Fundacja telmod



Pobieranie 0.54 Mb.
Strona2/7
Data28.04.2016
Rozmiar0.54 Mb.
1   2   3   4   5   6   7

Trzeci symbol - rodzaj nadawanej informacji

N Brak nadawanej informacji

A Telegrafia dla odbioru słuchowego

B Telegrafia dla odbioru automatycznego

C Faksymile

D Transmisja danych, telemetria, zdalne sterowania

E Telefonia (włączając radiofonię)

F Telewizja(sygnał wizji)

W Kombinacja powyższych

X Przypadki nie ujęte powyżej


Przykłady starych i nowych oznaczeń częściej stosowanych emisji


oznaczenie stare

rodzaj emisji

oznaczenie nowe

A0

fala ciągła bez modulacji

N0N

A1

fala ciągła z kluczowaną nośną (CW)

A1A

A2

fala ciągła modulowana dwuwstęgowo kluczowanym tonem

A2A

A2A

fala ciągła modulowana jednowstęgowo z zredukowaną nośną

R2A

A2H

fala ciągła modulowana jednowstęgowo kluczowanym tonem z pełną nośną

H2A

A2J

fala ciągła modulowana jednowstęgowo kluczowanym tonem z wytłumioną nośną

J2A

A3

telefonia dwuwstęgowa z modulacją amplitudy (AM)

A3E

A3A

telefonia jednowstęgowa ze zredukowaną nośną

R3E

A3B

telefonia jednowstęgowa z dwiema niezależnymi wstęgami bocznymi

B8E

A3H

telefonia jednowstęgowa z pełną falą nośną (=modulacja amplitudy)

H3E

A3J

telefonia jednowstęgowa z wytłumioną falą nośną

J3E

F1

kluczowanie częstotliwości bez użycia tonu modulującego

F1B

F2

kluczowanie częstotliwości z użyciem tonu modulującego

F2B

F3

telefonia z modulacją częstotliwości (FM)

F3E

A7A

telegrafia z kluczow. tonem jednowstęgowa ze zredukowaną falą nośną

R7A

A9B

dwie niezależne wstęgi boczne dla kombinacji telefonii i telegrafii

B9W


ZAKRESY CZĘSTOTLIWOŚCI


oznaczenie

częstotliwość

fale

skrót

VLF

3 – 30 kHz

myriametrowe

mam

LF

30 – 300 kHz

kilometrowe

km

MF

300 – 3000 kHz

hektometrowe

hm

HF

3 – 30 MHz

dekametrowe

dam

VHF

30 – 300 MHz

metrowe

m

UHF

300 – 3000 MHz

decymetrowe

dm

SHF

3 – 30 GHz

centymetrowe

cm

EHF

30 – 300 GHz

milimetrowe

mm




300 – 3000 GHz

decymilimetrowe

dmm



10 PRZYKAZAŃ RADIOTELEFONISTY

(Ułożył mgr inż. Tadeusz Buczyłko)



  1. Poznaj radiostację, na której pracujesz, propagację fal i charakterystyki antenowe.

  2. Pamiętaj, że jesteś odpowiedzialny za jakość emitowanego sygnału; przed nadawaniem sprawdź radiostację oraz czy częstotliwość jest właściwa i wolna; prawidłowo manipuluj urządzeniami; nie wyłączaj mikrofony zanim nie skończyłeś nadawanego komunikatu.

  3. Gdy jesteś początkującym – nie ulegaj stresom przy nadawaniu.

  4. Trzymaj mikrofon zgodnie z instrukcją radiostacji; mów wyraźnie, dokładnie, krótko oraz w takim tempie, w jakim chcesz aby Ci odpowiadano i nie przerywaj rozpoczętej depeszy.

  5. Proś o powtórzenie – gdy nie zrozumiałeś.

  6. Pomyśl zanim powiesz.

  7. Wysłuchaj zanim nadasz.

  8. Gdy mówisz na zewnątrz – to bądźcie cicho wewnątrz (samolotu).

  9. Gdy zauważysz, że korespondenci mają kłopoty z łącznością – to bądź przekaźnikiem informacji.

  10. Używaj standardowe wyrażenia, zachowaj tajemnicę korespondencji i nie stosuj wyrażeń gwarowych.


RSL-2 ZASADY RADIOTELEFONII

1. PROPAGACJA FAL RADIOWYCH

Współczynnik pochłaniania fali elektromagnetycznej w skorupie ziemskiej w funkcji długości fali.
1. Wilgotna gleba ( = 4-1 m-1)

2. Woda morska ( = 10-2-1 m-1)






Orientacyjna zależność koncentracji ładunków elektrycznych w jonosferze w funkcji wysokości

N*106 [el / cm2]


Jonosfera – szereg warstw gazów zjonizowanych różniących się ilością ładunków elektrycznych w jednostce objętości. Jonizacja rośnie wraz z wysokością. Głównym źródłem jonizacji jest Słońce. Począwszy od wysokości ok. 500 km jonizacja maleje, gdyż maleje ilość cząsteczek gazów. Najniższa warstwa D(ozonowa) jonosfery zanika w nocy.

Wskutek niejednorodności jonosfery występuje w niej zjawisko załamania fal radiowych. Przy dostatecznie dużej jonizacji następuje pełne odbicie i fala radiowa wraca na Ziemię.


n = = 1 – 80,9
Fale długie – LF

Odbijają się w dzień od warstwy D zaś w nocy od warstwy E. Ponieważ warstwy te są stabilne, propagacja w tym zakresie jest również stabilna bądź ulega małym wahaniom. Często dla fal długich tworzą się „falowody”. Fale długie mają długi zasięg (tysiące km), zależy on jednak od mocy nadajnika. Występują małe straty w jonosferze, gdyż mała jest głębokość przenikania (rzędu długości fali). Na propagację fal długich nie mają wpływu nierówności powierzchni Ziemi. Wadą jest konieczność stosowania dużych systemów antenowych (np. maszt radiostacji w Raszynie), a także mała liczba kanałów i uleganie zakłóceniom atmosferycznym (lokalne i odległe burze).



Fale średnie – MF

Fala przyziemna Pz jest silniej pochłaniana przez glebę. Fala przestrzenna Pp przenika dalej do jonosfery, jednakże nie występuje ona w dzień, gdyż jest pochłaniana przez warstwę D. W nocy warstwa D zanika, maleją więc straty w jonosferze i rośnie zasięg fal średnich. Na długofalowej części zakresu w nocy możliwa jest łączność za pomocą fali przestrzennej do kilku tysięcy km, na krótkofalowej części – do kilkuset km. Występują zakłócenia w dzień od burz lokalnych, w nocy od burz dalekich. Na falach średnich występują zaniki (fadingi) w wyniku interferencji fali przyziemnej i przestrzennej. Zanik wystąpi, gdy w antenie odbiornika fazy fal Pz i Pp różnią się o kąt , zaś  = 180.



Fale krótkie – HF

Zasięg fali przyziemnej Pz jest bardzo mały. Fala przestrzenna Pp odbija się od warstw F1 i F2, przy dużym kącie promieniowania przebija jonosferę niknie w przestrzeni (szczególnie w krótkofalowej części zakresu). Gdy kąt padania fali do jonosfery jest mniejszy od kąta krytycznego, to fala przestrzenna Pp przebija jonosferę i staje się falą bezpośrednią Pb. Kąt krytyczny maleje w porze dziennej.

Dm – strefa martwa (charakterystyczna dla fal krótkich). Strefa martwa zwiększa się wraz ze wzrostem częstotliwości. W dzień stosuje się fale krótsze, zaś w nocy dłuższe. Zasięg fal krótkich (fala Pp) daleki nawet przy małych mocach. Zasięg zwiększa się przy wielokrotnych odbiciach od powierzchni Ziemi i warstw jonosferycznych. Na falach krótkich występują zakłócenia od burz dalekich.

Fale ultrakrótkie - VHF

Fala przyziemna Pz jest silnie tłumiona przez glebę. Każda fala przestrzenna Pp przebija jonosferę (Pp=Pb). Zasięg fal ultrakrótkich jest nieco większy niż zasięg optyczny.


D = 3,57 (h1 + h2) [km] – gdy nie ma refrakcji

D = 4,12 (h1 + h2) [km] – gdy jest refrakcja

Przy dużej refrakcji możliwe jest rozchodzenie się fali jak w falowodzie. W paśmie UKF zakłócenia są o wiele mniejsze niż na innych zakresach.
2. NADAJNIK – ODBIORNIK LOTNICZEJ SŁUŻBY RUCHOMEJ (z modulacją amplitudy)

Nadajnik Odbiornik

un (t) = Un cos(t)


Gdy =0 oraz Un jest modulowane amplitudowo częstotliwością , to:




un (t) = (Un + Um cost) cos t;




un (t) = Un cos t + Um cost cos t;

Ponieważ:

cos * cos = 1/2cos ( - ) + ½ cos ( - ),

to:

un (t) = Un cos t + Um /2 cos ( - ) t + Um /2 cos ( + ) t

Wprowadzając oznaczenie:

m = Um/Un (głębokość modulacji),

otrzymamy:

un (t) = Un cos t + m/2 Un cos ( - ) t + m/2 Un cos ( + ) t




fala nośna

dolna wstęga boczna

górna wstęga boczna

Przebiegi sygnałów w nadajniku, antenie i odbiorniku można opisywać:




  • analitycznie: un (t) = Un cos (t  ),




  • wykresem czasowym:

m = 100%



  • wykresem widmowym:



Gdy Un jest modulowane amplitudowo nie jedną częstotliwością , a pasmem akustycznym z mikrofonu w granicach od d = 300 Hz do g = 2400 Hz, otrzymamy wykres jak po prawej stronie.
3. SELEKCJA KANAŁÓW ŁĄCZNOŚCI
Selekcja kanałów jest to wydzielenie sygnałów radiowych, które chcemy odbierać. Wokół anteny odbiorczej istnieje pole elektromagnetyczne, które indukuje napięcie w antenie. Pole to jest zazwyczaj bardzo słabe, zaś napięcia wielkiej częstotliwości indukowane w antenie są mierzone w miliwoltach (mV) lub mikrowoltach (V). Występujące wokół anteny pole składa się z sygnałów o bardzo wielu częstotliwościach, selekcja kanałów polega na wybraniu tej jednej częstotliwości, którą wysyła nadajnik korespondenta.




Selekcja przestrzenna

Stosuje się najczęściej na falach krótkich i ultrakrótkich, na których wykonanie anten kierunkowych nie sprawia większych trudności. Spotyka się w radiolokacji, radioastronomii, radionawigacji i radiokomunikacji.


Selekcja czasowa (impulsowa)

Stosuje się na wszystkich zakresach, szczególnie na UKF i wyższych. Wymagana jest synchroniczna praca nadajnika i odbiornika. Wykorzystuje się w radiolokacji (sygnał odbity odbierany jest wtedy, gdy nadajnik nie pracuje), telemetrii, telesterowaniu.


Selekcja częstotliwościowa
XL = L; XC = 1/C; XL = XC
L = ;  = 2 f =

Przykład: Jeżeli L = 0,1 mH, a C = 0,1 nF, to ile wyniesie częstotliwość rezonansowa ?

f = = = = 1.592.357 Hz = 1,592357 MHz


4. PODSTAWOWE PARAMETRY LOTNICZYCH URZĄDZEŃ ŁĄCZNOŚCI


  1. Potrzeba normalizacji (Regulamin Radiokomunikacyjny, Aneks 10).

  2. Zakresy częstotliwości (Regulamin Radiokomunikacyjny 2 - 1), podział częstotliwości dla regionów i służb (Regulamin Radiokomunikacyjny 8).

  3. Separacja częstotliwości (stabilność, ilość kanałów łączności).

  4. Stabilność częstotliwości (Regulamin Radiokomunikacyjny, Aneks 7).

Stabilność określana jest w hercach, procentach lub częściach częstotliwości nośnej.

Przykłady:

- gdy stabilność (tolerancja) = 35 . 10-6 a częstotliwość fn = 100 MHz,

to: 35 . 10-6 . 100 . 106 = 3500 Hz

- gdy stabilność = 3500 Hz, a częstotliwość fn = 100 MHz,

to: = = 35 . 10-6,


- gdy stabilność = 0,0035 , a częstotliwość fn = 100 MHz,

to: = 3500 Hz




  1. Moc w antenie – od kilku do kilkuset watów (5  400 W)

- zależy od przeznaczenia radiostacji i zakresu częstotliwości.

dla fal średnich (MF) 50  200 W

dla fal krótkich (HF) do 400 W w samolotach dalekiego zasięgu

10  50 W w samolotach średniego zasięgu

dla fal ultrakrótkich (VHF) 5  20 W

Dla niezawodnej łączności trzeba, aby:

- nadajniki naziemne dysponowały taką mocą, aby w otoczeniu anteny odbiorczej na pokładzie samolotu natężenie pola elektromagnetycznego było > 75 V/m

- nadajniki pokładowe dysponowały taką mocą, aby w otoczeniu anteny odbiorczej na ziemi natężenie pola elektromagnetycznego było > 20 V/m.

Ograniczenia dla radiostacji pokładowych:

- niemożność stosowania dużych i wydajnych systemów antenowych,

- wzajemne wpływy z innymi urządzeniami pokładowymi (kompatybilność elektromagnetyczna),

- niemożność przestrzennej separacji anten,

- ograniczenie napięć i mocy zasilających.


  1. Czułość odbiornika (określana przy F modul. = 1000 Hz, głębokości modulacji 30 i stosunku sygnału do szumu S/N = 3). Wymagane czułości odbiorników:

3  15 V dla radiotelefonii,

0,3  5 V dla radiotelegrafii,



  1. Wymagana szerokość pasma przepuszczania odbiornika f odb

zależy od:

- niestabilności częstotliwości nośnej nadajnika,

- niestabilności heterodyny odbiornika,

- niestabilności dostrojenia obwodów pośredniej częstotliwości w odbiorniku,

- dokładności ustawienia częst. nośnej za pomocą zdalnego sterowania,

- efektu Dopplera (dla samolotów o prędkości > M1).


Przykład dla zakresu UKF:


na poziomie – 6 dB fodb. powinno być:



nie węższe niż pasmo przepuszczania f1, f2, gdzie:

f1 = fn - fnad. - fodb. (+)

f2 = fn + fnad. + fodb. (-)

na poziomie – 60 dB fodb. powinno być:



nie szersze niż pasmo ograniczone f3, f4, gdzie:

f3 = fn - fn - fnad - fodb. (+)

f4 = fn - fn + fnad. + fodb. (-)



  1. Klasy emisji (Regulamin Radiokomunikacyjny)

  2. Zasięg.

  3. Niezawodność sprzętu.


RSL-3 DOKUMENTY ICAO - ANEKS 10 (WYCIĄG)
Wstęp
Zadaniem telekomunikacyjnej służby lotniczej jest zapewnienie łączności oraz pomocy radionawigacyjnych umożliwiających bezpieczną i regularną żeglugę powietrzną. Loty cywilnych statków powietrznych mogą być wykonywane tylko w warunkach dobrze zorganizowanej i sprawnie działającej telekomunikacyjnej służby lotniczej. Potrzeby cywilnej służby mchu lotniczego w zakresie telekomunikacji podane są w przepisach "Zasady działania służb ruchu lotniczego (PL-11), rozdział 8".

Niniejsze przepisy, oparte głównie na postanowieniach "Załącznika 10 tom 11" do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym, zawierają zasady wymiany informacji oraz procedury, stosowane w międzynarodowej telekomunikacji lotniczej. W uzasadnionych przypadkach jednostki organizacyjne lotnictwa cywilnego mogą na podstawie niniejszych przepisów wydawać własne instrukcje zawierające tylko te przepisy, które są konieczne dla danej jednostki organizacyjnej. Instrukcje te mogą być wydawane po uzgodnieniu z organem państwowego nadzoru lotniczego. Przepisy uwzględniają odpowiednie postanowienia "Regulaminu Radiokomunikacyjnego Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego (ITU)", który jako załącznik do Międzynarodowej Konwencji Telekomunikacyjnej ma charakter powszechny i dlatego też powinien być stosowany we wszystkich odpowiednich przypadkach.

Przepisy telekomunikacji lotniczej stosuje się łącznie z wydawnictwem "Kody i skróty stosowane w międzynarodowym lotnictwie cywilnym" oraz odnośnymi postanowieniami "Instrukcji o ruchu lotniczym kontrolowanym"
Rozdział l

OKREŚLENIA
1.1. Służby

Lotnicza służba rozgłaszania - służba rozgłaszania przeznaczona do przekazywania informacji o żegludze powietrznej.

Międzynarodowa służba telekomunikacyjna - służba telekomunikacyjna między biurami lub stacjami różnych państw, lub między stacjami ruchomymi, które nie znajdują się w tym samym państwie lub podlegają różnym państwom.

Radionawigacyjna służba lotnicza - służba radionawigacyjna przeznaczona na użytek i zapewnienie potrzeb i bezpiecznego wykonywania lotów przez statki powietrzne.

Uwaga. Poniżej podane zostały postanowienia Regulaminu Radiokomunikacyjnego w celach powoływania się i lepszego zrozumienia powyższego określenia radionawigacyjnej służby lotniczej:

RR 11 Radionawigacja - radiodeterminacja stosowana w nawigacji łącznie z ostrzeganiem o przeszkodach.



RR 10 Radiodeterminacja - określenie pozycji, prędkości i (lub) innych charakterystyk obiektu lub uzyskiwanie informacji związanych z tymi parametrami za pomocą właściwości propagacji fal radiowych.

Ruchoma służba lotnicza - służba ruchoma między stacjami lotniczymi a stacjami pokładowymi lub między stacjami pokładowymi, w której mogą uczestniczyć stacje statków ratowniczych. W służbie tej mogą również współdziałać radiolatarnie wskazujące miejsce zagrożenia na częstotliwościach przydzielonych do łączności w niebezpieczeństwie i sytuacjach naglących.

Ruchoma (R) służba lotnicza - ruchoma służba lotnicza przeznaczona do przekazywania informacji w celu zapewnienia bezpieczeństwa i regularności lotów cywilnych statków powietrznych, głównie na krajowych lub międzynarodowych trasach lotniczych.

Stała służba lotnicza (AFS) - służba telekomunikacyjna między określonymi punktami stałymi, przeznaczona głównie do zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi powietrznej oraz regularnego, sprawnego i ekonomicznego działania służb lotniczych.

Stała telekomunikacyjna sieć lotnicza (AFTN) - ogólnoświatowy system stałych łączy lotniczych stanowiący część stałej telekomunikacyjnej służby lotniczej wymiany depesz i (lub) danych cyfrowych pomiędzy stałymi telekomunikacyjnymi stacjami lotniczymi posiadającymi identyczne lub zgodne charakterystyki.

Telekomunikacyjna służba lotnicza - służba telekomunikacyjna przeznaczona do dowolnych celów lotniczych.

1.2. Stacje

Radiostacja kontroli lotniska - stacja zapewniająca łączność radiową między wieżą kontroli lotniska a statkami powietrznymi lub innymi ruchomymi stacjami lotniczymi.

Radiostacja kontroli powietrze-ziemia - radiokomunikacyjna stacja lotnicza, która przede wszystkim odpowiedzialna jest za obsługę łączności związanej z lotami i kontrolą statków powietrznych w danym obszarze.

Ruchoma stacja naziemna - stacja telekomunikacyjnej służby lotniczej (inna niż stacja pokładowa) przeznaczona do wykorzystania w czasie ruchu lub w czasie postojów w punktach wcześniej nie ustalonych.

Stacja główna - stacja wybrana spośród stacji tworzących w drodze lotniczej sieć dwukierunkowej łączności radiotelefonicznej powietrze-ziemia, do której należy utrzymywanie łączności ze statkami powietrznymi lub przejmowanie depesz ze statków powietrznych w normalnych warunkach.

Stacja lotnicza - stacja naziemna ruchomej służby lotniczej. W pewnych przypadkach stacja lotnicza może być umieszczona na pokładzie statku wodnego lub platformie morskiej.

Stacja pokładowa - stacja ruchomej służby lotniczej umieszczona na pokładzie statku powietrznego, który nie jest statkiem ratowniczym.

Stacja radionamiarowa (radionamiernik) - radiostacja przeznaczona do określania wyłącznie kierunku na inne stacje poprzez wykorzystanie emisji tych stacji.

Stacja sieci - stacja lotnicza wchodząca w skład sieci radiotelefonicznej.

Stała stacja lotnicza - stacja stałej służby lotniczej.

Telekomunikacyjna stacja lotnicza - stacja telekomunikacyjnej służby lotniczej.
1   2   3   4   5   6   7


©absta.pl 2016
wyślij wiadomość

    Strona główna