Francis Fukuyama Koniec człowieka Konsekwencje rewolucji biotechnologicznej



Pobieranie 1.41 Mb.
Strona24/24
Data28.04.2016
Rozmiar1.41 Mb.
1   ...   16   17   18   19   20   21   22   23   24
Biotechnology Policy: Regulating Risks and Risking Regulation, w: Helen Wallace i William Wallace (red.), Policy-Making in the European Union, Oxford 2000, s. 321-323.

328 Z formalnego punktu widzenia importer chcący sprzedawać w Europie żywność zmodyfikowaną genetycznie musi w pierwszej kolejności zgłosić taki zamiar właściwemu urzędowi w kraju członkowskim, gdzie dany produkt ma najpierw trafić na rynek. Jeżeli dany kraj udzieli zgody, akta wniosku są przekazywane dalej do Komisji Europejskiej w Brukseli, która rozpowszechnia je we wszystkich pozostałych krajach członkowskich, prosząc o komentarze. Jeżeli nie ma sprzeciwów, produkt może być sprzedawany w całej UE. W roku 1997 Austria i Luksemburg wprowadziły zakaz importu i uprawiania kukurydzy uodpornionej przeciw szkodnikom, Komisja Europejska zaś zażądała, by wycofały się zeń. Zob. Ruth MacKenzie i Silvia Francescon, The Regulation of Genetically Modified Foods in the European Union: An Overaiew, „N.Y.U. Environmental Law Journal” 2000, nr 8, s. 530-554.

329 Margaret Rosso Grossman i A. Bryan Endres, Regulation of Genetically Modified Organisms in the European Union, „American Behavioral Scientist” 2000, nr 44, s. 378-434; oraz Marsha Echols, Food Safety Regulation in the EU and the US: Different Cultures, Different Laws, „Columbia Journal of European Law” 1998, nr 23, s. 525-543.

330 Dyrektywy wydane w 1990 roku nie wspominają o zasadzie ostrożności, lecz język, którym się posługują, nie kłóci się z nią. Pierwsza jawna wzmianka o zasadzie ostrożności pojawia się w Traktacie z Maastricht z 1992 roku. Zob. MacKenzie i Francescon, dz. cyt. Zob. też Jonathan H. Adler, More Sorry Than Safe: Assessing the Precautionary Principle and the Proposed International Biosafety Protocol, „Texas International Law Journal” 2000, nr 2 (35), s. 173-206.

331 Patterson, w: Wallace i Wallace, dz. cyt., s. 324-328.

332 „Raport World Trade Organization, Trading into the Future, wyd. 2 poprawione, Lausanne 1999, s. 19.

333 Lewis Rosman, Public Participation in International Pesticide Regulation: When the Codex Commission Decides, „Virginia Environmental Law Journal” 1993, nr 12, s. 329.

334 Aarti Gupta, Governing Trade in Genetically Modified Organisms: The Cartagena Protocol on Biosafety, „Environment” 2000, nr 42, s. 22-27.

335 Kal Raustiala i David Victor, Biodiversity since Rio: The Future of the Convention on Biological Diversity, „Environment” 1996, nr 38, s. 16-30.

336 Robert Paarlberg, The Global Food Fight, „Foreign Affairs” 2000, nr 79, s. 24-38; oraz raport Nuffield Council on Bioethics, Genetically Modified Crops: The Ethical and Social lssues, London 1999.

337 Henry I. Miller i Gregory Conko, The Science of Biotechnology Meets the Politics of Global Regulation, „Issues in Science and Technology” 2000, nr 17, s. 47-54.

338 Henry I. Miller, A Rational Approach to Labeling Biotech-Derived Foods, „Science” 1999, nr 284, s. 1471-1472; oraz Alexander G. Haslberger, Monitoring and Labeling for Genetically Modified Products, „Science” 2000, nr 287, s. 431-432.

339 Michelle D. Miller, The Informed-Consent Policy of the, International Conference on Harmonization of Technical Requirements for Registration of Pharmaceuticals for Human Use: Knowledge Is the Best Medicine, „Cornell International Law Journal” 1997, nr 30, s. 203-244.

340 Paul M. McNeill, The Ethics and Politics of Human Experimentation, Cambridge 1993, s. 54-55.

341 Tamże, s. 57, 61.

342 Tamże, s. 62-63.

343 Raport National Bioethics Advisory Commission, Ethical and Policy Issues in Research Involving Human Participants, Final Recommendations, Rockville 2001. Dostępny na stronie internetowej: http://bioethics.gov/press/finalrecomm5-18.html.

344 Michelle D. Miller, dz. cyt.; McNeill, dz. cyt., s. 42-43.

345 Klasyczną pracą na ten temat jest książka: Robert Jay Lifton, The Nazi Doctors: Medical Killing and the Psychology of Genocide, New York 1986.

346 Kodeks norymberski to przykład sytuacji, kiedy prawo międzynarodowe wpłynęło na postępowanie w poszczególnych państwach, nie stało się zaś, jak zazwyczaj bywa, na odwrót. Na przykład Amerykańskie Towarzystwo Lekarskie sformułowało własne zasady dotyczące badań na ludziach dopiero po powstaniu Kodeksu norymberskiego. Zob. Michelle D. Miller, dz. cyt., s. 211.

347 McNeill, dz. cyt., s. 44-46.

348 To zjawisko jest częste i znane jest jako „przejęcie” instytucji regulującej, kiedy to grupa, która ma za zadanie nadzorować działania pewnej gałęzi przemysłu, staje się rzecznikiem tego przemysłu. Zdarza się to z wielu powodów - na przykład instytucja regulująca może być zmuszona zwracać się do regulowanych przez siebie podmiotów o fundusze oraz informacje. Dodatkowym problemem jest tutaj pokusa kariery, z którą muszą się zmagać profesjonalni bioetycy. Naukowcy nie muszą zazwyczaj starać się o zdobycie szacunku etyków, szczególnie jeżeli są laureatami Nagrody Nobla w dziedzinie biologii molekularnej lub fizjologii. Etycy natomiast mają problem ze zdobyciem szacunku naukowców, z którymi się stykają, a ich szanse na to maleją, jeżeli zarzucają tym naukowcom działania niezgodne z moralnością lub odchodzą od cenionego w środowisku naukowym materialistycznego światopoglądu.

349 David Firn, Biotech Industry Plays Down UK Cloning Ruling, „Financial Times”, 15 listopada 2001.

350 Noelle Lenoir, Europe Confronts the Embryonic Stem Cell Research Challenge, „Science” 2000, nr 287, s. 1425-1426; oraz Rory Watson, EU Institutions Divided on Therapeutic Cloning, „British Medical Journal” 2000, nr 321, s. 658.

351 Sherylynn Fiandaca, In Vitro Fertilization and Embryos: The Need for International Guidelines, „Albany Law Journal of Science and Technology” 1998, nr 8, s. 337-404.

352 Dorothy Nelkin i Emily Marden, Cloning: A Business without Regulation, „Hofstra Law Review” 1999, nr 27, s. 569-578.

353 Najszersze omówienie tego problemu - zob. Leon Kass, Preventing a Brave New World: Why We Should Ban Cloning Now, „The New Republic”, 21 maja 2001, s. 30-39; zob. również Sophia Kolehmainen, Human Cloning: Brave New Mistake, „Hofstra Law Review” 1999, nr 27, s. 557-568; oraz Vernon J. Ehlers, The Case Against Human Cloning, „Hofstra Law Review” 1999, nr 27, s. 523-532; Dena S. Davis, Religious Attitudes towards Cloning: A Tale of Two Creatures, „Hofstra Law Review” 1999, nr 27, s. 569-578; Leon Eisenberg, Would Cloned Human Beings Really Be Like Sheep?, „New England Journal of Medicine” 1999, nr 340, s. 471-475; Eric A. Posner i Richard A. Posner, The Demand for Human Cloning, „Hofstra Law Review” 1999, nr 27, s. 579-608; oraz Harold T. Shapiro, Ethical and Policy Issues of Human Cloning, „Science” 1997, nr 277, s. 195-197. Różne punkty widzenia przedstawione są w pracy: Glenn McGee, The Human Cloning Debate, Berkeley 1998.

354 Zob. również Francis Fukuyama, „Testimony Before the Subcommittee on Health, Committee on Energy and Commerce, Regarding H.R. 1644, ‘The Human Cloning Prohibition Act of 2001,’ and H.R. 2172, ‘The Cloning Prohibition Act of 2001’”, 20 czerwca 2001.

355 Michel Foucault, Historia szaleństwa w dobie klasycyzmu, tłum. Helena Kęszycka, Warszawa 1987.

356 Firmę biotechnologiczną Genentech oskarżono o próbę przeforsowania podawania produkowanego przez nią hormonu wzrostu dzieciom, które są niskie, lecz nie cierpią na niedobory hormonalne. Zob. Tom Wilke, Perilous Knowledge: The Human Genome Project and Its Implications, Berkeley 1993, s. 136-139.

357 Lee M. Silver, Raj poprawiony. Nowy wspaniały świat?, tłum. Stanisław Dubiski, Warszawa 2002, s. 226.

358 Leon Kass, Toward a More Natural Science: Biology and Human Affairs, New York 1985, s. 173.

359 Na ten temat zob. James Q. Wilson, Bureaucracy: What Government Agencies Do and Why They Do It, New York 1989.

360 Eugene Russo, Reconsidering Asilomar, „The Scientist”, 3 kwietnia 2000, nr 14, s. 15-21; oraz Marcia Barinaga, Asilomar Revisited: Lessons for Today?, „Science”, 3 marca 2000, nr 287, s. 1584-1585.

361 Stuart Auchincloss, Does Genetic Engineering Need Genetic Engineers?, „Boston College Environmental Affairs Law Review” 1993, nr 20, s. 37-64.

362 Kurt Eichenwald, Redesigning Nature: Hard Lessons Learned; Biotechnology Food: From the Lab to a Debacle, „The New York Times”, 25 stycznia 2001, s. A1.

1   ...   16   17   18   19   20   21   22   23   24


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna