Feb. 25 /02 /2013 Bądź odważny — Jehowa jest z tobą!



Pobieranie 59.18 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar59.18 Kb.

tygodni od: Feb. 25 /02 /2013

Bądź odważny — Jehowa jest z tobą! (25 lutego do 3 marca)

(Jozuego 1:9)

„Czyż ci nie nakazałem? Bądź odważny i silny. Nie drżyj ani się nie przerażaj, bo Jehowa, twój Bóg, jest z tobą wszędzie, dokądkolwiek idziesz”.”



(1 Piotra 3:14)

„Lecz nawet gdybyście mieli cierpieć ze względu na prawość, jesteście szczęśliwi. Nie bójcie się jednak tego, co wzbudza u nich bojaźń, ani nie wpadajcie we wzburzenie.”



(1 Piotra 5:8, 9)

„Zachowujcie trzeźwość umysłu, bądźcie czujni. Wasz wróg, Diabeł, krąży jak ryczący lew, starając się kogoś pożreć. 9 Ale przeciwstawcie się mu, stali w wierze, wiedząc, że jeśli chodzi o cierpienia, to samo dzieje się w całej społeczności waszych braci na świecie.”



(1 Koryntian 10:13)

„Nie nawiedziła was pokusa wykraczająca poza to, co jest wspólne wszystkim ludziom. Ale Bóg jest wierny i nie pozwoli, żebyście byli kuszeni ponad to, co możecie znieść, lecz wraz z pokusą da też wyjście, abyście zdołali przetrwać.”



(Hebrajczyków 11:1)

„Wiara to nacechowane pewnością oczekiwanie rzeczy spodziewanych, oczywisty przejaw rzeczy realnych, choć nie widzianych.”



(Marka 6:49, 50)

„Ujrzawszy go chodzącego po morzu, pomyśleli: „To jakaś zjawa!” i krzyknęli głośno. 50 Bo wszyscy go ujrzeli i się zaniepokoili. Ale on natychmiast przemówił do nich i powiedział im: „Odwagi, to jestem ja; nie bójcie się”.”



(2 Tymoteusza 1:7)

„Albowiem Bóg nie dał nam ducha tchórzostwa, lecz mocy i miłości, i trzeźwości umysłu.”



(Powtórzonego Prawa 34:1-9)

„Wtedy Mojżesz wyruszył z pustynnych równin moabskich na górę Nebo, na szczyt Pisga, który wznosi się naprzeciw Jerycha. I Jehowa zaczął mu pokazywać całą ziemię, Gilead aż po Dan, 2 i całego Naftalego oraz ziemię Efraima i Manassesa, i całą ziemię Judy aż do zachodniego morza, 3 i Negeb oraz Okręg, dolinną równinę Jerycha, miasta palm — aż do Coaru. 4 I Jehowa rzekł do niego: „Oto ziemia, co do której przysiągłem Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi, mówiąc: ‚Dam ją twojemu potomstwu’. Sprawiłem, żeś ją zobaczył na własne oczy, gdyż się tam nie przeprawisz”. 5 Potem Mojżesz, sługa Jehowy, umarł tam w ziemi moabskiej z rozkazu Jehowy. 6 A on go pogrzebał w dolinie w ziemi moabskiej naprzeciw Bet-Peor i nikt nie zna jego grobu, po dziś dzień. 7 A Mojżesz miał sto dwadzieścia lat, gdy umarł. Jego oko się nie zamgliło ani nie opuściła go siła żywotna. 8 I synowie Izraela opłakiwali Mojżesza na pustynnych równinach moabskich przez trzydzieści dni. Potem skończyły się dni płaczu żałoby po Mojżeszu. 9 A Jozue, syn Nuna, był pełen ducha mądrości, Mojżesz bowiem włożył na niego swą rękę; i synowie Izraela zaczęli go słuchać, i czynili to, co Jehowa nakazał Mojżeszowi.”



(Powtórzonego Prawa 31:22, 23)

„Toteż w owym dniu Mojżesz napisał tę pieśń, żeby jej nauczyć synów Izraela. 23 I powierzył obowiązki Jozuemu, synowi Nuna, i rzekł: „Bądź odważny i silny, gdyż to ty wprowadzisz synów Izraela do ziemi, co do której im przysiągłem, a ja będę z tobą”.”



(Jozuego 23:6)

„„I bądźcie bardzo odważni, by zachowywać i spełniać wszystko, co jest zapisane w księdze Prawa Mojżeszowego, nigdy nie odwracając się od tego na prawo ani na lewo,”



(Dzieje 4:18-20)

„Wówczas wezwali ich i przykazali im, żeby się nigdzie nie wypowiadali ani nie nauczali z powoływaniem się na imię Jezusa. 19 Ale Piotr i Jan, odpowiadając, rzekli do nich: „Czy to jest prawe w oczach Bożych słuchać raczej was niż Boga, osądźcie sami. 20 My jednak nie możemy przestać mówić o tym, cośmy widzieli i słyszeli”.”



(Dzieje 5:29)

„Piotr i inni apostołowie, odpowiadając, rzekli: „Musimy być bardziej posłuszni Bogu jako władcy niż ludziom.”



(Jozuego 1:7, 8)

„„Tylko bądź odważny i bardzo silny, by dbać o postępowanie zgodne z całym prawem, które ci nakazał Mojżesz, mój sługa. Nie zbaczaj od niego na prawo ani na lewo, żebyś działał mądrze, dokądkolwiek pójdziesz. 8 Ta księga prawa niech się nie oddala od twoich ust i czytaj ją półgłosem dniem i nocą, byś dbał o postępowanie zgodne ze wszystkim, co jest w niej napisane; bo wtedy zapewnisz swej drodze powodzenie i wtedy będziesz działał mądrze.”



(Jozuego 1:9)

„Czyż ci nie nakazałem? Bądź odważny i silny. Nie drżyj ani się nie przerażaj, bo Jehowa, twój Bóg, jest z tobą wszędzie, dokądkolwiek idziesz”.”



(Hebrajczyków 11:30, 31)

„Dzięki wierze upadły mury Jerycha, okrążane przez siedem dni. 31 Dzięki wierze nierządnica Rachab nie zginęła z tymi, którzy postępowali nieposłusznie, gdyż pokojowo przyjęła zwiadowców.”



(Jakuba 2:25)

„Tak samo i nierządnica Rachab — czy nie została uznana za prawą dzięki uczynkom, gdy gościnnie przyjęła posłańców i wysłała ich inną drogą?”



(Rut 1:16)

„A Rut się odezwała: „Nie nalegaj na mnie, żebym cię porzuciła i żebym przestała ci towarzyszyć; bo gdzie ty pójdziesz — ja pójdę, i gdzie ty zanocujesz — ja zanocuję. Twój lud będzie moim ludem, a twój Bóg — moim Bogiem.”



(Rut 2:12)

„Oby Jehowa nagrodził twoje postępowanie i obyś otrzymała pełną odpłatę od Jehowy, Boga Izraela, pod którego skrzydła przyszłaś się schronić”.”



(Rut 4:17-22)

„Wówczas sąsiadki nadały mu imię, mówiąc: „Noemi urodził się syn”. I nazwały go Obed. On jest ojcem Jessego, ojca Dawida. 18 A oto pokolenia Pereca: Perec został ojcem Checrona, 19 a Checron został ojcem Rama, a Ram został ojcem Amminadaba, 20 a Amminadab został ojcem Nachszona, a Nachszon został ojcem Salmona, 21 a Salmon został ojcem Boaza, a Boaz został ojcem Obeda, 22 a Obed został ojcem Jessego, a Jesse został ojcem Dawida.”



(Mateusza 1:1-6)

„Księga dziejów Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama: 2 Abraham został ojcem Izaaka; Izaak został ojcem Jakuba; Jakub został ojcem Judy i jego braci; 3 Juda został ojcem Pereca i Zeracha, urodzonych przez Tamar; Perec został ojcem Checrona; Checron został ojcem Rama; 4 Ram został ojcem Amminadaba; Amminadab został ojcem Nachszona; Nachszon został ojcem Salmona; 5 Salmon został ojcem Boaza, urodzonego przez Rachab; Boaz został ojcem Obeda, urodzonego przez Rut; Obed został ojcem Jessego; 6 Jesse został ojcem Dawida, króla. Dawid został ojcem Salomona, urodzonego przez żonę Uriasza;”



(2 Królów 11:1-16)

„Atalia, matka Achazjasza, zobaczyła, że jej syn umarł. Powstała więc i zgładziła całe potomstwo królewskie. 2 Lecz Jehoszeba, córka króla Jehorama, siostra Achazjasza, wzięła Jehoasza, syna Achazjasza, i wykradła go — jego samego oraz jego mamkę — spośród synów królewskich, których miano uśmiercić, do wewnętrznej komnaty, gdzie były łoża, i ukrywali go przed obliczem Atalii, tak iż nie poniósł śmierci. 3 I przez sześć lat pozostawał z nią, ukryty w domu Jehowy, podczas gdy Atalia sprawowała władzę nad krajem. 4 A w siódmym roku posłał Jehojada i zebrawszy dowódców setek karyjskiej straży przybocznej oraz biegaczy, sprowadził ich do siebie do domu Jehowy, i zawarł z nimi przymierze, i zaprzysiągł ich w domu Jehowy, po czym pokazał im syna królewskiego. 5 I nakazał im, mówiąc: „Uczynicie następującą rzecz: w sabat jedna trzecia z was wchodzi i pilnie strzeże domu królewskiego; 6 a jedna trzecia będzie przy Bramie Fundamentowej i jedna trzecia będzie przy bramie za biegaczami; i macie na zmiany pilnie strzec domu. 7 A są wśród was dwa oddziały, które całe wychodzą w sabat, i te mają pilnie strzec domu Jehowy ze względu na króla. 8 I macie otoczyć króla ze wszystkich stron, każdy z orężem w ręku; a kto by wszedł między szeregi, zostanie uśmiercony. I stale bądźcie przy królu, gdy wychodzi i gdy wchodzi”. 9 I dowódcy setek przystąpili do działania zgodnie ze wszystkim, co nakazał kapłan Jehojada. Wzięli więc każdy swoich ludzi, którzy w sabat wchodzili, wraz z tymi, którzy w sabat wychodzili, po czym przyszli do kapłana Jehojady. 10 A kapłan dał dowódcom setek włócznie i okrągłe tarcze, które należały do króla Dawida i znajdowały się w domu Jehowy. 11 Biegacze zaś stali, każdy z orężem w ręku, od prawej strony domu aż do lewej strony domu, koło ołtarza i koło domu, ze wszystkich stron w pobliżu króla. 12 Wtedy wyprowadził syna królewskiego i włożył na niego diadem oraz Świadectwo; i tak uczynili go królem i go namaścili. I zaczęli klaskać w ręce i mówić: „Niech żyje król!” 13 Gdy Atalia usłyszała odgłos biegnących ludzi, niezwłocznie przyszła do ludu koło domu Jehowy. 14 Wówczas ujrzała, a oto, zgodnie ze zwyczajem, przy kolumnie stał król, przy królu zaś — dowódców i trąby, a cały lud ziemi radował się i dął w trąby. Atalia natychmiast rozdarła swe szaty i zaczęła krzyczeć: „Spisek! Spisek!” 15 Lecz kapłan Jehojada polecił dowódcom setek, ustanowionym nad wojskiem, i rzekł do nich: „Zabierzcie ją spomiędzy szeregów, a kto za nią pójdzie, niech zostanie uśmiercony mieczem!” Kapłan bowiem powiedział: „Niech nie zostanie uśmiercona w domu Jehowy”. 16 Pochwycili ją więc w swe ręce i przeszła drogą, którą wjeżdżają konie do domu królewskiego, i tam została uśmiercona.”



(2 Kronik 24:15, 16)

„A Jehojada się zestarzał i syty lat w końcu umarł, mając w chwili śmierci sto trzydzieści lat. 16 Pogrzebano go więc w Mieście Dawidowym wespół z królami, gdyż postępował dobrze w Izraelu i wobec prawdziwego Boga oraz jego domu.”



(Jeremiasza 38:4-6)

„A książęta zwrócili się do króla: „Niechże ten mąż poniesie śmierć, bo jakże on osłabia ręce wojowników, którzy pozostali w tym mieście, oraz ręce całego ludu, mówiąc do nich takie słowa. Bo mąż ten nie zabiega o pokój dla tego ludu, lecz o nieszczęście”. 5 Toteż król Sedekiasz rzekł: „Oto jest w waszych rękach. Król bowiem w ogóle w niczym was nie przemoże”. 6 Wtedy wzięli Jeremiasza i wrzucili go do cysterny Malkijasza, syna królewskiego, która była na Dziedzińcu Straży. Spuścili więc Jeremiasza w dół na powrozach. A w cysternie nie było wody, lecz błoto; i Jeremiasz zaczął się pogrążać w błocie.”



(Jeremiasza 39:15-18)

„A do Jeremiasza, gdy był zamknięty na Dziedzińcu Straży, doszło słowo Jehowy, mówiące: 16 „Idź i powiedz Etiopczykowi Ebed-Melechowi: ‚Tak rzekł Jehowa Zastępów, Bóg Izraela: „Oto urzeczywistniam na tym mieście swe słowa co do nieszczęścia, a nie dobra, i w owym dniu spełnią się one na twoich oczach”’. 17 „‚I wyzwolę cię w owym dniu — brzmi wypowiedź Jehowy — i nie zostaniesz wydany w rękę mężów, których się lękasz’. 18 „‚Bo bez wątpienia zgotuję ci ocalenie i nie padniesz od miecza; i zachowasz swą duszę jako łup, gdyż mi zaufałeś’ — brzmi wypowiedź Jehowy”.”



(Daniela 3:16-18)

„Szadrach, Meszach i Abed-Nego, odpowiadając, rzekli do króla: „Nebukadneccarze, nie musimy ci w tej sprawie odpowiedzieć ani słowem. 17 Jeżeli tak ma być, to nasz Bóg, któremu służymy, potrafi nas wyratować. Z rozpalonego pieca ognistego i z ręki twojej, królu, on nas wyratuje. 18 A jeśli nie, to niech ci będzie wiadomo, królu, że nie twoim bogom służymy, a złotemu posągowi, który postawiłeś, nie oddamy czci”.”



(Daniela 3:19-30)

„Wówczas Nebukadneccar wpadł w furię i zmienił się wyraz jego twarzy wobec Szadracha, Meszacha i Abed-Nega. Odpowiadając, polecił rozpalić piec siedem razy bardziej, niż było w zwyczaju go rozpalać. 20 A pewnym krzepkim mężom, pełnym energii życiowej, którzy byli w jego wojsku, polecił związać Szadracha, Meszacha i Abed-Nega, aby ich wrzucić do rozpalonego pieca ognistego. 21 Wtedy owych krzepkich mężów związano w ich płaszczach, szatach i czapkach oraz pozostałej odzieży i wrzucono do rozpalonego pieca ognistego. 22 Ponieważ jednak słowo królewskie było srogie, a piec rozpalono nadmiernie, ognisty płomień zabił tych krzepkich mężów, którzy wzięli Szadracha, Meszacha i Abed-Nega. 23 Natomiast owi trzej krzepcy mężowie: Szadrach, Meszach i Abed-Nego, wpadli związani w środek rozpalonego pieca ognistego. 24 Wówczas król Nebukadneccar przestraszył się i śpiesznie wstał. Odezwawszy się, powiedział do swoich wysokich urzędników królewskich: „Czyż nie trzech krzepkich mężów wrzuciliśmy związanych w środek ognia?” Odpowiadając, rzekli królowi: „Tak, królu”. 25 On zaś odrzekł, mówiąc: „Oto ja widzę czterech krzepkich mężów, którzy przechadzają się swobodnie pośród ognia, nie doznając szkody, a czwarty wyglądem przypomina syna bogów”. 26 Wówczas Nebukadneccar zbliżył się do drzwi rozpalonego pieca ognistego. Odezwał się, mówiąc: „Szadrachu, Meszachu i Abed-Nego, słudzy Boga Najwyższego, wyjdźcie i podejdźcie tutaj!” Wtedy Szadrach, Meszach i Abed-Nego wyszli spośród ognia. 27 A zgromadzeni satrapowie, prefekci i namiestnicy oraz wysocy urzędnicy królewscy patrzyli na tych krzepkich mężów, że ogień nie miał mocy nad ich ciałami i żaden włos na głowie im się nie nadpalił, a nawet ich płaszcze się nie zmieniły ani nie przeszedł na nich swąd ognia. 28 Nebukadneccar odezwał się, mówiąc: „Błogosławiony niech będzie Bóg Szadracha, Meszacha i Abed-Nega, posłał bowiem swego anioła i wyratował swoich sług, którzy mu zaufali i którzy zmienili słowo króla i wydali swe ciała, gdyż nie chcieli służyć ani oddawać czci żadnemu innemu bogu oprócz swojego Boga. 29 A przeze mnie zostaje wydany rozkaz, że ktokolwiek z każdego ludu, grupy narodowościowej albo języka będzie mówił coś złego na Boga Szadracha, Meszacha i Abed-Nega, ma zostać rozsiekany na kawałki, dom zaś jego ma być zamieniony w ustęp publiczny; nie istnieje bowiem żaden inny bóg, który potrafiłby ocalić tak jak ten”. 30 Wtedy król zapewnił Szadrachowi, Meszachowi i Abed-Negowi powodzenie w prowincji babilońskiej.”



(Daniela 6:6-10)

„Toteż owi wysocy urzędnicy i satrapowie weszli gromadnie do króla i tak do niego rzekli: „Dariuszu, królu, żyj przez czasy niezmierzone. 7 Wszyscy wysocy urzędnicy królestwa, prefekci i satrapowie, wysocy urzędnicy królewscy i namiestnicy, uradzili wspólnie, aby wydano ustawę królewską i wprowadzono rozporządzenie, że każdy, kto by w ciągu trzydziestu dni zanosił prośbę do jakiegokolwiek boga lub człowieka oprócz ciebie, królu, ma zostać wrzucony do lwiej jamy. 8 Zechciej więc, królu, wydać tę ustawę i podpisać pismo, żeby już się nie zmieniło, według prawa Medów i Persów, które nie podlega unieważnieniu”. 9 Wobec tego król Dariusz podpisał pismo i rozporządzenie. 10 A gdy tylko Daniel się dowiedział, że owo pismo zostało podpisane, wszedł do swego domu i mając okna swej izby na poddaszu otwarte w stronę Jerozolimy, trzy razy dziennie padał na kolana i się modlił, i zanosił wysławiania przed obliczem swego Boga, jak to regularnie czynił poprzednio.”



(Daniela 6:16-23)

„Toteż król wydał rozkaz i przyprowadzono Daniela, i wrzucono go do lwiej jamy. Król odezwał się, mówiąc do Daniela: „Twój Bóg, któremu niezachwianie służysz — ten cię wyratuje”. 17 I przyniesiono kamień, i położono go na otworze jamy, a król opieczętował go swoim sygnetem oraz sygnetem swych dygnitarzy, żeby w sprawie Daniela nic się nie zmieniło. 18 Wówczas król udał się do swego pałacu i spędził noc, poszcząc, a nie przyniesiono przed niego instrumentów muzycznych i nawet odbiegł go sen. 19 W końcu, o świcie, król wstał przy świetle dziennym i śpiesznie szedł ku lwiej jamie. 20 A gdy się zbliżył do jamy, zawołał smutnym głosem na Daniela. Król odezwał się i rzekł do Daniela: „Danielu, sługo Boga żywego, czy twój Bóg, któremu niezachwianie służysz, zdołał cię uratować od lwów?” 21 Daniel natychmiast odrzekł królowi: „Królu, żyj aż po czasy niezmierzone. 22 Mój Bóg posłał swego anioła i zamknął lwom paszczę, i nie zgładziły mnie, jako że przed jego obliczem stwierdzono moją niewinność; również wobec ciebie, królu, nie uczyniłem nic nikczemnego”. 23 Wtedy król bardzo poweselał i kazał Daniela wydobyć z jamy. I wydobyto Daniela z jamy, a nie znaleziono na nim żadnego obrażenia, gdyż zaufał swemu Bogu.”



(Dzieje 18:2)

„I znalazł pewnego Żyda imieniem Akwilas, rodem z Pontu, który niedawno przybył z Italii, oraz jego żonę Pryscyllę, Klaudiusz bowiem rozkazał wszystkim Żydom opuścić Rzym. Poszedł więc do nich,”



(Rzymian 16:3, 4)

„Przekażcie moje pozdrowienia Prysce i Akwilasowi, moim współpracownikom w Chrystusie Jezusie, 4 którzy własnego karku nadstawili za mą duszę i którym nie tylko ja składam podziękowania, lecz także wszystkie zbory spośród narodów;”



(Jana 13:34)

„Daję wam nowe przykazanie, żebyście się wzajemnie miłowali; tak jak ja was umiłowałem, żebyście wy też miłowali się wzajemnie.”



(Kapłańska 19:18)

„„‚Nie wolno ci wywierać pomsty ani żywić urazy do synów swego ludu; i masz miłować swego bliźniego jak samego siebie. Jam jest Jehowa.”



(1 Jana 3:16)

„Po tym poznaliśmy miłość, że on wydał za nas swą duszę; i my mamy obowiązek wydać swe dusze za naszych braci.”



(Mateusza 4:8-10)

„Diabeł wziął go jeszcze na niezwykle wysoką górę i pokazał mu wszystkie królestwa świata oraz ich chwałę, 9 i rzekł do niego: „Dam ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi cześć”. 10 Wtedy Jezus rzekł do niego: „Precz, Szatanie! Jest bowiem napisane: ‚Jehowę, twego Boga, masz czcić i tylko dla niego masz pełnić świętą służbę’”.”



(Mateusza 24:14)

„I ta dobra nowina o królestwie będzie głoszona po całej zamieszkanej ziemi na świadectwo wszystkim narodom; a potem nadejdzie koniec.”



(Mateusza 28:19, 20)

„Idźcie więc i czyńcie uczniów z ludzi ze wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i ducha świętego, 20 ucząc ich przestrzegać wszystkiego, co wam nakazałem. A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do zakończenia systemu rzeczy”.”



(Łukasza 8:1)

„Wkrótce potem ruszył w drogę od miasta do miasta i od wsi do wsi, głosząc i oznajmiając dobrą nowinę o królestwie Bożym. A było z nim dwunastu,”



(2 Piotra 2:4, 5)

„Doprawdy, jeśli Bóg nie powstrzymał się od ukarania aniołów, którzy zgrzeszyli, lecz przez wtrącenie ich do Tartaru wydał ich czeluściom gęstej ciemności, aby byli zachowani na sąd; 5 i nie powstrzymał się od ukarania starożytnego świata, lecz Noego, głosiciela prawości, ocalił z siedmiorgiem innych, gdy sprowadził potop na świat ludzi bezbożnych;”



(Dzieje 4:29-31)

„A teraz, Jehowo, zwróć uwagę na ich groźby i daj twym niewolnikom oznajmiać twoje słowo z całą śmiałością, 30 gdy ty wyciągniesz rękę, aby uzdrawiać, i gdy nastąpią znaki oraz prorocze cuda przez imię twego świętego sługi, Jezusa”. 31 Kiedy już zwrócili się z tym błaganiem, zatrzęsło się miejsce, w którym byli zebrani, a wszyscy zostali napełnieni duchem świętym i ze śmiałością oznajmiali słowo Boże.”



(Psalm 66:19, 20)

„Doprawdy, Bóg wysłuchał; zwrócił uwagę na głos mej modlitwy. 20 Błogosławiony niech będzie Bóg, który nie odsunął mej modlitwy ani swej lojalnej życzliwości ode mnie.”



(Jozuego 1:9)

„Czyż ci nie nakazałem? Bądź odważny i silny. Nie drżyj ani się nie przerażaj, bo Jehowa, twój Bóg, jest z tobą wszędzie, dokądkolwiek idziesz”.”



(Dzieje 4:18-20)

„Wówczas wezwali ich i przykazali im, żeby się nigdzie nie wypowiadali ani nie nauczali z powoływaniem się na imię Jezusa. 19 Ale Piotr i Jan, odpowiadając, rzekli do nich: „Czy to jest prawe w oczach Bożych słuchać raczej was niż Boga, osądźcie sami. 20 My jednak nie możemy przestać mówić o tym, cośmy widzieli i słyszeli”.”



(Dzieje 5:29)

„Piotr i inni apostołowie, odpowiadając, rzekli: „Musimy być bardziej posłuszni Bogu jako władcy niż ludziom.”



(1 Jana 3:16)

„Po tym poznaliśmy miłość, że on wydał za nas swą duszę; i my mamy obowiązek wydać swe dusze za naszych braci.”



(Dzieje 4:29-31)

„A teraz, Jehowo, zwróć uwagę na ich groźby i daj twym niewolnikom oznajmiać twoje słowo z całą śmiałością, 30 gdy ty wyciągniesz rękę, aby uzdrawiać, i gdy nastąpią znaki oraz prorocze cuda przez imię twego świętego sługi, Jezusa”. 31 Kiedy już zwrócili się z tym błaganiem, zatrzęsło się miejsce, w którym byli zebrani, a wszyscy zostali napełnieni duchem świętym i ze śmiałością oznajmiali słowo Boże.”



(Psalm 66:19, 20)

„Doprawdy, Bóg wysłuchał; zwrócił uwagę na głos mej modlitwy. 20 Błogosławiony niech będzie Bóg, który nie odsunął mej modlitwy ani swej lojalnej życzliwości ode mnie.”



Pieśń 60 - Bóg cię utwierdzi i umocni




Pieśń 23 - Jehowa naszą siłą


Rozdział 6 „Usłuchaj, proszę, głosu Jehowy”

(Jeremiasza 8:6)

„Ja zwracałem uwagę i słuchałem. Nie mówili właściwie. Nie było nikogo, kto by okazywał skruchę za swą niegodziwość, mówiąc: ‚Cóż to uczyniłem?’ Każdy wraca do powszechnie przyjętego sposobu postępowania, jak koń, który cwałuje do bitwy.”



(Jeremiasza 3:25)

„Leżymy w swojej hańbie i okrywa nas nasze upokorzenie; bo przeciw Jehowie, naszemu Bogu, grzeszyliśmy, my i nasi ojcowie, od naszej młodości aż po dziś dzień, i nie byliśmy posłuszni głosowi Jehowy, naszego Boga”.”



(Jeremiasza 7:28)

„I powiedz im: ‚Oto naród, który nie był posłuszny głosowi Jehowy, swego Boga, i nie przyjął skarcenia. Wierność zginęła i została odcięta od ich ust’.”



(Jeremiasza 26:13)

„Teraz więc sprawcie, by wasze drogi i wasze postępki były dobre, i bądźcie posłuszni głosowi Jehowy, swego Boga, a Jehowa pożałuje nieszczęścia, które wam zapowiedział.”



(Jeremiasza 38:20)

„Ale Jeremiasz rzekł: „Nie wydadzą. Usłuchaj, proszę, głosu Jehowy w tym, co ci mówię, a dobrze ci się powiedzie i twoja dusza będzie żyć.”



(Jeremiasza 43:4)

„I Jochanan, syn Kareacha, i wszyscy dowódcy wojsk oraz cały lud nie usłuchali głosu Jehowy, by dalej mieszkać w ziemi judzkiej.”



(Jeremiasza 43:7)

„I przybyli do ziemi egipskiej, bo nie usłuchali głosu Jehowy; i w końcu przybyli aż do Tachpanches.”



(Jeremiasza 10:12)

„To on utworzył ziemię swą mocą, on utwierdził żyzną krainę swoją mądrością i on swym zrozumieniem rozpostarł niebiosa.”



(Jeremiasza 10:6, 7)

„Nie ma absolutnie nikogo podobnego do ciebie, Jehowo. Ty jesteś wielki i twoje imię jest wielkie, potężne. 7 Któż by się ciebie nie bał, Królu narodów, bo tobie się to należy; gdyż pośród wszystkich mędrców narodów i we wszystkich ich królestwach nie ma absolutnie nikogo podobnego do ciebie.”



(Powtórzonego Prawa 11:13-17)

„„I jeśli istotnie będziecie posłuszni moim przykazaniom, które wam dzisiaj nakazuję, i będziecie miłować Jehowę, swego Boga, oraz służyć mu całym swym sercem i całą swą duszą, 14 to dam waszej ziemi deszcz w wyznaczonym czasie, deszcz jesienny i deszcz wiosenny, i będziesz zbierał swe zboże i swe słodkie wino, i swą oliwę. 15 I dam na twoim polu roślinność dla twych zwierząt domowych, i będziesz jadł, i się nasycisz. 16 Strzeżcie się, żeby czasem wasze serce nie dało się zwabić i żebyście się nie odwrócili i nie oddawali czci innym bogom, i się im nie kłaniali, 17 i żeby gniew Jehowy nie zapłonął przeciwko wam, i by on nie zamknął niebios, tak iż nie byłoby deszczu i ziemia nie wydałaby swego plonu, i musielibyście szybko wyginąć z dobrej ziemi, którą wam daje Jehowa.”



(Jeremiasza 3:3)

„Toteż ulewy zostały wstrzymane i nie spadł nawet deszcz wiosenny. A ty masz teraz czoło żony uprawiającej nierząd. Nie chciałaś się poczuć upokorzona.”



(Jeremiasza 5:24)

„Lecz nie powiedzieli w swym sercu: „Bójmy się teraz Jehowy, naszego Boga, Tego, który we właściwym czasie daje ulewę i deszcz jesienny, i deszcz wiosenny, Tego, który dla nas strzeże ustalonych tygodni żniwa”.”



(Jeremiasza 12:4)

„Jak długo ziemia ta ma więdnąć, a roślinność na całym polu wysychać? Z powodu niegodziwości jej mieszkańców zostały zmiecione zwierzęta czworonożne i stworzenia latające. Rzekli bowiem: „On nie widzi naszej przyszłości”.”



(Jeremiasza 14:1-4)

„Oto, co doszło do Jeremiasza jako słowo Jehowy w sprawie posuch: 2 Juda okryła się żałobą, a bramy jej zmarniały. Przygnębieniem zostali przytłoczeni do ziemi i wzniósł się krzyk Jerozolimy. 3 Znamienici spośród nich posłali swych nic nie znaczących ludzi po wodę. Przyszli oni do rowów. Wody nie znaleźli. Wrócili z pustymi naczyniami. Zawstydzili się i rozczarowali, i zakryli swe głowy. 4 Z powodu gleby, która jest spękana, gdyż na ziemię nie spadła żadna ulewa, rolnicy się zawstydzili; zakryli swe głowy.”



(Jeremiasza 14:22)

„Czy wśród nic niewartych bożków narodów są takie, które mogą zsyłać deszcz, albo czy same niebiosa mogą dawać rzęsiste ulewy? Czyż to nie ty, Jehowo, nasz Boże, jesteś kimś takim? I w tobie pokładamy nadzieję, ty bowiem uczyniłeś to wszystko.”



(Jeremiasza 23:10)

„Bo kraj ten napełnił się cudzołożnikami. Bo z powodu przekleństwa kraj ten pogrążył się w żałobie, wyschły pastwiska na pustkowiu; a ich sposób postępowania okazał się zły, ich potęga zaś nie jest słuszna.”



(Jeremiasza 2:13)

„gdyż mój lud uczynił dwie złe rzeczy: Opuścili mnie, źródło wody żywej, by wykuć sobie cysterny, popękane cysterny, które nie mogą zatrzymać wody’.”



(Jeremiasza 17:13)

„Jehowo, nadziejo Izraela, wszyscy, którzy cię opuszczają, zostaną okryci wstydem. Odstępujący ode mnie będą zapisani na ziemi, gdyż opuścili źródło żywej wody, Jehowę.”



(Jeremiasza 38:4-6)

„A książęta zwrócili się do króla: „Niechże ten mąż poniesie śmierć, bo jakże on osłabia ręce wojowników, którzy pozostali w tym mieście, oraz ręce całego ludu, mówiąc do nich takie słowa. Bo mąż ten nie zabiega o pokój dla tego ludu, lecz o nieszczęście”. 5 Toteż król Sedekiasz rzekł: „Oto jest w waszych rękach. Król bowiem w ogóle w niczym was nie przemoże”. 6 Wtedy wzięli Jeremiasza i wrzucili go do cysterny Malkijasza, syna królewskiego, która była na Dziedzińcu Straży. Spuścili więc Jeremiasza w dół na powrozach. A w cysternie nie było wody, lecz błoto; i Jeremiasz zaczął się pogrążać w błocie.”



(Jeremiasza 38:20)

„Ale Jeremiasz rzekł: „Nie wydadzą. Usłuchaj, proszę, głosu Jehowy w tym, co ci mówię, a dobrze ci się powiedzie i twoja dusza będzie żyć.”



Pieśń 120 - Wprowadzajmy Boże słowa w czyn

Pieśń 135 - Trwajmy aż do końca

Pieśń 42 - Pomagajmy słabym



http://www.jw-archive.org/


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna