Finanse publiczne



Pobieranie 392.01 Kb.
Strona1/6
Data08.05.2016
Rozmiar392.01 Kb.
  1   2   3   4   5   6

FINANSE PUBLICZNE


1.Pojęcie finansów publicznych

Pojecie finanse może być różnie rozumiane w ekonomii, prawie czy w znaczeniu potocznym. W ujęciu ekonomicznym „finanse” oznaczają procesy gromadzenia i wydatkowania przez różne podmioty środków pieniężnych. W doktrynie, a także w różnych aktach prawnych występują również określenia niejako „pochodne” w stosunku do pojęcia „finanse”, takie jak:

- działalność finansowa,

- gospodarka finansowa,

- finanse publiczne.

Działalność finansowa

- Proces polegający z jednej strony na gromadzeniu środków pieniężnych, a z drugiej – na ich wydatkowaniu. Czynności w tym zakresie mogą dokonywać zarówno podmioty prywatne ( np. osoby fizyczne), jak i podmioty prawa publicznego (państwo, samorząd i ich jednostki organizacyjne).



Gospodarka finansowa

- Jest określana jako proces, który obejmuje nie tylko samo gromadzenie i wydatkowanie środków pieniężnych przez podmioty prawa publicznego, ale także całokształt różnych czynności prawnych i organizacyjnych, które służą temu procesowi.



Finanse publiczne

Finanse publiczne to proces gromadzenia i redysponowania środków przeznaczonych na określone cele publiczne przez podmioty sektora publicznego. Sektor publiczny składa się z 3 segmentów:

-sektor państwowy (rządowy)

-sektor samorządowy (województwa, powiaty, gminy)

-sektor ubezpieczenia

Z pojęciami działalności finansowej, gospodarki finansowej czy tez finansów publicznych łączy się pojęcie systemu finansowego – całokształt funkcjonujących w Polsce uporządkowanych wewnętrznie instytucji prawno – finansowych, które regulują gospodarkę finansową.



2. Funkcje finansów publicznych

Cztery podstawowe funkcje:

- funkcja fiskalna – łączy się z pobieraniem i gromadzeniem środków pieniężnych przez państwo po to, aby zrealizować zadania, jakie państwo ma do spełnienia. Dla swego istnienia i funkcjonowania państwo musi mieć do dyspozycji środki pieniężne. Można uznać ją za najistotniejszą, pierwotną, realizowaną w ramach prowadzonej działalności finansowej przez państwo.

- funkcja stymulacyjna (bodźcowa) – bywa najczęściej utożsamiana z oddziaływaniem na poszczególne podmioty (np. ludność, przedsiębiorców, banki itp.) za pomocą obietnic korzyści finansowych (np. ulgi podatkowe) lub zagrożeń dolegliwościami finansowymi (np. pozbawienie premii w przedsiębiorstwie państwowym za niewykonanie planu produkcji czy złą jakość wyrobów), które są zawarte w różnych rozwiązaniach prawno – finansowych. Rozwiązania te pełnia rolę bodźców prawno – finansowych, skierowanych do konkretnych grup adresatów. Maja pobudzać do określonych, pożądanych działań (np. zwiększenia produkcji) lub tez powstrzymać od zachowań niepożądanych (np. odsetki za nieterminową realizacje zobowiązań publicznoprawnych).

- funkcja redystrybucyjna (rozdzielcza) – jest ujmowana jako celowe, świadome wykorzystywanie instytucji prawno – finansowych do powtórnego (wtórnego) podziału tworzonego w państwie produktu krajowego brutto. Funkcje redystrybucyjną można realizować za pomocą – z jednej strony np. systemu podatkowego, a z drugiej poprzez system dotacji, subwencji, zasiłków itp. dla określonych podmiotów.

Zakres realizacji funkcji redystrybucyjnej zależy od wielu czynników, najistotniejsze to:

- założenia ustrojowe państwa,

- stopień rozwoju i kondycję gospodarki,

- sytuacje społeczną.

- funkcja informacyjno – kontrolna – można ja uznać za funkcje w pewnym stopniu dodatkowa, uboczną warunkach ustroju demokratycznego i gospodarki wolnorynkowej funkcja ta ma nie tyle charakter kontrolny, co informacyjno – ewidencyjny. Polega na sygnalizowaniu pozytywnych lub negatywnych wyników procesów gospodarczych.



3. Pojęcie i charakter prawa finansowego

W literaturze przedmiotu można znaleźć różne definicje prawa finansowego; dadzą się one podzielić na trzy grupy.

I. GRUPA - określenia wskazujące na bardzo szeroki zakres prawa finansowego, jako takiej gałęzi prawa, która reguluje wszelkie kwestie, zarówno ustrojowe, materialnoprawne, jak i proceduralne dotyczące stosunków finansowych. W tym ujęciu w ramach prawa finansowego znajduje się zarówno prawo budżetowe, prawo daniowe (przede wszystkim podatkowe), prawo regulujące zasady wydatków podmiotów prawa publicznego, prawo dotyczące ustroju pieniężnego, publiczne prawo bankowe, dewizowe, jak i prawo dotyczące systemu ubezpieczeń społecznych i wynagrodzeń sfery budżetowej oraz zasad funkcjonowania rożnych podmiotów należących do sektora finansów publicznych. Można więc przy powyższym założeniu mówić o prawie finansowym w szerokim znaczeniu, które ma ścisłe związki z innymi dziedzinami prawa publicznego – przede wszystkim prawem konstytucyjnym, administracyjnym, publicznym prawem gospodarczym, prawem karnym i karnym skarbowym czy prawem międzynarodowym.

II GRUPA – ujmują prawo finansowe w sensie ścisłym. W tym ujęciu do prawa finansowego należy zaliczyć tylko te regulacje, które bezpośrednio dotyczą finansów państwa i samorządu terytorialnego, czyli odnoszą się do publicznej działalności finansowej.

III GRUPA – poglądy obecne w literaturze prawno finansowej to negacja pojęcia „prawo finansowe” jako jednej gałęzi prawa. Autorzy tych poglądów wypowiadają się za odrębnym traktowaniem poszczególnych dziedzin prawa, uznawanych w warunkach gospodarki centralnie sterowanej za elementy składowe prawa finansowego (prawo budżetowe, podatkowe, celne, dewizowe, bankowe)

CHARAKTER PRAWA FINANSOWEGO:

Publicznoprawny charakter prawa nie budzi żadnych wątpliwości w doktrynie, co wynika z faktu, iż prawo to jest oparte na władztwie finansowym podmiotów prawa publicznego (państwa i samorządu). Zakłada, więc nierówność stron stosunku prawno – finansowego (np. w odniesieniu do podatków, ceł, opłat), co różni prawo finansowe od prawa prywatnego, opartego na równości stron (np. w zakresie zobowiązań cywilnoprawnych).

Ze względu na systematykę przepisów prawa finansowego można w prawie finansowym wyróżnić cztery jego podstawowe działy:

- prawo budżetowe,

- prawo dochodów publicznych

- publiczne prawo bankowe,

- prawo dewizowe.



4. Źródła prawa finansowego

Obowiązująca Konstytucja RP określa źródła prawa powszechnie obowiązującego w Polsce. Są to zarówno źródła prawa wewnętrznego, czyli Konstytucja RP, ustawy i rozporządzenia, jak i źródła prawa niejako „zewnętrznego”, czyli ratyfikowane przez RP umowy międzynarodowe.

Przyjęte w Konstytucji rozwianie odnosi się również do katalogu źródeł prawa finansowego. W prawie finansowym podstawowa role odgrywają akty normatywne prawa wewnętrznego. Umowy międzynarodowe maja znaczenie jedynie w prawie celnym, dewizowym i podatkowym. Akty prawa międzynarodowego mają pierwszeństwo przed ustawą krajową w sytuacji, gdy treści umowy nie można pogodzić z obowiązującą w Polsce ustawą.

Nowo jakościowo sytuacje w zakresie źródeł prawa finansowego stworzyło przystąpienie RP do Unii Europejskiej. Prawo unijne ma, bowiem pierwszeństwo przed prawem wewnątrzkrajowym.

Źródłem samorządowego prawa finansowego, które jest stosowane na terenie danej gminy czy jednostki samorządu terytorialnego wyższego szczebla, mogą być również akty prawa miejscowego. Warunkiem ich wejścia w życie jest odpowiednie ogłoszenie.

Podstawowe kwestie dotyczące finansów publicznych, zwłaszcza te, które powodują nałożenie obowiązków na obywateli, wymagają – zgodnie z Konstytucją – formy ustawowej.

Wraz z wejściem w życie Konstytucji RP straciły moc obowiązującą wydane wcześniej zarządzenia Ministra Finansów, które nie mogą już stanowić źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Obecnie zarządzenia obowiązują jedynie w obrębie podmiotu, który je wydał, i mogą odnosić do wewnętrznych kwestii związanych z ich funkcjonowaniem.

Na prawo finansowe składa się wiele ustaw i towarzyszących im aktów wykonawczych. Dotychczas nie zostały one skodyfikowane.



5. Finanse publiczne w Konstytucji RP. – punkt 4, na podstawie opracowań starszych

Problematyka systemu finansowego państwa jest kwestią na tyle istotną, że znajduje swój wyraz w unormowaniach konstytucyjnych.

Już przepis art. 84 Konstytucji RP, zamieszczony w dziale dot. Wolności, praw i obowiązków człowieka i obywatela stanowi, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie.

Rozwinięcie regulacji prawnej dotyczącej problematyki finansowej znajdujemy w rozdziale X Konstytucji RP zatytułowanym „Finanse publiczne”.



Art. 217 Konstytucji RP stanowi, ze nakładanie podatków, innych danin publicznych, określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg, umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.

Art. 216 Konstytucji RP ustanawia zasadę ustawowej regulacji publicznej gospodarki finansowej stanowiąc, że środki finansowe na cele publiczne są gromadzone i wydatkowane w sposób określony w ustawie.

Podobnie ustawowej regulacji wymagają:


  • nabywanie, zbywanie i obciążanie nieruchomości, udziałów lub akcji przez Skarb państwa, Narodowy bank Polski lub inne państwowe osoby prawne (art. 216 ust. 2),

  • emisja papierów wartościowych przez Skarb Państwa, narodowy bank Polski lub inne państwowe osoby prawne

  • ustanowienie monopolu

  • zaciąganie pożyczek przez państwo

  • udzielanie poręczeń i gwarancji finansowych przez państwo

  • organizacja skarbu państwa oraz sposób zarządzania majątkiem Skarbu Państwa

  • ustawa budżetowa

  • ustawa o prowizorium budżetowym

  • zasady i tryb opracowania projektu budżetu państwa, stopień jego szczegółowości oraz wymagania, którym powinien odpowiadać projekt ustawy budżetowej, a także zasady i tryb wykonywania ustawy budżetowej

Granice długu publicznego, jaki może zaciągać państwo określa art. 216 ust. 5 konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem nie wolno zaciągać pożyczek lub udzielać gwarancji i poręczeń finansowych, w następstwie których państwowy dług publiczny przekroczy 3/5 rocznego PKB.

Regulacje konstytucyjne dotyczą również kwestii budżetowych (art. 146, 190, 204, 219-226, obok wyżej wymienionych. Dotyczy to przede wszystkim wyłączności inicjatywy ustawodawczej Rady ministrów (art. 221 Konstytucji RP) w odniesieniu do:



  1. projektu ustawy budżetowej

  2. projektu ustawy o prowizorium budżetowym

  3. projektu ustawy o zmianie ustawy budżetowej

  4. projektu ustawy o zaciąganiu długu publicznego

  5. projektu ustawy o udzielaniu gwarancji finansowych przez państwo

Konstytucja w art. 220-226 zawiera rozmaite postanowienia odnoszące się do procedury budżetowej – przygotowywania, uchwalania i kontroli wykonania budżetu państwa. Art. 220 ust. 2 ustanawia zakaz pokrywania deficytu budżetowego przez zaciągania zobowiązania w banku centralnym

Postanowienia Konstytucji RP odnoszą się także do zagadnień bankowości i tak art. 227 ust. 1 stanowi, że centralnym bankiem państwa jest Narodowy Bank Polski. Przysługuje mu wyłączne prawo emisji pieniądza oraz ustalania i realizowania polityki pieniężnej. Jednocześnie na NBP ciąży konstytucyjny obowiązek dbania i jednocześnie odpowiedzialność za wartość polskiego pieniądza.

Konstytucja reguluje także zasady gospodarki finansowej samorządu terytorialnego (art. 167, 168, 171 ust.2).

6. Pojęcie, geneza i funkcja budżetu

Budżet – podstawowy plan finansowy państwa (jednostek samorządu terytorialnego), mający charakter dyrektywny, uchwalony na z góry określony okres, w specjalnym trybie. Zawiera on wielkości i tytuły bezzwrotnych z zasady dochodów państwa (jednostek samorządu terytorialnego), które są przewidziane na objęty planem okres budżetowy, a także wielkości i tytuły także bezzwrotnych wydatków na cele publiczne realizowane przez państwo (czy jednostki samorządu terytorialnego).

Budżet jest planem finansowym – określa (w pieniądzu) źródła pokrycia zadań rzeczowych, które mogą być szczegółowo zaprogramowane w innych, tzw. rzeczowych planach.


DYREKTYWNY CHARAKTER BUDŻETU:

Plany finansowe mogą mieć charakter:

- analityczny (plany stanowiące przewidywanie zjawisk finansowych na podstawie ich dotychczasowego przebiegu, z uwzględnieniem tendencji wzrostowej lub zniżkowej inflacji itp. Odzwierciedlają tendencje finansowe, nie stanowią żadnej wiążącej normy dla podmiotów, których plan dotyczy).

- dyrektywny (plany stanowiące wiążącą normę postępowanie dla wykonawcy planu. Odpowiada on – w sposób przewidziany w odrębnych aktach prawnych – za właściwa realizację planu dyrektywnego.

Dyrektywność ma charakter niepełny i wyraźnie jednostronny. Po stronie dochodowej -osiągnięcie wyższych dochodów albo niepełne ich zrealizowanie nie powoduje odpowiedzialności wykonawców budżetu. Nie jest dopuszczalne natomiast przekroczenie zaplanowanych wydatków budżetowych, gdyż po stronie wydatków budżet ma charakter dyrektywny, obligujący wykonawców do ściśle określonego zachowania.

INNE CECHY:

- Plany budżetowe SA przygotowywane i uchwalane na ściśle określony przyszły okres, czyli tzw. okres budżetowy.

- bezzwrotność gromadzonych dochodów i dokonywanych wydatków publicznych

- budżet państwa jest uchwalany w formie stawy, budżety jednostek samorządu terytorialnego przybierają postać uchwał budżetowych

- pojęcia budżet i ustawa budżetowa nie są tożsame (podstawowy plan finansowy, jakim jest budżet państwa, z racji istotnego znaczenia dla całej gospodarki finansowej otrzymuje formę ustawy)

- w doktrynie przeważa pogląd, że budżet można uznać za akt prawny o charakterze normatywnym, chociaż szczególnego rodzaju,

- moc wiążąca ustawy budżetowej nie jest pełna. Zamieszczenie w budżecie państwa dochodów oraz wydatków nie stanowi bowiem podstawy roszczeń bądź zobowiązań państwa wobec osób trzecich ani roszczeń tych osób wobec państwa. Podstawę taką mogą stanowić jedynie inne, odrębne akty prawne. Jedynym wyjątkiem są wydatki z tytułu subwencji dla jednostek samorządu terytorialnego zamieszczone w budżecie państwa. Stanowi to podstawę do żądania wypłaty subwencji.

- treść ustawy budżetowej obejmuje nie tylko budżet państwa, ale i elementy dodatkowe.

Plan finansowy, jakim jest budżet państwa, stanowi podstawowy element, niejako merytoryczny trzon ustawy budżetowej uchwalonej na kolejne lata budżetowe.

Funkcje budżetu państwa: (na podstawie Internetu)


  • Fiskalna - polega na gromadzeniu dochodów budżetowych, zapewniających utrzymanie aparatu państwa i realizacje zadań

  • Redystrybucyjna - umożliwia zmniejszenie różnic w dochodach pomiędzy poszczególnymi grupami ludności i poszczególnymi regionami.

  • Stymulacyjna - polega na oddziaływaniu państwa na życie gospodarcze i społeczne, np. wpływa na poziom dochodu narodowego i jego strukturę, łagodzi skutki bezrobocia, zwiększa poziom aktywności zawodowej,

  • Stabilizacyjna - wiąże się z poprzednią funkcją, państwo poprzez budżet ogranicza wpływ wahań koniunkturalnych, stara się zapewnić zrównoważony wzrost

  • Alokacyjna - poprzez określone kształtowanie wydatków budżetowych można dokonać pożądanej, ze społecznego punktu widzenia, alokacji czynników wytwórczych.

  • Kontrolna - polega na porównywaniu zaplanowanych dochodów i wydatków ze stanem faktycznym i podejmowaniu ewentualnych środków zaradczych.

Geneza (na podstawie Internetu):

Pierwszym znanym urządzeniem planistycznym były spisy dochodów i wydatków sporządzane w starożytnym Rzymie za cesarza Oktawiana Augusta. Spisy te były nie tylko odbiciem istniejącego stanu rzeczy - zawierały także pewne przewidywania dotyczące przyszłych dochodów i wydatków. Stanowiły, więc plan dochodów i wydatków, a od dzisiejszego budżetu różniły się tym, iż nie miały charakteru dyrektywnego.

Dyrektywność budżetu kształtowała się stopniowo - począwszy od wieków średnich. Była wyrazem politycznych starć pomiędzy panującym a kształtującą się reprezentacją społeczeństwa stanowego. Feudalni wasale wykorzystywali czasowe trudności jakie napotykali ich zwierzchnicy lenni, starając się uzyskać określone przywileje. Prowadziło to w rzeczywistości do ograniczania władzy zwierzchniej. Najbardziej drażliwą materią był przywilej nakładania przez panującego danin, wykorzystywany szczególnie w stanie wojny. Ograniczenie tego uprawnienia doprowadziło ostatecznie do wykształcenia się zasady wymogu aprobaty płacących podatki, na nałożenie podatku przez władzę królewską. Ograniczało więc władcę w zakresie decydowania o dochodach państwa. W późniejszych wiekach do ograniczeń w decydowaniu o dochodach dołączyły ograniczenia w dokonywaniu wydatków. Ostateczne utrwalenie zasady corocznego uchwalania przez parlament planowanych dochodów i wydatków nastąpiło dopiero w XVII w. Rok 1688, w którym wydany został w Anglii Bill of Rights, uważa się za datę powstania współczesnego budżetu, rozumianego jako uchwalany przez parlament dyrektywny plan dochodów i wydatków państwa na przyszły rok budżetowy. W Polsce początków budżetu można dopatrywać się w XIV w. W roku 1374 Król Ludwik Węgierski zobowiązał się w tzw. przywileju koszyckim, do niepobierania bez zgody szlachty innych podatków niż stałego łanowego (tj. podatku w wysokości 2 grosze od łana), w zamian za zapewnienie następstwa tronu jednej ze swoich córek. Było to znaczne odstępstwo od zasady - do tej pory tron dziedziczyć mogli wyłącznie męscy potomkowie panującego. Pierwszy budżet w pełnym tego słowa znaczeniu powstał jednak znacznie później - bo w 1768 r. Został uchwalony przez Sejm jako "Obojga Narodów - Skarbu Koronnego i Skarbu Wielkiego Księstwa Litewskiego - Tabelle intrat i ekspensy rocznej ordynaryjnej i ekstraordynaryjnej". Był jednocześnie pierwszym po Bill of Rights budżetem na kontynencie europejskim. Znacznie później powstały budżety we Francji (1817 r.) i w Prusach (1848 r.)

7. Zasady budżetowe Zarówno postulaty doktryny kierowane pod adresem budżetu jak i cechy charakterystyczne gospodarki budżetowej są określane jako zasady budżetowe. Zasady te mogą więc być traktowane dwojako. Do najczęściej wskazywanych zasad budżetowych należy zaliczyć:

- zasada zupełności (powszechności) – jest doktrynalnym postulatem, obejmuje wszystkie dochody i wydatki państwa. W myśl zasady nie powinny funkcjonować żadne formy tzw. publicznej gospodarki pozabudżetowej. Tworzenie różnego rodzaju funduszy celowych, z których mogą być pokrywane określone wydatki o charakterze publicznym, stanowi przełamanie zasady zupełności budżetu. Zasada ta jest przestrzegana w formie, tzw. budżetowania brutto właściwego dla jednostek budżetowych. Jednostki te uzyskiwane dochody odprowadzają do budżetu, a wszystkie ich wydatki są pokrywane z budżetu.

Postulat zupełności jest podyktowany potrzebą zapewnienia szerokiej kontroli parlamentu nad finansami publicznymi. Ujęcie w budżecie wszystkich dochodów i wydatków publicznych gwarantuje kontrole parlamentarną, w tym także ugrupowaniom pozostającym w opozycji nad całością finansów publicznych. Natomiast dysponowanie środkami publicznymi poza budżetem rodzi niebezpieczeństwo wymknięcia się części publicznych środków spod takiej kontroli.

- zasada jedności – może być rozpatrywana zarówno od strony formalnej, jak i materialnej (merytorycznej). Od strony formalnej oznacza ze wszystkie dochody i wydatki budżetowe są ujęte w jednym akcie prawnym np. w jednej ustawie budżetowej. Z zachowaniem tej zasady jednocześnie uchwalana są i budżety jednostkowe i zbiorcze. Zasada jedności merytorycznej zwana popularnie zasadą „wspólnego kotła” to rozwiązanie polegające na tym, że środki publiczne wpływające do budżetu stanowią w nim jeden wspólny fundusz przeznaczony na różne wydatki publiczne. Rozwiązanie takie sprzyja bardziej racjonalnej gospodarce, zwłaszcza gdy szczupłość zgromadzonych środków nie pozwala na realizacje wszystkich zaplanowanych wydatków. Można wówczas ograniczyć wydatki przez rezygnacje z tych o najmniej istotnym znaczeniu.



- zasada szczegółowości – ma istotne znaczenie ze względu na zapewnienie racjonalnej gospodarki budżetowej, respektowanie ogólnych nadrzędnych zasad jawności i przejrzystości finansów publicznych, jak i ustrojowe wymagania demokratycznego państwa. Szczegółowość budżetu ma swój wyraz w klasyfikacji budżetowej, która pozwala na uchwalanie budżetu nie tylko w ogólnych, globalnych kwotach dochodów i wydatków budżetowych, ale z podaniem kwot szczegółowych – poszczególnych rodzajów dochodów jak i wydatków.

- zasada równowagi – postulat dostosowania wielkości wydatków budżetowych państwa do poziomu jego dochodów. Teoretycznie wiec zasadę tę narusza zarówno uchwalenie budżetu z nadwyżką (wydatki niższe niż dochody), jak i z deficytem budżetowym (wydatki wyższe niż dochody).

- zasada równego dostępu do środków publicznych – różne podmioty mają w równym stopniu zagwarantowane prawo realizacji zadań finansowych za środków publicznych

- zasada jawności budżetu – jej przejawem jest jawność obrad parlamentarnych, odpowiednia informacja o przebiegu dyskusji nad projektami budżetu, publikacja ustawy budżetowej wraz z załącznikami.

8. Formy organizacyjno-prawne jednostek sektora finansów publicznych

Ustawa o finansach publicznych zawiera rozbudowany katalog jednostek zaliczanych do sektora finansów publicznych. Różnorodność tych jednostek znajduje odzwierciedlenie w formach organizacyjno – prawnych prowadzonej przez nich działalności.

Gospodarowanie publicznymi zasobami finansowymi odbywa się przy wykorzystaniu rozmaitych form organizacyjnych, które charakteryzują się różnicowanym stopniem powiązania z budżetem.

Ustawa o finansach publicznych przewiduje, że mogą to być jedynie formy przewidziane w ustawie (bądź ustawie o finansach publicznych lub innej). Ustawa o finansach publicznych wymienia jednostki budżetowe, zakłady budżetowe, gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych oraz ustanawia ramy prawne funkcjonowania szczególnych form gospodarowania środkami publicznymi: środki specjalne jednostek budżetowych, a także fundusze celowe (tworzone na podstawie innych ustaw).

Ustawa przewiduje tworzenie takich jednostek wyłącznie w formach przewidzianych ustawami, co wyklucza możliwość kreowania jakichkolwiek nowych kategorii wykonawców zadań publicznych.

Jednostki budżetowe – to jednostki sektora finansów publicznych, które odprowadzają do budżetu uzyskane dochody (państwa lub terytorialnego) i za jego pośrednictwem finansują swoje wydatki, a poziom tych wydatków nie jest limitowany wysokością dochodów. Ich działalność nie może odbywać się na zasadach samofinansowania. Podlegają budżetowaniu brutto (pełnemu), a ich działalność jest

zgodna za zasadą zupełności budżetu. Są to jednostki ze sfery usług niematerialnych, świadczące usługi w zakresie administracji państwowej lub samorządowej, obronności, wojsko, porządku wewnętrznego, zdrowia, szkolnictwa, sądownictwa

Cechy:


  1. Brak osobowości prawnej (np. nie mogą zaciągać kredytów, brak prawa posiadania majątku czy nieruchomości)

  2. Brak autonomii – nie mają prawa do wykorzystywania gromadzonych środków na wydatki

  3. Ma do dyspozycji tyle środków ile zostało przewidziane w budżecie – przekroczenie stanowi naruszenie dyscypliny finansów publicznych.

  4. Mała elastyczność gospodarki finansowej –dochody i wydatki z góry zaplanowane

  5. Świadczy usługi nieodpłatnie

  6. Wydatkowanie środków zgodnie z ustawą o zamówieniach publicznych

  7. Działalność oparta jest na planach finansowych

  8. Charakteryzuje się małą skłonnością do oszczędności wydatkowanych środków i do podejmowania starań o zwiększanie dochodów

  1   2   3   4   5   6


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna