Francja metryczka



Pobieranie 48.26 Kb.
Data07.05.2016
Rozmiar48.26 Kb.

FRANCJA



1. Metryczka

Oficjalna nazwa

Republika Francuska

Oficjalna nazwa w języku lokalnym

République Française

Nazwa w języku lokalnym

France

Ustrój

republika

Stolica

Paryż

Język urzędowy

francuski

Używane języki

francuski 100%, szybko maleje liczba używających regionalnych dialektów i języków (prowansalski, bretoński, alzacki, korsykański, kataloński, baskijski, flamandzki)

Położenie

Zachodnia Europa, nad Zatoką Biskajską i kanałem La Manche, nad Morzem Śródziemnym, pomiędzy Włochami i Hiszpanią

Sąsiedzi

Andora 60 km; Belgia 620 km; Hiszpania 623 km; Luksemburg 73 km; Monako 4,4 km; Niemcy 451 km; Szwajcaria 573 km; Włochy 488 km

Powierzchnia całkowita

547 030 km2

Powierzchnia - porównanie

bez terytoriów zamorskich; dwa razy większa od Polski

Powierzchnia lądu

545 630 km2

Powierzchnia wód

1 400 km2

Długość granic

2 892 km

Linia brzegowa

3 427 km

Klimat

umiarkowany, na wybrzeżu Oceanu Atlantyckiego oceaniczny, na południu śródziemnomorski; średnia roczna temperatura najcieplejszego miesiąca, lipca, w Paryżu waha się w granicach 14-24°C, najchłodniejszego, stycznia, wynosi od 1 do 6°C

Ukształtowanie terenu

w większości równiny, na północy i zachodzie łagodne wzgórza; góry - Pireneje na południu, Alpy na południowym wschodzie

Najwyższy punkt

Mont Blanc: 4 807 m

Najniższy punkt

delta Rodanu: -2 m

Waluta

1 euro (€) = 100 centów

Ludność

58 978 172

Struktura wiekowa


0-14 lat: 19% (m 5638462; k 5375911); 15-64 lat: 65% (m 19302121; k 19235235); 65 lat i więcej: 16% (m 3825232; k 5601211) (1999 );

Przyrost naturalny

0,27%

Kobiety/Mężczyźni

51,2% / 48,8%

Średnia życia całej populacji

78,63 lat

Średnia życia kobiet

82,71 lat

Średnia życia mężczyzn

74,76 lat

Analfabetyzm

1%

Grupy etniczne

Francuzi, mniejszości słowiańskie, arabskie, indochińskie, baskijska, bretońska

Grupy wyznaniowe

katolicy 90%, protestanci 2%, Żydzi 1%, muzułmanie (ludy z Afryki Północnej) 1%, nie należący do żadnego kościoła 6%

Główne miasta

Paryż, Lyon, Strasburg, Niceę, Cannes, Bordeaux, Awinion, Nimes, Carcassonne, Rouen, Reims

* Powyższe dane pochodzą ze strony internetowej wirtualnego przewodnika Pascala: www.przewodnik.onet.pl
2. Informacje o kraju

Francja jest w pojęciu przeciętnego Europejczyka (a na pewno Francuza) ośrodkiem kultury i sztuki, zaś sam Paryż - duchową stolicą Europy. Jednak znany w świecie dorobek artystyczny i intelektualny tego kraju możliwy był do osiągnięcia dzięki napływowi do Francji w ciągu stuleci tysięcy artystów i intelektualistów z całego kontynentu. Artyści korzystając z przyjaznego francuskiego (głównie paryskiego) środowiska tworzyli dzieła nie tyle francuskie, ile europejskie. Francja do dziś jest stolicą mody, gigantem przemysłu perfumeryjnego i producentem najprzedniejszych win. Współcześnie jest także największą, po Niemczech, potęgą gospodarczą kontynentu, która usilnie walczy z zalewem amerykańskości, zarówno na swoim podwórku jak i w całej Europie.


Gospodarka

  • Produkt krajowy PKB: 1623 mld USD

  • Produkt krajowy na 1 mieszk.: 25 400 USD

  • Przyrost PKB: 2,1%

  • Eksport: 284 mld USD

  • Import: 279mld USD

  • Inflacja: 1,2%

  • Bezrobocie: 12% 

  • Największe przedsiębiorstwa: France Telecom, Elf Aquitaine, AXA-UAP, Alcatel Alsthom, l'Oreal, Total, Vivendi.


3. Specyfika dnia codziennego, mentalność Francuzów

Do Paryża, Lyonu i Nicei można dostać się bezpośrednio z Warszawy samolotem. Pociągiem natomiast można dojechać m.in. do Paryża. Francuskie koleje są uważane za najlepsze w Europie, są szybkie (słynne TGV), punktualne i wygodne, ale przy tym niestety nie najtańsze. Komunikacja autobusowa jest znacznie gorzej rozwinięta i pokrywa swym zasięgiem przede wszystkim tereny, do których nie docierają pociągi, choć istnieją także liczne połączenia autobusowe z głównymi miastami we Francji. Dość powszechna we Francji żegluga wykorzystuje liczne w tym kraju kanały i rzeki. Popularnym środkiem lokomocji jest tu także rower (można go wynająć na około 300 stacjach kolejowych). Banki we Francji obsługują klientów najczęściej pomiędzy 9.30 a 16.30 (z przynajmniej 1-godzinną przerwą), choć godziny otwarcia mogą się bardzo różnić. Sklepy we Francji otwarte są od 9 lub 9.30 do 18.00 lub 19.00 (przerwa na lunch obowiązuje i w tym przypadku). Aparaty telefoniczne przyjmują monety 1-, 2- i 5-frankowe oraz karty magnetyczne (za 40 i 120 franków).

Język francuski należy do grupy języków romańskich i stanowi język rodzimy dla około 90 milionów ludzi. Poza Francją jest on używany w środkowej i południowej Belgii, w Luksemburgu, w zachodniej Szwajcarii, na południowym wschodzie Kanady (Quebec), w Monako w byłych koloniach francuskich i belgijskich (w niektórych z nich francuski jest wciąż językiem urzędowym).

Francja wciąż jest krajem lubianym i chętnie odwiedzanym przez turystów. Docenia się jej urok i walory turystyczno - rekreacyjne, kuchnię i gospodarkę. I o ile Francja zachowuje w oczach cudzoziemców charakter relatywnie pozytywny, to niestety jej mieszkańcy nie zawsze darzeni są sympatią.

Tak naprawdę nie wiadomo, dlaczego Francuzi nie budzą sympatii u Polaków. Często podawaną przyczyną są zaszłości historyczne jeszcze z czasów wojny, ale głównie u starszego pokolenia, a to bardzo niewielki odsetek.

Różnica w mentalności obu narodowości jest dość wyraźna, natomiast w żadnym wypadku nie można jej oceniać, czy wartościować. Przy pierwszym kontakcie Francja wydaje się być krajem przyjaznym, natomiast Francuzi są spostrzegani jako zachowujący dystans i nieco nieufni. Nie wszystkim podoba się fakt, iż we Francji cudzoziemcy muszą znać kilka słów po francusku, aby móc się porozumieć. Większość Francuzów dość niechętnie sięga po angielski jako środek ekspresji, nie należy jednak ich za to potępiać. Podkreślić należy, iż język angielski jest przedmiotem obowiązkowym we francuskich szkołach średnich, czym innym jest natomiast jego praktyka. Z drugiej strony patrząc, we Francji mówi się po francusku i nie wiadomo, dlaczego zagraniczni goście często narzucają angielski jako język tzw. uniwersalny. Każdy dba o swoje interesy, również te językowe. Logika działa w dwie strony. Francuski przestał być językiem ogólnoświatowym burżuazji i arystokracji, chce natomiast zachować swoją odrębność i wartość wobec hegemonii anglosaksońskiej. Niemniej pozostaje on (obok angielskiego) językiem urzędowym choćby ONZ czy Unii Europejskiej.

Bariera językowa, która może dzielić Polaków i Francuzów, z pewnością nie ułatwi kontaktów i nie pomoże zrozumieć odrębnych mentalności. Polska szczyci się swoją szeroko pojęta gościnnością, Francuzom zarzuca się często jej brak. Prawdą jest, iż społeczeństwo francuskie jest silnie zindywidualizowane. Jest to związane z odmienną strukturą społeczno-kulturową, która w Polsce nie istnieje na tak szeroką skalę. Francja stała się domem dla wielu uchodźców i emigrantów. Naturalne jest więc zjawisko wymieszania się kultur, zwyczajów i religii. Nie jest to bez znaczenia dla relacji przyjacielskich czy zawodowych. O ile pierwsze kontakty z Francuzami mogą okazać się dość zimne, to z biegiem czasu ta sytuacja zmienia się diametralnie. Z momentem, kiedy uda się wejść we francuskie środowisko i pozyskać francuskich znajomych i przyjaciół jest się wtedy otoczonym ludźmi bardzo bliskimi, serdecznymi i oddanymi. Tu nikt nikogo nie ocenia zachowując pryncypia tolerancji.

Ale kontakty towarzyskie to nie wszystko. Na polu zawodowym Francuzi znani są z licznych strajków i manifestacji. Obecnie porusza się tu aplikacje 35 godzinnego tygodnia pracy. Prawdą jest, iż Francja stosuje dość szeroko rozwinięty pakiet socjalny, ma to również swoje odbicie w silnych związkach zawodowych we francuskich przedsiębiorstwach. Jest to ciekawy, z punktu widzenia cudzoziemca zwyczaj.

Pomiędzy godziną 12 a 13 lub 14, mało kto we Francji pracuje - jest to ogólnonarodowa przerwa na posiłek. Turyści często skarżą się, iż banki czy instytucje są wtedy zamknięte i nic nie można załatwić. Warto jednak zaznaczyć, że większość sklepów jest otwarta. Fakt, w pierwszych dniach pobytu taka wymuszona przerwa może przeszkadzać, jednak dość szybko zauważa się jej uroki. Jest to przede wszystkim czas przeznaczony na odpoczynek i posiłek (we Francji je się rano, w południe i ok. 18 wieczorem). Nie można być efektywnym, jeśli pracuje się bez przerwy, a pojadanie w biurze jest tyle nieestetyczne, co i niepraktyczne. Przerwa stała się nieodzownym zwyczajem kulturowym Francji, który zmusza cudzoziemców do zmiany organizacji dnia. Ale i to świadczy o odrębności i specyfice Francji, bowiem wszystko jest kwestią przyzwyczajenia.

Bezceremonialność – może lepiej byłoby powiedzieć: asertywność – jest jedną z charakterystycznych cech Francuzów. Bez wątpienia wypływa ona z wiary, ze obdarzeni zdolnością przenikliwego rozumowania, Francuzi po prostu muszą mieć rację. W końcu to Francuz wymyślił podatek od wartości dodanej (VAT) – elegancką koncepcję taxe en cascade, którą sprzedał innym członkom Unii Europejskiej.

Francuzi szczycą się swym racjonalizmem, nie zawsze słusznie, gdyż ich racjonalistyczne koncepcje bywają niekiedy abstrakcyjne aż do samozaprzeczenia. Spójrzmy na układ francuskich dokumentów biznesowych: skrupulatność w numerowaniu akapitów i sposobie prezentacji szkodzi treści. Wywodząca się od encyklopedystów tradycja precyzji i racjonalizmu zdaje się być celem samym w sobie.

Dwa narody, Francuzi i Anglicy, fundamentalnie różnią się od siebie w wielu zasadniczych sprawach, na przykład w sposobie mówienia. Francuzi naśmiewają się z niewyraźnej wymowy Anglosasów (niektórych), zaś ci odpłacają pięknym za nadobne: oto wskazówki dla uczących się francuskiego, których udziela amerykański dziennikarz Dave Barry: „Musisz mówić z językiem wciśniętym w gardło, wysuwając wargi do przodu, jakbyś wsysał piasek przez gumowy wąż...”.

Kiedy Francuzi identyfikują się z jakąś sprawą i wzniecą w sobie zapał, czerpią z głębokich zasobów energii i kreatywności, które cudzoziemcy mogą jedynie podziwiać. Dobrą lekcję daje różnica między brytyjskimi i francuskimi reakcjami na budowę tunelu pod kanałem La Manche.
4. Kuchnia

Kuchnia francuska należy do najbardziej znanych i najsmaczniejszych w Europie, a spożywanie posiłków (przynajmniej obiadu) należy we Francji do bardziej celebrowanych zajęć dnia. Francja słynie z sera. Jest on produkowany z mleka krów, kóz i owiec. Głównymi regionami produkcji sera są: Owernia, Normandia, Burgundia i Masyw Centralny. Najsłynniejsze francuskie gatunki sera to: śmietankowy fromage blanc, cantal, roquefort, brie i camembert. W całym niemal kraju popularnością cieszą się naleśniki crepes i suflety. Popularnym pieczywem są bagietki oraz spożywane na śniadanie rogaliki croissant. Francuzi słyną w świecie jako konsumenci potraw z tak niezwykłych produktów jak żaby (udka) i ślimaki (przede wszystkim winniczki). Burgundia słynie z escargots i quenelles (pierożki z rybą lub mięsem cielęcym) oraz gougére (ciasto z serem). W Sabaudii spożywa się raclette (smażony na grillu i starty szwajcarski ser serwowany z ziemniakami i ogórkami). Na Lazurowym Wybrzeżu jada się zupę rybną bouillabaisse oraz (podobnie jak na innych wybrzeżach kraju) potrawy z owoców morza (np. sałatkę z ośmiornicy). Aix-En-Provence słynie z ciast z dodatkiem migdałów, a cała Prowansja z tamtejszych ziół. W Langwedocji spożywa się cassoulet - gulasz z białą fasolką, ziołami oraz mięsem. Bretończycy jedzą np. sarasin (placki z ciemnej gryki), małże (cocquilles St. Jacques lub moules mariniéres). We Francji do praktycznie wszystkich posiłków pije się wina (czerwone, różowe lub białe zależnie od posiłku). Niemal każdy region ma swoje specjały winne. Najbardziej znanym produktem przemysłu winnego Francji jest szampan - wytwarzane w Szampanii wino musujące. W rejonie Lyonu produkuje się słynne beaujolais oraz burgunda, zaś okolice Bordeaux słyną z czerwonego wina o tej samej nazwie. W Normandii pije się mocny jabłecznik - calvados, w sąsiedniej Bretanii - również jabłkowy cidre bouché i cidre doux oraz wytrawny muscadet. Dużą popularnością poza winami cieszą się także koniaki i brandy. Francuzi spożywają również znaczne ilości piwa. Kawa, pita częściej niż herbata, jest bardzo mocna, słodka i w maleńkich filiżankach. W całej Francji znaczną popularnością cieszą się także potrawy obcych kuchni, zwłaszcza arabskiej, dalekowschodniej i włoskiej.



Zupa rakowa


  • 12 raków

  • włoszczyzna

  • 2 szklanki białego wina

  • 8 dag czerstwej bulki

  • łyżka pasty pomidorowej

  • 5 dag masła

  • 2 jajka

  • sól i pieprz do smaku

Dokładnie oczyszczone szczoteczką i opłukane raki wrzucamy na 10 min do wrzącej osolonej wody (1,5 l), w której przedtem gotowała się włoszczyzna. Ugotowane raki wyjmujemy, rozrywamy szyjki i szczypce. Mięso z szyjek odkładamy. Skorupki tłuczemy w moździerzu lub mielimy. Ugotowaną włoszczyznę i odciśniętą bułkę przecieramy do wywaru, dodajemy mięso ze szczypiec, zmielone skorupki, wino i gotujemy na małym ogniu kilkanaście minut. Dodajemy masło i pastę pomidorowa. Zaciągamy żółtkami, wkładamy szyjki oraz doprawiamy solą i pieprzem.


5. Święta

Święta we Francji obchodzone są w gronie rodziny i przyjaciół tylko 25 grudnia. W Wigilię dzieci zostawiają swe buty przy kominku, wierząc, że Mikołaj (Pere Noël) wypełni je prezentami. Po uroczystej kolacji zostawia się na dworze płonące świeczki na wypadek gdyby przechodziła Matka Boska. We Francji choinka zdobi mieszkanie tylko dzień. Spośród świątecznych dań w Alzacji popularna jest pieczona gęś, w Burgundii - indyk, a w Paryżu - ostrygi. Tradycją jest również wypiekanie trzynastu chlebów symbolizujących dwunastu apostołów i Jezusa.

W krajach skandynawskich, anglosaskich, we Francji oraz u południowych Słowian rozpowszechnił się bożonarodzeniowy zwyczaj spalania dębowego polana w kominku. Tradycja wiązała się z przesileniem zimowym, od kiedy to zaczynało przybywać dnia. Ogromny blok dębiny umieszczano właśnie w kominku. Stopniowo spalany, z upływem dni zamieniał się w popiół. W wielu krajach, głównie na Zachodzie, rozpowszechnił się zwyczaj umieszczania na kominku pokaźnych rozmiarów skarpety, w której to - odwiedzający domy - Św. Mikołaj zostawiał prezenty. Według legendy, pierwszy podarunek od Mikołaja otrzymały trzy biedne dziewczyny, które powiesiły przy kominku swoje mokre pończochy. Zbliżał się termin ich ślubu, ale nic nie wskazywało na to, że wniosą jakiś posag. Zadbał o to Św. Mikołaj.
6. Gdzie warto pojechać

Francja jest najczęściej odwiedzanym przez turystów zagranicznych państwem europejskim. Corocznie przybywa tam około 70-80 milionów turystów, najwięcej z Niemiec, Wielkiej Brytanii, Holandii, Szwajcarii, Belgii, Włoch, Hiszpanii, Stanów Zjednoczonych. Kraj ten oferuje bardzo różnorodne formy spędzania czasu. Wielu turystów odwiedza historyczne centra francuskie, przede wszystkim Paryż, Lyon, Strasburg, Niceę, Cannes, Bordeaux, Awinion, Nimes, Carcassonne, Rouen, Reims itd. Latem miliony przyjezdnych odpoczywają na wybrzeżach francuskich - zwłaszcza na Wybrzeżu Lazurowym (Côte D'Azur) nad Morzem Śródziemnym i Liguryjskim (w Nicei, Cannes, St Tropez, Antibes), na południowo-zachodnim wybrzeżu nad Zatoką Biskajską (głównym kurortem jest tam Biarritz) oraz na północno-zachodnich wybrzeżach nieodległej od Paryża Normandii i odmiennej kulturowo celtyckiej Bretanii. Wzrasta zainteresowanie wypoczynkiem na wybrzeżach Korsyki. Amatorzy sportów zimowych mogą skorzystać z wypoczynku w doskonale przygotowanych ośrodkach alpejskich (przede wszystkim olimpijskie Chamonix i Albertville) oraz w Pirenejach. Wielką popularnością zwiedzających cieszą się renesansowe zamki w Dolinie Loary (Pays de la Loire).


7. Dowcipy i ciekawostki
Cytaty

„Francuzi są najbardziej błyskotliwym i niebezpiecznym narodem Europy, najlepiej nadającym się na przedmiot uwielbienia, nienawiści, współczucia lub lęku, lecz nigdy – obojętności”

Alexis de Tocqueville

„Są skazani na abstrakcyjność. Rozmowa z nimi jest jak próba nawiązania kontaktu z literą x w algebrze”


David Herbert Lawrence

„Jak można rządzić krajem, który ma dwieście czterdzieści sześć gatunków sera?”


Charles de Gaulle




Źródła:

1. Portal Państwa Europy - http://www.panstwaeuropy.friko.pl/pe/francja.html

2. Szkolny Klub Europejski „Kopernik” –

http://lo-zywiec.pl/~ske/modules.php?name=News&file=article&sid=7

3. Tygodnik regionalny „linia”, Francuskie zwyczaje

http://www.linia.com.pl/indeks.php?d=29&w=199&p=02

4. Hill Richard, My Europejczycy, Wydawnictwo Jacek Santorski & Co, Warszawa 2004

5. InterEuropa - http://intereuropa.interia.pl/daniec/news?inf=379917






©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna