wybierać z piękna to co najlepsze i jeszcze to udoskonalać

- nie musi i nie powinien ograniczać swej wyobraźni, dla dzieła doskonałego

- sztuka jest fałszem, który jest prawda (paradoks)

- „maluję się mózgiem, a nie rękami”

- sztuka nie przedstawia świata takim jakim jest, lecz takim jakim widzi go artysta

- talent, geniusz i natchnienie



- formy sztuki są zawarte w umyśle artysty, rodzi się z nimi

- porównania sztuki są dla niego głupie i niczego nie wnoszą. Nie wybiera żadnej najważniejszej sztuki.


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna